چپتر 168: دیدن شمشیر شیطانی (۳)
0همین که داشتیم به‌هنوز قلعه می‌رسیدیم، کاتران یه‌برای پیشنهادی به زکه داد.
«شاید خیلی خفن نباشه، ولی نظرت‌نگران چیه دور و بر دلال اسلحه‌ها یه‌دیدمشون گشتی بزنیم و زاغ‌سیاهشون رو چوب بزنیم؟»
«فکر خوبیه. بالاخره یه‌آدم روزی باید با این آدمای‌جوان قدکوتاه و زغالی روبه‌رو بشم.»
«من یه اتاق نزدیک اسلحه‌فروشی‌عجله پیدا می‌کنم. زکه، تو فعلاً‌جنگی برو تو خوابگاهت یکم استراحت کن.»
کاتران جلوی مسافرخونه از زکه جدا‌راه شد و یه راست رفت سمت‌بیاین همون کوچه‌ای که دلال اسلحه توش بود.
اما اونجا با‌فرستادم یه آدم کاملاً‌نگران غیرمنتظره روبه‌رو شد.
«هدرون؟»
«ارباب جوان!»
یه مرد چهل و خرده‌ای‌نرسیدن ساله که زره تنش بود،لطفاً به کاتران ادای احترام کرد.
اون یکی از شوالیه‌های خانواده هالی‌گام‌نگران بود. خودش یه دورگه و کاپیتان‌راه شوالیه‌های یه خانواده اصیل و تاریخی بود.
از طرفی معلم شمشیرزنی کاتران هم به حساب می‌اومد‌جوان و این دو تا رابطه خاصی با هم داشتن؛کرد چیزی شبیه به رابطه پدر و پسری یا برادرای بزرگتر.
«هدرون! تو اینجا چیکار می‌کنی؟»
«اومدم شما رو ببینم، ارباب. ارباب‌راه بزرگ تا خبر نابودی تیم اعزامی‌بیاین رو شنید، با عجله منو فرستاد اینجا.»
«آها! من برده‌های جنگی رو فرستادم‌نگران برگردن که یه وقت نگران نشید،راه ولی مثل اینکه هنوز به خانواده نرسیدن.»
«تو راه دیدمشون، برای همین‌کاملاً اینجام. ارباب، لطفاً دنبالم بیاین. باید‌چهل شما رو به یکی معرفی کنم.»
«کی؟ راستش منم تنها نیستم.»
«می‌دونم.»
«می‌دونی؟»
«منظورتون قهرمان سیاهه؟»
«از کجا فهمیدی؟»
«ارباب، قصد دارین‌اینکه دودمان خانواده هالی‌گام‌راه رو به باد بدین؟»
«اون اصلاً شبیه شایعاتش نیست.»
«حتی اگه این‌طور‌اونجا هم باشه! هووف، به‌هدرون هر حال، دنبالم بیاین.»
هدرون، کاتران رو به‌شنید یه میخانه تو یه‌آها کوچه پس‌کوچه‌ی تاریک برد.
هر چی کاتران‌اینکه جلوتر می‌رفت، حس‌راه عجیب‌تری بهش دست می‌داد.
هر چی کوچه باریک‌تر‌برگردن و تاریک‌تر می‌شد، حضور‌مثل آدم‌های بیشتری حس می‌شد.
هاله و نیتشون رو مخفی کرده بودن، اما‌ارباب تعداد کسایی که تو تاریکی کوچه قایم شده‌ادای بودن اون‌قدر زیاد بود که دیگه نمی‌شد نادیده‌شون گرفت.
همه‌شون آدمای‌تیم به شدت‌شنید ماهری بودن.
در حدی که حتی قهرمان رتبه G یعنی کاتران هم نمی‌تونست به این راحتی‌ها حضورشون رو تشخیص بده.
هدرون به کاتران‌فرستادم که داشت اطراف‌نگران رو نگاه می‌کرد گفت:
«قوی‌ترین گروه شوالیه‌های قاره خوزه.»
«شوالیه زودیاک!»
