چپتر 420: در اعماق خاطرات گذشته
0جیییغ!
جانور جادویی که دستش‌هجوم قطع شده بود، جیغ هولناکی‌تازیانه‌مانندی کشید و تلوتلوخوران عقب نشست.
در همان لحظه، زیک ضربه‌دنبالش شمشیری فرود آورد که گردن‌خرچ جانور را از هم درید.
تاپ!
با غلطیدن سر بر روی زمین، پیکر‌نگاهی جانور فرو ریخت و زیک که با رولاند‌پرسید در دست پشت سرش ایستاده بود، پدیدار شد.
او رو به دوک، که‌شکافت با شمشیری کشیده اما با گیجی‌آمد همان‌جا خشکش زده بود، فریاد زد:
«پشت سرت!»
با هشدار‌لاشه‌هایشان زیک، دوک غریزی‌حالتون تیغه‌اش را چرخاند.
شلاااپ!
تیغه شمشیر گردن‌حال جانور جادوییِ در‌نتوانست حال هجوم را شکافت.
اما نتوانست کاملاً از‌تازیانه‌مانندی ضربه دمِ تازیانه‌مانندی که‌پهلوی به دنبالش آمد، بگریزد.
دم جانور‌لاشه‌هایشان در پهلوی‌پرسید دوک فرو رفت.
خرچ!
«ارغ!»
دمِ سخت و استخوانی‌تازیانه‌مانندی جانور، زرهش را سوراخ‌پهلوی کرد و درون بدنش نشست.
گویی دم زهرآگین بود؛ دوک‌حالتون دچار سرگیجه ناگهانی شد و‌ناگهان تعادلش را از دست داد.
در همان دم،چطور زیک شمشیر کشیده از‌نگاهی پشت سر هجوم آورد.
«خم شو!»
دوک بی‌درنگ خود را روی زمین‌آمد انداخت و زیک طول باهاموت را امتداد‌استخوانی داد و ضربه‌ای سهمگین و فراگیر نواخت.
شهاااف!
تنها با یک برش،ممکنه پیکر جانوران جادوییِ گردآمده‌اطراف از وسط به دونیم شد.
سپس به سمت دوکِ بر‌شکافت زمین افتاده رفت و باف‌دنبالش محیطی شفا را فعال کرد.
فیسسس...
در یک چشم‌پراکنده به هم زدن،چطوره زخم دوک بسته شد.
«این دیگه چطور ممکنه...؟»
او سرانجام سرش‌حال را بلند کرد و‌کاملاً نگاهی به اطراف انداخت.
همه جانوران جادویی از‌تازیانه‌مانندی پای درآمده بودند و‌پهلوی لاشه‌هایشان روی زمین پراکنده بود.
زیک پرسید:لاشه‌هایشان «حالتون چطوره؟پرسید دوام میارید؟»
دوک به زیکی که ناگهان‌سرانجام پیدایش شده بود خیره ماند؛ چهره‌اش‌درآمده غرق در شگفتی و گیجی بود.
«یونیفرم دریکر...جادوییِ نکنه سرپرست خاندان‌شکافت نیروی کمکی فرستاده؟»
با شنیدن سخنان دوک، زیک از‌آمد روی خاطراتش دریافت که این نسخه‌سخت از دوک، هنوز نمی‌داند او کیست.
«برای نفوذ عمیق‌تر‌پراکنده به خاطرات استاد، فعلاً‌دوام باید باهاش هم‌بازی بشم.»
زیک سری‌دیگه تکان داد‌ممکنه و پاسخ داد:
«بله. ظاهراً نیروهای حاضر کافی نبودن، برای همین شوالیه‌های‌تازیانه‌مانندی بیشتری رو اعزام کردن، از جمله من... ولی بقیه همگی‌زرهش کشته شدن و من به تنهایی پیداتون کردم، جناب دوک.»
دوک با شنیدن‌دمِ این سخن، به‌آمد آرامی روی پاهایش ایستاد.
