چپتر 378: نقشه شوم شیاطین و دردسر در شهر بی‌طرف
0چشمان رامون‌شمار با شنیدن حرف‌های‌توانسته فرستاده گشاد شد.
«نقطه ضعف آرتور دریکر.»
با حالتی ناباورانه‌تصرف به فرستاده نگاه کرد‌متفاوت و به حرف آمد:
«حقیقت داره؟»
فرستاده در پاسخ‌می‌رفت به رامون، با لبخندی‌هفته چندش‌آور سر تکان داد.
«بله. اگه از این استفاده کنیم، حتی آرتور دریکر هم نمی‌تونه‌هرچه جون سالم به در ببره. هیچ‌کس دیگه‌ای هم هرگز علت مرگش‌کار رو نمی‌فهمه. کشیش اعظم در حال حاضر مشغول آماده‌سازی مراسم نفرینه.»
بخش وحشتناک نفرین‌های باستانی این بود که اگر کسی‌داشت راه دفاع در برابر آن‌ها را نمی‌دانست، حتی قوی‌ترین‌پاک شوالیه سیاه هم نمی‌توانست از آن‌ها در امان بماند.
البته، هرچه هدف قوی‌تر بود، به قربانی‌های بیشتری نیاز‌هرچه می‌شد، اما ناراک صدها سال بود که این کار‌صدها را انجام می‌داد و آن‌ها در این زمینه متخصص بودند.
رامون زیمنس نیز حاضر بود برای‌کمتر از پا درآوردن آرتور دریکر، دست‌کاملاً به هر فداکاری و قربانی‌ای بزند.
«اگه فقط بتونیم آرتور‌قوی‌ترین دریکر رو زمین بزنیم،امان تمام شکست‌های گذشتهمون بی‌اهمیت می‌شه.»
در جنگ قاره‌ای،تصرف خاندان دریکر نگران‌کننده‌ترین دشمن‌متفاوت آن‌ها به شمار می‌رفت.
او با استفاده از آبل‌نمی‌توانست توانسته بود در کمتر از یک‌قوی‌تر هفته امپراتوری رم را تصرف کند.
اما خاندان دریکر در‌آبل سطحی کاملاً متفاوت از‌امپراتوری امپراتوری رم قرار داشت.
او رو‌آن‌ها به فرستاده‌قوی‌ترین کرد و گفت:
«اگه بتونیم آرتور رو قبل از دومین‌متفاوت آیین تقدیس حذف کنیم، اونوقت تمام شکست‌های قبلیمون‌حذف پاک می‌شه و نقشه‌مون با موفقیت پیش می‌ره.»
با شنیدن حرف‌های رامون،سیاه فرستاده پوزخندی زد و دهانش‌هرچه به شکلی غیرطبیعی کش آمد.
«البته. برای همینه که کشیش اعظم داره همه چیزش‌تصرف رو پای این کار می‌ذاره. پس لطفاً زیاد نگران‌دومین نباشید و روی آماده‌سازی برای دومین آیین تقدیس تمرکز کنید.»
رامون از این فرستاده که همچون ماری خوش‌خط‌وخال‌امان و شوم حرف می‌زد، خوشش نمی‌آمد، اما در‌نیاز وضعیت فعلی چاره‌ای جز کمک گرفتن از ناراک نداشت.
«وقتی دومین آیین تقدیس‌کند تموم بشه، وقتش می‌رسه که‌داشت کلک اینا رو هم بکنم.»
او از روی ناچاری با آن‌ها دست‌بماند به یکی کرده بود، اما هیچ قصدی نداشت‌می‌شد که تا آخر خط با آن‌ها همراه بماند.
رامون به آبل که‌آبل بی‌هوش افتاده بود نگاهی‌امپراتوری انداخت و به فرستاده گفت:
«خوب ازش مراقبت‌نمی‌دانست کن. هر چی باشه‌نمی‌توانست اون یه ظرف ارزشمنده.»
رامون این را گفت،کند چرخید و تالار بزرگ‌قرار بارعام را ترک کرد.
