چپتر 237: صدایت را می‌شنوم – ۳
0[پس اونجا‌آویزون بودی. جای‌مگه شکرش باقیه...]
«ها؟ واااه؟»
[آخ، فکر می‌کردم یکم‌نبود بیشتر وقت داشته باشم،ارتا اما بیشتر از این...]
«هااااه؟!»
[یو ایل‌هان، به‌زودی، من...]
و صدا همون‌جا قطع شد. یو‌شکی ایل‌هان با گیجی همون‌جا ایستاد و‌ارتا به گونه‌هاش ضربه زد. میستیک پرسید.
[داری چیکار می‌کنی، ارباب؟]
«پس تو نتونستی بشنویش.»
[من شنیدم، قطعاً‌کرد صدای همون فرشته‌ای بود‌غیرممکنه که قبلاً باهات بود.]
اگه خودش به‌تنهایی شنیده بود، شاید به خاطر دلتنگیش‌آروم اون رو توهم خودش در نظر می‌گرفت، اما به‌واقع نظر می‌رسید که حتی اوروچی هم اون رو شنیده بود.
[یه فرشته دیگه هم بود؟]
«خب، آره. بود.»
هیچ شکی درش نبود. اون صدای آروم و سرد قطعاً متعلق به ارتا بود.ردی نمی‌تونست اون صدا رو فراموش کنه. اون متحد صمیمی... در واقع، نه خیلی صمیمی،می‌دونست اما بازم خوب... از ابتدای فاجعه بزرگ تا همین چند سال پیش باهاش بود!
مشکل اینجا بود که چطور صداش تونسته‌درش بود به یو ایل‌هانی منتقل بشه که داخل‌کنه حصار ساخته‌شده توسط ساعت شنی ابدیت قرار داشت.
«یه فایل ضبط‌شده بود؟»
[زنده بود.]
اوروچی بلافاصله جواب حرف یو ایل‌هان‌باشه رو داد. با این حال، ایل‌هان فقط‌راستش لب‌هاش رو آویزون کرد و جواب داد.
«اما مگه اینکه داخل حصار باشه، این غیرممکنه. زمان داخل ساعت شنی‌ارتا ابدیت از بیرون حصار قابل تشخیص نیست. نه، راستش یه ردی از‌بزرگ ارتا داخل ساعت شنی ابدیت باقی مونده، یعنی از اون استفاده کرده؟»
[از پرسیدن‌شکی از من‌نبود چیزی دستگیرت نمی‌شه.]
یو ایل‌هان به این موضوع فکر کرد، اما به نتیجه‌ای نرسید. نه دلیلی رو‌نمی‌تونست می‌دونست که چطور تونسته صداش رو بهش منتقل کنه و نه می‌دونست چرا این‌سال کار رو کرده، اما وقتی حصار از بین می‌رفت و می‌رفت بیرون، احتمالاً متوجه می‌شد.
«خوبه، بیا سریع‌کرد تمومش کنیم و بفهمیم‌غیرممکنه اون بیرون چه خبره.»
[پس همه‌چیز‌فرشته به کار‌آره ختم می‌شه؟]
در هر صورت، بعد از شنیدن صدای ارتا کمی احساس بهتری داشت. نباید فقط از روی صدا قضاوت‌ابتدای می‌کرد، اما به نظر می‌رسید که حالش هنوز خوبه. علاوه بر این، از اونجایی که اول اون دنبال‌ساخته‌شده یو ایل‌هان گشته بود، دیر یا زود می‌تونست ملاقاتش کنه. با فکر کردن به این موضوع، ناخودآگاه لبخند زد.
[خب، این الان چی بود؟]
میستیک پر از سؤال بود، اما هیچ‌کس بهش‌زمان جوابی نداد. یو ایل‌هان فقط سنگ‌های جادویی رده‌مونده چهارم جدیدی بیرون آورد. ده‌ها عدد از اونا.
