چپتر 940: پنچری لاستیک
0«ببخشید، واقعاً عذر می‌خوام.»
«عجله کنین و بکشین کنار.»
دای کونگیون سرزنش شد، اما هنوز لبخندی روی لب داشت. او‌حسابی در حالی که دستش را به سمت حصار پشتی تکان می‌داد، مدام‌جیاوی عذرخواهی می‌کرد و می‌گفت: «عجله کنین، موانع رو از سر راه بردارین!»
چند بازیکن از شرکت اورو جلو‌بلک آمدند و به آرامی حصاری که‌ارتش جاده را مسدود کرده بود، کنار کشیدند.
«خیلی خب، عجله‌بدین کنین و این‌قدر‌یادشون چرت و پرت نگین.»
لی شائوچیانگ با دیدن اینکه مشکل‌اونجایی حل شده، دستش را تکان داد‌حسابی و از همه خواست به کامیون برگردند.
پس از بیش از‌پایینن ده دقیقه تأخیر، کاروان بالاخره‌بدین به مسیر خود ادامه داد.
کمی آن‌طرف‌تر، دای کونگیون در حالی که به ناپدید شدن آرام‌نمی‌شناسم ماشین در مه سیاه نگاه می‌کرد، لبخند مصنوعی از روی صورتش‌بدین محو شد و جای خود را به چهره‌ای پر از تحقیر داد.
او بی‌سیم ویژه مسافت‌های کوتاه را از دستش بیرون آورد و در آن گفت: «هی، یه‌سوار عده دارن میان اون‌طرف. دو نفر از فدراسیون هم تو تیمشون هستن. خب، به نصیحت گوش‌اصلاً ندادن و اصرار داشتن که به زور وارد بشن. ممکنه از آدم‌های شرکت بلک فاکس باشن.»
«نه، منم اون دو تا رو نمی‌شناسم. از ارتش نیستن. فقط دو‌حسابی تا افسر رده پایینن. از اونجایی که به نصیحت گوش نمیدن، بهشون‌جیاوی یه درسی بدین و یه گوشمالی حسابی بهشون بدین تا یادشون بمونه.»
در طرف دیگر، لی شائوچیانگ ماشین را به‌درسی آرامی پشت کامیون حمل‌ونقل بزرگ جلویی می‌راند. هو‌پشت ون‌مینگ هم سوار ماشین لی شائوچیانگ شده بود.
مو جیاوی گفت: «پس شرکت اورو بود. یه شرکت بزرگه که‌نمی‌شناسم رابطه نزدیکی با فدراسیون مرکزی داره. شنیدم که اون بیرون خیلی‌بدین مغرورن. حتی شرکت‌های کوچیک هم جرئت ندارن سر به سرشون بذارن.»
لی شائوچیانگ اصلاً دل خوشی از شرکت اورو نداشت. او از قبل دست آن‌ها را خوانده بود و حالا با تحقیر به‌داره آن‌ها بد و بیراه می‌گفت: «این شرکت‌های بازی فقط می‌خوان برای راحتی خودشون زمین‌ها رو تصاحب کنن و بخشی از منطقه مأموریت‌برای رو به انحصار خودشون دربیارن. حالا حتی جرئت می‌کنن جلوی تدارکات اضطراری ما رو هم بگیرن. واقعاً هیچ حد و مرزی ندارن.»
فانگ هنگ هم‌افسر اطلاعاتی مربوط به شرکت‌نمیدن اورو در حافظه‌اش داشت.
شرکت اورو رابطه نزدیکی با فدراسیون مرکزی داشت و‌بدین در بازی‌های سطح متوسط بسیار بزرگ بود. همچنین یکی از‌جلویی بزرگ‌ترین شرکت‌های بازی در کل فدراسیون شرقی به حساب می‌آمد.
«بی‌خیال، بی‌خیال. صلح و صفا ثروت میاره. بیاید خودمون رو در حد اونا پایین نیاریم.» وقتی هو ون‌مینگ دید که لی‌درسی شائوچیانگ هم از شرکت اورو خوشش نمی‌آید، بالاخره جرئت پیدا کرد و گفت: «شرکت ما می‌دونه که این منطقه توسط شرکت اورو‌مغرورن اشغال شده، اما منطقه سمت راست توسط شرکت هنگدائو اشغال شده. اون شرکت‌های بزرگ همه‌شون مثل همن. اونا نمی‌ذارن ما عبور کنیم.»
