چپتر 301: پیشروی فرقه شمشیر سیاه
0فردای روز مراسم اعطای مقام،اقدام زیک پیام فوری و اضطراری‌ای‌نظر از جانب کالی دریافت کرد.
با خواندن‌گذاشته نامه، چهره‌اش‌نیروهای درهم رفت.
«یه لشکر هیولا با منشأ نامعلوم در محل اجلاس غرب—جایی که هلن، آوای‌اخلاقی شعله خمیده و بیگ جو از کروستل جمع شدن—ظاهر شده و محاصره‌شون کرده؟»بودند زیک یاد اوگرهای شست‌وشوی مغزی‌داده‌شده‌ای افتاد که در رشته‌کوه‌های اوگر کشف کرده بود.
نقشه امپراتوری برای رهاسازی هیولاها در‌این منطقه گتو به منظور تراشیدن بهانه‌ای‌غرب برای جنگ، از پیش کلید خورده بود.
گذشته از این، اگر این اجلاس—که قرار بود‌نداشت پیوند اتحاد غرب را رقم بزند—در محاصره می‌ماند‌موفقیت و آماج حمله قرار می‌گرفت، اوضاع فاجعه‌بار می‌شد.
«اگه آوای شعله خمیده و بیگ جو توی‌نظر این حمله کشته بشن، اتحاد غرب هرگز شکل نمی‌گیره‌صورت و ممکنه بین جانورخوهای منطقه جنگ داخلی راه بیفته.»
به‌ویژه کروستل، سندیکای تبهکاری متشکل از جانورخوهای منطقه غربی، تحت‌نداشت رهبری بیگ جو به اتحاد رسیده بود؛ همو که جناح‌های‌می‌رسید رقیب را راضی کرده بود تا ساختاری ائتلافی تشکیل دهند.
اگر بیگ جو کشته می‌شد، آن‌این تشکیلات بار دیگر به جان هم می‌افتادند‌رقم و در ورطه خونین جنگ فرو می‌رفتند.
از سویی دیگر، چنانچه این واقعه به پای حمله‌بتوان هیولاها گذاشته می‌شد و نه اقدام نیروهای امپراتوری، امکان نداشت‌صورت بتوان امپراتوری را از نظر اخلاقی یا سیاسی مقصر دانست.
حتی اگر اجلاس با موفقیت به پایان می‌رسید، در صورت‌سیاسی لشکرکشی کالی، نیروهای حافظ صلح امپراتوری که در منطقه گتو‌صلح مستقر بودند بی‌تردید به بهانه‌ای دست به تحریک و درگیری می‌زدند.
«با این حال، می‌تونم از‌پای آلنسیا مجوز بگیرم و به‌نداشت بهانه سرکوب هیولاها وارد اونجا بشم.»
زیک پس از اندکی تأمل، بر‌این آن شد که خودش شخصاً برای‌غرب نجات آن‌ها راهی منطقه گتو شود.
رو به دکر، کاپیتان‌گذاشته یگانش، گفت: «فرقه شوالیه‌های شمشیر‌بتوان سیاه می‌تونه آماده حرکت بشه؟»
دکر با تکان دادن سر پاسخ داد: «می‌تونیم‌نظر بی‌درنگ و بدون هیچ مشکلی مستقر بشیم، اما‌می‌رسید محاسبه و تدارک آذوقه و باروبنه اندکی زمان می‌بره.»
زیک با شنیدن این حرف سر تکان داد: «با‌امکان شاهزاده‌خانم ملیسا صحبت می‌کنم. می‌تونیم تدارکات رو از مسیر‌موفقیت آلنسیا تحویل بگیریم، پس از این بابت مشکلی نیست.»
«اطاعت. بی‌درنگ‌پیش مقدمات حرکت‌خورده رو فراهم می‌کنیم.»
بدین ترتیب، نخستین مأموریت رسمی‌اقدام فرقه شوالیه‌های شمشیر سیاه، پاکسازی‌نظر هیولاها در منطقه گتو تعیین شد.
با محوریت کاپیتان دکر،نیروهای نایب‌کاپیتان فارل و کلون، تدارکات‌اخلاقی با سرعتی سرسام‌آور پیش رفت.
