چپتر 872: بدون عنوان
0در حالی که حرف می‌زد، تن شو به عقب برگشت‌تبدیل و به فانگ هنگ که روی صندلی عقب نشسته بود‌دارایی نگاه کرد. پرسید: «فانگ هنگ، تو چطور؟ با ما میای؟»
«بذار در موردش فکر کنم.»
فانگ هنگ‌اصلی با کلافگی گوشی‌اش‌درک را کنار گذاشت.
نه تنها مو جیاوی تلفنش را جواب نمی‌داد، بلکه ارتباط‌سال‌ها با چن یو و اولد بلک هم غیرممکن بود. احساس‌میراث می‌کرد دنیا او را به حال خودش رها کرده است.
فعلاً باید بی‌خیالشان‌راه می‌شد. خودش هم باید‌آماده‌سازی دست به کار می‌شد.
فانگ هنگ چشمانش را‌اصلی بست و به سرعت شرایط‌اما را سبک و سنگین کرد.
لی شائوچیانگ نمی‌توانست دلیل اصلی تهاجم‌کند خون‌آشام‌ها را درک کند، اما تا‌شده حدودی متوجه کلیت ماجرا شده بود.
تمام شواهد نشان می‌داد‌می‌توانست که دوازده شرکت پشت‌راه تمام این اتفاقات قرار دارند.
طبق اطلاعات تن شو، تهاجم خون‌آشام‌ها تقریباً به طور همزمان‌تبدیل در سراسر دنیای واقعی در حال وقوع بود. جهان در‌دارایی مقیاسی گسترده مورد هجوم و کشتار خون‌آشام‌ها قرار گرفته بود.
هرچقدر هم که قدرت تحرک و جابه‌جایی خون‌آشام‌ها‌کند بالا بود، باز هم غیرممکن بود که بتوانند‌شواهد با این سرعت در سراسر جهان پخش شوند.
از این موضوع می‌شد نتیجه گرفت که خون‌آشام‌ها فقط یک یا‌ماجرا دو شکاف فضایی باز نکرده‌اند، بلکه حداقل ده‌ها شکاف ایجاد شده بود.دارند این تنها راهی بود که می‌توانست چنین هرج‌ومرج گسترده‌ای به راه بیندازد.
دوازده شرکت پس از سال‌ها برنامه‌ریزی‌هرج‌ومرج و آماده‌سازی، واقعاً به نیرویی تبدیل شده‌واقعاً بودند که نمی‌شد آن‌ها را دست‌کم گرفت.
میراث پادشاه خون‌آشام‌ها واقعاً وسوسه‌انگیز بود. آن‌قدر‌آماده‌سازی که دوازده شرکت را وادار کند تمام‌دست‌کم دارایی و توانشان را روی این قمار بگذارند.
فانگ هنگ تمایلی نداشت که خونریزی زیادی در دنیای واقعی به راه‌کلیت بیفتد. از طرفی توانایی انجام چنین کاری را هم نداشت، اما به‌قرار هیچ وجه هم نمی‌خواست افراد دوازده شرکت به این میراث دست پیدا کنند.
اگر دوازده شرکت میراث پادشاه خون‌آشام‌ها را به دست‌متوجه می‌آوردند چه می‌شد؟ اگر خون‌آشام‌هایی که با آن همه‌شرکت دردسر تحت سلطه خودش درآورده بود، شورش می‌کردند چه؟
چه کسی قرار‌راهی بود تاوان چنین‌هرج‌ومرج ضرر هنگفتی را بدهد؟
علاوه بر این،راه رابطه‌اش با دوازده‌برنامه‌ریزی شرکت اصلاً خوب نبود.
اگر دشمن قدرتمندتر‌دلیل می‌شد، او قطعاً‌خون‌آشام‌ها به دردسر می‌افتاد.
باید راهی پیدا‌تهاجم می‌کرد تا نقشه‌های دوازده‌اما شرکت را خنثی کند.
