چپتر 1280: شناسایی شبانه
0چهره کارکیلا‌باز گرفته و‌تمام جدی بود.
توی کمتر از دو‌فوق‌العاده روز، مگه توی شهر‌برگه لینکلن چه اتفاقی افتاده بود؟
او با عجله خودش رو به اینجا رسونده‌ببینه بود؛ واسه همین ظهر فقط یه نگاه سرسری‌مجوز به آخرین اطلاعات مربوط به شهر لینکلن انداخته بود.
شایعه شده بود که کارآموزهای زیادی از‌مشخص انجمن جادوگران توی شهر لینکلن جمع شدن‌غرق تا به تحصیلات و یادگیری‌شون ادامه بدن.
اون موقع، کارکیلا با‌تمام خودش فکر کرده بود که‌دیدش این قضیه یه مقدار عجیبه.
چرا باید‌نگهبان‌های حتماً می‌رفتن‌فوق‌العاده شهر لینکلن؟
تازه الان بود که به وخامت اوضاع پی‌ببینه برد. با توجه به غلظت مه ارواح نامرده،مجوز کاملاً مشخص بود که داشتن جادوی مرگ تمرین می‌کردن!
در حالی که غرق‌ارواح در افکارش بود، کالسکه‌داشتن بازرگان‌ها سرعتش رو کم کرد.
ورودی شهر در مقابل‌شون دیده‌زیر می‌شد. افراد اتاق بازرگانی داشتن آماده‌می‌کرد می‌شدن تا برای بازرسی جلو برن.
کارکیلا سرش رو از پنجره بیرون‌بی‌خیال آورد و به بیرون نگاهی انداخت.دست دلش حتی بیشتر از قبل هری ریخت.
از نیمه‌شب گذشته‌می‌کرد بود، ولی دروازه‌های شهر‌وضوح لینکلن چهارتاق باز بودن.
تمام شهر زیر لایه نازکی از مه ارواح نامرده پوشیده‌مرگ شده بود. این مه حتی دیدش رو هم مختل می‌کرد‌ورودی و باعث می‌شد نتونه داخل شهر رو به وضوح ببینه.
نگهبان‌های دروازه شهر فوق‌العاده سهل‌انگار و بی‌خیال بودن. اونا فقط نگاهی به برگه‌نتونه مجوز اتاق بازرگانی انداختن و با اشاره دست بهشون اجازه ورود دادن. حتی اون‌قدر‌دست تنبل بودن که به خودشون زحمت ندادن بارهای همراهشون رو برای بازرسی باز کنن.
کاروان کمتر از نیم‌دقیقه متوقف شد و‌اونا بعد دوباره به راه افتاد. به اصرار‌اجازه و عجله نگهبان‌ها، خیلی سریع وارد شهر شدن.
اعضای تیم دربار مقدس که داخل کالسکه نشسته‌ببینه بودن، نتونستن جلوی تعجب خودشون رو بگیرن و نگاه‌های‌انداختن پر از تردیدی بین هم رد و بدل کردن.
بر اساس اطلاعاتی که به دستش رسیده بود،داشتن دروازه‌های شهر معمولاً توی شب مهروموم می‌شدن و تدابیر‌بازرگان‌ها امنیتی و نگهبانی بسیار سفت و سختی برقرار بود.
پس چرا‌باز امشب این‌قدر‌تمام شل گرفته بودن؟
گروه چند دقیقه‌ای به پیشروی ادامه داد. پسر جوونی از افراد اتاق بازرگانی روی کالسکه‌ورود پرید و با احترام گفت: «آقایون، بازرسی بیرون شهر رو با موفقیت پشت سر گذاشتیم. بلافاصله‌افتاد شما رو به محله هتل‌ها می‌بریم و دم درِ هتل سان‌ست پیاده‌تون می‌کنیم. لطفاً آماده باشید.»
«باشه.»
یکی از پالادین‌های مقدس مسن تیم پرسید:مشخص «برادر کوچیک، توی شهر چه خبر شده؟غرق چرا نگهبان‌های دم دروازه این‌قدر بی‌خیال بودن؟»
«اوه، از اونجایی که تازه از بیرون رسیدین، احتمالاً خبر ندارین. الان کل شهر به روی عموم بازه. انجمن جادوگران و لرد چادویک به توافق رسیدن تا شهر لینکلن‌اجازه رو به یه مکان مقدس برای مطالعه جادوی مرگ تبدیل کنن. الان اون بیرون این‌همه آدم دارن رفت‌وآمد می‌کنن که بیشترشون بازرگان‌های اتاق بازرگانی و کارآموزهای جادوگرن. مردم عادی‌جلوی که اصلاً سمت این شهر پیداشون نمی‌شه. هر روز حجم عظیمی از بار و منابع وارد شهر می‌شه، واسه همین نگهبان‌ها اصلاً نیازی نمی‌بینن وقت رو با بازرسی تلف کنن.»