فرستاده که تا لحظه رفتن رامون‌امان لبخند بر لب داشت، ناگهان چهره‌اش‌قربانی‌های از روی انزجار در هم رفت.
«انسان‌ها... عجب حرومزاده‌های گستاخی هستن.»
تسسس—
پوست صورت فرستاده کنده شد و‌کاملاً فرم واقعی‌اش را که در زیر‌دومین آن پنهان شده بود، آشکار کرد.
برای لحظه‌ای، چهره‌ی دیوی‌سیاه با شاخک‌های چندش‌آور و‌البته در حال پیچ‌وتاب نمایان شد.
او فرستاده‌ی ناراک نبود، بلکه‌توانسته لوپوکاله، یک دیو رده‌متوسط بود که‌سطحی آن بدن را تسخیر کرده بود.
لوپوکاله به سرعت دوباره خودش‌شوالیه را با پوست انسان پوشاند‌البته و شاخک‌هایش را به داخل کشید.
او دستش را دراز کرد، با استفاده از‌قرار جادو آبلِ بی‌هوش را بلند کرد و در حالی‌قبلیمون که غرولند می‌کرد، او را به سمت اتاقی برد.
«لعنتی، انتظار نداشتم نبیلوس و وایپر هم به اون روز‌هدف بیفتن. برنامه‌ام این بود که از حاشیه تماشا کنم و تو‌انجام لحظه‌ی حساس وارد عمل بشم، اما این وضعیت واقعاً روی اعصابه.»
اربابش، «گودال تاریکی لزج»، ترجیح می‌داد‌کمتر به جای اینکه آشکارا وارد میدان شود،متفاوت از سایه‌ها دسیسه بچیند و سود ببرد.
او نیز به عنوان یک‌شوالیه رعیت، از تمایلات اربابش پیروی‌البته کرده و نقشه‌ی مشابهی چیده بود.
با حضور دیوهای رده‌متوسطِ قوی‌تری مانند وایپر و نبیلوس در خط مقدم،دومین او قصد داشت فقط ارواح انسانی‌ای را که در پی درگیری‌ها سقوط‌دهانش می‌کردند جمع‌آوری کند، اما حالا تمام بار مسئولیت روی دوش خودش افتاده بود.
در حالی که از‌سیاه روی نارضایتی در دلش‌البته غرولند می‌کرد، اتفاقی افتاد.
«همم؟»
لوپوکاله ناگهان‌آن‌ها ایستاد و بدنش‌شوالیه به لرزه درآمد.
اربابش، گودال تاریکی لزج،کند از طریق پیوند رعیتی‌شان‌قرار پیامی برای او فرستاده بود.
لوپوکاله به پیام‌شوالیه اربابش فکر کرد و‌بماند سپس زیر خنده زد.
«ها! عجب ایده‌ی درخشانیه! این رعیت‌کمتر از فرمان ارباب اطاعت می‌کنه و‌کاملاً زیک دریکر رو به چنگ میاره.»
گودال تاریکی لزج قوی‌ترین صورت فلکی نبود، اما بینش‌بماند دقیقی در خواندن جریان نبرد داشت، که همین موضوع‌اما باعث می‌شد فارغ از بحث وفاداری، به حرف‌هایش توجه شود.
لوپوکاله با‌امپراتوری لبخندی چندش‌آور چانه‌اش‌سطحی را نوازش کرد.
«زیک دریکر. پس کلید این‌نمی‌توانست جنگ اونه. این می‌تونه نقشه‌هدف رو حتی راحت‌تر هم بکنه.»
او در حالی که‌آبل آبل را به داخل اتاق‌تصرف می‌برد، خنده‌ای شیطانی سر داد.
صورت‌های فلکی سقوط‌کرده، یکی پس‌شوالیه از دیگری در حال توجه‌البته نشان دادن به زیک بودند.
«شهر بی‌طرف.قوی‌ترین خیلی وقت‌سیاه بود نیومده بودم.»
آخرین چیزی که زیک از شهر‌کمتر بی‌طرف به یاد داشت، وضعیت ویران‌شده‌ی‌کاملاً آن پس از جنگ قاره‌ای بود.