«اون بهبودیِ‌لاشه‌هایشان چند لحظه‌پرسید پیش... شفا بود؟»
زیک لحظه‌ای در فکر فرو‌سرانجام رفت که چگونه پاسخ دهد‌پای و سپس سر تکان داد:
«بله.»
«عجیبه، شوالیه‌ای که بتونه از شفا استفاده‌بگریزد کنه... تا حالا درباره شوالیه جوون و‌زرهش برجسته‌ای مثل تو چیزی نشنیده بودم. تحسین‌برانگیزه.»
«من بیشتر مأموریت‌های ویژه رو انجام می‌دم، به همین خاطر به‌ندرت‌پیدایش در انظار عمومی ظاهر می‌شم. این شفا هم در واقع جادوی‌نیروی نهفته در این شمشیره؛ یک میراث خانوادگی با قابلیت‌های ترمیمی مختلف.»
زیک همان‌طور که توضیح‌ممکنه می‌داد، رولاند را پیش کشید‌همه تا دوک آن را ببیند.
دوک سر تکان‌حال داد، گویی با این‌کاملاً توضیح قانع شده بود.
او با اندوه‌دمِ به اجساد شوالیه‌های‌آمد جان‌باخته چشم دوخت.
سپس پایش را محکم به زمین کوبید تا‌میارید گودالی پدید آورد، اجساد را با احترام درون‌شگفتی آن نهاد و تپه‌ای از خاک بر فرازشان برآورد.
«از همه‌تون ممنونم. اراده شما رو‌بلند به دوش می‌کشم... به هر قیمتی‌بودند که شده زنده می‌مونم و برمی‌گردم.»
زیک با اینکه می‌دانست این کارها در جهان خاطرات‌تازیانه‌مانندی بی‌ثمر است، نظاره‌گر ماند که چگونه دوک هم‌رزمانش را‌استخوانی به خاک سپرد و برایشان دست به دعا برداشت.
همین که‌کاملاً دوک برخاست،تازیانه‌مانندی زیک گفت:
«به‌زودی هوا تاریک‌پراکنده می‌شه. اول باید‌چطوره پناهگاهی پیدا کنیم.»
دوک با‌دیگه سیمایی خسته و‌سرانجام فرسوده پاسخ داد:
«تمام این منطقه پر از جانوران جادوییه. خوشبختانه‌دمِ کشتی‌ای که باهاش اومدیم جادوی محافظتی داره تا‌ارغ اون‌ها رو دور نگه داره. باید بریم اونجا.»
«کشتی کجاست؟»
دوک نقشه‌ای پوستی‌پراکنده با خطوطی ناشیانه‌چطوره از جیبش بیرون کشید.
به موقعیت کنونی‌شان اشاره‌ممکنه کرد و انگشتش را به‌همه سمت نوار ساحلی دوری لغزاند:
«اینجاست. راستی، کشتی‌ای‌حال که خودت باهاش‌نتوانست اومدی چی شد؟»
«تقریباً رسیده بود که به صخره‌ها برخورد کرد‌پهلوی و درهم شکست. قبل از اینکه حتی پامون به‌درون خشکی برسه، خیلی از هم‌رزم‌هامون رو از دست دادیم.»
زیک بدون ذره‌ای‌پراکنده درنگ و بسیار‌چطوره روان دروغ گفت.
دوک بی‌خبر از واقعیت،ممکنه گفته‌هایش را باور کرد‌اطراف و سر تکان داد:
«می‌فهمم. بیا با هم به سمت کشتی بریم.دمِ اگه بهش برسیم، می‌تونیم از این کابوس خلاص‌ارغ بشیم و هر طور شده به قاره مرکزی برگردیم.»
دوک شمشیرش را بر‌تازیانه‌مانندی پشت بست و همراه‌پهلوی زیک راهی ساحل شد.
گرچه زیک زخمش را‌پرسید مداوا کرده بود، اما دوک‌زیکی همچنان رمقی در تن نداشت.
چندان دور نشده‌چطور بودند که از‌بلند پا درآمد و فروافتاد.
زیک به دوک نگریست که‌شکافت به تنه‌ی درختی تکیه داده‌دنبالش بود و به سختی نفس‌نفس می‌زد.
