چپتر 8: اتاق مخفی
0چوسون روسپی‌ای بود‌مالی که تازه به‌حالی سن بلوغ رسیده بود.
طبیعتاً، هنوز‌نیرویی جوان و‌جمع شاداب بود.
در مقایسه، آن فاحشه، انگ-انگ، که‌بی‌تکلف ماچیل هر روزِ حقوق در آغوش‌نمی‌داد می‌گرفت، ارزان‌ترین روسپی مسافرخانه سورینگ سان بود.
نه اینکه از انگ-انگ خوشش‌معمولی بیاید، اما با جیب‌های خالی‌اش،می‌دانست چاره‌ای جز انتخاب او نداشت.
«امروز فرق می‌کنه.»
این بار، با جیب‌هایی که‌ترس حالا پر پول بود، می‌خواست‌شوند زنی «باکیفیت‌تر» را در آغوش بگیرد.
با پولی که حالا داشت،معمولی قطعاً می‌توانست از پس هزینه‌می‌دانست یک شب با چوسون بربیاید.
در ذهنش، از همین‌آدم‌های حالا داشت روی باسن گرد‌خوب و سفت چوسون دست می‌کشید.
طبیعتاً نیرویی‌وضع در پایین‌تنه‌اش‌خوبی جمع شد.
از ترس اینکه مبادا مردم در خیابان متوجه‌خیابان شوند، برای لحظه‌ای هیجانش را فرو نشاند و سپس‌قدم‌هایش قدم‌هایش را به سمت مسافرخانه سورینگ سان تندتر کرد.
شاید به خاطر هیجانش بود که قدم‌هایش چند‌می‌رفت برابر سبک‌تر از همیشه به نظر می‌رسید و‌نبود طولی نکشید که به مسافرخانه سورینگ سان رسید.
«خوش اومدی. بابا،حالی داداش بزرگ، خیلی‌بی‌تکلف وقته پیدات نیست.»
خدمتکار مسافرخانه سورینگ سان‌خوبی او را شناخت و‌معمولی به گرمی استقبال کرد.
او از آن دسته آدم‌هایی بود‌مبادا که هر مشتری ثابتی را یا‌لحظه‌ای «ارباب» صدا می‌زد یا «داداش بزرگ».
در این میان، کلمه ارباب برای مشتریانی بود‌می‌رفت که وضع مالی خوبی داشتند، در حالی که داداش‌هیچ بزرگ برای آدم‌های معمولی و بی‌تکلف به کار می‌رفت.
ماچیل این را‌حالی خوب می‌دانست، اما‌بی‌تکلف اهمیتی به آن نمی‌داد.
به هر حال، خوب می‌دانست که اگر‌آدم‌های اینجا نبود، در هیچ جای دیگری با‌اهمیتی او مثل یک «داداش بزرگ» رفتار نمی‌کردند.
«چوسون رو برام صدا کن.»
«چوسون؟ انگ-انگ نه؟»
«آره، همون.»
چشمان خدمتکار‌وضع مسافرخانه با‌خوبی سوءظن باریک شد.
البته، ماچیل دقیقاً‌پایین‌تنه‌اش می‌دانست آن نگاه‌مبادا چه معنایی دارد.
«پول دارم. بیا، بگیرش.»
او کیسه چرمی حاوی‌آدم‌های تمام پول‌هایش را به‌می‌رفت سمت خدمتکار پرتاب کرد.
داخل آن،وضع تمام دستمزد‌خوبی این ماهش بود.
و البته، پولی که‌جمع ما-آه-سام به او داده‌خیابان بود هم آنجا بود.
خدمتکار مسافرخانه کیسه چرمی را‌معمولی گرفت، نگاهی به داخلش انداخت‌می‌دانست و کمی غافلگیر به نظر رسید.
«اینو که ندزدیدی، هان؟»
«حروم‌زاده!»