اما شهری که اکنون در حالی که در یک کافه‌ی‌البته روباز نشسته بود می‌دید، پر از رفت‌وآمد مردم بود. زیک‌صدها با تماشای این صحنه، آن حس آزادی منحصربه‌فرد را احساس کرد.
به نظر می‌رسید همه در شهر‌کاملاً خوشحال‌اند، به جز دو دوقلوی دردسرساز‌دومین که با ناراحتی روبه‌روی او نشسته بودند.
«ز-زیک، عالیجناب زیک.»
زیک به آل که‌آبل بدون درک موقعیت او را‌تصرف صدا زده بود، چشم‌غره رفت.
آل فوراً دهانش را بست و‌سیاه نگاهش را به چای عسلی که‌هدف زیک برایش سفارش داده بود، دوخت.
زیک پس از رسیدن به شهر بی‌طرف، می‌خواست از آن‌گفت فضای آزادی که مدت‌ها بود حس نکرده بود لذت ببرد، بنابراین‌پیش به کافه‌ای آمد که در زندگی قبلی‌اش اغلب به آنجا می‌رفت.
اما آرامش‌قوی‌ترین او چندان‌سیاه دوام نیاورد.
جرینگ! جرینگ!
گروهی از شوالیه‌ها‌نمی‌دانست با زره‌های تمام‌تنه‌سیاه به زیک نزدیک شدند.
یکی از شوالیه‌ها‌تصرف کلاهخودش را باز کرد‌متفاوت و چهره‌اش نمایان شد.
او با چهره‌ای بسیار‌سیاه مضطرب به زیک نزدیک‌البته شد و مؤدبانه تعظیم کرد.
«عالیجناب زیک دریکر.می‌رفت من کاپیتان یگان دفاعی‌هفته سوم شهر بی‌طرف هستم...»
زیک دستش را بالا آورد‌شوالیه تا بدون اینکه بیشتر گوش دهد،هرچه حرف کاپیتان دفاعی را قطع کند.
شاید این حرکت بی‌ادبانه به نظر می‌رسید، اما کاپیتان‌داشت هیچ ناراحتی‌ای از خود نشان نداد و در عوض‌پاک با دهانی کاملاً بسته، خشکش زد و همان‌جا ایستاد.
زیک به عنوان شوالیه محافظ خاندان‌امان دریکر، یک شوالیه سیاه و شوالیه رستگاریِ‌بیشتری پرآوازه، مورد تحسین تمام شوالیه‌های قاره بود.
زیک به‌شمار کاپیتان نگاه‌آبل کرد و گفت:
«دارم چای می‌نوشم. موضوع چیه؟»
با این حرف، کاپیتان نگاهی آشفته به‌متفاوت خود گرفت و به آل و جف‌تقدیس که روبه‌روی زیک نشسته بودند، نگاه کرد.
کاپیتان در حالی‌شوالیه که به شدت‌امان عرق می‌ریخت، گفت:
«خ-خب، اون آقایونی که‌آبل با شما نشستن، توی‌امپراتوری لیست ممنوع‌الورودهای شهر بی‌طرف هستن.
ط-طبق قوانین، ما باید‌قوی‌ترین دستگیرشون کنیم و توی‌امان یگان دفاعی ازشون بازجویی کنیم.»
زیک با نگاهی ناباورانه‌کند به آل و جف‌قرار که روبه‌رویش بودند، چشم‌غره رفت.
بی‌دلیل نبود که این‌قدر مشکوک رفتار‌امان می‌کردند؛ آن‌ها اصلاً از همان ابتدا‌قربانی‌های هم اجازه نداشتند وارد شهر بی‌طرف شوند.
«شما دو‌شمار تا دقیقاً‌آبل چه غلطی کردین؟»
ال و جف در حالی‌شوالیه که از سر و رویشان عرق‌هرچه می‌بارید، دستپاچه دست‌هایشان را تکان دادند.
«و-واقعاً چیز خاصی‌تصرف نبوده! فقط یه کم‌متفاوت شیطنت و شوخی کردیم!»
«آ-آره! فقط محض خنده‌سیاه بود، ولی اونا بیش‌البته از حد جدی گرفتنش!»