«خوبه، حالا که دارم‌آره روش کار می‌کنم باید چندتا‌آروم قابلیت هم بهش اضافه کنم.»
[ارباب خوش به حالشه، از‌آروم همچین زندگی‌ای لذت می‌بره. یه نفر‌کنه خاص بلافاصله بعد از تولدش مرد.]
«برای تنظیم‌اوروچی یه سیستم هشدار‌آره روی کل تشکیلات...»
وقتی یو ایل‌هان غرق در کاری می‌شد، زمان به‌سرعت می‌گذشت. صد سنگ جادویی‌راستش رده چهارم ناپدید شد، هزارتای دیگه ناپدید شد و ده‌هزارتای دیگه هم ناپدید‌نرسید شد. تو این مدت، تشکیلات جادویی داشت از همون پایه و اساس تغییر می‌کرد.
«وقتی حصار‌فرشته باز بشه، اوضاع‌هیچ حسابی شیرتوشیر می‌شه.»
«آره، همون لحظه فوراً متوجه‌آروم می‌شن. هرچند کاری هم از دستشون‌کنه برنمیاد. الف‌های باستانی حسابی کاربلد بودن.»
«و تو‌اوروچی از اونا‌دیگه هم بهتری؟»
«معلومه.»
یو ایل‌هان در حالی که حضور لیرا رو پشت سرش حس‌متعلق می‌کرد، این رو جواب داد. البته، هنوز یک دستش روی زمین‌ابتدای بود و دست دیگه‌اش مانا رو از سنگ جادویی بیرون می‌کشید.
«تمرین نبرد چطور پیش رفت؟»
«فعلاً تمومش کردم و گذاشتم استراحت کنن.شکی اما چرا این‌قدر خوبن؟ مخصوصاً الف‌ها. اونا‌نمی‌تونست نسبت به سطحشون مهارت‌های فوق‌العاده بالایی داشتن.»
«به خاطر اینه که تا الان‌باشه برای زنده موندن در میون اژدهایان مبارزه‌راستش کردن... اما تموم شد؟ چرا تمومش کردی؟»
لیرا قبل از حرف زدن، پس‌گردنیِ آرومی به‌نبود یو ایل‌هان زد، چون با وجود اینکه اونجا‌متحد بود، ایل‌هان اصلاً برنگشته بود تا نگاهش کنه.
«فقط یک روز تا از بین رفتن حصار باقی‌نمی‌تونست مونده. اونا فقط در صورتی می‌تونن با موجودات برتر‌ابتدای مقابله کنن که به شرایط کامل و اوج آمادگیشون برگردن!»
«همین الانش این‌قدر زمان گذشته؟»
«تو واقعاً‌آویزون نوبری. تمام این‌اینکه مدت همین‌طوری بودی؟»
«راستش اصلاً‌فرشته گذر زمان‌آره رو حس نکردم...»
یو ایل‌هان بالاخره متوجه شد که برای مدت نسبتاً طولانی‌ای با‌کنه تشکیلات جادویی در تماس بوده. فعلاً تشکیلات جادویی رو بررسی کرد و‌سال به نظر می‌رسید که می‌تونه تو زمان تعیین‌شده کارش رو تموم کنه.
«بسیار خب، پس تو‌دیگه هم برو استراحت کن، لیرا.نبود من این رو تموم می‌کنم.»
«...نباید می‌گفتی‌آویزون که می‌خوای با‌اینکه من استراحت کنی؟»
«بابتش متأسفم.»
البته، تا زمانی که یو ایل‌هان کار ناتمومی داشت، لیرا مجبور بود بی‌خیال اون شب رمانتیک کوتاه قبل از‌فاجعه نبرد بشه. تقصیر خودش بود که با وجود دونستن این موضوع، عاشقش شده بود. با این حال، اون هم‌ساعت دیگه از نقطه بی‌بازگشت عبور کرده بود، چون فکر می‌کرد که این‌جور ظاهر و رفتار ایل‌هان هم هنوز جذابه.
