چپتر 380: شکستن انحصار اتحادیه
0چشمان ملیسا با‌نوینی شنیدن حرف‌های زیک‌بساط از تعجب گرد شد.
«یه انجمن کیمیاگران جدید؟»
«درسته. اتحادیه کیمیاگران فعلی مدت‌هاست که همه‌چیز رو به انحصار خودش‌بشکند درآورده. آب راکد همیشه می‌گنده. به خاطر همین مسئله هم هست‌خود که آدم‌های بی‌شماری که به دارو نیاز دارن، دارن به‌شدت عذاب می‌کشن.»
زیک از زندگی گذشته‌اش به یاد داشت که اتحادیه کیمیاگران چطور حتی‌مسئولیت نتوانسته بود درمانی درست و حسابی برای بیماری گل سرخ بسازد، اما در‌سودهایی عین حال، داروی ساخت آن دوقلوها را بی‌ارزش دانسته و رد کرده بود.
بعدها، دوقلوها تمام ماجرا را برملا کرده بودند.سودهای در ابتدا اتحادیه سراغشان رفته و پیشنهاد داده بود‌گرفت که مسئولیت فروش داروی آن‌ها را به عهده بگیرد.
آل و جف هم موافقت کرده بودند، اما وقتی پی بردند اتحادیه‌داده قصد دارد آن را با قیمت‌های نجومی بفروشد تا به سودهایی کلان‌نجومی دست پیدا کند، فرمول دارو را علناً در سراسر قاره پخش کردند.
این‌طور بازی کردن با جان انسان‌های درمانده نشان می‌داد که‌برپا اتحادیه کیمیاگران تا مغز استخوان فاسد شده و هیچ امیدی‌مردد به اصلاحش نیست؛ این برداشت و قضاوت قطعی زیک بود.
بنابراین، او نقشه‌ای کشیده بود تا انجمن کیمیاگران‌سراغشان کاملاً نوینی برپا کند، این انحصار را در‌بگیرد هم بشکند و بساط چنین سودهای نامشروعی را برچیند.
چهره ملیسا با شنیدن سخنان زیک‌بساط حالتی مردد و نگران به خود گرفت‌حالتی و با احتیاط لب به سخن گشود:
«من نیت جناب زیک رو کاملاً درک می‌کنم. اما... تأسیس یه انجمن‌داده کیمیاگران به کیمیاگر نیاز داره. تمام کیمیاگرهای این قاره زیر سلطه و‌نجومی نفوذ اتحادیه‌ان. مطمئن نیستم تشکیل دادن گروه دیگه‌ای بیرون از اون‌ها ممکن باشه.»
زیک در تأیید‌قضاوت سخنان شاهدخت ملیسا‌نقشه‌ای سری تکان داد.
«مسلماً؛ البته اگه‌تمام فقط وضعیت قاره مرکزی‌ابتدا رو در نظر بگیریم.»
«بله؟ منظورتون چیه؟ مگه‌برپا بیرون از قاره مرکزی‌سودهای هم کیمیاگری پیدا می‌شه؟»
زیک معجون‌ها و داروهایی را که‌برملا از قبل مهیا کرده بود بیرون‌داده کشید و به دست شاهدخت ملیسا سپرد.
«یه نگاهی به این‌ها بنداز.»
شاهدخت ملیسا پس از بررسی دقیق‌بودند معجون‌ها و داروهایی که زیک به‌مسئولیت او داده بود، با حیرت فریاد زد:
«این... این‌ها کاملاً با چیزهایی که‌بساط اتحادیه می‌فروشه فرق دارن! بو و‌سخنان بافتشون انگار خیلی بهتره. اثربخشی‌شون چطوره؟»
زیک سرش‌کرده را به نشانه‌ماجرا تأیید حرکت داد.
«با داروهای فعلی اتحادیه برابری می‌کنه، یا حتی از اون‌ها هم بهتره. اخیراً توی قاره جنوبی یه شهر جدید از ناگاها‌نگران پیدا کردیم. اونجا پر از کیمیاگرهای ناگاست که مهارت‌هاشون از اتحادیه کیمیاگران هم بالاتره. چیزی که آوردم فقط یه نمونه کوچیک‌دادن از کارهای اون‌هاست. کالاهای خیلی بیشتری هستن که هم ارزون‌تر تموم می‌شن و هم اثربخشی بالاتری نسبت به داروهای اتحادیه دارن.»
