چپتر 810: بدون عنوان
0لی ونبو با اشتیاق تبلیغ کرد: «در حال حاضر، شرکت رپتور این محصول رو به‌نه‌چندان طور رسمی برای عموم عرضه نکرده. اگه بهش نیاز دارین، می‌تونم با قیمت کمتری بهتون اجاره‌ش‌جنگل بدم. برای اجاره‌ش برای یه روز کامل فقط به ۱۰۰ امتیاز مشارکت نیاز دارین. خیلی ارزونه.»
مو جیاوی در دلش پوزخند‌داستانِ زد: «یه کلاهبرداری دیگه، نه؟فاصله‌ای واقعاً فکر می‌کنی ما هیچی نمی‌دونیم؟»
شرکت رپتور به خاطر ربات‌های معدن‌چیِ‌شدیم آشغالش معروف بود. این شرکت همیشه در‌دراز دنیای بازی به خاطر کلاهبرداری‌هاش شهرت داشت.
بازدهی معدن‌کاری نسبتاً بالا بود،نیازی اما نرخ خرابی هم بالا‌اولیه بود و انعطاف‌پذیریِ ضعیفی هم داشت.
چیز باارزشی بود.
در چنین دنیای خطرناکی مثل آخرالزمان برزخ، اگه کسی مراقب نبود‌نه‌چندان و مورد حمله قرار می‌گرفت، ربات‌ها فوراً در همون نقطه قفل‌سرش می‌شدن، سر جاشون می‌موندن و کتک می‌خوردن. هیچ راه فراری هم نبود.
اجارهٔ ۱۰۰ امتیاز مشارکت در روز گران‌فانگ نبود، اما اگه آسیبی بهشون می‌رسید، هزینهٔ غرامتِ‌نه‌چندان شرکت رپتور به شدت «هوش از سر می‌پروند».
مو جیاوی با عجله دستش رو تکون‌قبل داد و گفت: «نیازی نیست، نیازی نیست. ما‌داستانِ از قبل برای جمع‌آوریِ مواد اولیه آماده شدیم.»
فانگ هنگ که او هم داستانِ ربات معدن‌چی رو شنیده بود،معدن‌چی گفت: «نیازی نیست.» او دستش رو دراز کرد و به فاصله‌ای نه‌چندان‌اینجاست دور اشاره کرد: «نگاه کن، تیم معدن‌کاریِ ما همین الانش هم اینجاست.»
لی ونبو احساس تأسف کرد و‌ربات سرش رو چرخوند تا به سمتی‌دور که فانگ هنگ اشاره می‌کرد، نگاه کنه.
در جنگل، تیمی‌مواد با لباس‌های محافظ، صف‌فانگ بلندی تشکیل داده بودن.
آن‌ها در حالی که کلنگ‌نیازی در دست داشتن، تلوتلوخوران به‌اولیه سمتِ منطقهٔ معدن‌کاری حرکت می‌کردن.
ها؟
لی ونبو‌شدیم صدای آرومی‌هنگ از خودش درآورد.
این تیم...
عجیب به نظر می‌رسید...
لی ونبو احساس کرد‌اولیه که این تیم چندان‌هنگ باهوش به نظر نمی‌رسه.
هر چه نزدیک‌تر‌فانگ می‌شد، لی ونبو‌ربات احساسِ عجیب‌تری پیدا می‌کرد.
او متوجه شد که‌اولیه لباس‌های محافظی که این‌هنگ کارگران پوشیده بودن، پاره‌پوره است.
او حتی شکاف‌های‌داد آسیب‌دیده رو روی‌نیست لباس‌های محافظ می‌دید.
چه خبره!
چنین لباس محافظی‌فانگ اصلاً نمی‌تونست در‌ربات برابر تشعشعات مقاومت کنه!
این می‌تونست جواب بده؟
اونا نمی‌ترسیدن‌تکون که به‌گفت تشعشعات آلوده بشن؟
لی ونبو شوکه شده بود. او دوباره با دقت‌داستانِ نگاه کرد و دید که پوستِ صورتِ کارگران از‌نگاه مدت‌ها پیش چرک کرده و ازش خون بیرون می‌زنه.
«لعنتی!»
لی ونبو اون‌قدر ترسیده بود که چند‌فانگ قدم به عقب برداشت و برگشت تا به‌نه‌چندان فانگ هنگ نگاه کنه. «قضیهٔ این کارگرا چیه؟»
«اهم.»
مو جیاوی سرفهٔ آرومی کرد و‌شدیم با صدای پایینی گفت: «بسیار خب،شنیده لی ونبو، ما با هم دوستیم، درسته؟»
«آره...»