«آه، اگه ندزدیدی که هیچ. چرا سر‌مردم همچین چیزی عصبانی می‌شی؟ برو بالا، آخرین اتاق‌نشاند طبقه دوم. الان می‌گم چوسون رو بفرستن بالا.»
یک مسافرخانه در اصل مکانی برای‌بی‌تکلف ارائه اقامتگاه و غذا بود، اما‌نمی‌داد مسافرخانه سورینگ سان کمی تفاوت داشت.
این مکان نه‌حالی تنها اقامتگاه و غذا،کار بلکه لذت هم می‌فروخت.
اینجا در ارتباط با محله‌داشتند فانوس قرمز که پشت خیابان اصلی‌می‌رفت سورینگ سان قرار داشت، تجارت می‌کرد.
فقط اینجا نبود؛ تمام‌جمع مسافرخانه‌های اطراف هم به‌خیابان همین شیوه کار می‌کردند.
به لطف این موضوع، مسافرخانه‌های‌معمولی اینجا که همگی در آستانه‌می‌دانست ورشکستگی بودند، دوباره جان گرفتند.
مقامات به خوبی از‌آدم‌های این شیوه تجارت آگاه بودند،خوب با این حال چشم‌پوشی می‌کردند.
دلیلش این بود که‌خوبی بسیاری از مقامات جزو‌معمولی مشتریان اصلی اینجا بودند.
و البته‌نیرویی رشوه‌های کلانی‌جمع هم دریافت می‌کردند.
پول و زن.
این دو چیز، در هر‌معمولی دنیایی که بودی، به هم متصل‌اهمیتی بودند و با هم حرکت می‌کردند.
به عبارت دیگر، ذات دنیا این بود که تا‌بی‌تکلف وقتی پول داشتی، حتی پست‌ترین آدم‌ها هم می‌توانستند یک‌اینجا زن زیبا را، حتی برای مدتی کوتاه، به دست بیاورند.
چه پولِ پیداشده، چه دزدی، چه‌مبادا اخاذی، چه کلاهبرداری، یا پولی که‌لحظه‌ای با زحمت به دست آمده بود.
مهم نبود‌داشتند چه نوع‌آدم‌های پولی باشد.
پول هیچ‌داشتند برچسب اسمی‌آدم‌های رویش نداشت.
پول، فقط پول بود.
خدمتکار مسافرخانه به سرعت پوزخندی‌ترس احمقانه زد و ماچیل را به‌برای داخل مسافرخانه سورینگ سان راهنمایی کرد.
اینکه ماچیل پول را دزدیده‌معمولی بود یا نه، اهمیتی نداشت؛می‌دانست او فقط باید کارش را می‌کرد.
اینکه ماچیل بعد از‌آدم‌های انجام کارش دستگیر می‌شد‌می‌رفت هم به او ربطی نداشت.
ماچیل از لحن خدمتکار رنجیده‌داشتند بود، اما دیگر بحث نکرد‌کار و به طبقه دوم مسافرخانه رفت.
خدمتکار به خدمتکار دیگری که داخل مسافرخانه‌مردم کار می‌کرد گفت چوسون را به اتاق‌فرو ماچیل بفرستد و سپس به بیرون برگشت.
در همان لحظه‌حالی کوتاه، مشتری جدیدی‌بی‌تکلف به ورودی رسیده بود.
«ها؟ تو...؟»
مهمان جدید مردی بود‌خوبی که خدمتکار قبلاً یک‌معمولی بار او را دیده بود.
حالا ظاهرش خیلی بهتر‌جمع شده بود، اما هنوز‌خیابان هم مردی ژنده‌پوش بود.
هر کسی که در سورینگ سان‌بی‌تکلف زندگی می‌کرد، حتماً نام... نه، بلکه لقب‌حال او را، پست‌ترینِ پست‌ها را شنیده بود.
«سو-سام؟»
سو-سام، با چهره‌ای کاملاً مرعوب،داشتند قبل از اینکه سرش را‌کار تکان دهد، به اطراف نگاه کرد.