چشمان ملیسا با‌تمام شنیدن سخنان زیک بیش‌ابتدا از پیش گشاد شد.
«بازم از این معجون‌ها‌برپا و داروها هست؟ اونم‌سودهای حتی با قیمت ارزون‌تر؟»
«آره. اگه یه انجمن کیمیاگران جدید راه بندازیم‌ابتدا و داروهای تازه خودمون رو همراه با واردات‌عهده از شهر ناگا بفروشیم، به نظرت چه اتفاقی می‌افته؟»
پاسخ کاملاً بدیهی‌قضاوت بود و نیازی‌نقشه‌ای به بازگو کردن نداشت.
بازار انحصاری معجون‌ها و‌ماجرا داروها در یک چشم‌سراغشان بر هم زدن فرو می‌ریخت.
دلیل قدرت سرسام‌آور اتحادیه کیمیاگران،بشکند سرمایه هنگفتی بود که از طریق‌چهره همین سودهای ظالمانه به جیب می‌زدند.
اگر سایه رقابت سهمشان از بازار‌برملا را کم می‌کرد و منابع مالی‌شان‌داده ته می‌کشید، نفوذشان نیز طبیعتاً رنگ می‌باخت.
ملیسا همان‌طور که‌قضاوت معجون را ورانداز می‌کرد،کشیده رو به زیک گفت:
«اگه بشه این‌ها رو فروخت، دقیقاً همون‌طوری می‌شه که می‌گید. اما از‌مسئولیت نظر عملی، بدون مجوز و تأییدیه اتحادیه، فروششون غیرممکنه، مگه نه؟ توی‌بفروشد آلنسیا می‌تونم از نفوذم استفاده کنم، ولی توی کشورهای دیگه خیلی سخت می‌شه.»
زیک حرف او‌نوینی را تأیید کرد‌بساط و پاسخ داد:
«به اون مسئله هم فکر کردم.برملا اختیارات اعطای مجوز و تأییدیه رو‌داده مستقیماً به خودِ انجمن واگذار می‌کنیم.»
ملیسا با‌برداشت سردرگمی به‌قطعی زیک خیره شد.
«بله؟ مگه همچین چیزی شدنیه؟»
«مرجعی که از همون اول‌بشکند اختیار صدور مجوز و تأییدیه رو‌چهره به اون‌ها داده، شاهزاده‌نشین وادوکا بوده.»
«آه!»
زیک طرز تفکرش را تغییر داده بود‌کشیده تا اختیارات اعطای مجوز و تأییدیه را به‌نامشروعی سادگی به این انجمن جدید هم بسط دهد.
برخلاف گذشته، این بار‌ماجرا چشمان ملیسا از شدت‌سراغشان شوق و اشتیاق برق زد.
«این همه‌کاملاً چیز رو‌برپا عوض می‌کنه.»
با در دست داشتن اختیارات صدور مجوز و تأییدیه، ذخیره کافی‌پیشنهاد از محصولات، شبکه پخش و توزیع شرکت تجاری راینهارت و کیمیاگرانی‌دارد که پشتوانه کار باشند، این نقشه کاملاً قابل اجرا و شدنی بود.
زیک با مشاهده‌قضاوت موافقت و رضایت شاهدخت‌کشیده ملیسا، سر تکان داد.
«بسیار خب. پس امروز‌ماجرا بعدازظهر با طرف‌های اتحادیه‌سراغشان در این مورد مذاکره می‌کنیم.»
اتحادیه کیمیاگران در‌بعدها وضعیت قرمز و‌برملا بحرانی قرار داشت.
کونراد میسون، رئیس اتحادیه کیمیاگران، در اتاق جلسات طبقه‌نوینی بالای برج سرخ که مقر فرماندهی اتحادیه به شمار می‌رفت،حالتی در کنار سایر مدیران ارشد به موهای سرش چنگ می‌زد.
