چپتر 1010: روستا
0وی تائو با‌دیدم صدایی بم گفت: «آزمون‌چطور این بار خیلی عجیبه.»
فانگ هنگ در‌بیرون تایید حرف او‌ندیدی سر تکان داد.
راستش را بخواهید، روند خطرناک‌چطور اما هیجان‌انگیز فرار در این‌همچین آزمون چندان هم دشوار نبود.
تا زمانی که خودشان را به کشتن نمی‌دادند، حتی چیو‌زمین یاوکانگ و چند ان‌پی‌سی دیگر که معجون‌های تقویتی شرکت شهاب‌سنگ‌الان را مصرف کرده بودند هم می‌توانستند با موفقیت فرار کنند.
در بدترین حالت،دیدم فقط کافی بود معجون‌های‌چطور سرزندگی بیشتری مصرف کنند.
آیا از همان‌بیرون اول نیازی به‌ندیدی این کار بود؟
مشکوک‌ترین چیز، جعبه‌اونجا سنگی بود که‌بیرونش پیش‌تر دیده بودند.
با یادآوری جعبه،کوله‌پشتی‌اش همه بی‌اختیار به‌کوبیده تانگ مینگیوئه نگاه کردند.
تانگ مینگیوئه سنگینی نگاه همه را حس کرد و‌ندیدی فورا دست راستش را بالا برد و با مظلومیت گفت:یاد «نه، هیچی تو اون جعبه سنگی نیست. قسم می‌خورم، باشه؟»
«مینگیوئه، ما فقط فکر کردیم‌بیرونش عجیبه. وقتی داشتی جعبه رو‌چیزی بررسی می‌کردی، چیز خاصی پیدا نکردی؟»
تانگ مینگیوئه با قاطعیت سرش را تکان داد: «هیچی تو جعبه نبود.ابروهای اون موقع خودم هم فکر کردم عجیبه، برای همین مخصوصا نور چراغ‌قوه رو‌کوبیده انداختم توش و با یه نگاه تهش رو دیدم. واقعا هیچی اونجا نبود.»
«بیرون جعبه چطور؟ چیز‌آورد خاصی بیرونش ندیدی، مثلا‌بلندی الگوهایی یا یه همچین چیزی؟»
«این...» ابروهای تانگ مینگیوئه در‌اونجا هم گره خورد و سعی‌مثلا کرد با دقت به یاد بیاورد.
فانگ هنگ دو قدم به عقب برداشت،مثلا جعبه سنگی را از کوله‌پشتی‌اش بیرون آورد و‌دقت با صدای کوبیده شدن بلندی روی زمین انداخت.
با دیدن جعبه‌ای که فانگ هنگ‌بیرونش بیرون آورده بود، همه شوکه شدند‌ابروهای و هماهنگ به او نگاه کردند.
«مشکلی نیست. من جعبه رو‌صدای آوردم بیرون. الان هم برای‌زمین نگاه کردن بهش دیر نشده.»
تانگ مینگیوئه احساس کرد که بی‌گناهی‌اش‌بیرون ثابت شده است. او با تعجب گفت:چیزی «واو، برادر فانگ هنگ، تو یه نابغه‌ای!»
با دیدن اینکه فانگ هنگ واقعا جعبه سنگی را بیرون آورده بود،گره میخائیل هم برای لحظه‌ای مات و مبهوت ماند و فورا انگشت شستش‌کوبیده را به نشانه تایید برای فانگ هنگ بالا برد: «برادر، کارت خیلی درسته!»
تازه آن موقع بود که وی تائو فهمید‌مثلا چرا فانگ هنگ آخرین نفری بود که بیرون‌دقت آمد. او رفته بود تا جعبه را بردارد.
اینکه او توانسته بود در چنین وضعیت پر هرج و‌زمین مرجی، بدون هیچ ترسی چنین قضاوت دقیقی داشته باشد و‌الان جعبه را بردارد، همه را در دل تحت تاثیر قرار داد.
با این حال، با‌واقعا کمی فکر کردن، تانگ مینگیوئه‌ندیدی هم در دل شوکه شد.
او خودش درِ جعبه سنگی را بلند کرده بود و‌چیزی می‌دانست چقدر سنگین است. فانگ هنگ چطور توانسته بود در‌برداشت چنین شرایطی، چنین جعبه سنگینی را از غار بیرون بیاورد؟
تانگ مینگیوئه با صدایی ضعیف زمزمه کرد: «اون‌مثلا یه هیولاست...» و با نگاهی که کمی غیرطبیعی‌دقت به نظر می‌رسید، به فانگ هنگ خیره شد.