یکی از داوران مقدس دربار مقدس،بی‌خیال ماری فیل، اخم کرد و گفت:دست «نگران نیستین که جاسوس‌ها مخفیانه نفوذ کنن؟»
«خب بیان، مگه چی می‌شه؟ اگه واقعاً یه آدم کله‌گنده بخواد دزدکی وارد شهر بشه، بازرسی دم دروازه جلودارش نیست. در مورد‌ورود دزدهای معمولی هم که اصلاً جای نگرانی وجود نداره. همه می‌دونن که اینجا قلمرو لرد فانگ هنگ، ارباب سرزمین طاعونه. اینجا مکان‌اعضای مقدس جادوی مرگه. با این‌همه جادوگری که ریخته اینجا، کی جرئت می‌کنه سرش رو بندازه پایین و بیاد به پیشواز مرگش بره؟»
«دیگه داریم به‌غلظت محله هتل‌ها می‌رسیم.کاملاً لطفاً آماده بشید.»
پسر جوون همین‌طور که حرف می‌زد،لایه شمشیر پهن پشت کمرش رو جابه‌جا‌باعث کرد و دوباره از کالسکه پایین پرید.
«مکان مقدس برای جادوی مرگ...»
کارکیلا از پنجره به وضعیت بیرون‌داخل کالسکه خیره شد. دلشوره‌ش لحظه به لحظه‌بی‌خیال بیشتر می‌شد و زیر لب زمزمه کرد.
چند لحظه‌توجه بعد، کالسکه جلوی‌نامرده یه هتل ایستاد.
توی اون خیابون هتل‌های زیادی باز بودن و به مشتریا‌مختل سرویس می‌دادن. چراغ‌ها حسابی روشن بودن و هیاهو و سر‌سهل‌انگار و صدای داخل ساختمون‌ها حتی از دم در هم شنیده می‌شد.
صدای رسایی از‌دروازه بیرون کالسکه بلند‌بی‌خیال شد: «دوستان، رسیدیم!»
کارکیلا بقیه رو به‌باعث سمت بیرون هدایت کرد و‌نگهبان‌های همگی از کالسکه پیاده شدن.
مسئول اتاق بازرگانی دست‌هاش رو به‌کاملاً نشانه احترام جلوی سینه به هم فشرد‌حالی و رو به کارکیلا و بقیه کرد.
«من هنوز یه محموله تدارکات اضطراری برای جادوگرها دارم که باید برسونم به قلعه لرد‌وضوح شهر. همون‌طور که می‌بینید، شهر در حال حاضر چندان امن نیست. توی محوطه هتل‌ها آرایه‌های جادویی‌دادن برپا شده، برای همین مه ارواح نامرده نمی‌تونه به اینجا نفوذ کنه. مراقب خودتون باشید، دوستان.»
«ممنون.»
«حرکت می‌کنیم! یادتون‌می‌کرد نره، حسابی حواستون‌داخل رو جمع کنید!»
سرپرست کاروان دوباره هشدار داد و با‌مشخص تکون دادن دستش به افراد اتاق بازرگانی‌غرق اشاره کرد تا به انتقال تدارکات ادامه بدن.
هفت عضو‌باز دربار مقدس به‌زیر کارکیلا چشم دوختن.
«درسته، این بار‌دروازه باید بیش از حد‌اونا محتاط باشیم. راه بیفتید.»
کارکیلا جلوتر از‌می‌کرد بقیه به سمت‌داخل هتل قدم برداشت.
دینگ دانگ، دینگ دانگ...
با هل دادن درِ هتل‌زیر سان‌ست توسط کارکیلا، صدای زنگوله‌های‌مختل بادی با طنین واضحی بلند شد.
«هتل پره.نگهبان‌های می‌تونید برید جاهای‌سهل‌انگار دیگه رو بگردید.»
پسر جوونی که پشت پیشخوان نشسته بود، سیاهی عمیقی زیر چشم‌هاش دیده می‌شد. سرش‌اونا رو بالا آورد و با گیجی نگاهی به دمِ در انداخت. بعد از گفتن‌ندادن این حرف، دوباره سرش رو روی میز گذاشت تا کسریِ خوابش رو جبران کنه.
کارکیلا نگاهی به اطراف انداخت.
با اینکه حسابی از نیمه‌شب‌زیر گذشته بود، هنوز هم جوون‌های‌مختل زیادی توی سالن جمع شده بودن.
اکثرشون نشانه‌ها و‌دروازه تزئینات یک کارآموز جادوگری‌اونا رو به همراه داشتن.
با قضاوت از روی هاله‌نتونه انرژیشون، ردپای انرژی نامردگان از‌دروازه بیشتر این جادوگرها به مشام می‌رسید.