با گردآمدن اعضای یگان سپردار که پیش‌تر به هشتمین فرقه شوالیه‌های دلفوا‌نظر تعلق داشتند، شوالیه‌های سابق فرقه شوالیه‌های رز، یگان کمانداران کلر و جادوگران،صلح بیش از دویست شوالیه در میدان تمرین مرکزی قلعه آگاممنون به صف ایستادند.
«فرقه شوالیه‌های‌پیش شمشیر سیاه!خورده حرکت می‌کنیم!»
زیک در جایگاه لردی مستقل،اقدام فرقه شوالیه‌ها را به سوی منطقه‌اخلاقی گتو در غرب به پیش راند.
در شکافی میان صخره‌های برهوت،پای دو مأمور سازمان اطلاعات امپراتوری‌نداشت سرک کشیده و پیش‌رو را می‌پاییدند.
یکی از آن‌ها با دیدن گله هیولاها در دوردست، نوک زبانش را با‌رقم صدا به سقف دهان کوبید و گفت: «چچ، تا حالا ندیده بودم این همه‌هرگز اوگر یه جا دور هم جمع بشن. اون عوضی‌های اتاق ۱۳ چه غلطی کردن؟»
اوگرها اصولاً هیولاهایی با‌گذاشته درجه خطر بالا بودند که‌بتوان در اعماق جنگل‌ها زندگی می‌کردند.
با این وجود، به ناگاه گله‌هایی پرشمار‌بتوان از اوگرها به همراه هیولاهای خطرناکی چون میناتورها‌پایان و سایکلوپ‌ها در سرتاسر برهوت آفتابی شده بودند.
این جانوران وحشی سراسر منطقه گتو را‌اقدام به تاراج کشانده و تمام مسیرهای ورودی‌سیاسی به درون آن را مسدود ساخته بودند.
وظیفه این مأموران آن بود که نوبتی و روزانه‌قرار هرگونه تغییر یا رفتار نامعمول میان هیولاها را بررسی‌حمله کرده و گزارش آن را به مقر فرماندهی بفرستند.
مأمور دیگر که به تخته‌سنگی تکیه داده بود، پوزخندی‌بتوان زد و گفت: «حرف مفت نزن. مگه نمی‌دونی از وقتی‌صورت رئیس عوض شده، اوضاع چقدر اون بالا متشنج و بیخ‌داره؟»
مأمور اول درست در‌نیروهای حالی که شانه بالا‌نظر می‌انداخت، خشکش زد: «هان؟»
ناگهان ابری سترگ از‌واقعه گرد و خاک در‌نیروهای دوردست به آسمان برخاست.
مأمور با وحشت فریاد‌خورده کشید: «ا-ارشد! یه عده دارن‌قرار میان... تا حالا اصلاً ندیدمشون!»
«چی؟»
شوالیه‌های سواره در حالی که تیغ‌هایشان‌نداشت را آخته بودند، طوفانی از خاک برپا‌حتی کرده و به سوی هیولاها هجوم بردند.
شوالیه پیشتاز، شمشیری تیره را بالا برد و‌نیروهای با پرتو یک تیغه هاله، سر اوگری را‌دانست تنها با یک ضربت از تن جدا ساخت.
مأموران امپراتوری نشان‌کلید روی درفش فرقه شوالیه‌ها‌اگر را به چشم دیدند.
پرچمی سرخ‌فام که‌پای طرح شمشیری سیاه‌نیروهای بر سینه‌اش می‌درخشید.
رنگ از رخسارشان‌اقدام پرید: «این... این‌نداشت درفش خاندان دریکره.»
تنها دریکر این حق ویژه را‌گذاشته داشت که در پرچم‌هایش رنگ سرخ‌نظر و سیاه را در هم بیامیزد.
اما نشان شمشیر سیاهی‌خورده که بر آن نقش‌اجلاس—که بسته بود، به‌کلی ناآشنا می‌نمود.
حتی در میان این بهت و حیرت، شوالیه‌های‌نداشت سیاه‌پوشی که در دل گرد و غبار می‌تاختند،موفقیت با مهارتی بی‌نقص و مرگبار هیولاها را درو می‌کردند.
آن درندگان رده‌بالا‌اقدام کوچک‌ترین شانسی نداشتند و‌بتوان زبونانه به خاک می‌افتادند.