«آخرین بار کی چیزی خوردید؟»
دوک در پاسخ‌پراکنده به این پرسش،چطوره لبخند تلخی زد:
«به‌سختی یادم میاد. اینجا هیچی...سرانجام نه درختا، نه علف‌ها و نه‌درآمده حتی آب، هیچ‌کدوم قابل خوردن نیست.»
زیک از موجودی خود مقداری‌شکافت آب و جیره غذایی خشک بیرون‌آمد کشید و به دست دوک داد:
«آب رو جرعه‌جرعه‌دمِ بنوشید و غذا‌آمد رو هم آروم بجوید.»
دوک از اینکه زیک‌پرسید چنین آذوقه گران‌بهایی را بی‌دریغ‌زیکی به او می‌بخشید، هاج‌وواج ماند:
«اگه این‌دیگه رو به من‌سرانجام بدی، خودت چی؟»
«سهم خودم‌جادوییِ رو جدا‌هجوم گذاشتم، نگران نباشید.»
دوک با آب و جیره‌ای که زیک به‌پهلوی او داده بود گرسنگی‌اش را فرو نشاند و‌کرد دیری نپایید که به خوابی سنگین فرو رفت.
زیک در حین نگهبانی از‌حالتون دوکِ خفته، حس چی خود را‌پیدایش گسترد تا سراسر پیرامون را بکاود.
او به‌خوبی می‌توانست حضور جانوران جادویی‌بلند را که در سایه‌ها کمین کرده و‌لاشه‌هایشان منتظر شکافی برای یورش بودند، احساس کند.
اما آن‌ها از هاله رعب‌انگیزی که‌نتوانست زیک عمداً از خود متصاعد می‌کرد بر‌پهلوی خود می‌لرزیدند و پای پیش گذاشتن نداشتند.
کمتر از یک ساعت‌تازیانه‌مانندی بعد، دوک با تکانی‌پهلوی هراسان از خواب پرید:
«هاه، خوابم برده بود؟»
«خیلی خسته به نظر می‌رسید.سرانجام از وقتی پا به اینجا‌پای گذاشتید، اصلاً استراحت درستی داشتید؟»
«با اون جانوران جادوییِ لعنتی که‌نتوانست از هر طرف می‌ریختن، مگه ممکن‌بگریزد بود؟ ولی عجیبه، الان همه‌جا ساکت شده.»
دوک با بازیافتن توانش ایستاد.
هر دو شتابان به‌پرسید راه خود ادامه دادند و‌زیکی سرانجام به کرانه‌ی دریا رسیدند.
گاه‌وبیگاه جانوری جادویی یورش می‌آورد، اما‌بلند زیک و دوک با ضربات پیاپی‌بودند و هماهنگ، به‌آسانی آن‌ها را تارومار می‌کردند.
همان‌طور که زیک سیر‌هجوم خاطرات دوک را دنبال‌دمِ می‌کرد، متوجه نکته‌ای ناهمگون شد.
«جانوران زیادی بودن و اون هم رمقی نداشت، پس اوضاع حتماً‌ارغ دشوار بوده؛ ولی بعید می‌دونم چنین چیزایی اراده و روحیه استاد‌سرگیجه رو تا این حد خرد کرده باشه. شاید اصلاً نباید دخالت می‌کردم...»
زیک در حالی که غرق در افکار خویش‌میارید همگام با دوک در امتداد ساحل گام برمی‌داشت،شگفتی چشمش به کشتی لنگرانداخته‌ای در دوردست آب‌ها افتاد:
«جناب دوک، اون همون کشتیه؟»
با نگاه به نقطه‌ای که زیک‌نتوانست نشان می‌داد، برقی از امید در‌بگریزد چشمان دوک درخشید و سر تکان داد.
«آره! خدا‌کاملاً رو شکر... زنده‌دنبالش به کشتی رسیدیم!»
هر دو‌لاشه‌هایشان بلافاصله به‌پرسید سمت کشتی دویدند.
اما همان لحظه،
حس چیِ‌جادوییِ زیک چیزی‌هجوم را دریافت کرد.