«لعنتی! پس یکی از سهام‌دارهای اصلی داروسازی‌ابتدا فینن، زیک دریکره!» او از شدت خشم‌آن‌ها و استیصال دندان‌هایش را روی هم فشرد.
او به هر دری زده بود تا جلوی داروی جدید‌برچیند داروسازی فینن را بگیرد، غافل از این‌که یکی از سهام‌داران عمده‌نیت آن، زیک دریکر، نامدارترین شوالیه کل قاره، از آب درآمده بود.
همان‌طور که او خشمش را‌ماجرا بیرون می‌ریخت، نایب‌رئیسی که کنارش‌رفته ایستاده بود به زبان آمد:
«درسته، اما طبق تحقیقاتی که کردیم،نقشه‌ای این فقط سهم شخصیِ خودِ زیک دریکره‌چنین و هیچ ربطی به خاندان دریکر نداره.»
کونراد با‌بعدها مشت روی‌ماجرا میز کوبید.
«به این می‌گی بهانه؟! مگه نمی‌دونی زیک دریکر شوالیه محافظ‌برچیند خاندان دریکر و یه شوالیه سیاهه؟! فکر کردی اون نوادگان مستقیمِ‌نیت بی‌رحمِ دریکر اجازه می‌دن قضیه همین‌طوری به امان خدا رها بشه؟!»
این شخصِ کونراد بود‌تمام که این بار جلوی تأییدیه‌سراغشان داروسازی فینن را گرفته بود.
با این حال، اکنون که اوضاع رو به‌کاملاً وخامت گذاشته بود، عقده‌هایش را سر بقیه مدیران‌برچیند خالی می‌کرد و با صدایی رسا فریاد می‌کشید.
در همان لحظه، یکی‌ماجرا دیگر از مدیران کیمیاگر‌سراغشان لب به سخن گشود:
«جناب رئیس، الان وقت عصبانیت‌بشکند و پرخاش نیست. باید برای‌برچیند قدم بعدی یه فکری بکنیم.»
کونراد دهانش را بست‌تمام و اخم‌هایش را به‌ابتدا شدت در هم کشید.
سپس با نگاهی تیز‌قطعی و برنده که بر‌کاملاً تک‌تک مدیران افتاد، گفت:
«همه‌تون خوب این قضیه رو می‌دونید.بودند اگه اون داروی جدید پاش به‌مسئولیت بازار باز بشه، نون همه‌مون آجر می‌شه.»
با این سخن رئیس،برپا مدیران ارشد آب دهانشان‌سودهای را با دشواری فرو دادند.
کیمیاگری پیشه‌ای فوق‌العاده پرخرج بود.
جادوگران به نیازشان به بودجه‌های هنگفت‌نقشه‌ای برای پژوهش معروف بودند، اما کیمیاگر شدن‌چنین هزینه‌هایی به مراتب سرسام‌آورتر به همراه داشت.
تهیه تجهیزات و مواد اولیه‌برملا لازم از همان ابتدا سدی‌پیشنهاد عظیم در این مسیر بود.
به همین دلیل، کیمیاگران همواره‌بشکند در برابر مسائل مالی حساسیتی‌برچیند افراطی از خود نشان می‌دادند.
سپس، صد سال پیش، جابر ابن حسان روشی را برای پالایش خون ترول و‌فروش تبدیل آن به معجون به ثبت رساند که موجب همه‌گیر شدن معجون‌های بازیابی شد‌دست و بخت و اقبال جامعه کیمیاگران را از این رو به آن رو کرد.
آن‌ها پی بردند که معجون‌ها و داروها می‌توانند سود هنگفتی‌برپا به همراه داشته باشند، بنابراین مسیر پژوهش‌های خود را از‌مردد جست‌وجوی حقیقت به سمت تولید و فروش اقلام پردرآمد کج کردند.
کارشان را با قیمت‌های منصفانه آغاز کردند، اما با‌رفته گذر زمان، هزینه‌ها را بالا بردند و حتی برای بالا‌بردند نگه داشتن قیمت‌ها، میزان تولید را به کنترل خود درآوردند.