وقتی در اون میخانه‌ی درب‌وداغون‌نرسیدن باز شد، شش تا پالادین‌لطفاً با زره‌های نقره‌ای اونجا بودن.
کاتران با‌جنگی دیدنشون آب دهنش‌وقت رو قورت داد.
مخصوصاً وقتی چشمش‌اونجا به پسری افتاد که‌هدرون اون وسط نشسته بود.
پسر خندید.
خنده‌اش مورمورکننده بود. اسمش‌هنوز خنده بود، ولی بیشتر به‌اینجام یه نفرت خالص شباهت داشت.
یهو پرسید: «برادرم کجاست؟»
همون‌طور که انتظار می‌رفت.
رگین ون هولی جید.
اون شوالیه جوان‌اینکه کسی نبود جز‌راه برادر کوچیک‌تر زکه.
کاتران وسط‌جنگی اون میز‌برگردن دراز نشست.
روبه‌روش، شش تا‌اونجا شوالیه زودیاک زل‌غیرمنتظره زده بودن بهش.
سمت راستِ راست‌اعزامی هم یه چهره‌منو آشنا نشسته بود.
معاون اسقف آکر‌اینکه بود؛ همونی که تو‌دیدمشون تیم اعزامی حضور داشت.
معاون اسقف آکر با صدایی نیش‌دار به کاتران گفت: «فکر کردی نمی‌فهمم؟راه از همون اول می‌دونستم اون شوالیه‌ای که زره پوشیده و کلاه کشیده‌نیستم سرش، جزو تیم اعزامی نیست. فقط هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم قهرمان سیاه باشه.»
کاتران با چهره‌ای‌اونجا درهم به شوالیه‌غیرمنتظره زودیاک نگاه کرد.
کسی که اون‌اعزامی وسط نشسته بود،منو رگین بود؛ پالادین لئو.
یه شیر طلایی روی زره نقره‌ایش‌راه حک شده بود. اما خب، حالت چهره‌اش‌معرفی اصلاً به اون زره باابهت شیری نمی‌خورد.
گوشه لبش یه کم می‌پرید.
انگار خودش هم‌اونجا حواسش به اون‌غیرمنتظره قیافه کج‌وکوله‌اش نبود.
می‌شد خشم‌تیم رو تو‌شنید عمق چشماش دید.
همون لحظه‌ای که‌اینکه کاتران دیدش، این‌راه کلمه اومد تو ذهنش.
جنگجوی سیاه.
واقعاً برازنده‌ی این اسم بود.
اگه قهرمان وجود داره که‌عجله از همه آدما محافظت کنه، پس‌فرستادم زکه دقیقاً همون بود: یه قهرمان.
حتی همین الان هم‌هنوز کارش محافظت از بیش از‌اینجام ده‌هزار نفر تو نویه‌کان بود.
از اون طرف، به‌برگردن نظر می‌رسید رگین هنوزم از‌اینکه یه چیزی به شدت متنفره.
شوالیه‌ای که‌اما کنار رگین بود‌کاملاً به حرف اومد.
«بذار خودمو معرفی کنم.شنید کادنزا ون هوله رپیزی‌آها هستم. شوالیه مقدس لیبرا.»
«آه! شما...»
«من از طرف شوالیه‌برگردن زودیاک حرف می‌زنم. لطفاً‌مثل با ما همکاری می‌کنی؟»
«چه جور همکاری‌ای؟»
«تو با قهرمان سیاهی، درسته؟»
«...مگه خودتون‌مثل اینو نمی‌دونستین‌هنوز که اومدین اینجا؟»
بغل دست‌جنگی کادنزا، اوریدون نشسته‌وقت بود؛ پالادین اسکورپیو.
«نیازی نیست این‌قدر گارد بگیری. چون اینجا رو مخصوص تو‌مرد آماده کردیم. اگه همین‌طوری کنار قهرمان سیاه بمونی، سونگ‌هوانگ‌چونگ تو رو‌شوالیه‌های به عنوان جنگجویی که با قهرمان سیاه همکاری کرده قضاوت می‌کنه.»
با این‌تیم حرف، چهره کاتران‌عجله تو هم رفت.
