چپتر 7: آغاز
0دونگ بونگ‌سو تصمیم گرفت‌رسیدن اول از همه زبان‌توقع این مکان را یاد بگیرد.
اما اینکه فقط در ذهنش به آن‌هرچند فکر کند و با گوش دادن به‌آن‌قدر آن عادت کند، حداقل یک سال زمان می‌برد.
این زمان برای مردن‌سریع‌تر او در وضعیت ضعیف فعلی‌اش‌هرچند بیش از حد کافی بود.
ممکن بود ماچیل او را تا حد‌مدتی مرگ کتک بزند، از عفونت بمیرد یا به‌بلکه خاطر یک متغیر کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی کارش ساخته شود.
احتمالات بی‌شماری وجود داشت.
باید خیلی سریع‌تر یاد می‌گرفت.
یک ماه.
نهایتاً در عرض دو یا سه ماه، هرچند رسیدن به‌کرده سطح یک فرد بومی توقع زیادی بود، اما باید آن‌قدر مهارت‌مزاحم پیدا می‌کرد که بتواند بدون مشکل بشنود، بنویسد و صحبت کند.
تنها در این صورت بود‌سطح که می‌توانست شانس بقای خود‌آن‌قدر را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهد.
اما بدون‌سریع‌تر کتاب و‌ماه معلم، چطور می‌توانست؟
خش.
تکانی خورد و‌امکان بدن تا حدودی‌اصطبل بهبودیافته‌اش را بلند کرد.
ساده نیست؟
وقتی چیزی‌سریع‌تر را نداری،ماه آن را می‌سازی.
اگر کتابی نیست، خودت بنویس.
اگر معلمی‌نیاز وجود ندارد، خودت‌مثل معلم خودت باش.
«اول، یک‌عرض راهنمای زبان‌رسیدن درست می‌کنم.»
راهنما، طبیعتاً یک کتاب بود.
برای ساختن‌باید کتاب، اول به‌می‌گرفت کاغذ نیاز داشت.
امکان نداشت چیزی‌امکان مثل کاغذ در‌اصطبل این اصطبل پیدا شود.
مدتی به اطراف‌هرچند نگاه کرده و جایگزین‌بومی مناسبی پیدا کرده بود.
با پیدا کردن آن، نه‌نهایتاً تنها جایگزینی برای کاغذ، بلکه جایگزینی‌بومی برای جوهر هم به دست آورد.
جیک‌جیک.
همان‌هایی که‌نیاز هر شب‌نداشت مزاحم خوابش می‌شدند.
موش‌ها.
حتی قبل از اینکه‌ماه بدنش کاملاً بهبود یابد، آن‌ها‌سطح را زیر نظر گرفته بود.
بلافاصله نقشه‌اش را عملی کرد.
موش‌های اینجا هم فرز بودند.
اما واکنش‌های دونگ بونگ‌سو‌رسیدن که تا حدودی بهبود یافته‌زیادی بود، از آن‌ها فرزتر بود.
مهم‌تر از همه، پیروزی تمدن، یعنی تله‌موشی‌هرچند ساخته شده از شاخه‌های پوسیده، کاه و سنگ،مهارت حتی از آن هم تیزتر و کارآمدتر بود.
برای چند‌باید روز، فقط‌سریع‌تر موش گرفت.
دونگ بونگ‌سو پوست موش‌های صید شده‌اصطبل را کند، روده‌هایشان را بیرون کشید، گوشتشان‌کردن را زیر آفتاب خشک کرد و خورد.
پوست‌ها را با دقت بیشتری‌سطح خشک کرد و از آن‌ها‌آن‌قدر به عنوان کاغذ استفاده کرد.
تک‌تک قطرات خون موش‌ها را چلاند،عرض در کیسه‌ای از جنس پوست موش جمع‌زیادی کرد و در اینونتوری خود ذخیره کرد.
در این میان، چیزی‌سریع‌تر شبیه به قلم‌مو هم‌عرض از موی اسب ساخت.