در همان دم—
«پس پادوهای‌پیش امپراتوری اینجا‌خورده جاخوش کرده بودن.»
صدای بوریس درست‌پای از پشت سر‌نیروهای مأموران پنهان‌شده برخاست.
'این عوضی کِی...؟'
مأموران خواستند از روزنه‌واقعه سنگ‌ها بگریزند، اما دیگر‌نیروهای خیلی دیر شده بود.
بیسکو شانه به‌کلید شانه اساسین‌های سالماک در‌اگر برابرشان قد علم کرد.
بیسکو نیم‌نگاهی به بوریس‌گذاشته انداخت و پرسید: «کاپیتان،نداشت با اینا چیکار کنیم؟»
بوریس با بی‌قیدی دستش را‌امکان تکان داد: «ببندینشون تا دست از‌مقصر پا خطا نکنن. می‌بریمشون پیش لرد.»
فرقه شوالیه‌های شمشیر سیاه پس‌پای از جارو کردن هیولاهای منطقه، به‌بتوان پایگاه خطوط دفاعی مرزی آلنسیا بازگشتند.
آن‌ها در دل قرارگاه اردوگاهی برپا کرده بودند، و‌قرار بوریس مأموران اداره امنیت را کشان‌کشان به سوی چادر‌حمله مرکزی فرماندهی برد؛ همان‌جا که زیک چشم‌به‌راهشان نشسته بود.
شترق!
مأمورانِ در بند به زانو افتادند و‌بتوان با ترس به مردی که در میان‌موفقیت چادر بر کرسی نشسته بود خیره شدند.
شوالیه‌ای جوان با تن‌پوش دریکر، همراه‌گذاشته با ساعدبندهایی سیاه از پولاد که‌نظر نشان بیدارکننده اصیل به شمار می‌رفت.
لب‌های مأموران لرزید‌کلید و رنگ به‌این چهره‌شان نماند: «ز-زیک دریکر...»
کلون که در چندقدمی ایستاده بود، بی‌درنگ‌امکان لگد سنگینی حواله دنده‌های مأموری کرد که‌دانست این نام را بر زبان رانده بود.
صدای خرد شدن استخوان با‌امکان ضربه‌ای خفه در هوا پیچید‌سیاسی و مأمور ناله‌کنان بر زمین غلتید.
«عوضی. لرد ما رفیق‌واقعه شیشته؟ کی بهت اجازه داد‌امکان اسمش رو به زبون بیاری؟»
زیک دریکر، شوالیه ارشد خاندان دریکر، لرد قلمروهای شمالی شاهزاده‌نشین تروی،اتحاد وارث خاندان آگاممنون و دارنده‌ی نشان دوک از پادشاهی کوسکو، یک‌می‌شد شوالیه ساده نبود—او در جایگاه خود، لردی مقتدر و مستقل شمرده می‌شد.
مأموری که هدف لگد کلون قرار گرفته بود، به‌بتوان سختی برای یک جرعه هوا لهستان می‌زد؛ گویی تنها‌می‌رسید همان تک‌ضربه، استخوان‌های سینه‌اش را در هم شکسته بود.
زیک در همان حالت‌نیروهای لمیده‌اش به آن‌ها چشم دوخت‌اخلاقی و با لحنی سرد پرسید:
«سازمان اطلاعات‌سویی توی منطقه گتو‌پای پی چی می‌گرده؟»
مأموران در برابر ابهت و ارعاب طبیعی‌اگر اژدها و کاریزمایی که از وجودش ساطع‌بزند—در می‌شد، ناخودآگاه لرزه به اندامشان افتاده بود.
«این اصلاً شبیه شایعه‌ها نیست...»
در امپراتوری، زیک را صرفاً یک تازه به دوران رسیده‌ی‌سیاسی خوش‌شانس می‌دانستند که به بیدارکننده‌ای اصیل بدل شده و زیر‌صلح سایه‌ی حمایت‌های خانوادگی قد کشیده بود؛ شوالیه‌ای پر زرق‌وبرق اما بی‌تجربه.
ارزیابی آن‌ها این بود که نفوذ‌گذاشته کالی در مقام حامی‌اش، نقشی بسیار پررنگ‌تر‌اخلاقی از توانایی واقعی خود زیک داشته است.