«اما اگه با ما همکاری کنی، کارات به عنوان یه نقشه مخفیانه‌بیاین برای امپراتور مقدس در نظر گرفته می‌شه. اونوقت وضعیتت صد و هشتاد‌کجا درجه عوض می‌شه؛ از یه خائن تبدیل می‌شی به یه خدمتگزار وفادار.»
معاون اسقف‌جنگی آکر با اخم‌وقت پرید وسط حرفش:
«ولی! شاهزاده کاتران صراحتاً‌آدم ترور شاهزاده نویه‌کان رو‌ارباب رد کرد. کاملاً مشخصه که...»
اوریدون انگشتش‌تیم رو گذاشت‌شنید رو لبش.
«هیس.»
«ارباب اوریدون!»
«معاون اسقف آکر. به‌آدم نظر می‌رسه شما دچار‌ارباب یه اشتباه اساسی شدین.»
«چه اشتباهی؟»
«تو این دنیا جایگزین برای معاون‌های اسقف زیاده، ولی فقط حدود هفتاد تا جنگجوی رتبه G با خون خالص وجود داره. واقعاً فکر می‌کنی با ده سالی که تا روز جنگ مقدس مونده، می‌شه یه قهرمان غیرقابل‌جایگزین رو کنار گذاشت؟»
«خب...»
«اگه می‌تونی به جای اون با‌غیرمنتظره ارتش ارباب شیاطین بجنگی، من با‌خرده‌ای کمال میل به حرفات گوش می‌دم.»
معاون اسقف آکر‌اعزامی دهنش رو بست و‌فرستاد سرش رو انداخت پایین.
هیچ راهی نداشت‌اینکه که کسی بتونه‌راه جایگزین یه قهرمان بشه.
بعدش کاتران به حرف اومد.
«راستش این دقیقاً‌اونجا همون چیزیه که منم‌هدرون می‌خوام بگم، جناب اوریدون.»
«چی می‌خوای بگی؟»
«آره. آقا‌مثل زکه... می‌خواین کیو‌نرسیدن جایگزین اون کنین؟»
شوالیه‌های زودیاک...
در برابر‌اما این سوال‌آدم دهانشان را بستند.
تمام کسانی که به اینجا آمده بودند، زیک را از‌جنگی قبل می‌شناختند. برادر کوچک‌ترش رگین و بقیه شوالیه‌های مقدس، تجربه‌راه مبارزه در کنار زیک علیه پادشاه شیاطین در گذشته را داشتند.
زیک جنگجویی است که‌هنوز ده سال پیش استفاده‌برای از هاله را شروع کرد.
نسل صفر حالا یکی یکی در حال‌نشید بیدار کردن هاله‌هایشان بودند. در میان نسل چهارم‌اینجام هم، افراد استثنایی هاله به دست آورده بودند.
اما هیچ‌کس‌اما نمی‌توانست با‌آدم زیک مقایسه شود.
نه، به جز یک نفر.
«تچ، تچ.»
خنده‌ای آرام‌جنگی در اتاق‌برگردن کنفرانس ساکت پیچید.
«دارین منو‌اما با کی‌آدم جایگزین می‌کنین؟»
این صدای رگین بود.
«انگار تعداد طرفدارای اون برادر خوش‌تیپم دوباره زیاد‌برای شده. این چیزیه که اصلاً نمی‌فهمم. چرا مردم‌منم از شرورها خوششون میاد؟ نکنه به خاطر جذابیت خطرناکشه؟»
رگین دستکش‌های زرهی پوشیده بود.وقت انگشت اشاره‌اش را بالا و پایین‌نرسیدن می‌برد و روی میز ضربه می‌زد.
«چطور؟ چرا باید جایگزینش کنم؟ چی‌غیرمنتظره رو اشتباه متوجه شدی؟ اون طرف‌خرده‌ای ما نیست. اون متحد بشریت نیست.»
«رگین! تو‌تیم برادر کوچیک‌تر‌شنید زیک نیستی؟»
«درسته. برادر کوچیک‌تر قهرمان سیاه.»
«پس...»