در ابتدا این‌طور‌مواد بود، اما حالا لی‌فانگ ونبو کمی نامطمئن بود.
«راستش، این افراد کارگر نیستن. اونا انسان‌های ابزاری بیونیک نسل ۱۷ اصلاح‌شده هستن که توسط شرکت‌ربات فناوری آرک محدود توسعه پیدا کردن. اونا مهارت‌هایی مثل حمل‌ونقل، جمع‌آوری، طبقه‌بندیِ مواد اولیه و چیزای دیگه‌ای‌چرخوند دارن. همچنین می‌شه ازشون در لحظاتِ حساس برای مبارزه استفاده کرد. البته قدرت رزمیِ اونا خیلی ضعیفه.»
«این اولین باریه که تو این دنیا‌فانگ مورد استفاده قرار می‌گیرن. تغییر و تحولِ‌فاصله‌ای محلی یه کم با شکست مواجه شده.»
«برای همینه که همون‌طور‌هنگ که می‌بینی به این‌شنیده روز افتادن. یه کم ترسناکه.»
مو جیاوی دست‌هاش رو باز‌آماده کرد و توضیح داد: «کمک می‌کنی‌معدن‌چی که این یه راز بمونه، درسته؟»
«آه، این...»
انسان‌های ابزاری بیونیک؟
لی ونبو‌شدیم دهانش رو‌هنگ باز کرد.
سطحِ تحقیقاتِ علمیِ فناوری آرک محدود واقعاً اون‌قدر‌هنگ بالا بود که از همین حالا می‌تونستن انسان‌های‌دور ابزاری بیونیک رو به‌عنوانِ برده‌های معدن‌چی کنترل کنن؟
لی ونبو تماشا کرد که انسان‌های ابزاری بیونیک تلوتلوخوران واردِ‌اولیه گودال شدن. اونا سنگ‌های معدنی با تشعشعِ بالا رو هدف‌فاصله‌ای گرفتن، کلنگ‌های چندمنظوره‌شون رو برداشتن و شروع به معدن‌کاری کردن.
اونا احمق به نظر‌اولیه می‌رسیدن، اما موقعِ کار‌هنگ هنوز هم خیلی کارآمد بودن.
چطور می‌تونستن‌شدیم تو معدن‌کاری‌هنگ این‌قدر کارآمد باشن؟
مهم‌تر از همه،مواد اونا به‌جز ظاهرشون، اصلاً‌فانگ تحت‌تأثیرِ تشعشعات قرار نمی‌گرفتن!
چطور چنین چیزی ممکن بود؟!
لی ونبو‌جمع‌آوریِ کاملاً شوکه‌اولیه شده بود.
مو جیاوی زد روی شانه لی ونبو و گفت: «هه هه، بد نیست، نه؟ راستی،تیم شرکت آرک ما قراره در آینده خدمات اجاره هم به بقیه ارائه بده. یه انسان‌محافظ ابزاری بیونیک فقط روزی ۵۰۰۰ امتیاز مشارکت آب می‌خوره. در آینده می‌تونیم همکاریمون رو بیشتر کنیم.»
«آه، باشه...»
زمان زیادی طول‌داد کشید تا لی ونبو‌قبل از شوک بیرون بیاید.
شرکت آرک‌جمع‌آوریِ حسابی او را‌آماده شوکه کرده بود.
بازدهی جمع‌آوری انسان‌های ابزاری‌هنگ بیونیک خیلی بیشتر از‌شنیده چیزی بود که تصور می‌کرد!
آن‌ها می‌توانستند به راحتی مجموعه‌ای از عملیات‌ها مثل جمع‌آوری، جابه‌جایی و دسته‌بندی مواد،دراز و همچنین بارگیری مواد روی وسایل نقلیه را انجام دهند. این خیلی، خیلی‌سرش بهتر از ربات معدن‌چی بود که شرکتشان برای ساختنش کلی تلاش کرده بود!
در مقایسه، انسان‌های‌داد ابزاری بیونیک بسیار برتر‌قبل از ربات معدن‌چی بودند.
حتی تعداد انسان‌های ابزاری بیونیک‌آماده شرکت آرک هم خیلی بیشتر‌ربات از انتظارات لی ونبو بود!
صدها انسان ابزاری آنجا بودند‌داستانِ و به راحتی می‌توانستند سنگ‌های‌فاصله‌ای معدنی سطح بالا را جمع‌آوری کنند.
«چطوره؟ عالی نیست؟»
مو جیاوی‌تکون از توانایی فانگ‌نیازی هنگ خبر داشت.
او هشت مهارت معدن‌کاری مختلف‌آماده یاد گرفته بود و تک‌تکشان‌ربات به حداکثر سطح رسیده بودند!