سفت بود و‌امکان برای نوشتن ایده‌آل‌اصطبل نبود، اما کفایت می‌کرد.
در این شرایط،هرچند نباید حتی برای همین‌بومی مقدار هم شکرگزار می‌بود؟
در تمام این‌می‌گرفت فرآیند، او یک حقیقت‌هرچند جدید را یاد گرفت.
با وجود کشتن ده‌ها‌سریع‌تر موش، هیچ تغییری در‌عرض نوار تجربه او ایجاد نشد.
موش‌ها موجوداتی‌نیاز با امتیاز‌نداشت تجربه صفر بودند.
با این حال، او‌رسیدن نتیجه‌گیری نکرد که همه‌توقع حیوانات هیچ تجربه‌ای نمی‌دهند.
ممکن بود‌سریع‌تر موش‌ها بیش از‌نهایتاً حد ضعیف باشند.
تصمیم گرفت قضاوت در‌سریع‌تر مورد فرضیه «حیوانات تجربه نمی‌دهند»هرچند را فعلاً به تعویق بیندازد.
حالا، کاغذ،نیاز جوهر و قلم‌مو‌مثل همه آماده بودند.
او با دقت چیزهایی که ماچیل زیر‌بومی لب زمزمه می‌کرد و مکالمات افرادی که‌بتواند به اصطبل می‌آمدند را به خاطر می‌سپرد.
وقتی آن‌ها می‌رفتند، پوست موش، قلم‌موی موی اسب و‌سطح خون موش را بیرون می‌آورد و تلفظ‌هایی که شنیده بود‌بدون و معانی احتمالی آن‌ها را به خط هانگول یادداشت می‌کرد.
حدود یک ماه بعد، یک راهنمای گرامر‌نهایتاً چینی کلاسیک، پر از حروف ریزی که روی‌زیادی ده‌ها پوست موش نوشته شده بود، تکمیل شد.
شاید اگر کسی از دوران‌مثل مدرن این کتاب را می‌دید، فکر‌جایگزین می‌کرد کاملاً معقول و منطقی است.
کتاب تا این حد‌رسیدن مرتب بود، با خطی‌توقع تمیز و سازمان‌دهی عالی.
چه کسی گفته بود که‌نهایتاً خط، پنجره‌ای به روح است؟فرد این حرف کاملاً غلط بود.
به خط‌باید دونگ بونگ‌سو‌سریع‌تر نگاه کنید.
بی‌نقص بود.
دست‌خط او از هر‌رسیدن کس دیگری در جهان‌توقع استوارتر و صاف‌تر بود.
اگر می‌شد یک نفر را‌نهایتاً از روی دست‌خطش قضاوت کرد،فرد دونگ بونگ‌سو یک انسان کامل بود.
نه، شاید‌باید دست‌خط واقعاً بازتابی‌می‌گرفت از روح بود.
به هر حال،امکان ذهن او تحت‌اصطبل هیچ شرایطی متزلزل نمی‌شد.
از زمان تکمیل شدن راهنما، دونگ بونگ‌سو‌بومی شروع کرد به نشان دادن این موضوع‌بتواند به ماچیل که بدنش کاملاً بهبود یافته است.
دلیلش این بود که در‌نهایتاً حین ساختن راهنما، توانسته بود بیشتر‌بومی حرف‌هایی که زده می‌شد را بفهمد.
با این حال،خیلی هنوز هم وانمود‌ماه می‌کرد که لال است.
تلفظ او هنوز ناشیانه بود و‌اصطبل توانایی‌اش در ترکیب کلمات به طرز‌مناسبی قابل‌توجهی از افراد محلی پایین‌تر بود.
این نقش بازی کردن او ممکن‌فرد بود حتی بعد از اینکه بتواند‌پیدا بی‌نقص صحبت کند هم ادامه یابد.
اگر برای پنهان کردن ماهیت واقعی‌اش‌عرض مناسب‌تر بود، تا هر زمان که‌توقع لازم بود این کار را می‌کرد.
«لعنتی، این‌باید حروم‌زاده‌ی نیمچه‌احمق. بالاخره‌می‌گرفت کلاً لال شد.»