پس از اخذ اختیارات رسمی و صلاحیت صدور‌سودهای تأییدیه از شاهزاده‌نشین وادوکا، با ممنوع اعلام کردن‌خود معجون‌های فاقد تأییدیه، پایه‌های انحصارطلبی‌شان را محکم‌تر کردند.
فروش معجون‌های رده‌پایین مشکلی نداشت، اما هر‌بودند دارویی در سطح متوسط یا بالاتر، برای‌فروش عرضه به بازار نیازمند مهر تأیید اتحادیه بود.
هرچه یک کالا نادرتر و گران‌بهاتر بود،کشیده بهای سنگین‌تری برایش طلب می‌کردند؛ روندی که جایگاه‌نامشروعی و ثروت کیمیاگران را سر به فلک کشید.
در روزگاران گذشته، به آن‌ها برچسب جادوگران قلابی می‌زدند‌رفته و به سبب هزینه‌های سرسام‌آور و بازدهی ناچیز، روزگار‌وقتی را به سختی سپری می‌کردند. اما حالا ورق برگشته بود.
کیمیاگری به یکی از‌برپا پردرآمدترین حرفه‌ها بدل گشته بود؛نامشروعی دگرگونی عظیمی در تراز سودآوری.
اتحادیه کیمیاگران نقشی بنیادین‌تمام در رقم زدن این‌ابتدا دگرگونی ایفا کرده بود.
در درازنای یک قرن، آرمان نخستین اتحادیه مبنی بر‌نوینی صیانت از حقوق کیمیاگران رنگ باخته و جای خود‌سخنان را به هیولایی سرمایه‌محور و تشنه سود داده بود.
در چنین وضعیتی، اگر داروی تازه، ارزان‌قیمت و‌سراغشان اثربخش شرکت داروسازی فینن بازارهای قاره را به‌بگیرد تسخیر درمی‌آورد، تاروپود صنعت داروسازی را به لرزه می‌انداخت.
و این، همان کابوسی‌برپا بود که خواب را‌سودهای از چشمان رئیس کونراد می‌ربود.
او نگاهش‌کرده را به مدیران‌ماجرا دوخت و گفت:
«خوب گوش‌هاتون رو باز کنید. حتی اگر پای خاندان دریکر‌برپا هم وسط بیاد، باید یک‌صدا پای موضع خودمون بایستیم. دل‌هاتون‌مردد رو محکم کنید. اگه خائنی از این اتاق بیرون بیاد...»
کلامش را ناتمام‌تمام گذاشت، اما همگان‌بودند به‌خوبی مقصودش را دریافتند.
کیمیاگری که از چشم اتحادیه‌بشکند کیمیاگران می‌افتاد، دیگر تا ابد راهی‌چهره برای بازگشت به این محفل نداشت.
نایب‌رئیس دست‌هایش را به‌تمام هم مالید و با لحنی‌سراغشان اطمینان‌بخش رو به رئیس گفت:
«زیاد دلواپس نباشید، قربان. بین کیمیاگرهای قاره مرکزی، کی می‌تونه بدون‌بشکند پشتوانه اتحادیه مواد اولیه یا ابزار کار دست‌وپا کنه؟ آخر سر‌خود هم برای مذاکره میان سراغ خودمون، پس دلیلی برای اضطراب نیست...»
درست در همان دم، درِ اتاق کنفرانس‌ابتدا گشوده شد. منشی شتابان به درون آمد‌آن‌ها و کلماتی را در گوش رئیس نجوا کرد.
با شنیدن سخنان منشی،برپا چشمان کونراد از فرط‌سودهای ناباوری از حدقه بیرون زد.
«ز... زیک دریکر‌بعدها و پرنسس ملیسا‌برملا شخصاً اومدن اینجا؟»
رئیس گمان هم نمی‌کرد که شخص‌نقشه‌ای زیک دریکر پای در این برج بگذارد،چنین و همین امر رشته افکارش را گسست.
نایب‌رئیس بی‌درنگ پیش‌تمام کشید و با‌بودند لحنی مضطرب نجوا کرد:
«قربان، حرفی رو که‌برپا همین الان زدید به‌سودهای یاد بیارید! نباید پاتون بلرزه.»
رئیس با شنیدن‌بعدها تذکر نایب‌رئیس، دم‌برملا عمیقی فرو داد.