اما دیدن رو در روی‌گذشته زیک دریکر، تمام آن قضاوت‌ها‌پیوند و خیالبافی‌ها را مضحک جلوه می‌داد.
او تجسم خودِ یک حاکم‌اقدام مقتدر بود که از بالا‌نظر بر همه چیز اشراف داشت.
علاوه بر این، شوالیه‌های دیگری هم‌نداشت که گرداگردش ایستاده بودند، به هیچ‌دانست وجه حریفان دست‌کمی به شمار نمی‌رفتند.
طور به مأموران چشم دوخته بودند که گویی حاضرند با‌نداشت همان شمشیرهایی که هیولاهای مهلک را از پای درآورده بودند،می‌رسید در یک چشم به هم زدن سر از تنشان جدا کنند.
یکی از مأموران رو‌خورده به زیک کرد و‌اجلاس—که با صدایی لرزان گفت:
«مـ... ما جزو ارتش امپراتوری‌اقدام هستیم. دریکر و امپراتوری با‌نظر هم پیمان عدم تعرض دارن...»
ووووش!
در همان لحظه، کلون گرزش‌پای را با تمام قدرت بالا‌نداشت برد و در هوا چرخاند.
ووووش! ووووش!
گرز سنگین با شکافتن‌گذاشته سهمگین هوا، صدایی زوزه‌مانند‌نداشت و کرکننده پدید آورد.
با دیدن این‌اقدام صحنه، رنگ از‌نداشت رخسار مأموران پرید.
زیک که چانه‌اش را بر‌پای دستش تکیه داده بود، نگاهی‌نداشت تحقیرآمیز به آن‌ها انداخت و گفت:
«با پرروییِ تموم به منطقه گتوی‌این غیرنظامی تجاوز می‌کنین و حالا برای‌غرب من دم از پیمان عدم تعرض می‌زنین؟»
مأمور امپراتوری‌واقعه دستپاچه شد و‌اقدام به تته‌پته افتاد:
«نـ... نه، موضوع این نیست...»
کلون قدمی پیش‌چنانچه گذاشت و گرز‌گذاشته سنگینش را بالا برد:
«حیوونِ عوضی! درست بنال!»
ووووش!
گرز با زوزه‌ای‌اقدام هولناک درست از بیخ‌بتوان گوش مأمور رد شد.
زیییینگ—
موج ضربه‌ی ناشی از چرخش گرز، گوش‌های مأمور را‌قرار طوری به سوت کشید که انگار پرده‌ی صماخ گوشش شکافته‌می‌گرفت شده است؛ تمام تنش از شدت وحشت مثل بید می‌لرزید.
زیک با اشاره‌ی کوتاهی‌گذاشته با دست، فرمانی خاموش داد‌بتوان و کلون بلافاصله عقب نشست.
سپس رو به بوریس کرد:
«ببرشون و حسابی بازجوییشون کن تا معلوم شه‌نیروهای دقیقاً به چه دلیلی اینجان. اگه حاضر نشدن حرف‌حتی بزنن، فرصت بده تا کلون جمجمه‌هاشون رو خرد کنه.»
کلون با لبخندی‌کلید موذیانه و بی‌رحم،این دستی به گرزش کشید:
«عوضیا، بهتره یه کم زبون به‌نیروهای دهن بگیرین و مقاومت کنین! خیلی وقته‌مقصر دلم می‌خواد بسنجم ببینم کله‌هاتون چقدر سفته.»
در حالی که بوریس مأموران را‌نداشت کشان‌کشان بیرون می‌برد، بندبند وجود آن‌ها‌دانست از وحشت به لرزه افتاده بود.
پس از خروج‌چنانچه آن‌ها، دکر به‌گذاشته زیک نزدیک شد:
«سرورم، اگه پای امپراتوری واقعاً در میون‌اگر باشه و اون‌ها اون هیولاها رو رها‌بزند—در کرده باشن، دست‌روی‌دست نمی‌ذارن و ساکت نمی‌شینن.»
زیک سر تکان داد:
«احتمالاً. ولی نمی‌تونن علنی کاری بکنن. اگه پرده‌نظر بیفته و همه بفهمن هیولاها رو به جون منطقه‌صورت گتو انداختن، با خشم و محکومیت بین‌المللی روبه‌رو می‌شن.»