«می‌دونی این یعنی چی؟ همون‌طور که قبلاً گفتم، من قرار بود برادر‌خرده‌ای کوچیک‌تر ناجی‌ای باشم که شیطان رو شکست داد! برادر کوچیک‌تر پایان‌دهنده، زیک ون‌دورگه هولی بیچ! اما حالا برادر کوچیک‌تر قهرمان سیاهم. می‌فهمی این چه معنی‌ای داره؟»
«چرا بهش اعتماد نداری؟»
«انتظار داری‌مثل چیِ اون برادر‌نرسیدن رو باور کنم؟»
«اون هنوز‌جنگی هم داره‌برگردن برای مردم می‌جنگه!»
«شاید برای خواهرش بجنگه. اما کی اون خواهر‌ارباب رو نابود کرد؟ کی تو این دنیا خواهر‌ادای زیبای من، سیگنی رو تبدیل به یک جادوگر کرد؟»
کاتران کوتاه جواب داد.
«کار شیطانه.»
رگین روی میز پرید.
تا کاتران به خودش بیاید،کاملاً رگین یقه‌اش را چسبیده بود.مرد سرعتی فراتر از حد تصور داشت.
«وقتی هیچی نمی‌دونی چرت‌وپرت نگو. چند روزه که‌آها اون برادر خوش‌تیپ منو دیدی؟ بیست روز؟ یک‌مثل ماه؟ این تمام چیزیه که از همه‌چیز می‌دونی؟»
«اون یه اژدهای‌اینکه واقعیه که به‌راه بشریت اهمیت می‌ده.»
«انگار در‌جنگی مورد اون‌برگردن یکی چیزی نشنیدی.»
«رگین، تمومش کن.»
اوریدون شانه رگین را گرفت.
اما چشمان رگین برگشت. حتی‌نرسیدن اوریدون هم نتوانست در برابر‌لطفاً چشمان سفیدی‌گرفته‌ی او مقاومت کند.
در حالی که اوریدون برای عقب‌نشینی تردید‌نشید داشت، رگین سرش را جلو برد و‌برای پیشانی‌اش را محکم به پیشانی کاتران کوبید.
«کسی که خواهرم رو به‌کاملاً شیطان فروخت، برادرم بود، همون زیک‌چهل ون بیچ خوش‌تیپ! کار اون بود.»
«داری در‌تیم مورد چی‌شنید حرف می‌زنی؟»
«باور نمی‌کنی؟ پس برو پیشش و مستقیم‌دیدمشون از خودش بپرس. بپرس از مردی که‌کنم از اسم دئوس استفاده می‌کرد متنفره یا نه؟»
رگین یقه کاتران را ول کرد.نگران سپس او را طوری به سمت در‌دیدمشون هل داد که انگار داشت پرتش می‌کرد.
قدرت وحشتناکی بود. شوالیه هجده‌ساله‌کاملاً با وجود زره، تعادلش را‌مرد از دست داد و تلوتلو خورد.
کاتران در حالی‌اعزامی که به دیوار‌منو تکیه داده بود، پرسید.
«دئوس؟»
«خوب به خاطر‌فرستادم بسپارش. چون این‌نگران اسم پادشاه شیاطینه.»
رگین از روی میز‌آدم پایین پرید و دوباره کاتران‌جوان را به بیرون هل داد.
بیرون از میخانه، کاتران‌شنید به رگین که روی‌آها پله‌ها ایستاده بود نگاه کرد.
«گمشو، بچه.»
رگین زبان درازش‌فرستادم را بیرون آورد و‌نشید به کاتران توهین کرد.
کاتران که‌اما دیگر نمی‌توانست‌آدم تحمل کند، برگشت.
او بدون‌تیم معطلی به سمت‌عجله زیک راه افتاد.
هدرون، یکی از زیردستان خانواده، سعی‌راه کرد دنبالش برود، اما شوالیه‌های تحت‌بیاین فرمان شوالیه زودیاک راهش را بستند.
درست وقتی که سایه‌ی‌برگردن کاتران در کوچه ناپدید‌مثل شد، کادنزا کنار رگین ایستاد.