وی تائو زیاد به این موضوع فکر نکرد و‌روی بازیکنان را به آن سمت آورد. آن‌ها دور جعبه‌مشکلی سنگی حلقه زدند و شروع به بررسی آن کردند.
دقیقا همان‌طور بود که وی‌اونجا تائو حدس زده بود. روی سطح‌الگوهایی خارجی جعبه، الگوهایی حک شده بود.
متاسفانه، به دلیل گذشت زمان، بیشتر خطوط‌مثلا کمی تار شده بودند و اصلا نمی‌توانستند‌سعی تشخیص دهند که آن الگوها چه هستند.
«چطور شد؟واقعا کسی چیزی‌بیرون پیدا کرد؟»
همه سرشان را تکان دادند.
فقط سندی ملچ ملوچی کرد و گفت: «خطوط حک شده روی جعبه، نوعی هنر ظریف و نفیسه. فقط‌دقت بعد از این همه مدت به شدت آسیب دیده. فانگ هنگ، وقتی وارد شهر شدیم کمکم کن چند‌شوکه تا ابزار پیدا کنم. می‌تونم یه راهی برای تعمیرش پیدا کنم. اون وقت می‌تونیم با یه قیمت خوب بفروشیمش...»
وقتی همه شنیدند که سندی‌بیرونش می‌تواند جعبه سنگی را تعمیر‌چیزی کند، چشمانشان دوباره برق زد.
حداقل این یک سرنخ بود.
«ماموریت این آزمون واقعا عجیبه. به هر‌شدن حال، بیاید محتاط باشیم و طبق راهنمایی‌های‌آورده خط ماموریت، اول به شهر هانی برگردیم.»
تانگ مینگیوئه پرسید: «راستی، هیچ‌کدوم از‌بیرون شما تصوری از شهر هانی دارید؟ می‌تونید‌چیزی تایید کنید که تو چه دنیایی هستیم؟»
«فعلاً نمی‌تونم مطمئن باشم،» وی تائو هم احساس می‌کرد‌همچین که شرایط پیچیده‌ست، «شهرهای زیادی توی دنیای بربر وجود‌قدم دارن. یادم نمیاد جایی به اسم تانی وجود داشته باشه.»
از لحظه‌ای که وارد بازی شده بودن، همه‌مثلا در سردرگمی مداوم به سر می‌بردن و احساس می‌کردن‌یاد که ماموریت داره اون‌ها رو به دنبال خودش می‌کشه.
«همم. ماموریت محدودیت زمانی داره. بیاید زودتر‌شدن بریم به هانی و افسر تدارکات رو‌آورده پیدا کنیم. مشکل اینه که نمی‌دونیم هانی کجاست.»
«میرم یه نگاهی بندازم.» فانگ هنگ بعد از‌بیرونش گفتن این حرف، زیر نگاه خیره همه به یه‌سعی خفاش تبدیل شد و به سمت آسمون پرواز کرد.
در حالی که به صورت‌بیرونش مارپیچ به سمت آسمون اوج‌چیزی می‌گرفت، به دوردست‌ها نگاه کرد.
خیلی زود، متوجه‌اونجا دودی شد که از‌ندیدی سمت غرب بلند می‌شد.
اونجا یه روستای انسانی بود.
پس از اون، فانگ هنگ به فرم انسانی خودش برگشت و جلوی جمعیت فرود‌ابروهای اومد: «یه روستا حدود شش کیلومتری غرب اینجاست. می‌تونیم بریم اونجا و درباره شهر‌شدن هانی پرس‌وجو کنیم. در ضمن می‌تونیم یکم اطلاعات و تدارکات هم به دست بیاریم.»
بازیکن‌ها با حسادت به فانگ‌بیرونش هنگ که توانایی پرواز در‌چیزی ارتفاع بالا رو داشت، نگاه کردن.
«بسیار خب،واقعا وقت طلاست.بیرون بیاید بریم.»
گروه دیگه بیشتر از این معطل نکرد. بعد‌بلندی از یه استراحت کوتاه، شروع به سازماندهی نیروهاشون‌شدند کردن و به سمت شهرک غربی راه افتادن.
فانگ هنگ به جعبه سنگی‌اونجا که روی زمین رها شده بود‌الگوهایی نگاه کرد و آه سنگینی کشید.