وقتی دونگ بونگ‌سو حتی بعد از بهبود‌مدتی کامل بدنش هنوز نمی‌توانست صحبت کند، ماچیل شروع‌بلکه کرد به صدا زدن او با نام ما-آه-سام.
ما-بیون-سام نامی تحقیرآمیز بود،رسیدن اما ما-آه-سام حتی از‌توقع آن هم بدتر بود.
ما-آه-سام.
نام جدید دونگ بونگ‌سو،سریع‌تر که به خاطر لال بودنش‌هرچند به او داده شده بود.
او حالا چهار نام داشت.
دونگ بونگ‌سو، سو-سام، ما-بیون-سام، ما-آه-سام.
به جز دونگ بونگ‌سو، سه نام دیگر اسم‌های‌رسیدن مستعاری بودند که هر کسی در خانواده دانری‌پیدا هر طور دلش می‌خواست او را صدا می‌زد.
هیچ‌کس نمی‌دانست‌باید او دونگ‌سریع‌تر بونگ‌سو است.
پشت این نقاب، نام‌های مستعار و نقش‌مدتی بی‌نقص یک فرد لال، هنوز هیچ‌کس چهره‌جایگزینی واقعی و نام اصلی او را نمی‌دانست.
تا زمانی که فصل‌ها تغییر کردند و باد نسبتاً خنکی‌آن‌قدر وزیدن گرفت، دونگ بونگ‌سو بالاخره توانست از اصطبل خارج شود‌تنها و هر طور که می‌خواست در محوطه خانواده دانری پرسه بزند.
البته، هنوز‌سریع‌تر محدودیت‌های زیادی‌ماه وجود داشت.
جنگجویان خانواده بودند که در هر فرصتی با او دعوا راه‌سطح می‌انداختند، و دیگر کارگران و خدمتکارانی که فقط به خاطر اینکه‌مشکل او یک کارگر اصطبل بود، با تحقیر به او نگاه می‌کردند.
حتی زمانی که صبح و عصر برای راه‌اطراف بردن اسب‌ها در پایتخت خورشید تابان قدم می‌زد،جوهر مردم او را به حال خود رها نمی‌کردند.
«اون حروم‌زاده‌ی احمق،هرچند شنیدم دیگه حتی‌فرد نمی‌تونه حرف بزنه.»
«پس یه‌سریع‌تر لالِ کله‌گُهیه؟ یه‌نهایتاً لالِ احمقِ گُهی.»
«از این به‌خیلی بعد باید بهش بگیم‌نهایتاً لالِ احمقِ گُهی! هاهاها.»
انواع و اقسام‌امکان توهین‌ها را می‌شنید،اصطبل اما هیچ اهمیتی نمی‌داد.
در واقع، هرچه بیشتر‌رسیدن این اتفاق می‌افتاد، بیشتر‌توقع خودش را به حماقت می‌زد.
وقتی به او فحش می‌دادند، احمقانه نیشخند می‌زد؛ وقتی‌سطح سنگی به او می‌خورد، از درد فریاد می‌کشید؛ وقتی نادیده‌اش‌بدون می‌گرفتند، سرش را پایین می‌انداخت، انگار که طبیعی‌ترین کار دنیاست.
کله‌گُهی، لال، احمق.
هرچه لقب‌هایی مثل احمقِ گُهی، لال‌اصطبل و ما-آه-سام بیشتر می‌شد، به طرز متناقضی‌کردن کمال نقش‌آفرینی او را بیشتر ثابت می‌کرد.
تمام این تهمت‌ها، آزارهای کلامی و‌فرد خشونت‌ها، برای مدتی به عنوان سپری‌پیدا برای پنهان کردن هویتش عمل می‌کردند.
و.
هیچ‌کس اینجا، در خانواده‌سریع‌تر دانری، و فراتر از‌عرض آن، در خورشید تابان، نمی‌دانست.