هرچند دم از سرسختی زده‌بنابراین بود، اما نمی‌شد نادیده گرفت که‌بشکند زیک، شوالیه محافظ خاندان دریکر بود.
سنگینی فلج‌کننده‌ای‌بعدها را در‌ماجرا گام‌هایش حس می‌کرد.
«لعنتی... ولی نمی‌تونیم شوالیه‌برپا محافظ دریکر و شاهزاده‌خانم‌سودهای آلنسیا رو دمِ در برگردونیم.»
در این‌کرده هنگام، جرقه‌ای در‌ماجرا ذهن کونراد درخشید.
«درسته، بهتره بیاریمشون همین‌جا. اگه‌بنابراین زیر فشار بقیه مدیرها قرار‌برپا بگیرن، اوضاع خیلی بهتر پیش می‌ره.»
رو به منشی دستور داد:
«جناب زیک دریکر‌نوینی و پرنسس ملیسا رو‌چنین به اینجا راهنمایی کنید.»
لنگه‌های سترگ درِ اتاق کنفرانس گشوده‌نقشه‌ای شد و زیک دریکر به همراه‌بساط پرنسس ملیسا قدم به درون نهادند.
رئیس که در صدر مجلس جلوس کرده‌ابتدا بود، سیمایی باوقار به خود گرفت و‌آن‌ها با لحنی سنگین لب به سخن گشود:
«شوالیه رستگاری زیک دریکر،برپا و پرنسس ملیسا از آلنسیا.نامشروعی به برج سرخ خوش آمدید...»
«جالبه. برج سرخ‌بعدها همیشه این‌طوری از‌برملا مهمون‌هاش پذیرایی می‌کنه؟»
طنین همین یک جمله از زبان زیک،کشیده گرمای نفس‌ها را در سینه حبس کرد‌سودهای و جوِ اتاق کنفرانس را به انجماد کشاند.
هیچ‌کس انتظار نداشت زیک این‌چنین بی‌پردگی به‌ابتدا خرج دهد و ناخشنودی‌اش را عیان سازد؛آن‌ها امری که رئیس را در نهان دستپاچه کرد.
«مگه نمی‌گفتن شوالیه‌نوینی رستگاری انسانی خوش‌خلق‌بساط و عمیقاً مؤمنه...؟»
زیک با آرامشی حساب‌شده گام برداشت، نشست و پایش را‌رفته روی پای دیگر انداخت. نگاه نافذش را گرداگرد مدیران اتحادیه چرخاند‌قصد و سپس بار دیگر نگاهش را بر مردمک‌های رئیس قفل کرد.
لب‌هایش به‌آرامی جنبید:
«می‌دونی من‌بعدها کی هستم دیگه،برملا درسته، کونراد میسون؟»
با بر زبان آمدن نامش، رعشه‌ای بر‌چنین اندام رئیس افتاد؛ عرق سرد بر پیشانی‌اش‌مردد نشست و ناخودآگاه نگاهش به سمت نایب‌رئیس چرخید.
نایب‌رئیس با تلاقی نگاه‌ها،تمام آرام سرش را به‌ابتدا نشانه نفی تکان داد.
با دیدن این اشاره، رئیس به‌سختی‌نقشه‌ای نفسی تازه کرد و بار دیگر با‌چنین لحنی آمرانه زیک را خطاب قرار داد:
«جناب زیک دریکر. اینجا برج سرخ است، نهادی که هدایت‌پیشنهاد و سرپرستی تمام کیمیاگران قاره را بر دوش می‌کشد. به‌عنوان‌قصد سخنگوی آنان، از شما می‌خواهم حرمت این جایگاه را حفظ کنید.»
گوشه لب‌کاملاً زیک به‌برپا پوزخندی کش آمد:
«به کسی که‌بعدها خودش اول بی‌احترامی‌برملا کرده، باید احترام بذارم؟»
با این پاسخ، نایب‌رئیس‌قطعی خشمگینانه از جای کنده شد‌نوینی و بر سر زیک خروشید:
«جناب زیک! چطور به خودتون اجازه می‌دید تا این حد بی‌نزاکت باشید؟ حتی اگر عنوان شوالیه‌بگیرد محافظ خاندان دریکر رو یدک می‌کشید، حق ندارید با برج سرخ این‌طور تا کنید! همین حالا‌سراسر اینجا رو ترک کنید. برج سرخ رسماً مراتب اعتراض خودش رو به خاندان دریکر اعلام خواهد کرد!»