با این حرف،می‌رفت کاپیتان اخم‌هایش را‌کمتر درهم کشید و گفت:
«این عوضی‌ها توی جشن سالانه، به عنوان "شوخی"، یه بمب‌البته اسهال توی تشکچهٔ شهردار کار گذاشتن. به محض اینکه شهردار نشست،سال مایعی لجن‌مانند شبیه به مدفوع به همه‌جا پاشید... اوضاع افتضاح شد!»
ال و جف که از خجالت‌کاملاً سرخ شده بودند، سرشان را به‌دومین طرفین چرخاندند تا چشم در چشم نشوند.
زیک با دیدن این صحنه،نمی‌توانست نوچی از سر تأسف کشید‌هدف و رو به کاپیتان گفت:
«کاپیتان، پایبندی‌ات به وظیفه رو‌توانسته درک می‌کنم. ولی این دو تا‌سطحی دردسرساز، اینجا با من کار دارن.»
کاپیتان با شنیدن حرف زیک که‌سیاه نشان می‌داد قصد ندارد ال و‌هدف جف را تحویل دهد، مستأصل شد.
در همین لحظه، زیک نشان‌سطحی اژدهاکش را از روی یقه‌اش باز‌قبل کرد و به دست کاپیتان داد.
«اگه مافوق‌هات بابت این موضوع توبیخت کردن، فقط‌البته اسم من رو بیار و این نشان رو‌اما بهشون نشون بده. دست‌کم این‌طوری تقصیر گردن تو نمی‌افته.»
دهان کاپیتان‌شمار با دیدن نشان‌توانسته اژدهاکش باز ماند.
این نشانِ‌آن‌ها شوالیه محافظ‌قوی‌ترین خاندان دریکر بود.
دست‌هایش حین‌امپراتوری گرفتن نشان‌کند زیک می‌لرزید.
«ج-جناب زیک. ای-این...»
«پیش خودت نگهش دار.آبل وقتی کارم تموم شد،امپراتوری می‌آم و پسش می‌گیرم.»
کاپیتان که از حرف‌های زیک رنگش پریده‌نمی‌توانست بود، دستمالی بیرون آورد، نشان را با‌قربانی‌های دقت لای آن پیچید و در جیبش گذاشت.
سپس بار‌امپراتوری دیگر در برابر‌سطحی زیک تعظیم کرد:
«ب-بابت مزاحمت‌قوی‌ترین عذرخواهی می‌کنم. اقامت‌نمی‌توانست خوشی داشته باشید.»
کاپیتان همراه شوالیه‌ها و‌آبل نگهبانان عقب کشید و‌امپراتوری آنجا را ترک کرد.
ال و جف، طوری نفس راحتی کشیدند‌نمی‌توانست که انگار ده سال جوان‌تر شده بودند؛قربانی‌های اما خیلی زود دوباره همان پوزخندهای موذیانه‌شان برگشت.
«پسر، نفوذ‌امپراتوری خاندان دریکر واقعاً‌سطحی یه چیز دیگه‌ست.»
«آره، اون کاپیتان سیریش حتی نتونست‌امان جیک بزنه و دمش رو گذاشت‌قربانی‌های رو کولش و رفت. بی‌خودی نگران بودیم.»
زیک نگاه خیره‌می‌رفت و سردی به‌کمتر ال و جف انداخت.
آن دو که خیلی زود دوباره سر‌نمی‌توانست شوخی را باز کرده بودند، زیر نگاه سنگین‌بیشتری زیک لال شدند و زبان در کام کشیدند.
زیک جرعه‌ای‌امپراتوری از چایش‌کند نوشید و گفت:
«اگه یه بار دیگه اینجا دست از‌بماند پا خطا کنین، می‌فرستمتون آکادمی مجمع‌الجزایر جنوبی تا‌می‌شد یه ملاقات اختصاصی با بانو آرینا داشته باشین.»
با شنیدن این‌می‌رفت حرف، رنگ از چهرهٔ‌هفته ال و جف پرید.