که تمام آن چیزهایی که برای دونگ‌مدتی بونگ‌سو تبدیل به سپر شده بودند، روزی به‌بلکه شمشیر تبدیل شده و به سوی خودشان بازمی‌گشتند.
دونگ بونگ‌سو زبان را از طریق توهین‌ها یاد گرفت، جغرافیای‌آن‌قدر خورشید تابان را در حین کتک خوردن درک کرد و فرهنگ‌صورت این مکان را در حالی که روی زمین افتاده بود، آموخت.
به این ترتیب، او‌ماه به تدریج و به طور‌سطح طبیعی در تاریکی حل شد.
او یک سایه بود.
سایه‌ای بلند و بزرگ، اما‌مثل چنان دلگیر و تاریک که‌کرده هیچ‌کس آن را تشخیص نمی‌داد.
هیچ‌کس متوجه‌عرض عادی بودنِ‌رسیدن بی‌نقص او نشد.
بدین ترتیب، سایه در‌ماه دل تاریکی سیاه‌تر می‌شد،رسیدن بی‌آنکه کسی متوجه آن شود.
یک روز، چند ماه دیگر پس‌ماه از آنکه سرش را پایین انداخته‌فرد بود، سرانجام شکارش را آغاز کرد.
این روزها،نیاز ماچیل از‌نداشت زندگی لذت می‌برد.
آیا باید‌عرض آن را‌رسیدن توفیق اجباری می‌نامید؟
با خودش فکر می‌کرد عبارتی که‌عرض بزرگان محترم اغلب به کار می‌بردند،توقع دقیقاً برای چنین مواقعی ساخته شده بود.
وقتی ما-آه-سام برای اولین‌سریع‌تر بار مجروح شد، او‌عرض عصبانی و ناراضی بود.
چه کسی از به عهده گرفتن کار‌مدتی شخص دیگری خوشحال می‌شد، آن هم کار‌جایگزینی مردی که بسیار پایین‌تر از او بود؟
اما همان‌طور که‌هرچند می‌گویند، راحتی بعد‌فرد از سختی می‌آید.
اکنون او پاداش تمام‌ماه دردسرهایی را که برای مراقبت‌سطح از ما-آه-سام کشیده بود، می‌گرفت.
اگرچه او توانایی صحبت کردن را‌ماه از دست داده بود، اما ما-آه-سامِ احیا‌بومی شده، خیلی خوب به حرف‌هایش گوش می‌داد.
حتی بدون اینکه به او‌مثل گفته شود، وظایف مسئول اسلحه‌خانه‌کرده را از پیش انجام می‌داد.
شاید به این دلیل که لال‌فرد شده بود، دیگر جواب پس نمی‌داد‌پیدا و با پشتکار فراوان کار می‌کرد.
نگاه کینه‌توزانه‌سریع‌تر چشمانش نیز از‌نهایتاً بین رفته بود.
حالا، وقتی به‌خیلی چشمان ما-آه-سام نگاه می‌کرد،نهایتاً آن‌ها فقط شفاف بودند.
آن‌قدر شفاف و زلال که گاهی‌اصطبل اوقات از اینکه تمام این مدت او‌کردن را عذاب داده بود، احساس تاسف می‌کرد.
امروز هم ما-آه-سام صبح زود بیدار‌فرد شده بود و بیشتر کارهایی را که‌می‌کرد ماچیل باید انجام می‌داد، تمام کرده بود.
به لطف آن، ماچیل‌ماه توانسته بود خواب راحت‌تری در‌سطح حیاط پشتی خانواده داشته باشد.
«اوآآآهم~.»
ماچیل که عمیق‌تر از حد معمول خوابیده‌مدتی بود، در تمام بدنش احساس شادابی می‌کرد‌جایگزینی و انرژی سفتی در پایین‌تنه‌اش جمع شده بود.
علاوه بر این، از آنجایی که بلافاصله بعد‌توقع از بیدار شدن دوباره خوابیده بود، حتی نتوانسته بود‌بشنود مراسم روزانه ورزش دستش را به درستی انجام دهد.