هو ون‌مینگ در حالی که چهره‌اش پر از نگرانی بود، آهی کشید و گفت: «دفعه قبل که مأموریت حمل تدارکات‌نزدیکی رو گرفتم، هشت ساعت بیشتر طول کشید تا تدارکات رو تحویل بدم، چون مجبور شدیم مسیر رو دور بزنیم. در‌بیراه نهایت، مأموریت به عنوان یه مأموریت تأخیری ارزیابی شد. نه تنها یه قرون هم گیرم نیومد، بلکه کلی هم غرامت دادم.»
چهره هو ون‌مینگ تلخ شد: «شرکت‌های کوچیکی مثل ما که هیچ پشتوانه‌ای ندارن، اصلاً نمی‌تونن مأموریت‌هایی مثل حمل تدارکات اضطراری رو تکمیل‌ون‌مینگ کنن. راستش رو بخواید، ما فقط به این خاطر جرئت کردیم این مأموریت رو قبول کنیم که شماها برای اسکورت اومدین. وگرنه اگه‌خوانده منو می‌کشتین هم جرئت نمی‌کردم دوباره این مأموریت رو قبول کنم. چاره‌ای نیست. زنده موندن به عنوان یه شرکت کوچیک اصلاً آسون نیست.»
«لعنتی!» لی شائوچیانگ محکم روی فرمان کوبید و دوباره شروع به‌حسابی فحش دادن کرد: «این حرومزاده‌ها می‌خوان مأموریت رو به انحصار خودشون دربیارن!جیاوی نگران نباش، وقتی رسیدیم به کمپ، یه صحبت حسابی با فرمانده می‌کنم.»
وقتی هو ون‌مینگ این را‌آدم‌های شنید، بی‌نهایت از لی شائوچیانگ‌اون سپاسگزار شد: «ممنونم. واقعاً ازت ممنونم!»
لی شائوچیانگ داشت به این فکر‌یادشون می‌کرد که وقتی برگشت چه بگوید، که‌جلویی ناگهان صف ماشین‌های جلویی دوباره متوقف شد.
«مشکل چیه؟»
در جلوی آن‌ها، دو بازیکن از وسیله‌بهشون نقلیه باری پایین پریدند و با عجله به‌دیگر سمتشان دویدند: «رئیس هو، لاستیک‌های جلو پنچر شدن.»
«ها؟»
هو ون‌مینگ‌درسی مات و‌گوشمالی مبهوت ماند.
«عذر می‌خوام، من میرم پایین تا بررسی کنم.»بهشون هو ون‌مینگ پس از عذرخواهی از همه، با عجله‌پشت به دنبال افرادی رفت که برای بررسی آمده بودند.
خیلی زود، افراد داخل ماشین صدای هو ون‌مینگ را‌بدین از بیرون شنیدند: «زورگویی! چه زورگوییِ آشکاری! چطور تونستن‌بزرگ این کار رو بکنن؟ چقدر طول می‌کشه تا درستش کنید؟»
فانگ هنگ به لی شائوچیانگ نگاه کرد، شانه‌هایش را‌منم بالا انداخت و گفت: «به نظر می‌رسه که دارن تلافی‌نمیدن می‌کنن. به احتمال زیاد کار همون آدمای شرکت اورو هست.»
«امکان نداره!درسی چطور می‌تونن‌گوشمالی این‌قدر غیرمنطقی باشن؟»
مو جیاوی در تعجب بود که شرکت اورو چطور این‌قدر جسور‌گوشمالی شده است. حتی فکر کردن به اینکه آن‌ها جرئت کرده‌اند به کاروانشان‌سوار حمله کنند، عجیب بود. آیا آن‌ها واقعاً از مجازات فدراسیون ترسی نداشتند؟
فانگ هنگ گفت: «بیاید پیاده شیم‌نمیدن و یه نگاهی بندازیم.» سپس او‌یادشون و بقیه هم از ماشین پیاده شدند.
رنگ از رخسار هو ون‌مینگ پریده‌بلک بود. او در جلوی کامیون با چند‌نیستن بازیکن در حال بحث درباره چیزی بود.
«مشکل چیه؟»
«لاستیک ترکیده.»
«آه؟»
وسایل نقلیه زرهی نظامی از‌آدم‌های لاستیک‌های ضد انفجار استفاده می‌کردند.اون چطور ممکن بود همین‌طوری بترکند؟
هو ون‌مینگ دندان‌هایش را روی هم سایید و گفت: «ما بررسی کردیم. کار‌جلویی میخ‌های روی زمینه. کاملاً مشخصه که یه نفر اونا رو روی زمین گذاشته.شرکت‌های از روی ردشون به نظر می‌رسه که همین چند وقت پیش کار گذاشته شدن.»