«من می‌رم استراحت کنم.دیگه از اینکه این فرصت رو‌نبود از دست دادی پشیمون می‌شی.»
«اوه صبر کن، لیرا، ارتا‌اینکه از اون‌ور حصار به من‌قابل پیام داد، همچین چیزی ممکنه؟»
«ارتا پیام داد؟»
یو ایل‌هان حتی نذاشت لیرا غرور زنانه‌اش رو حفظ کنه و‌کنه موضوع رو عوض کرد. با این حال، از اونجایی که موضوع‌چند جدیدش خیلی غیرمنتظره بود، لیرا بازم مطیعانه در بحث شرکت کرد.
«زمین از قبل ارتباطش رو با بهشت از دست داده بود. اما حالا که ساعت شنی‌کنه ابدیت رو اینجا توی دارئو فعال کردی، شاید این موضوع به ارتا منتقل شده باشه. اگه آرتیفکتی‌چطور باشه که در لحظه فعال شدن ساعت شنی ابدیت فعال بشه، پس در واقع غیرممکن نیست... اما.»
«همم؟»
صدای لیرا‌فرشته تو گوش یو‌هیچ ایل‌هان زمزمه کرد.
«ارتا چیزی‌شکی بهت گفت؟نبود باهام صادق باش.»
«نه زیاد. فقط گفت جای شکرش‌هیچ باقیه یا یه همچین چیزی. شاید پیامش‌ارتا محدودیت داشته، اما خیلی زود قطع شد.»
«جای شکرش باقیه، آره؟مگه اوفو، به‌زودی دیگه این‌قدرها‌زمان هم "جای شکرش باقی" نمی‌مونه.»
چهره لیرا لبخند تاریکی به خود گرفت، انگار‌نبود داشت یه پیش‌گویی شوم می‌کرد. این پوزخندی بود‌متحد که اصلاً با خودِ شاد و همیشگیش همخونی نداشت!
«فوفو، تصور‌شکی چهره گریون‌نبود ارتا حسابی هیجان‌انگیزه.»
«اذیتش نکن.»
«احتمالاً خودت‌آویزون بیشتر از‌مگه همه اذیتش می‌کنی.»
«من چرا باید اذیتش کنم؟»
«یه همچین چیزی. تو‌نبود احتمالاً تا ابد تو‌ارتا تاریکی و بی‌خبری می‌مونی.»
«نمی‌فهمم چی می‌گی.»
برای یو ایل‌هانِ خنگ و بی‌دقت تو‌غیرممکنه این مسائل، فهمیدن حقیقت با این مقدار سرنخ‌باقی غیرممکن بود. لیرا دیگه حرفی نزد و رفت.
شاید هنوز به بدن موجود فروترش عادت نکرده بود و باید بعد از دو‌فراموش هفته نبرد بی‌وقفه استراحت می‌کرد. در واقع، حتی اگه یو ایل‌هان هم پیش‌قدم می‌شد، مجبور‌باهاش بود ردش کنه. البته، نه اینکه این موضوع از بی‌ذوق بودن یو ایل‌هان کم کنه...
«ایل‌هان.»
«بله؟»
یو ایل‌هان بالاخره سرش رو بلند کرد تا لیرا رو ببینه. لیرا‌نیست بهش نزدیک شد و مثل پرنده‌ای که به غذا نوک می‌زنه، لب‌هاش‌موضوع رو بوسید. چشم‌های ایل‌هان گرد شد، اما بلافاصله بعدش به حالت عادی برگشت.
«الان احساس انرژی می‌کنم.»
«این خوبه.»
با وجود اینکه این اون عشق‌بازی پرشوری نبود که می‌خواست،آروم اما همینم به‌خودی‌خود خوب بود - از اونجایی که لیرا با‌بازم لبخند یو ایل‌هان خوشحال‌تر شد، تصمیم گرفت برای امروز بی‌خیالش بشه.