بیش از هشتاد درصدشون‌ارواح کارآموزهایی بودن که روی‌داشتن جادوگری مرگ تمرین می‌کردن!
کارکیلا ناخودآگاه‌باز مشت‌هاش رو‌تمام گره کرد.
فانگ هنگ! دقیقاً‌دروازه قصدش از این‌بی‌خیال کارها چی بود؟
مرد جوونی که در گوشه سالن نشسته بود، متوجه تازه‌وارده‌ها شد.فوق‌العاده برقِ چشم‌های سرزنده‌ش درخشید، سریع جلو اومد و پچ‌پچ‌کنان گفت: «شما‌ورود جناب اسقف اعظم هستید؟ من گرتم. قبلاً باهاتون تماس گرفته بودم.»
«درسته.»
کارکیلا سری برای گرت تکون داد و‌نازکی به رونِ دربار مقدس روی مچ دستش‌داخل اشاره کرد. بعد پرسید: «هتل همیشه این‌قدر شلوغه؟»
«اسقف اعظم، این کارآموزهای جادوگری همین امروز رسیدن. همه‌مجوز هتل‌های اطراف پر شدن. هیچ جایی برای موندن ندارن، واسه‌خودشون همین خیلیاشون شب رو دارن توی همین سالن سر می‌کنن.»
اوضاع دیگه‌مختل به اینجا‌باعث کشیده بود؟
مگه چند تا جادوگر‌ارواح توی شهر لینکلن مشغول‌داشتن تمرین جادوگری مرگ بودن؟
دلِ کارکیلا هُری ریخت پایین.
دربار مقدس همیشه به جادوگری مرگ به چشم دشمن دیرینه خودش‌اشاره نگاه می‌کرد. همراهان دربار مقدس با دیدن اینکه جادوگری مرگ کم‌کم داشت‌همراهشون به جریان اصلی محافل علمی تبدیل می‌شد، چهره‌هاشون سخت در هم رفت.
ماری فیل پرسید:می‌کرد «همه‌شون اومدن اینجا تا‌وضوح جادوگری مرگ یاد بگیرن؟»
«بله، انجمن جادوگران از قبل جادوگری مرگ رو به عنوان یه آزمون ارزیابی پیشرفته تعیین کرده. جادوگرهایی که روی جادوگری مرگ مطالعه می‌کنن، اولویت ورود‌اتاق به برج روح رو برای ادامه تحصیل به دست میارن. لرد‌های فئودال مختلف هم دارن برای استخدام پژوهشگرهای جادوگری مرگ با هم رقابت می‌کنن، پس‌باز این پژوهشگرها یارانه‌ها و دستمزدهای خیلی بالاتری می‌گیرن. ترکیب این عوامل باعث شده اکثر جادوگرهایی که وارد آکادمی می‌شن، شاخه جادوگری مرگ رو انتخاب کنن.»
«شنیدم خیلی از جادوگرهایی که چند سال، یا‌پوشیده حتی بیش از ده سال مطالعه داشتن، دارن آماده‌نگهبان‌های می‌شن تا رشته‌شون رو به جادوگری مرگ تغییر بدن.»
گرت هر چی می‌دونست رو به زبون آورد و در ادامه توضیح داد: «فقط این هتل‌دادن نیست. چندین هتل دیگه توی شهر تا خرخره پر شدن. خبرِ سرزمین مقدس نامردگان دیروز بعدازظهر‌اصرار پخش شد. فکر کنم طی این دو روز، پای افراد باز هم بیشتری به اینجا باز بشه.»
کارکیلا، اون چند تا پالادین مقدس‌داخل و دو داور مقدسی که همراهشون بودن،بی‌خیال همگی چهره‌هاشون به‌شدت تاریک و گرفته شد.
فانگ هنگ!
طی صدها سال، دربار مقدس زحمت زیادی کشیده بود تا این تفکر رو‌نتونه جا بندازه که مکتب جادوگری مرگ، مایه فاجعه و مصیبت برای جهانه. در نتیجه،دست جادوگری مرگ به یکی از نامحبوب‌ترین و متروک‌ترین شاخه‌های تحصیلی قاره تبدیل شده بود.
ولی از زمان سر‌فوق‌العاده و کله پیدا شدنِ‌برگه این نکرومنسر، فانگ هنگ...
لعنتی!
اقدامات فانگ هنگ رسماً‌ارواح داشت ریشه و بنیان دربار‌جادوی مقدس رو از جا می‌کَند!
چهره کارکیلا بیش‌بودن از پیش برافروخته‌لایه و خصمانه شد.
حتی حس می‌کرد فانگ هنگ‌سهل‌انگار از همون اولِ کار، مستقیماً‌انداختن دربار مقدس رو هدف گرفته بوده.