«توله‌سگی مثل‌نیرویی تو اینجا‌جمع چیکار می‌کنه؟»
خدمتکار از قبل شایعات‌آدم‌های را شنیده بود، بنابراین می‌دانست‌خوب که سو-سام نمی‌تواند حرف بزند.
او این را عمداً‌آدم‌های پرسیده بود، با اینکه می‌دانست‌خوب آن مرد نمی‌تواند جواب دهد.
قصد داشت پیشاپیش او را فراری دهد، چرا‌معمولی که پرسه زدن شخصی مثل او در اطراف مسافرخانه‌اگر سورینگ سان ممکن بود مشتریان دیگر را فراری دهد.
البته تمام این گستاخی‌ها بر اساس‌مبادا این قضاوت بود که سو-سام محال‌لحظه‌ای است مشتری مسافرخانه سورینگ سان باشد.
با این حال.
به نظر‌داشتند می‌رسید امروز روز‌معمولی نسبتاً خاصی باشد.
سو-سام، نه، دونگ بونگ‌سو، لبخند‌داشتند توخالی‌ای زد و کیسه‌ای با‌کار چند سکه به خدمتکار داد.
سپس، در حالی‌پایین‌تنه‌اش که آب دهانش‌مبادا راه افتاده بود، گفت:
«انگ... انگ...»
خدمتکار بلافاصله‌داشتند فهمید که‌آدم‌های او چه می‌گوید.
پوف.
«حروم‌زاده فکر‌نیرویی می‌کنه مرد‌جمع شده. برو تو.»
خدمتکار گوشه لبش را‌آدم‌های بالا برد و به ورودی‌خوب مسافرخانه سورینگ سان اشاره کرد.
«برو به اتاق یکی‌آدم‌های مونده به آخر تو‌می‌رفت طبقه دوم. انگ-انگ الان میاد.»
بدون هیچ من‌منِ دیگری،خوبی دونگ بونگ‌سو قدم به‌معمولی داخل مسافرخانه سورینگ سان گذاشت.
خدمتکار در حالی که به‌ترس پشت دورشونده‌ی او نگاه می‌کرد، با‌برای بی‌تفاوتی جمله‌ای را به زبان آورد:
«این‌جوری که پیداست، انگ-انگ هم‌معمولی فاحشه بدبختیه. مجبوره به همه‌می‌دانست چلاغ‌های سورینگ سان سرویس بده.»
البته، خدمتکار نمی‌توانست‌حالی چهره رنگ‌پریده و خندان‌کار دونگ بونگ‌سو را ببیند.
تق، تق، تق.
دونگ بونگ‌سو به طبقه‌جمع دوم رفت و وارد اتاق‌متوجه یکی مانده به آخر شد.
آن مکان...
اتاقی بود که‌حالی دقیقاً کنار اتاقِ اختصاص‌یافته‌کار به ماچیل قرار داشت.
«آه، آه.»
«آه!»
پایین‌تنه ماچیل‌داشتند با سرعت‌آدم‌های حرکت می‌کرد.
چوسون خودش را‌حالی با حرکات او‌بی‌تکلف هماهنگ کرده بود.
وقتی ماچیل به باسن چوسون‌داشتند ضربه می‌زد، او برای لحظه‌ای‌کار به جلو می‌رفت و دوباره برمی‌گشت.
شترق.
صدای شهوانی‌داشتند برخورد گوشت‌آدم‌های با گوشت.
ماچیل دسته هاون بود‌آدم‌های و چوسون خود هاون، و‌خوب این حرکت سایشی ادامه داشت.
عضو یانگِ به شدت افراشته‌ی ماچیل‌حالی زیر باسن چوسون ناپدید می‌شد و‌خوب دوباره ظاهر می‌شد، بارها و بارها.
هر بار، چوسون طوری کمرش را قوس‌مردم می‌داد که انگار نفسش در حال بند آمدن‌نشاند است و ناله‌هایی داغ و بی‌پروا سر می‌داد.
«هاااانگ!»