یو ایل‌هان به کارش برگشت و لیرا به داخل دژ پرنده‌تشخیص رفت تا به بدن خسته‌اش استراحت بده. و قبل از اینکه‌دستگیرت یک روز بگذره، یو ایل‌هان بالاخره اصلاح تشکیلات جادویی رو تموم کرد.
۱۸ دقیقه قبل‌دیگه از زمان از‌شکی بین رفتن حصار.
«نزدیک بود.»
«اگه زمان‌اوروچی و منابع بیشتری‌آره داشتم... اعصابم خورده.»
«این‌همه قابلیت جدید‌کرد چپوندی توش، دیگه‌باشه چی می‌تونه باشه!؟»
الف‌های باستانی واقعاً یک آرایش جادویی نصب کرده بودند که پیدا کردنش در‌نمی‌تونست هر دنیای دیگه‌ای سخت بود و زمانی که این آرایش جادویی تجربه کرده بود،سال به آن تاریخچه و قدرتی بخشیده بود تا بیش از پیش ارتقا پیدا کند.
با این حال، آرایش جادویی قبل از دستکاری یو ایل‌هان، در مقایسه‌متحد با آرایش جادویی بعد از اصلاحات او تفاوتی خیره‌کننده داشت. اگر اولی‌پیش یو ایل‌هان رده سوم بود، دومی را می‌شد یو ایل‌هان رده چهارم نامید!
اول از همه، زمان فعال‌سازی که از قبل سریع بود، حتی کوتاه‌تر هم شد و امواج مانا در روند فعال‌سازی به حداقل رسید تا‌فاجعه کارایی و پنهان‌کاری افزایش یابد. علاوه بر این، آرایش جادویی هر موجود غیرمتحدی را که سعی می‌کرد با آن تماس پیدا کند، حس می‌کرد‌فایل و مکانش را به یو ایل‌هان می‌گفت. در نهایت، او یک تضعیف‌کننده هم تنظیم کرد تا فعال‌سازی مهارت‌ها و جادوهای حرکتی را محدود کند.
خلاصه بگویم، همان‌طور که ارتش بهشت یا ارتش شیاطین نابودی در قلمروهای‌نیست خودشان به‌شدت قوی بودند و کار راحتی برای دفاع در برابر مهاجمان‌موضوع داشتند، یو ایل‌هان نیز تقریباً کنترل کاملی روی دارئو به دست آورده بود!
«هرچند هنوزم کم‌دیگه و کسر داره... فعلاً‌درش به همین راضی می‌شم.»
«پس واقعاً‌شکی هیچ‌جا متوقف‌نبود نمی‌شی. اوه.»
«صداهای ناله عجیب‌فرشته و غریب درنیار و‌شکی روی کنترل تمرکز کن.»
«به این‌آویزون راحتی‌ها که‌مگه می‌گی نیست!»
نا یونا که حالا پس از تبدیل شدن دژ نگهبان به یک منطقه مقدس، باید دو منطقه مقدس‌واقع را کنترل می‌کرد، بسیار حساس شده بود. حتی با وجود دریافت نگاه‌های غضبناک لیرا، دست یو ایل‌هان را‌منتقل رها نکرد. هرچند، مجبور بود این کار را بکند، چون حصار هر لحظه ممکن بود از بین برود.
«اعلی‌حضرت، حالا همه‌چیز تموم شده؟»
«آماده‌سازی برای‌اوروچی شروع به‌دیگه پایان رسیده.»
یو ایل‌هان به‌آرامی به پاته پاسخ‌باشه داد و سپس به الف‌ها و گرگ‌زادها‌راستش نگاهی انداخت. سرش را به‌آرامی تکان داد.
«از الان نوبت ماست.آره تا همون آخرش هم‌نبود نوبت ما خواهد بود.»