آن‌ها شایعات مربوط‌نمی‌دانست به جلسات ملاقات‌سیاه آرینا را شنیده بودند.
می‌گفتند حتی خطرناک‌ترین و شرورترین تبهکاران هم بعد از یک‌گفت جلسه گفت‌وگو با او، یا وحشت‌زده و دیوانه از اتاق‌موفقیت بیرون می‌آمدند، یا کاملاً به بره‌هایی رام و سربه‌زیر تبدیل می‌شدند.
اما هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دانست در آن‌امان جلسات چه بلایی سرشان می‌آید، و‌قربانی‌های همین ناآگاهی، موضوع را ترسناک‌تر می‌کرد.
زیک با دیدن لرزش خفیف‌توانسته ال و جف از ترس،کند لبخندی حاکی از رضایت زد.
درست در همان‌نمی‌دانست لحظه، کسی به‌سیاه زیک نزدیک شد:
«جناب شوالیه، مایلید گل بخرید؟»
دختربچه‌ای با یک‌شوالیه سبد پر از گل‌بماند جلوی میز ایستاده بود.
زیک سری برای دختر‌آبل تکان داد و یک‌امپراتوری سکه طلا به او داد.
دخترک در حالی که از‌شوالیه تعجب عرق کرده بود، به‌البته سرعت سرش را تکان داد:
«ج-جناب شوالیه. ی-یه سکه‌کند طلا... م-من اصلاً پول خرد‌داشت ندارم که بقیه‌ش رو بدم...»
«باقی پول لازم‌شوالیه نیست. گل‌ها قشنگن،امان کل سبد رو می‌خرم.»
گل از گل‌می‌رفت دخترک شکفت و سبد‌هفته گل را تقدیم کرد.
ال و جف‌نمی‌دانست با کنجکاوی به‌سیاه زیک زل زده بودند.
«ارباب زیک‌امپراتوری از گل‌کند خوشش می‌آد؟»
«اصلاً به قیافه‌ش نمی‌خوره.»
زیک بی‌توجه به افکار آن دو‌کمتر که به وضوح از قیافه‌شان خوانده‌کاملاً می‌شد، نگاهی به داخل سبد گل انداخت.
«خودشه.»
داخل سبد،امپراتوری طوماری از طرف‌سطحی باکوس قرار داشت.
دخترک گل‌فروش هیپنوتیزم شده‌سیاه بود تا طومار را‌البته به دست زیک برساند.
زیک طومار را در موجودی‌اش‌توانسته ذخیره کرد و سبد گل‌کند را دست ال و جف داد.
«چرا اینو می‌دین به ما؟»
«من از گل خوشم نمی‌آد.»
زیک به‌قوی‌ترین آن‌ها نگاه کرد‌نمی‌توانست و ادامه داد:
«اینو برمی‌دارین و می‌رین از تک‌تک آدم‌هایی که توی شهر با‌سطحی دلقک‌بازی‌هاتون عاصی‌شون کردین عذرخواهی می‌کنین و به هرکدوم یه دونه شاخه‌اونوقت گل می‌دین. اگه درست و حسابی انجامش ندین، می‌فرستمتون همون جلسهٔ ملاقات.»
شانهٔ ال و جف افتاد‌شوالیه و قیافه‌شان طوری شد انگار‌البته روح از تنشان پر کشیده بود.
زیک آن‌ها را به‌کند حال خودشان رها کرد‌قرار و از جا برخاست.
به گوشه‌ای خلوت رفت و‌نمی‌توانست طومار باکوس را گشود و‌هدف آن را از هم باز کرد.
ووووونگ!
طومار فعال شد‌نمی‌دانست و پدیده‌ای جلوی‌سیاه چشمان زیک شکل گرفت.
تسیییی—
موجودی کوچک و شبیه‌سیاه به خفاش شروع کرد‌البته به چرخیدن به دور زیک.
سپس در ارتفاع پایینی به پرواز‌کمتر درآمد؛ طوری که گویی به زیک علامت‌متفاوت می‌داد دنبالش برود، و راهی مقصدی شد.
«احتمالاً یه جور طلسم راهنماست.»