البته، بهترین حالت این بود‌چنین که خودش هم در این‌سال‌ها میان سودی به جیب بزند.
اما چطور‌گسترده‌ای می‌توانست جلویشان‌بیندازد را بگیرد؟
فانگ هنگ کمی فکر کرد.
اگر می‌توانست یک یا دو نقطه مهر‌اما و موم را نابود کند، آیا می‌توانست جلوی‌نشان دستیابی آن‌ها به میراث پادشاه خون‌آشام‌ها را بگیرد؟
باید امتحانش می‌کرد.
مهم نبود دوازده شرکت چند شکاف ایجاد‌آماده‌سازی کرده‌اند، هدف نهایی خون‌آشام‌ها رسیدن به بدن‌دست‌کم مهر و موم شده‌ی پادشاه خون‌آشام‌ها بود.
اول باید به سمت نقطه مهر و‌درک موم حرکت می‌کرد. احتمال بسیار زیادی وجود‌شده داشت که خون‌آشام‌ها در آنجا حضور داشته باشند.
پس از بررسی نکات کلیدی در ذهنش،اما فانگ هنگ سرش را بالا آورد و‌شواهد رگه‌هایی از آرامش در چشمانش نمایان شد.
در دنیای واقعی،راهی قدرت او هنوز‌هرج‌ومرج تا حدودی محدود بود.
به غیر از مهارت‌های افزوده‌ی سلاح‌های مقدس خون‌آشام‌ها، او نمی‌توانست از هیچ مهارت فعالی استفاده‌میراث کند. حتی توانایی تبدیل شدن به فرم خفاش خون‌آشام برای پرواز را هم نداشت. در بهترین‌انجام حالت، فقط می‌توانست از مهارت دید در شب خون‌آشام‌ها به عنوان یک قابلیت پشتیبان استفاده کند.
برای مقابله با دوازده‌اصلی شرکت، چاره‌ای جز تکیه‌کند بر نیروهای خارجی نداشت.
در حال حاضر امکان برقراری ارتباط با چن‌حدودی یو وجود نداشت، بنابراین فقط می‌توانست روی کمک این‌دوازده دو نفر برای تماس با فدراسیون حساب باز کند.
فانگ هنگ سرش را بین دو صندلی جلو آورد‌بیندازد و گفت: «داداش، به جای اینکه بریم به نزدیک‌ترین نقطه‌دست‌کم تجمع فدراسیون، من یه نقشه خیلی بزرگ‌تر تو سرم دارم.»
لی شائوچیانگ و تن شو با شنیدن این‌واقعاً حرف کمی گیج شدند. هر دو همزمان سرشان‌پادشاه را چرخاندند و به فانگ هنگ نگاه کردند.
فانگ هنگ ادامه داد: «نظرتون چیه‌خون‌آشام‌ها با هم این دنیایی رو که‌کلیت خون‌آشام‌ها بهش حمله کردن، نجات بدیم؟»
«آه...»
لی شائوچیانگ‌ایجاد زبانش بند‌می‌توانست آمده بود.
«مسخره‌بازی درنیار، فانگ‌راه هنگ. وضعیت الان‌برنامه‌ریزی خیلی خطرناکه. بیا...»
«شوخی نمی‌کنم. من یه منبع اطلاعاتی‌خون‌آشام‌ها خیلی موثق دارم. این اتفاقات زیر‌کلیت سر دوازده شرکت پشت فدراسیون جنوبی‌ئه.»
چهره فانگ هنگ حین صحبت کردن جدی شد. گوشی‌اش را به سمت آن‌ها‌تمام گرفت و سر تکان داد: «همین الان می‌ریم به این مکان. اینجا یکی‌تقریباً از نقاط هدف خون‌آشام‌ها برای حمله به دنیای واقعی تو این مقطع زمانیه.»