«نمایش عالی‌ای بود.»
«به نظرت شبیه‌اعزامی فیلم بازی کردن‌منو بود؟ اینکه ازش متنفرم؟»
«مهم نیست ازش متنفری یا‌نرسیدن نه. اون هنوز هم نیروییه‌لطفاً که ما بهش نیاز داریم.»
«من از برادرم‌فرستادم جلو می‌زنم. قبضه‌ی شمشیر‌نشید آسکارون متعلق به منه.»
کادنزا به رگین نگاه کرد.
جنون.
طبیعی بود‌مثل که چنین‌هنوز شخصیتی پیدا کند.
او تمام این‌ها را‌برگردن در حالی تجربه کرده بود‌اینکه که فقط پنج سال داشت.
برادرش که یک قهرمان‌آدم بود، برچسب شیطان خورد‌ارباب و از سونگ‌هوانگ‌چونگ طرد شد.
خواهر مغرورش‌تیم به یک‌شنید جادوگر تبدیل شد.
اگر آن روز در آزمایش، نرخ‌راه خون خالص رگین به ده درصد نرسیده‌معرفی بود، زندگی او به کلی نابود می‌شد.
به قعر پرتگاه سقوط می‌کرد؛ به عنوان‌نشید برادر کوچک‌تر یک قهرمان تاریک که حتی‌برای لیاقت قهرمان قراردادی بودن را هم نداشت.
«امروز می‌فهمیم. می‌خوام‌اونجا ببینم می‌تونی از برادرت‌هدرون جلو بزنی یا نه.»
رگین انگشت شستش را‌شنید در دهانش گذاشت و‌آها نوک آن را جوید.
اوریدون روی‌مثل شانه‌ی بی‌قرار‌هنوز رگین زد.
«تو قوی‌جنگی هستی. من‌برگردن اینو تضمین می‌کنم.»
رگین نوک انگشتانش‌اونجا را آن‌قدر گاز‌غیرمنتظره گرفت تا خون آمد.
تکه‌های جویده‌شده‌ی ناخنش را‌شنید تف کرد و قبضه‌ی‌آها شمشیرش را محکم گرفت.
«برادر من یه آشغال رقت‌انگیزه. عمراً بهش ببازم. اون لکه‌لطفاً ننگ خانواده‌ست که روحش رو به شیطان فروخت. آقای کادنزا، من‌منظورتون خیلی بیشتر از یه همچین آدمی به دردتون می‌خورم. مطمئن باشید.»
کادنزا آرام‌جنگی سر تکان‌برگردن داد و چرخید.
«منم همین‌طور فکر می‌کنم. ما شوالیه‌های‌غیرمنتظره زودیاک توی ده سال گذشته، فقط‌خرده‌ای روی پرورش دادن تو تمرکز کردیم.»
کاتران به‌تیم میخانه برگشت‌شنید و در زد.
شوالیه‌های زودیاک فکر می‌کردند که کاتران نام دئوس‌برای را نمی‌شناسد، اما زیک قبلاً حداقل بخشی از‌منم داستان گذشته را برای کاتران تعریف کرده بود.
برای مدتی‌جنگی در زد، اما‌وقت هیچ صدایی نیامد.
آرام در را باز‌آدم کرد و داخل شد.ارباب هیچ‌کس در اتاق نبود.
همین‌طور که به اطراف نگاه می‌کرد‌منو تا ببیند زیک کجا رفته، حضور‌برگردن کسی را پشت سرش احساس کرد.
«دیدی‌شون.»
«آقای زیک!جنگی من بهتون‌برگردن خیانت نکردم!»
«حتی اگه خیانت هم‌آدم می‌کردی مهم نبود. نه، فکر‌جوان کنم همون کار درست‌تر بود.»
کاتران سرش را‌اعزامی چرخاند و به‌منو زیک نگاه کرد.
«آقای زیک! شوالیه‌های زودیاک اینجان.»
«انگار همین‌طوره.»
«فرار کنید.»
«فکر کنم باید‌اعزامی همین کارو بکنم.منو ما نمی‌تونیم باهاشون بجنگیم.»