با گذشت زمان،حالی حرکات ماچیل شدیدتر‌بی‌تکلف و وحشیانه‌تر می‌شد.
هر کسی می‌توانست‌مالی ببیند که نقطه‌حالی اوج چندان دور نیست.
خش.
سایه‌ای از پشت‌حالی سرش نزدیک می‌شد، اما‌کار ماچیل کوچک‌ترین توجهی نداشت.
با بهشتی که درست در‌معمولی برابر چشمانش بود، چطور می‌توانست‌می‌دانست حواسش را به چیز دیگری بدهد؟
«هو، هو! حال می‌ده؟خوبی خیلی خوبه! اون‌قدر خوبه که‌بی‌تکلف می‌تونی براش بمیری، مگه نه؟»
«خـ... خیلی! آآه! بیشتر، بیشتر!»
چوسون هم همراه با‌آدم‌های ماچیل در راه رسیدن‌می‌رفت به سرزمین پاک غربی بود.
در چنین مواقعی، حتی اگر‌معمولی زمین و آسمان هم به‌می‌دانست هم می‌ریختند، کسی متوجه نمی‌شد.
او نیز کاملاً‌مالی از حضور آن‌حالی سایه غافل بود.
سایه، پارچه‌ای را که با‌ترس هر دو دست گرفته بود، آرام‌برای از بالای سر ماچیل پایین آورد.
و در یک لحظه!
«گاک!»
پیش از آنکه ماچیل فرصتی‌داشتند برای فهمیدن داشته باشد، سایه پارچه‌می‌رفت را دور گردنش پیچید و چرخاند.
مردمک‌های ماچیل گشاد شدند.
اما تنها ذره‌ای از‌آدم‌های یک فریاد خفه از‌می‌رفت میان لبانش بیرون پرید.
دستانش که تا پیش از آن باسن‌کار چوسون را گرفته و می‌چرخاندند، حالا دستان‌اگر سایه را چنگ زدند، اما بی‌فایده بود.
سفیدی‌های خون‌گرفته چشمان ماچیل به‌داشتند سمت بالا چرخیدند، تا جایی‌کار که دیگر مردمک‌هایش دیده نمی‌شدند.
تمام بدنش‌نیرویی از ترس مرگ‌ترس به لرزه افتاد.
به لطف همین موضوع،آدم‌های چوسون با سرعت بیشتری به‌خوب سمت نقطه اوجش پیش می‌رفت.
پایین‌تنه ماچیل که با‌آدم‌های سرعت بالا می‌لرزید، چوسون را‌خوب به مرز جنون رسانده بود.
«آاااه! آه...؟»
چوسون نمی‌دانست که این‌جمع حرکات، ناشی از درخشش‌خیابان نهایی پیش از مرگ است.
سرانجام، نگاه‌داشتند چوسون خمار‌آدم‌های و بی‌حالت شد.
لرزش نهایی‌داشتند ماچیل تا این‌معمولی حد قدرتمند بود.
لرزش‌های خشونت‌آمیز‌وضع او خیلی‌خوبی زود متوقف شد.
بلافاصله پس از آن،جمع سایه زانویش را در‌خیابان گودی کمر ماچیل فرو کرد.
و شروع به انجام حرکات رفت‌بی‌تکلف و برگشتی کرد، دقیقاً شبیه به‌نمی‌داد همان کاری که ماچیل انجام می‌داد.
«آه-هوک!»
بدن چوسون‌وضع یک بار‌خوبی دیگر داغ شد.
ضربات برگشتیِ زانوی سایه،جمع هماهنگی زیبایی با باسن‌خیابان چوسون ایجاد کرده بود.
وقتی زانو به جلو می‌رفت، باسن‌بی‌تکلف ماچیل هم به جلو رانده می‌شد و‌حال به شدت به پایین‌تنه چوسون ضربه می‌زد.
«آاااه!»
سایه، یعنی دونگ بونگ‌سو،خوبی بدون استراحت به حرکت‌معمولی دادن زانویش ادامه داد.