لی شائوچیانگ بلافاصله واکنش‌رده نشان داد: «لعنتی، حتماً کار‌درسی اون سگ‌های شرکت اورو بوده!»
تن شو گفت:رده «آروم باش، ما‌نمیدن هیچ مدرکی نداریم.»
«هنوزم مدرک می‌خوای؟ چشمای من تیزه،بلک با یه نگاه می‌تونم بگم که اون‌نیستن آدمای شرکت اورو اصلاً آدمای خوبی نیستن!»
«هیس...» فانگ هنگ‌بدین ناگهان به همه اشاره‌بمونه کرد که ساکت باشند.
صدای ناله‌های مردگان‌افسر از همه طرف‌اونجایی به گوش می‌رسید.
مردگان سطح پایین از میان مه‌نمیدن سیاه و غلیظ اطرافشان ظاهر شدند‌یادشون و به سمت کاروان هجوم آوردند.
«موندن اینجا خیلی خطرناکه. اول باید‌بلک به فکر راهی برای رفتن باشیم.ارتش چقدر طول می‌کشه تا درست بشه؟»
«همین الان دارن تعمیرش می‌کنن. تعویض‌یادشون لاستیک‌های ضد انفجار خیلی دردسر داره،بزرگ برای همین حدود ده دقیقه طول می‌کشه.»
فانگ هنگ در حالی که به اطراف نگاه می‌کرد و مردگانی را می‌دید‌یادشون که از مه سیاه بیرون می‌آمدند، گفت: «بسیار خب، هر چه زودتر تعمیرش‌رابطه کنید. ما هم کمک می‌کنیم تا از کاروان در برابر ارواح انتقام‌جو محافظت کنیم.»
او با صدایی آرام‌پایینن گفت: «مراقب باشید. تراکم‌درسی مردگان در این حوالی غیرعادیه.»
«آره.» لی شائوچیانگ هم می‌توانست حس‌بلک کند که مردگان زیادی در حال‌ارتش جمع شدن از دل تاریکی هستند.
«برای حمله آماده بشید!»
تیم کوچک بازیکنانی که هو ون‌مینگ آورده‌نمیدن بود نیز هوشیار شدند و سلاح‌های خود‌بمونه را مجهز کردند تا برای مبارزه آماده شوند.
سلاح‌ها و تجهیزاتی که تیم‌های بازیکنان به همراه داشتند‌بدین نسبتاً معمولی بود. آن‌ها برای مقابله با موجودات اسکلتی‌بزرگ معمولی کافی بودند، اما مقابله با ارواح انتقام‌جو دردسرسازتر بود.
ذخیره گلوله‌های ویژه فدراسیون که می‌توانست برای مقابله با ارواح استفاده شود‌ارتش بسیار کمیاب بود. شرکت هو ون‌مینگ پس از درخواست، تنها تعداد کمی‌حسابی از آن‌ها را برای استفاده در مواقع اضطراری به دست آورده بود.
موجودات اسکلتی بدن‌های درهم‌شکسته‌شان‌گوشمالی را روی زمین می‌کشیدند و‌دیگر تلوتلوخوران به سمت کامیون می‌آمدند.
«حمله!»
بازیکنان بلافاصله آتش گشودند.
«ارواح انتقام‌جو‌وارد رو به‌ممکنه ما بسپارید!»
لی شائوچیانگ با دیدن‌گوشمالی ارواح انتقام‌جو در میان‌طرف موجودات اسکلتی فریاد زد.
او و تن‌افسر شو با هم کتاب‌نمیدن مردگان را بیرون آوردند.
زنجیرهای سیاه از کتاب مردگان به بیرون پرتاب شدند‌بدین و به جلو نفوذ کردند؛ آن‌ها ارواح انتقام‌جو را‌بزرگ محکم بستند و به آرامی به داخل کتاب مردگان کشیدند.
بیشتر مردگان اطراف، ارواح انتقام‌جوی سطح پایین‌فاکس بودند. حرکات آن‌ها کند بود و مقاومت ضعیفی‌افسر داشتند، بنابراین مقابله با آن‌ها مشکل بزرگی نبود.
با این حال، با افزایش تعداد آن‌ها،بمونه تن شو و لی شائوچیانگ به وضوح‌می‌راند نمی‌توانستند با سرعت فعلی‌شان از پس آن‌ها بربیایند.
«آقای فانگ،فقط یه لطفی‌رده در حقم بکن.»