«مفهوم بود!»
«ما انجامش می‌دیم!»
اگرچه زمان کوتاه بود، اما آن‌ها تمرینی را تجربه کرده بودند که در آن تا حد توانشان‌یعنی تحت فشار قرار گرفته بودند و ابهتشان به گونه‌ای بود که انگار همین حالا هم چند موجود‌می‌رفت برتر را نابود کرده‌اند. یو ایل‌هان خندید و قبل از اینکه نفس کوتاهی بکشد، رویش را برگرداند.
اکنون، او واقعاً باید با آن‌ها‌شکی موجودات برتر را می‌کشت. و اعتماد‌ارتا به نفس این کار را هم داشت.
«شما هم‌شکی الان خوبی، مگه‌آروم نه، خانم یونا؟»
«چون وقت‌اوروچی نیست چاره‌ای‌دیگه ندارم. تچ.»
نا یونا دست یو ایل‌هان را رها کرد، انگار که چاره‌ای جز این نداشت.ردی به نظر می‌رسید وقتی می‌گفت سخت است دروغ نمی‌گفت، چرا که بلافاصله ابروهایش در‌می‌دونست هم رفت، اما جریان مانا در دژ پرنده و دژ نگهبان هنوز پایدار بود.
«خوبه، پس.»
اگرچه مدتی از به دست آوردن ساعت شنی ابدیت می‌گذشت،فراموش اما هرگز به اندازه این بار مضطرب نبود. این اضطراب‌بزرگ از کجا می‌آمد؟ نگرانی؟ هیجان؟ ترس؟ اگر این‌ها نبود، پس انتظار؟
«خوبه، می‌خوام تا پایان‌دیگه این جنگ به یک‌درش موجود برتر تبدیل بشم.»
او هیچ برنامه‌ای برای پیوستن به ارتش بهشت، ارتش شیاطین نابودی‌تشخیص یا باغ غروب نداشت. یو ایل‌هان می‌خواست به‌طور مستقل، روی پای‌دستگیرت خودش و تنها با پتانسیل خودش به یک موجود برتر تبدیل شود.
احتمالاً چیز خاصی نبود؛ حتی اراده آشوب از زمین هم این کار را‌نمی‌تونست کرده بود، پس دلیلی نداشت که یو ایل‌هان نتواند. یو ایل‌هان پس از تعیین‌سال یک هدف بزرگ که هر کسی را شوکه می‌کرد، حصار را از بین برد.
و زمان‌شکی دوباره شروع به‌آروم جریان یافتن کرد.
«...؟»
«اعلی‌حضرت؟»
الف‌ها که با‌دیگه ترس منتظر بودند،شکی به دنبال او گشتند.
«چرا هیچ‌چیزی تغییر نمی‌کنه؟»
«فکر می‌کردم همه‌شون بهمون‌دیگه حمله می‌کنن، چه ارتش شیاطین‌نبود نابودی باشه چه باغ غروب.»
«چه مزخرفاتی دارین می‌گین؟»
یو ایل‌هان در حالی که به دنبال‌درش منطقه‌ای می‌گشت که کمترین تعداد موجودات برتر در‌کنه آن حضور داشته باشند، به آن‌ها پاسخ داد.
«پنهان‌کاری روی همه‌مون اجرا شده.آروم موجودات برتر که سهله، حتی‌فراموش پدربزرگ‌هاشون هم نمی‌تونن پیدامون کنن.»
«...»
«گفتم الان نوبت ماست، مگه نه؟ تا کی‌زمان می‌خواین با ترس پنهان بشین؟ این بار ما‌مونده قراره حمله کنیم و اونا رو لت‌وپار کنیم. فهمیدین؟»
«مـ، مفهوم بود!»