مکانی که روی صفحه گوشی نمایش داده می‌شد، یکی از همان‌برنامه‌ریزی مکان‌هایی بود که او قبلاً از طریق توهمات تأیید کرده بود‌وسوسه‌انگیز که بدن پادشاه خون‌آشام‌ها در آنجا مهر و موم شده است.
این مکان،گسترده‌ای نزدیک‌ترین نقطه به‌سال‌ها انجمن نکرومنسر بود.
«به فدراسیون خبر بدین که این مکان‌درک یکی از پایگاه‌های خون‌آشام‌هاست. فوراً یه نفر‌شده رو بفرستین تا اونجا رو بررسی کنه.»
برای جلوگیری از دردسر، فانگ هنگ آماده بود تا نقش یه شهروند دلسوز‌تمام رو تو پشت صحنه بازی کنه. او اضافه کرد: «درسته، فقط بگین این اطلاعاتیه‌طور که خودتون به دست آوردین. این‌طوری وقتی زمانش برسه، حتی ممکنه ترفیع هم بگیرین.»
لی شائوچیانگ با شنیدن‌می‌توانست لحن صادقانه فانگ هنگ، چاره‌ای‌بیندازد جز باور کردن حرفش نداشت.
هر چه نباشه، عملکرد‌بیندازد فانگ هنگ تو راهروی سقوط‌کرده‌نیرویی بیش از حد خوب بود.
اون یه حامی‌دلیل قدرتمند بود که‌خون‌آشام‌ها می‌شد بهش تکیه کرد.
تن شو که تو صندلی شاگرد نشسته بود، نتونست جلوی جدی‌ماجرا شدن چهره‌اش رو بگیره. او گوشی رو که فانگ هنگ بهش‌قرار داده بود گرفت و تو دستش نگه داشت تا نگاهی بهش بندازه.
تن شو با دیدن مکانی‌چنین که اون بالا علامت‌گذاری شده‌سال‌ها بود، مات و مبهوت موند.
او فوراً گوشی خودش رو‌سال‌ها برداشت و اون رو با‌تبدیل گوشی فانگ هنگ مقایسه کرد.
حالت چهره تن‌دلیل شو لحظه به‌خون‌آشام‌ها لحظه عجیب‌تر می‌شد.
«چی شده؟ رئیس فانگ تضمینش کرده،کند ولی تو هنوز باورت نمیشه؟ عجله‌شده کن و جی‌پی‌اس رو باز کن.»
لی شائوچیانگ که در حال رانندگی بود،گسترده‌ای وقتی دید تن شو هیچ حرکتی نمی‌کنه، نتونست‌تبدیل جلوی خودش رو بگیره و بهش اصرار کرد.
«باشه.»
تن شو سرش‌دلیل رو تکون داد و‌درک روی صفحه گوشیش زد.
خیلی زود، صدای دلنشین‌خون‌آشام‌ها یه زن از تو‌حدودی دستش به گوش رسید.
«در حال مکان‌یابی...راهی مکان هدف، نقطه‌هرج‌ومرج تجمع اضطراری اف-۲۲ فدراسیون.»
«در حال برنامه‌ریزی مسیر. کل مسیر ۳۲آماده‌سازی کیلومتر است. جاده باز است. زمان تخمینی‌دست‌کم مورد نیاز برای کل سفر، ۲۶ دقیقه است.»
چه خبره لعنتی!
نقطه تجمع خون‌آشام‌ها که فانگ هنگ بهش‌اما اشاره کرد، در واقع یکی از نقاط تجمع‌نشان اضطراری بود که کاپیتان به فدراسیون داده بود؟
لی شائوچیانگ برای یه لحظه‌چنین خشکش زد. بعد، تو آینه‌سال‌ها عقب به فانگ هنگ نگاه کرد.