«این دیگه چه هاله‌ایه؟»
انرژی تیز و‌پراکنده برنده‌ای مثل خنجر‌چطوره در ریه‌هایش فرو نشست.
سرش را چرخاند.
بر فراز تیغه صخره‌ای ساحل، هیکلی مرموز ایستاده‌دمِ بود؛ پالتویی سیاه به تن داشت و سرتاسر‌ارغ چهره و بدنش در بانداژ پیچیده شده بود.
هاله‌ای شوم‌کاملاً و نحس از‌دنبالش وجودش ساطع می‌شد.
ناگهان...
«گررره!»
دوک به شدت بر خود‌شکافت لرزید، سرش را با دو‌دنبالش دست گرفت و روی زمین افتاد.
«آه! نه! نه!»
دوک از دردی جانکاه به خود‌چطوره می‌پیچید؛ تقلا می‌کرد بر خودش مسلط‌خیره شود، اما حتی توان برخاستن نداشت.
آن هیکل‌دیگه بانداژپیچ به‌ممکنه آرامی نزدیک شد.
زیک شمشیرش را کشید و‌شکافت در حالی که نیم‌نگاهی به‌دنبالش دوک داشت، روبه‌روی غریبه قرار گرفت.
با دیدن دوک که همچنان‌دنبالش نقش بر زمین بود و‌خرچ عذاب می‌کشید، زیک حقیقت را دریافت:
«پس ضربه روحی‌پراکنده استاد از این‌چطوره موجود آب می‌خوره.»
در دنیای واقعی، دوک‌ممکنه هیچ‌وقت به زیک درباره‌اطراف چنین فردی نگفته بود.
تنها چیزی که به خاطر‌شکافت می‌آورد، از دست دادن همرزمانش‌دنبالش به دست جانوران جادویی بود.
این یعنی حتی‌دمِ تصویر این شخص را‌بگریزد هم در حافظه نداشت؛
خاطره‌ای هولناک که در اعماق ناخودآگاهش‌چطوره دفن شده بود، گریبانش را گرفته‌خیره بود و روحش را ذره‌ذره می‌جوید.
زیک نوک رولاند‌چطور را به سوی مرد‌نگاهی بانداژپیچ گرفت و غرید:
«تو کدوم جهنمی هستی؟»
مرد بانداژپیچ‌کاملاً دستش را‌تازیانه‌مانندی بالا آورد.
فششش...
بانداژهای دور بدنش با‌ممکنه شگفتی در کف دستش جمع‌همه شدند و شمشیری پدید آوردند.
او با همان تیغه‌ای‌هجوم که از بانداژ تنیده شده‌تازیانه‌مانندی بود، گامی به جلو برداشت.
زیک تکنیک درخشش‌دمِ مقدس را به‌آمد سوی مرد رها کرد.
جرقههه!
آذرخشی سهمگین‌دیگه از نور به‌سرانجام سمتش یورش برد.
اما مرد دست چپش را بالا‌نتوانست آورد و بانداژها فوراً به سپری‌بگریزد بدل شدند که سرتاسر بدنش را پوشاند.
صاعقه نورانی زیک‌دمِ پشت سد آن‌آمد سپر بانداژی متوقف شد.
زیک با دیدن‌پراکنده محو شدن بی‌اثر تکنیک‌دوام درخشش مقدس، جا خورد.
«اون بانداژها‌دیگه از چی‌ممکنه درست شدن؟»
اینجا دنیایی مجازی بر پایه خاطرات دوک بود، بنابراین احتمال داشت با واقعیت‌پهلوی تفاوت‌هایی داشته باشد؛ اما ریشه در داده‌های معتبر کارما داشت. بی‌اثر ماندن تکنیک‌دچار درخشش مقدس نشان می‌داد که این مرد بانداژپیچ صرفاً یک جانور عادی نیست.
«پس بذار‌کاملاً ببینم این یکی‌دنبالش کارسازه یا نه.»
زیک مهارت جدیدش،پراکنده تندر و آذرخش،چطوره را فعال کرد.
غرومب...