گردن ماچیل از‌پایین‌تنه‌اش قبل کاملاً شکسته‌مبادا و بی‌مصرف شده بود.
با این حال،حالی وضعیت شیء یانگ‌بی‌تکلف او متفاوت بود.
یک سیخ‌داشتند آهنیِ سفت‌آدم‌های و سخت.
درست شبیه‌وضع به یک چماق‌داشتند فولادی شده بود.
هنوز جمود نعشی فرا نرسیده بود، اما‌مردم سفتی ناشی از مرگ، یک آلت مردانه‌فرو کاملاً بی‌نقص را به وجود آورده بود.
چوسون چاره‌ای‌داشتند جز از خود‌معمولی بی‌خود شدن نداشت.
«آهه! کیاااک! دارم می‌میرم!»
دونگ بونگ‌سو در حالی که چوسون‌حالی را با فریادهای لذت‌بخش رها کرده‌خوب بود، به هوای خالی خیره شد.
طوری نگاه می‌کرد‌پایین‌تنه‌اش که انگار در‌مبادا حال تأیید چیزی بود.
در آن حالت، رابطه‌ای که‌معمولی با زانوی او و بدن چوسون‌اهمیتی هدایت می‌شد، تا مدتی متوقف نشد.
لحظاتی بعد.
«آاااه!»
درست در لحظه‌ای که بدن چوسون به‌مردم شدت لرزید و اوجی را تجربه کرد که‌نشاند دیگر هرگز در زندگی‌اش طعم آن را نمی‌چشید.
دونگ بونگ‌سو بررسی‌هایش را تمام کرد، پارچه‌کار را از دور گردن ماچیل باز کرد و‌اینجا سپس آن را محکم دور گردن چوسون پیچید.
خرد.
با صدایی کوتاه، گردن‌خوبی باریک او از جا‌معمولی دررفت و بی‌جان آویزان شد.
«غغغ...»
چوسون زنی‌داشتند با بدشانسی‌آدم‌های وحشتناکی بود.
اگر ماچیل امروز تسلیم یک‌معمولی هوس ناگهانی نمی‌شد، زنی که‌می‌دانست می‌مرد، آئنگ-آئنگ بود، نه چوسون.
او با آخرین‌مالی فریاد پرحرارتش، از‌حالی این دنیا رفت.
اگر در این میان خوش‌شانسی‌ای برای او وجود‌خیابان داشت، این بود که درست در لحظه رسیدن‌سپس به سرزمین پاک غربی، جانش را از دست داد.
چه کسی می‌داند.
شاید او در همان‌آدم‌های سرزمین پاک غربی می‌ماند و‌خوب از شادی ابدی لذت می‌برد.
دونگ بونگ‌سو درست مانند زمانی که‌حالی ماچیل را کشته بود، به هوای خالی‌می‌دانست خیره شد و چیزی را بررسی کرد.
او در حال‌پایین‌تنه‌اش بررسی تغییرات امتیاز‌مبادا تجربه خود بود.
روی نوار تجربه.
تغییری ایجاد شده بود.
مقدار بسیار کمی بود، اما‌داشتند یک نوار زرد رنگ به‌کار وضوح روی آن پر شده بود.
تقریباً به اندازه یک ذره غبار بود، اما از‌متوجه آنجا که پیش از این هیچ تغییری در آن ایجاد‌تندتر نشده بود، می‌توانست در یک نگاه آن را تشخیص دهد.
حشرات و‌داشتند موش‌ها هیچ‌آدم‌های امتیاز تجربه‌ای نمی‌دادند.
با این حال.
انسان‌ها قطعاً متفاوت بودند.
اگر قتل‌های امروز هیچ تغییری‌ترس در امتیاز تجربه‌اش ایجاد نمی‌کرد، اقدامات‌برای آینده دونگ بونگ‌سو کاملاً متفاوت می‌بود.
البته، یک مشکل وجود داشت.
مقدار امتیاز‌داشتند تجربه بسیار‌آدم‌های ناچیز بود.