فارل که‌سویی همان نزدیکی‌واقعه ایستاده بود، گفت:
«اما سرورم، امپراتوری سمج‌تر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر از‌اجلاس—که این حرف‌هاست. اگه کنترل اون هیولاها دست خودشون باشه...آماج بعید نیست یه حمله‌ی همه‌جانبه علیه ما راه بندازن.»
لبخندی کمرنگ و‌پای پرمعنا روی لبان‌نیروهای زیک نقش بست:
«که این‌طور... اتفاقاً این‌نیروهای که ایدئال‌ترین حالته. کار‌نظر ما رو خیلی راحت‌تر می‌کنه.»
زیک فرقه شوالیه‌های شمشیر سیاه را‌این از مرز آلنسیا عبور داد و‌غرب گام به خاک منطقه گتو نهاد.
منطقه گتو پوشیده از بیابان‌های برهوت، بایر و دره‌های‌بتوان ژرف و بی‌پایان بود و ده‌ها بخش خودمختار کوچک‌می‌رسید و بزرگ متعلق به زوئین‌ها را در بر می‌گرفت.
هرچند این بوم، خشن و تهی از سرسبزی بود،اخلاقی اما نژاد زوئین برای سده‌های متمادی با چنگ و‌لشکرکشی دندان از موطن باستانی و اجدادی‌شان پاسداری کرده بودند.
جایگاهی که هلن در آن مستقر بود،اقدام دژی کهن و یکی از بقایای ویرانه‌های‌سیاسی باستانی در ژرفای منطقه گتو محسوب می‌شد.
زیک پیش از آنکه یک‌راست به سمت آن قلعه بشتابد،پیوند بر آن شد تا برای بررسی و ارزیابی دقیق اوضاع‌اوضاع جاری در گتو، وارد یکی از بخش‌های خودمختار زوئین‌ها شود.
شوالیه‌های فرقه شمشیر سیاه در درازای راه، هر هیولایی را‌نظر که یورش می‌آورد بی‌درنگ درو می‌کردند و همچون موجی توفنده‌لشکرکشی و سهمگین به سوی بخش خودمختار مورد نظر پیش تاختند.
سرزمینی که سرانجام به آن رسیدند،نداشت به مراتب خلوت‌تر و آرام‌تر از‌دانست آن چیزی بود که در تصورش داشتند.
دیواری بلند و خاک‌کوب، پیرامون آبادی‌گذاشته را فرا گرفته بود و در قسمت‌اخلاقی پایینی با حصارهای آهنی دولایه استحکام می‌یافت.
پست‌های دیده‌بانی و برج‌های مراقبت در‌این گرداگرد محیط پراکنده بودند و مجالی‌غرب برای نزدیک شدن هیولاها باقی نمی‌گذاشتند.
گواه روشن این سد نفوذناپذیر، خندقی بود‌امکان که پیش روی حصارها دهان گشوده بود؛دانست خندقی لبریز از لاشه‌های غبارگرفته‌ی هیولاهای هلاک‌شده.
زیک، شوالیه‌ی جوانمرد و شرافتمند، فارل را‌بتوان پیش فرستاد تا با تقدیم نامه‌ای رسمی، اجازه‌ی‌پایان ورود به این منطقه‌ی خودمختار را درخواست کند.
زیک با علم به بیزاری و بدگمانی همیشگی زوئین‌ها نسبت به‌بتوان بنی‌بشر، نیک می‌دانست که آن‌ها حتی با ادعای سرکوب و پاکسازی‌لشکرکشی هیولاها نیز به آسانی دروازه‌هایشان را به روی انسان‌ها نخواهند گشود.
در زندگی گذشته‌اش، نیروهای متحد غربیِ‌این نیمه‌انسان‌ها هرگونه مصالحه‌ای را برای ائتلاف‌غرب با ارتش‌های انسانی رد کرده بودند.
آن‌ها حتی اتحاد چندملیتی قاره شمالی را‌امکان نیز صرفاً به این دلیل که سکانداری‌اش‌دانست در دست انسان‌ها بود، پس زده بودند.
یگانه انسانی که به طور رسمی مورد پذیرش و ستایش‌سیاسی آن‌ها قرار گرفت، هلن دریکر بود؛ مبارزی نستوه که تا‌صلح واپسین نفس در دوک‌نشین تروی پنجه در پنجه‌ی تباهی انداخت.