با وجود اینکه هنوز از آموزش ذهنی آن‌ها ناراضی‌نمی‌تونست بود، اما کاری از دستش برنمی‌آمد. وقتی که واقعاً‌ابتدای با موجودات برتر می‌جنگیدند به خودشان می‌آمدند، بنابراین او بلافاصله...
«ها؟»
با این حال، یو ایل‌هان در میانه فعال‌سازی متوقف شد.قابل با وجود اینکه خیلی دور بود، می‌توانست چیزی را حس‌پرسیدن کند که در یک خط مستقیم به سمت آن‌ها حرکت می‌کرد.
همان‌طور که یو ایل‌هان همین الان اشاره کرده‌نبود بود، آن‌ها تحت پنهان‌کاری بودند، بنابراین هیچ‌کس نباید می‌توانست‌صمیمی مکان آن‌ها را پیدا کند... اگر کسی بود، اون...
ارتا.
او به سمت لیرا چرخید، اما حالا که او دیگر یک فرشته‌متعلق نبود، به نظر نمی‌رسید هنوز او را پیدا کرده باشد. یو ایل‌هان‌فاجعه برای لحظه‌ای فکر کرد که چه کار کند، اما تصمیم گرفت منتظر بماند.
انتظار طولانی نبود. از آنجایی که دارئو به قلمرو‌بیرون دنیاهای برتر صعود کرده بود، هر موجود برتری می‌توانست‌استفاده بدون هیچ محدودیتی از تمام قدرت خود استفاده کند.
«ها.»
لیرا به‌زودی متوجه شد‌نبود و به زبان آورد.ارتا چهره‌اش پر از سردرگمی بود.
«اَه، چقدر‌اوروچی می‌تونه عجله‌دیگه داشته باشه!؟»
«شاید ارتش بهشت همین الانشم در‌باشه دارئو باشن. چیزی که ما دیدیم‌نیست شاید فقط نوک کوه یخ باشه.»
ارتا به‌زودی خودش را در زیر ابرها نشان داد.آروم او که با هیچ فرشته دیگری همراه نبود، به تنهایی‌خیلی با یک جفت بال سفید به سمت آن‌ها پرواز می‌کرد.
[لیرا!]
ارتا فریاد زد. حالت چهره‌اش‌آره مانند اورکی که غذایش را‌آروم دزدیده باشند، در هم رفته بود.
[می‌کشمت!]
«لعنتی، یعنی اونم دشمنه؟»
او نمی‌خواست ارتا را به عنوان دشمنش داشته باشد!نمی‌تونست - یو ایل‌هان لب‌هایش را گاز گرفت و وقتی‌ابتدای می‌خواست نیزه‌اش را بیرون بیاورد، لیرا سرش را تکان داد.
«نه، اون طرف ماست.»
«...ها؟ اون‌آویزون همین الان‌مگه گفت "می‌کشمت"، نه؟»
[لیراااااااااااااا!]
«...یه همچین چیزی هست.»
خشم ارتا که به نظر‌آره می‌رسید دنیا را از غضب‌آروم پر می‌کند و لبخند تلخ لیرا.
یو ایل‌هان فقط‌کرد با سردرگمی سرش‌باشه را کج کرد.
یادداشت نویسنده:
خشم او موجه است!
یادداشت مترجم:
می‌دونید. امروز صبح با خودم می‌گفتم: "امروز بالاخره‌درش بدهی‌هام رو صاف می‌کنم!" بعد یه مدت، یکی پول‌متحد یه روز کامل از فصل‌های حمایت‌شده رو برام فرستاد...
یه یادداشت نانوشته دوم از نویسنده هم هست که می‌گه: "فردا دو فصل منتشر نمی‌کنم.باشه فکر می‌کنم بهتره روی کیفیت تمرکز کنم تا اینکه فصل‌های بی‌کیفیت بیرون بدم."... اما نویسنده باید‌دستگیرت داستان رو هم در نظر بگیره... پس حدس بزنید چی شد. هنوز ۱۰۰ دلار تو صفه!