به همین دلیل، او نتوانست تأیید کند‌آدم‌های که آیا تفاوتی در میزان امتیاز تجربه‌اهمیتی بر اساس قدرت افراد وجود دارد یا خیر.
دلیل اینکه او بین کشتن ماچیل‌مبادا و چوسون فاصله زمانی انداخته بود،لحظه‌ای دقیقاً برای بررسی همین موضوع بود.
هرچند به لطف همین‌آدم‌های فاصله، چوسون توانست تولدی دوباره‌خوب در بهشت را تجربه کند.
فویپ، چاک، درررک، تاک...
صدای انجام‌وضع کار برای‌خوبی مدتی ادامه یافت.
دونگ بونگ‌سو هر دو جسد را‌مبادا از تیرکی که فضای بین سقف‌لحظه‌ای و ستون‌ها را نگه می‌داشت، آویزان کرد.
حالا، آن‌داشتند دو نفر‌آدم‌های خودکشی کرده بودند.
در حقیقت، دونگ بونگ‌سو می‌توانست اجساد آن‌ها را در اینونتوری‌می‌دانست خود قرار دهد و در جای دیگری از شرشان خلاص‌مثل شود، اما روش صحنه‌سازی به عنوان خودکشی را انتخاب کرد.
این تصمیم بر اساس‌خوبی این قضاوت بود که در‌بی‌تکلف آینده مشکلات کمتری ایجاد می‌کرد.
پس از‌نیرویی اتمام کارش، به‌ترس دیوار نزدیک شد.
دیوار با پارچه‌ای که به زیبایی‌بی‌تکلف با الگوی راه‌راه ببر گلدوزی شده‌نمی‌داد بود، مانند یک پرده پوشانده شده بود.
فویپ.
دونگ بونگ‌سو‌وضع پارچه را‌خوبی کنار زد.
دیواری ساخته شده از ستون‌های چوبی که‌مردم در یک ردیف طولانی از خطوط عمودی‌فرو به هم متصل شده بودند، نمایان شد.
ستون‌های چوبی که به این شکل ردیف شده‌می‌رفت بودند، تیرک‌ها را نگه می‌داشتند و تیرک‌ها نیز‌نبود به نوبه خود، سقف شیروانی‌شکل را تحمل می‌کردند.
اینجا در خورشید اوج‌گیرنده،آدم‌های بیشتر خانه‌ها به عنوان‌می‌رفت سازه‌های ماژولار این‌چنینی ساخته می‌شدند.
این یک روش طراحی بود که در آن شیارهایی‌بی‌تکلف روی ستون‌های چوبی تراشیده می‌شد تا آن‌ها را به صورت‌نبود ارگانیک به هم متصل کرده و روی هم قرار دهند.
در خانه‌ای با این طراحی،ترس حتی اگر یک یا دو ستون‌برای چوبی برداشته می‌شد، سقف فرو نمی‌ریخت.
گویی برای اثبات‌حالی این موضوع، آخرین‌بی‌تکلف ستون چوبی وجود نداشت.
به جای آن، سوراخی به‌معمولی اندازه‌ای بزرگ که یک نفر بتواند‌اهمیتی از آن عبور کند، قرار داشت.
چطور چنین چیزی ممکن بود؟
برداشتن تنها همان‌پایین‌تنه‌اش یک ستون با‌مبادا روش‌های معمول غیرممکن بود.
یک خانه ماژولار‌حالی مانند یک مجموعه پیچیده‌کار از قطعات لگو است.
برداشتن یکی از وسط، بدون‌معمولی پیاده کردن قطعه به قطعه آن‌اهمیتی از بالا، کار واقعاً دشواری بود.
اما...
دونگ بونگ‌سو‌نیرویی یک انسان‌جمع معمولی نبود.
نیمی انسان، نیمی کاراکتر.
او می‌توانست کارهایی را به‌معمولی انجام برساند که هیچ‌کس دیگری‌می‌دانست در اینجا قادر به انجامشان نبود.