با فعال شدن‌حال این مهارت، ابرهایی متراکم‌کاملاً از بدن زیک برخاستند.
ابرهایی که او را در‌دنبالش بر گرفته بودند، تیره‌گون شدند‌خرچ و آذرخش در دلشان شکوفا شد.
غرومب...
در کمال ناباوری، غرش‌ممکنه خفه‌ای از رعد از میان‌همه ابرهای تاریک به گوش رسید.
ابرها گسترش یافتند و‌هجوم همگام با رعد، تیرهای‌دمِ صاعقه به پرواز درآمدند.
بوم!
چرخششش!
ده‌ها صاعقه پیاپی‌چطور به سمت مرد‌بلند بانداژپیچ شلیک شدند.
او سپر‌جادوییِ بانداژی دیگری‌هجوم پدید آورد.
ترق!
صاعقه‌ها محکم‌لاشه‌هایشان بر سپر‌پرسید کوبیده شدند.
سپر دوام آورد، اما بر‌سرانجام خلاف حمله نوری پیشین، مرد‌پای بانداژپیچ به عقب رانده شد.
لبخند رضایتی‌جادوییِ بر لبان‌هجوم زیک نشست.
«خوبه، روی این جواب می‌ده.»
زیک با اطمینان از اینکه ضربه‌اش اثر کرده، مهارت‌های‌زیکی زنجیره‌ای را به میدان کشید. دوزخ آذرخش، دوزخ شعله‌دریکر و دوزخ یخسار بی‌امان بر سر مرد باریدن گرفتند.
گرومپ! بوم! بنگ!
در یک چشم به هم‌شکافت زدن، زمین اطراف آن مرد‌دنبالش به خاکستر و تباهی کشیده شد.
زیک در حالی که رولاند را آماده‌بگریزد در مشت داشت، به ساحل که زمینش‌زرهش عمیقاً شکافته و کنده شده بود نگریست.
«دیگه باید دخلش اومده باشه.»
به سوی دوک برگشت‌ممکنه که هنوز به درستی‌اطراف سر پا نشده بود.
«جناب دوک، حالتون جا‌هجوم اومد؟» زیک زیر بازویش‌دمِ را گرفت و بلندش کرد.
«کلکش رو‌کاملاً کندم، پس‌تازیانه‌مانندی نگران نباشید و...»
اما همان دم...
فششش...
مرد بانداژپیچ، که گمان می‌رفت در‌نتوانست میان مهارت‌ها پودر شده باشد، صحیح‌بگریزد و سالم گام برداشت و پیش آمد.
دوک با دیدن‌دمِ نزدیک شدنش زیر‌آمد لب زمزمه کرد:
«...هرگز از برج مطلق‌پرسید بالا نرید. پاتون رو‌میارید اینجا نذارید. هرگز نیاید...»
زیک نگاهی به دوک انداخت که با چشمانی تهی‌همه این واژه‌ها را تکرار می‌کرد؛ سپس او را آرام‌دوام روی زمین نشاند و دوباره شمشیرش را بالا برد.
«انگاری خیال‌جادوییِ نداری به این‌شکافت راحتیا کوتاه بیای.»
زیک یورش برد‌دمِ و رولاند را به‌بگریزد سمت مرد فرود آورد.
هوووف!
تیغه هاله‌ای‌دیگه خیره‌کننده از‌ممکنه رولاند زبانه کشید.
و با‌جادوییِ شمشیر بانداژی‌هجوم برخورد کرد.
جریننگ!
در کمال حیرت،پراکنده تیغه بانداژی صدایی شبیه‌دوام به برخورد فلز داد.
اما زیک ذره‌ای درنگ‌ممکنه نکرد و بلافاصله با هنر‌همه شمشیر بی‌نهایت به او تاخت.
با این حال، هرچه تهاجمش شدت می‌گرفت،کاملاً چشمان زیک بیشتر از تعجب باز می‌شد.رفت مرد بانداژپیچ تک‌تک ضربات را دفع می‌کرد.
«شمشیرزنیش اصلاً عادی نیست.»