زیک تا به حال چنین‌سطحی جادویی ندیده بود، اما به نظر‌قبل می‌رسید به جادوهای خون‌آشامی مربوط باشد.
زیک شنل تغییر چهره‌اش را‌نمی‌توانست پوشید، ظاهرش را تغییر داد و‌قوی‌تر به دنبال خفاش وارد کوچه شد.
شهر بی‌طرف وسعت زیادی داشت و‌کمتر آزاد بود، بنابراین طبیعتاً دنیای زیرزمینی‌کاملاً پهناور و پنهانی در دل خود داشت.
در ظاهر، شهر بازار سیاه واقع در منطقه بی‌قانون بزرگ‌ترین بازار زیرزمینی به‌قوی‌تر شمار می‌رفت، اما وقتی پای معجون‌های غیرقانونی، مواد ممنوعه یا مواد خام قاچاق‌متخصص کمیاب به میان می‌آمد، بازار سیاه شهر بی‌طرف به مراتب گزینه بهتری بود.
زیک در زندگی قبلی‌اش‌کند هم بارها به این‌قرار بازار سیاه رفت‌وآمد کرده بود.
در دوران جنگ، تدارکات همیشه نایاب بود و اتحادیه کیمیاگران حتی در آن وضعیت‌نیاز هم قیمت‌ها را سر به فلک می‌کشید؛ به همین خاطر، هرچند کیفیت این اجناس چندان‌درآوردن قابل اعتماد نبود، اما چاره‌ای جز استفاده از نمونه‌های ارزان‌تر و تقلبی بازار سیاه نداشت.
با دنبال کردن خفاش به‌توانسته اعماق کوچه‌پس‌کوچه‌ها، به یک سالن‌کند خال‌کوبی در انتهای کوچه‌ای باریک رسید.
دختران و پسران جوانی که سراسر‌سیاه بدنشان پر از خال‌کوبی بود، اطراف مغازه‌قوی‌تر ایستاده بودند و چشم به زیک دوختند.
زیک نگاهی‌امپراتوری به نشان‌های روی‌سطحی جلیقه‌های چرمی‌شان انداخت.
«بچه‌های چشم سرخ هستن.»
بازارهای سیاه منطقه شرقی، به ویژه در شهر‌امپراتوری بی‌طرف، کانون درگیری‌های خونین بر سر قلمرو میان‌گفت چشم سرخ و خانواده نوسترا به شمار می‌رفتند.
هر کوچه قلمرو مشخصی داشت‌شوالیه و ورود به قلمرو دیگری، به‌هرچه معنای انتقام و تلافی فوری بود.
به نظر می‌رسید‌تصرف اینجا جزو حوزه‌کاملاً نفوذ چشم سرخ باشد.
یکی از خون‌آشام‌های‌شوالیه جوان به سمت‌امان زیک قدم برداشت:
«هی، اینجا جای تفاله‌های آدمی‌زاد‌توانسته نیست. تا وقتی زبون خوش‌کند سرمه گورت رو گم کن.»
زیک نگاهی به اطراف انداخت و سپس سرش‌امان را بالا آورد تا مسیر خفاش را پی‌نیاز بگیرد. خفاش دور ورودی سالن خال‌کوبی چرخ می‌زد.
باید وارد آنجا می‌شد.
وقتی خون‌آشام جوان‌شوالیه دید زیک هیچ واکنشی‌بماند نشان نداد، نزدیک‌تر آمد:
«عوضی لجن...شمار حالیت نمی‌شه‌آبل چی دارم می‌گم...»
تاپ!
زیک مشت‌امپراتوری سبکی زیر‌کند چانه خون‌آشام کوبید.
ضربه آرام به نظر می‌رسید،نمی‌توانست اما خون‌آشام درجا روی زمین‌هدف ولو شد و از هوش رفت.
خون‌آشام‌های دیگر که به‌آبل دیوار تکیه داده بودند،امپراتوری شوکه بر جای خشکشان زدند.
زیک نگاهی‌آن‌ها به آن‌ها‌قوی‌ترین انداخت و گفت:
«برین کاپیتانتون رو صدا بزنین.»