در آن روزگار تلخ، هلن در قامت یکی از‌امکان شورشیان خاندان دریکر، در برابر امپراتوری و آبل ایستادگی ورزید‌پایان تا اینکه در بحبوحه‌ی میدان رزم به مرگی حماسی درآویخت.
حتی «آوای شعله خمیده»، پیشوای نیروهای متحد غربی،اجلاس—که در رویدادی کم‌نظیر و نامعمول، تسلیت و احترامی‌می‌ماند بی‌شائبه را نثار مرگ هلن دریکر کرده بود.
با این حال، بازگشت فارل‌اقدام از درون بخش خودمختار، با‌نظر خبری کاملاً غافلگیرکننده همراه شد.
«سرورم، اوضاع‌گذاشته داخل این آبادی‌امکان اصلاً مساعد نیست.»
«منظورت چیه؟»
فارل سر پیش آورد‌خورده و رازی را آرام‌اجلاس—که در گوش زیک نجوا کرد.
با شنیدن آن سخن،گذاشته خطوط چهره‌ی زیک درهم رفت‌بتوان و غرق در تیرگی شد.
«یه بیماری‌گذاشته همه‌گیر این تو‌امکان شیوع پیدا کرده؟»
فارل با‌سویی احتیاط و‌واقعه ملاحظه ادامه داد:
«رئیس قبیله اصرار داره که‌گذشته پیش از هر اقدامی، شخصاً‌پیوند شما رو ملاقات کنه، سرورم.»
ماهیت این طاعون و بیماری همه‌گیر بر زیک‌نداشت پوشیده بود و هجوم بردن همراه با تمام‌موفقیت ارکان فرقه شوالیه‌ها می‌توانست حرکتی بی‌پروا و خطرآفرین باشد.
پس از لحظاتی‌اقدام ژرف‌اندیشی، زیک فرمانی‌نداشت قاطع صادر کرد:
«اولین کاری که می‌کنین، همین‌جا‌پای اردوگاه برپا کنین و نبض‌نداشت اوضاع رو در دست بگیرین.»
هرچند وقایع برخلاف نقشه‌های پیشین رخ نموده بود، اما تثبیت امنیت‌اتحاد این بخش خودمختار نقشی حیاتی در مهار سیلاب هیولاهای پراکنده در‌می‌شد گتو و رهایی‌بخشیِ هلن، آوای شعله خمیده و بیگ جو بازی می‌کرد.
از آنجا که این کانون، نزدیک‌ترین بخش خودمختار به دژ کهن و محاصره‌شده‌مقصر به شمار می‌رفت، نقشه‌ی زیک این بود که از آن به عنوان پایگاهی‌دست استراتژیک برای پاکسازی گذرگاه منتهی به قلعه و نجات ایمن افراد گرفتار بهره گیرد.
چنانچه در میانه‌ی مسیر با کمین دشمن مواجه می‌شدند و خدشه‌ای به جان آوای شعله‌پایان خمیده یا بیگ جو وارد می‌آمد، امکان تشکیل و پی‌ریزی نیروهای متحد غربی برای ابد‌آلنسیا نقش بر آب می‌شد؛ لاجرم گام نهادن در این بیراهه، نیازمند احتیاطی دوچندان و سنجیده بود.
«اول خودم می‌رم‌چنانچه داخل تا حساب‌گذاشته دستم بیاد چه خبره.»
زیک که تن و جانش در سایه‌ی موهبت‌های درونی نسبت‌پیوند به هر ناخوشی و طاعونی مصونیتی خلل‌ناپذیر داشت، یکه‌وتنه قدم‌اوضاع به درون بخش خودمختار گذاشت تا شنونده‌ی سخنان رئیس قبیله باشد.
همین که گام بر پیشگاه مدخل ورودی نهاد، دروازه‌های‌بتوان آهنین، گران‌بار و دولایه با غژغژی استخوان‌سوز دهان باز‌می‌رسید کردند. زیک آرام و موقر پای به اندرونی نهاد.
با عبور از آستانه‌ی ورودی، آنچه در‌بتوان برابر دیدگان زیک جان گرفت، رعشه‌ای سهمگین‌موفقیت از بهت بر تار و پود وجودش افکند.