چیز پایینی‌اش که به طور طبیعی و‌هرچند سفت سرش را بالا آورده بود، از‌آن‌قدر زیر پوشش شلوارش به او خیره شده بود.
گویی التماس می‌کرد که زودتر‌می‌گرفت خنک شود، زودتر به خواب برود‌سطح و طعمی به آن چشانده شود.
ماچیل تلنگری به‌امکان پایین‌تنه به طرز‌اصطبل زشتی برآمده‌اش زد.
«توله سگ، حتماً یه جایی بوی پول به مشامت‌زیادی خورده. باشه، باشه، فقط یه کم صبر کن. همین‌بنویسد الان یه سوراخ حسابی بهت می‌دم که حالشو ببری.»
او دیروز‌سریع‌تر دستمزدش را‌ماه گرفته بود.
هر بار، او تمام‌سریع‌تر دستمزدش را روی باسن‌عرض و سینه‌های اینگ-اینگ می‌چسباند.
این تنها‌نیاز لذت او‌نداشت در زندگی بود.
در زندگی‌ای که همیشه مورد تحقیر قرار می‌گرفت، تنها زمان‌هایی که‌مهارت احساس زنده بودن می‌کرد، وقتی بود که زنی را در آغوش‌می‌توانست می‌گرفت و زمانی که سو-سام، انسانی پست‌تر از خودش را عذاب می‌داد.
به همین دلیل، از‌ماه روز اول هر ماه، همیشه‌سطح برای گرفتن دستمزدش روزشماری می‌کرد.
البته اینگ-اینگ هم که این‌می‌گرفت را می‌دانست و از قِبَل‌رسیدن او زندگی می‌کرد، احتمالاً همین‌طور بود.
«جیبام پره، پس شاید امروز به‌اصطبل جای اینگ-اینگ، گوشت چوسون رو بچشم؟مناسبی اون چوسون حسابی رسیده و خوشمزه شده.»
شکار پایین‌تنه هیولاوار‌هرچند ماچیل به طور‌فرد لحظه‌ای تغییر کرد.
«آره، مگه یه مرد می‌تونه همیشه فقط برنج‌رسیدن بخوره؟ بعضی وقتا باید گوشت بخوری، ماهی بخوری‌پیدا و جوجه‌های جوون رو هم به سیخ بکشی. هههه.»
ماچیل با لحنی‌خیلی هرزه خندید و‌ماه از جایش بلند شد.
او بلافاصله به‌امکان سمت مسافرخانه خورشید‌اصطبل تابان به راه افتاد.
دلیل اینکه شکارش را تغییر داده‌فرد بود این بود که جیب‌هایش امروز‌پیدا پرتر از روزهای معمول پرداخت حقوق بود.
صبح وقتی ماچیل برای مرتب کردن سلاح‌ها رفته‌رسیدن بود، سو-سام از قبل کار را تمام کرده‌پیدا بود و روی آن‌ها یک کیسه چرمی قرار داشت.
داخلش پول بود و او حتی‌ماه نیازی نداشت فکر کند که چه‌فرد کسی آن را آنجا گذاشته است.
«حروم‌زاده کوچولو. بالاخره‌امکان یاد گرفته چطور تو‌مدتی این دنیا زندگی کنه.»
چگونه یک نفر می‌توانست در این دنیا فقط با سر خم کردن، زانو زدن،بتواند التماس کردن و خواهش کردنِ هر روزه، فقط به این دلیل که قدرتی ندارد،افزایش به درستی زندگی کند؟ اگر قدرتی نداری، باید بدانی که چطور این‌گونه انعطاف‌پذیر باشی.
ماچیل تصمیم گرفت که از‌نهایتاً این به بعد، سو-سام را‌فرد کمی، فقط ذره‌ای کمتر عذاب دهد.
هرچند اگر مقدار باج‌سریع‌تر او کم می‌شد، ممکن‌عرض بود اوضاع بدتر شود.
در حالی که ماچیل به سمت‌اصطبل مسافرخانه خورشید تابان می‌رفت، آهنگی به‌مناسبی طور طبیعی از لبانش جاری شد.