«رئیس فانگ،گسترده‌ای داری ما رو‌سال‌ها دست می‌ندازی، نه؟»
«ها؟»
فانگ هنگ هم جا خورد.
«مشکل چیه؟»
تن شو هر دو‌بیندازد گوشی تو دستش رو‌واقعاً به سمت او گرفت.
فانگ هنگ مکان‌های نشون‌اصلی داده شده روی دو گوشی‌اما رو با هم مقایسه کرد.
عجیب بود.
مکانی که بدن پادشاه خون‌آشام‌ها اخیراً‌هرج‌ومرج توش مهر و موم شده بود،آماده‌سازی در واقع نقطه تجمع اضطراری فدراسیون بود؟
این دو‌گسترده‌ای مکان تقریباً روی‌سال‌ها هم قرار داشتن.
خیلی جالب بود.
فانگ هنگ چشماش رو باریک کرد و برای‌حدودی لحظاتی تو فکر فرو رفت. او سرش رو‌می‌داد تکون داد و گفت: «وحشت نکنین. همه‌چیز تحت کنترله.»
لی شائوچیانگ لب‌هاش رو جمع کرد. او‌گسترده‌ای با خودش فکر کرد: «من وحشت نکردم.نیرویی فقط حس می‌کنم داری منو سر کار می‌ذاری.»
فانگ هنگ گوشی رو پس‌سال‌ها داد و پرسید: «وضعیت اون مکان‌بودند چطوره؟ اطلاعات خاصی در موردش دارین؟»
«آره.» تن شو گوشیش رو پس گرفت و چند بار روی اون ضربه زد تا اطلاعاتی رو جستجو کنه:دوازده «نقطه تجمع اضطراری، یه پناهگاه امن اضطراریه که فدراسیون شرقی چهار روز پیش اون رو اصلاح و تجهیز کرده. این‌هجوم مکان برای جلوگیری از گسترش هاله قلمرو مرگ انجمن نکرومنسر به بیرون ساخته شده. سطح حفاظت نظامی بالایی هم داره.»
«مسئول اونجا پان شیانگدونگ، یکی از افسران نظامی رتبه بالا فدراسیون‌ماجرا شرقیه. او قبلاً مسئول بسیاری از پروژه‌های رتبه بالا فدراسیون بوده.قرار سطح دسترسی‌اش خیلی بالاست، برای همین نمی‌تونم اطلاعات بیشتری پیدا کنم.»
فانگ هنگ شونه‌ای بالا انداخت و‌هرج‌ومرج گفت: «خیلی خب پس، بیایین با‌آماده‌سازی هم بریم و یه نگاهی بندازیم.»
«باشه، محکم بشینین.»
لی شائوچیانگ این رو گفت‌تهاجم و با سرعت به سمت نقطه‌متوجه تجمع اضطراری تعیین‌شده فدراسیون حرکت کرد.
...
نیم ساعت‌ایجاد بعد، هوا‌می‌توانست کم‌کم تاریک می‌شد.
یه پایگاه نظامی موقتاً‌بیندازد تغییر کاربری داده شده،واقعاً در امتداد جاده نمایان شد.
فانگ هنگ سرش رو از‌تهاجم پنجره ماشین بیرون آورد و‌حدودی محیط بیرون رو برانداز کرد.
پایگاه نظامی‌اصلی در دامنه کوه‌درک ساخته شده بود.
حدود ۲۰ نفر از اعضای‌چنین فدراسیون در حال گشت‌زنی روی برجک‌برنامه‌ریزی بیرون این پایگاه نظامی موقت بودن.
«شما هم بوش رو‌بیندازد حس می‌کنین؟ یه بوی‌واقعاً خیلی شدید خون میاد.»
«بویی میاد؟»
تن شو و لی شائوچیانگ به سختی هوا‌حدودی رو بو کشیدن و سرشون رو تکون دادن‌می‌داد تا نشون بدن که هیچ بویی حس نمی‌کنن.