کلون‌های زامبی تأثیر مهارت‌هنگ عالی فانگ هنگ را‌شنیده به ارث برده بودند.
در طول آخرالزمان زامبی، بدون در نظر گرفتن زمان‌داستانِ حمل‌ونقل، تعداد زیادی از کلون‌های زامبی می‌توانستند یک معدن غنی‌تیم را فقط در یک روز به طور کامل استخراج کنند.
لی ونبو عرق روی‌گفت پیشانی‌اش را پاک کرد‌جمع‌آوریِ و به خودش مسلط شد.
«درسته، توانایی تحقیقات علمی شرکت‌آماده شما من رو تحت تأثیر‌ربات قرار داد. چیزهای زیادی یاد گرفتم.»
لی ونبو وقتی دید سنگ‌های معدنی استخراج‌معدن‌چی شده و به سرعت دوباره داخل کامیون‌ها‌نگاه بارگیری می‌شوند، کمی مات و مبهوت ماند.
در گذشته، آن شرکت‌های کوچک معمولاً حتی‌فانگ نمی‌توانستند به اندازه یک کامیون سنگ معدن‌فاصله‌ای در روز استخراج کنند. چقدر گذشته بود؟
همین الانش‌تکون هم پنج کامیون‌نیازی پر شده بود!
فانگ هنگ از قبل با این روند آشنا بود. او خط‌معدن‌چی تولید معدن‌کاری را بهینه‌سازی کرد و چند زامبی را برای حمل‌الانش و بارگیری مواد تحت کنترل گرفت. سپس، یک دستور چرخشی صادر کرد.
فانگ هنگ احساس کرد که‌داستانِ دیگر وقتش رسیده، بنابراین برگشت‌فاصله‌ای و گفت: «دیگه وقتشه. بریم.»
«ها؟» لی‌جمع‌آوریِ ونبو دوباره جا‌آماده خورد. «چی؟ بریم؟»
«آره، می‌تونیم‌تکون برگردیم به‌گفت مناطق امن.»
فانگ هنگ برایش‌مواد عجیب بود. چرا‌شدیم باید می‌خواستند اینجا بمانند؟
مو جیاوی به شانه لی ونبو زد و گفت: «داداش، نگران نباش. انسان‌های ابزاری بیونیک‌تیم طبق برنامه از پیش تعیین‌شده، حمل‌ونقل‌های بعدی رو به صورت خودکار انجام می‌دن و سنگ‌های استخراج‌شده‌بلندی رو به نزدیکی مناطق امن منتقل می‌کنن. ما فقط باید آخر سر محموله رو تحویل بگیریم.»
«آه... باشه...»
لی ونبو‌تکون دهانش باز‌گفت مانده بود.
پس...
مأموریت این‌شدیم دفعه‌شان همین‌طوری‌هنگ به پایان رسید؟
چرا شبیه یک خواب بود؟
...
چند ساعت بعد.
بیرون از مناطق امن.
حتی ساعات اولیه صبح‌اولیه هم نتوانست جلوی اشتیاق بازیکنان‌داستانِ برای تماشاچی بودن را بگیرد.
بازیکنانی که برای تماشای این‌نیازی نمایش دور هم جمع شده‌اولیه بودند، دوباره شروع به سروصدا کردند.
آن‌ها دیدند که مزدوران شرکت رپتور‌شدیم گاری‌های پر از سنگ‌های معدنی جهش‌یافته‌شنیده را به مناطق امن می‌آوردند و می‌بردند.
در رفت‌وآمد بودند.
خدای من!
برخلاف انتظار همه، مأموریتی که بیش از‌قبل یک سال بازیکنان را به دردسر انداخته بود،داستانِ به همین سادگی توسط شرکت آرک انجام شد؟
تازه، میزان تولید‌مواد واقعاً تا این‌شدیم حد بالا بود؟
اصلاً با عقل جور درنمی‌آمد!
با چنین خروجی بالایی از سنگ‌های‌شدیم معدنی، تخمین زده می‌شد که کل منطقه‌دراز معدن‌کاری به زودی خالی شود، مگر نه؟
شرکت فناوری‌تکون آرک دقیقاً چه‌نیازی شرکت هیولایی بود؟
لی ونبو هرگز انتظار نداشت که بازدهی شرکت آرک تا این حد بالا باشد. پس از‌دور بازگشت، او نتوانست به چیز دیگری فکر کند و با عجله یک انبار ویژه را که‌تیمی می‌توانست تشعشعات خاص سنگ‌های معدنی را ایزوله کند، خالی کرد تا دستش برای جابه‌جایی سنگ‌ها باز باشد.