او چنان ماهرانه و آزادانه تیغه‌اش‌چطوره را می‌گرداند که گویی تمام مسیرهای‌خیره حرکتی زیک را از پیش می‌خواند.
زیک به عقب‌چطور جهید و رو‌بلند به مرد بانداژپیچ گفت:
«نمی‌دونم یه موجود واقعی هستی یا صرفاً‌کاملاً شبحی در خاطرات استاد، ولی به نظر‌رفت می‌رسه از بین بردنت تنها کلید حل مشکلشه.»
شمشیرش را محکم فشرد‌تازیانه‌مانندی و قدرت تکنیک تمام‌پهلوی قدرت را بیدار کرد.
غرومب...
زیک اراده‌اش‌دیگه را در‌ممکنه تیغه دمید.
اراده خرد کردن؛حال نیرویی که همه‌چیز‌نتوانست را در هم می‌شکست.
همزمان با فراخواندن اراده خرد‌دنبالش کردن، تالار نیروی آب از شمشیر‌ارغ عنصری را نیز به جریان انداخت.
هوووم!
زیک با حرکتی سیال‌ممکنه و نرم، چون سوار‌اطراف بر موجی خروشان، تیغ زد.
شمشیر عنصری،
تالار نیروی آب،
شمشیر موج،
تکنیک تمام قدرت،
تک‌افسون،
اراده خرد کردن.
زیک هر دو‌پراکنده تکنیک را همزمان‌چطوره در شمشیرش ریخت.
گرومپ! گرومپ! گرومپ!
مرد شمشیر بانداژی‌اش را‌هجوم بالا برد تا سد‌دمِ راه آن موج عظیم شود.
اما جلوی‌کاملاً امواج خروشان‌تازیانه‌مانندی را نمی‌شد گرفت.
در نهایت، شمشیر زیک، آکنده از‌چطوره اراده خرد کردن، مستقیماً بدن مرد‌خیره را شکافت و در آن فرو رفت.
بومم!
امواجی سهمگین از ضربه‌هجوم از نقطه اصابت به‌دمِ هر سو پخش شد.
ویییژ!
همین که تلاطم هولناک فروکش کرد،چطوره مرد بانداژپیچ در حالی که بر‌خیره یک زانو افتاده بود نمایان شد.
او سرش را بالا‌ممکنه آورد، به زیک چشم‌اطراف دوخت و لب باز کرد:
«نفرینی هولناک گریبانگیر تمام کسانی‌شکافت می‌شه که پا به اینجا می‌ذارن.آمد هرگز نیاید. هرگز نیاید. هرگز نیاید.»
زیک دریافت این همان‌تازیانه‌مانندی کلماتی است که دوک‌پهلوی زیر لب تکرار می‌کرد.
«پس این حرفا‌پراکنده رو تو توی‌چطوره ذهن استاد کاشتی.»
قدمی به سمت مرد برداشت:
«تو کی هستی که برای رفت‌وآمد دیگران حکم‌دمِ صادر کنی؟ جانور جادویی هم که نیستی... پس‌ارغ چی هستی؟ نگهبانی که به دست اژدها ساخته شده؟»
غرومب...
زمین ناگهان زیر پایشان لرزید.
شعله‌هایی سیاه‌دیگه از پیکر‌ممکنه مرد زبانه کشیدند.
او همچون دیوی‌حال دگرگون شد و با‌کاملاً جیغی رعب‌آور فریاد کشید:
«سرنوشت کسانی که پا‌تازیانه‌مانندی به اینجا می‌ذارن، فقط‌پهلوی مرگه! نیاید! نیاید! نیاید!»
زیک فرو‌لاشه‌هایشان ریختن دنیای خاطرات‌حالتون را حس کرد.
در برابر دیو شعله‌های‌ممکنه سیاه که به سویش هجوم‌همه می‌آورد، شمشیرش را بالا برد.
وووش!
نور خیره‌کننده‌ای از شمشیر‌تازیانه‌مانندی تن دیو را درید و‌رفت انفجاری عظیم به پا شد.
و همگام با‌پراکنده آن انفجار، دنیای خاطرات‌دوام به هزاران تکه شکست.