رئیس از طغیان ناگهانی‌برپا و بی‌محابای نایب‌رئیس، در‌سودهای دل به خود لرزید.
«این احمق‌کرده عقلش رو‌تمام از دست داده؟»
خرده گرفتن از لحن بی‌پروا زیک از حیث عرفی بی‌راه‌برپا نبود، اما در سراسر قاره، کمتر کسی جرئت می‌یافت این‌گونه چشم‌نگران در چشم شوالیه محافظ دریکر بدوزد و بر او بانگ زند.
با این همه،تمام نایب‌رئیس همین حماقت‌بودند را مرتکب شده بود.
زیک در واکنش به‌برپا خشم نایب‌رئیس، تنها سری‌سودهای با خونسردی تکان داد:
«که این‌طور.کرده شکایت رسمی‌تمام به خاندان.»
زیک در حین‌قضاوت زمزمه این کلمات،نقشه‌ای پرونده‌ای را بیرون کشید.
برگه‌ها را یکی پس از دیگری‌بودند ورق زد و هم‌زمان نگاه موشکافانه‌اش‌مسئولیت را روی تک‌تک چهره‌های رنگ‌پریده مدیران گرداند.
حاضران زیر تیغ‌نوینی نگاه نافذ زیک ناخودآگاه‌چنین در صندلی‌هایشان فرو رفتند.
پس از مکثی طولانی‌تمام و تورق اوراق، زیک‌ابتدا سرانجام سکوت را شکست:
«خب. با نیت خیر اومده بودم تا قبل از‌نوینی هر اتفاقی بهتون هشداری داده باشم، ولی وقتی خودتون‌سخنان دست رد به سینه می‌زنید، دیگه چاره‌ای باقی نمی‌مونه.»
رئیس با شنیدن‌تمام این کلمات یکباره‌بودند عنان از کف داد.
«مگه واسه‌کاملاً بحث داروی‌برپا جدید نیومده بود؟»
همین که زیک برخاست تا تالار‌برملا را ترک کند، رئیس با سراسیمگی هر‌مسئولیت دو دستش را در هوا تکان داد:
«صـ... صبر کنید، جناب زیک!»
زیک نیم‌نگاهی‌بعدها به رئیس‌ماجرا انداخت و گفت:
«چیه؟ حرفی برای گفتن داری؟»
دانه‌های عرق بر‌بعدها جبین رئیس خودنمایی می‌کرد؛بودند با لکنت زبان گفت:
«چـ... چه امری شما رو به اینجا‌کشیده کشونده؟ حالا که این همه راه تشریف‌سودهای آوردید، نباید دست‌کم صحبتی بینمون ردوبدل بشه؟»
«اول حکم به‌تمام اخراجم می‌دید، بعد‌بودند می‌پرسید برای چی اومدم؟»
رئیس تیغ نگاه خشمگینش را‌بشکند به نایب‌رئیس دوخت و سپس‌برچیند لحنش را به مدارا آراست:
«هـ... هاها. نایب‌رئیس تعصب بی‌اندازه‌ای نسبت به حریم اتحادیه‌سراغشان دارن. تنش‌های اخیر هم بدجوری اعصابشون رو فرسوده کرده‌موافقت و مهار احساسات براشون دشوار شده. استدعا دارم سوءتفاهم نشه.»
زیک در سکوتی سنگین به‌بنابراین دست‌وپا زدن‌های مذبوحانه رئیس چشم دوخت‌بشکند و دوباره سر جایش جلوس کرد.
پرونده را بار دیگر روی میز گشود، لحظه‌ای‌سراغشان در اندیشه فرو رفت، آنگاه سرش را بالا آورد،موافقت نگاهش را مستقیم به چشمان رئیس دوخت و گفت:
«ظاهراً اتحادیه‌کاملاً کیمیاگران توی احضار‌بشکند شیاطین دست داره.»