«چی شده؟» میخائیل به کنار فانگ‌ندیدی هنگ اومد و با گیجی پرسید:گره «به نظر می‌رسه تحت فشار زیادی هستی.»
فانگ هنگ به زور لبخندی‌چطور زد و به جعبه اشاره کرد:چیزی «جعبه خیلی سنگینه. نمی‌تونم تکونش بدم.»
«درسته، حمل کردن جعبه‌های سنگی برای شما بازیکن‌های کلاس جادو خیلی خسته‌کننده‌ست. بذار‌جعبه‌ای کمکت کنم.» میخائیل متوجه جدیت ماجرا نشده بود. او با بی‌خیالی این رو گفت،ثابت به سمت جعبه سنگی رفت و کمی زور زد تا اون رو بلند کنه.
هان؟ چقدر سنگینه؟
میخائیل سر جاش ایستاد و ناگهان تمام زورش رو‌همچین زد. عضلات بازوهاش در یک لحظه متورم شدن! با‌قدم این حال، جعبه سنگی فقط از یه گوشه بلند شد.
«بام!» میخائیل جعبه رو‌بیرون رها کرد و جعبه‌مثلا سنگی دوباره روی زمین افتاد.
فضای معذب‌کننده‌ای‌برداشت در هوا‌آورد موج می‌زد.
«همم؟» میخائیل ناگهان سرش رو چرخوند تا به سمت راست نگاه‌الگوهایی کنه: «آه، مثل این که تانگ مینگیوئه داره صدام می‌کنه. میرم یه‌برداشت نگاهی بندازم. اون یه دختره، پس شاید نتونه وسایل رو جابه‌جا کنه.»
فانگ هنگ در سکوت‌چطور به میخائیل که داشت‌الگوهایی ازش دور می‌شد نگاه کرد.
«لعنتی، این یه هیولاست...» میخائیل در حالی‌ندیدی که به سرعت به دنبال تیم بازیکن‌ها‌خورد در جلو می‌دوید، زیر لب زمزمه کرد.
...
شمارش معکوس ماموریت آزمایشی مثل یه‌بیرون حکم اعدام بود که بازیکن‌ها رو‌همچین وادار می‌کرد سرعتشون رو بیشتر کنن.
بعد از بیش از ده دقیقه پیاده‌روی، یه مسیر‌همچین کوچیک پیدا کردن. پس از دنبال کردن مسیر برای نزدیک‌عقب به یک ساعت، بالاخره روستایی در میدان دیدشون ظاهر شد.
«سلاح‌هاتون رو غلاف کنید!»بیرون با دیدن روستا، وی‌مثلا تائو نفس راحتی کشید.
در طول راه، اون‌ها در آماده‌باش‌کوبیده کامل بودن تا با هر هیولایی که‌جعبه‌ای ممکنه در طبیعت ظاهر بشه، مقابله کنن.
با این حال،دیدم سفرشون به طرز‌بیرون غیرمنتظره‌ای بی‌دردسر بود.
اون‌ها حتی‌اونجا با یه هیولا‌بیرونش هم روبه‌رو نشدن.
وی تائو به بازیکن‌ها دستور داد: «ممکنه بازیکن‌هایی توی روستا‌همچین باشن. مراقب باشید که شناسایی نشید. ما وانمود می‌کنیم یه‌عقب گروه مزدور هستیم که داریم ماموریت مخفی امپراتوری رو انجام می‌دیم.»
«بله!»
همه تفنگ‌ها و سلاح‌هاشون رو‌اونجا به کوله‌پشتی‌ها برگردوندن و مسیر رو‌الگوهایی به سمت داخل روستا دنبال کردن.
مساحت روستا نسبتاً بزرگ‌چطور بود و آدم‌های زیادی‌الگوهایی توی خیابون‌ها دیده نمی‌شدن.
چند جوان که قصد داشتن روستا رو ترک کنن، با دیدن فانگ هنگ و گروهش‌سعی هیچ تعجب یا وحشتی نشون ندادن. حتی دو نفر از شجاع‌ترهاشون پیش‌قدم شدن و پرسیدن‌انداخت که آیا به اتاق نیاز دارن یا نه، و حتی حاضر بودن تخفیف هم بدن.
وی تائو دستش رو به نشانه رد کردن تکون داد.زمین او به زیر یه درخت بزرگ توی روستا رفت و‌الان به همه اشاره کرد تا برای جمع‌آوری اطلاعات پخش بشن.