چپتر 194: شیر جوان رویا می‌بیند (۴)
0«بس کن.»
یولگئوم با قاطعیت گفت.
«به عنوان صاحب تاج، تو‌قولت محکوم میشی که به عنوان‌بمونی مجازات، مثل ارباب جانوران زندگی کنی.»
«گفتم بس کن.»
«ببخشید. پس، من چیزی که باید می‌گفتم‌پایبند رو گفتم... فقط جهت اطلاعتون، اژدهایان همین‌می‌گفتی الانشم جنگ علیه شیاطین رو شروع کردن.»
درست قبل از اینکه خشم یولگئوم‌کشتی منفجر بشه، اسکاتیل تو فضا پرشی‌قایق کرد و یه جایی غیبش زد.
لایه بی‌رنگی که روی منظره اطراف کشیده‌نابودشون شده بود ناپدید شد، و یولگئوم تونست دوباره‌کشتی بوی جنگل سبز و عمیق رو حس کنه.
اون گروهی از آدما‌استفاده رو دید که تو فاصله‌پایبند دور داشتن شام آماده می‌کردن.
شاخه‌ها و تنه‌های‌قولت درختان جنگل یه‌نمی‌کنی قاب درست کرده بودن.
یولگئوم برای مدت طولانی به دئوس،کشتی زکه و الکس که تو این‌قایق قاب جنگلی گیر افتاده بودن، خیره شد.
باید به دئوس‌انسان‌ها می‌گفت تو دنیای‌گفتی شیاطین چه خبره؟
یا نباید می‌گفت؟
خداوندگار دقیقاً‌استفاده داره چه‌گفتی غلطی می‌کنه؟
واقعاً...
واقعاً می‌خواد با راه‌استفاده انداختن یه سیل دیگه، تمام‌پایبند موجودات غیرانسانی رو پاک کنه؟
می‌خوای از ذات بی‌رحم اژدهایان و انسان‌ها‌نابودشون استفاده کنی تا به اون قولت که‌می‌تونی گفتی دیگه با آب نابودشون نمی‌کنی، پایبند بمونی؟
اگه می‌خوای زمین رو‌گفتی بدی به انسان‌ها، می‌تونی‌بمونی از یه کشتی استفاده کنی.
اگه به من می‌گفتی بسازمش،
با همون اره‌کشی‌های‌انسان‌ها ناشیانه‌ام یه قایق‌گفتی بزرگ برات می‌ساختم.
چشم‌های یولگئوم قرمز شد.
دوباره صدها میلیون‌قولت جان روی این‌نمی‌کنی زمین از دست می‌رفت.
«ببخشید... ببخشید.»
در حالی که‌انسان‌ها به دئوس نگاه می‌کرد،نابودشون سرش رو پایین انداخت.
«این زنیکه رفته برینه؟»
«...اگه بشنوه،استفاده حسابی قاطی‌گفتی می‌کنه ها.»
«وقتی میز رو می‌چینم نه‌می‌تونی تنها نمیاد کمک کنه، بلکه‌اره‌کشی‌های حتی سر موقع هم پیداش نمیشه.»
دئوس دست‌به‌سینه‌بی‌رحم شد و‌استفاده غرغر کرد.
چاپستیک‌ها رو گذاشت‌انسان‌ها تو دهنش و شروع‌نابودشون کرد به تکون دادنشون.
سرم رو چرخوندم سمت جنگل.
همین چند لحظه پیش، یه چیزی‌کشتی شبیه یه حصار عجیب برای یه‌قایق لحظه ظاهر شد و بعدش غیبش زد.
دیگه حتی‌بی‌رحم نمی‌تونستم حضورش‌استفاده رو حس کنم.
الکس گفت:
«سرورم! با‌استفاده چاپستیک تو‌گفتی دهنتون حرف نزنین!»
«خفه شو. چرا بعد‌بدی از نود سال هنوزم‌بسازمش فاز معلم سرهم‌خونه برمی‌داری؟»
«نود سال گذشته و‌استفاده شما هنوزم آداب غذا‌نمی‌کنی خوردن رو رعایت نمی‌کنین؟»
«باز شروع کرد.انسان‌ها می‌خوای دوباره از‌گفتی خونه فرار کنم؟»
«هر کاری دلتون می‌خواد بکنین.»
«جدی؟»
«چون شما‌بی‌رحم ششصد و شصت‌قولت و هفت سالتونه.»
زکه حرف‌بی‌رحم الکس رو‌استفاده قطع کرد.
«اگه داریم درباره بچه‌گفتی سیگنی حرف می‌زنیم، من با‌اگه اینکه بکنیمش ارباب شیاطین مخالفم.»
«اون بچه سیگنی نیست. انرژی روح شیطانی خودش به‌همون تنهایی رشد کرده... بانو سیگنی فقط غذاش رو باهاش‌صدها شریک شده، ولی اونا هیچ رابطه خونی با هم ندارن.»
«سیگنی این‌طوری فکر نمی‌کنه. چه بخوایم چه نخوایم، اون بچه‌ایه که‌اگه ده سال تمام تو شکمش حملش کرده. خون سیگنی مواد مغذی‌بزرگ رو به بدن بچه رسونده. کاش می‌تونست یه کم نرمال‌تر بزرگ بشه.»
«همین الانشم نرمال‌انسان‌ها نیست. اون پسر‌گفتی پادشاه شیاطینه، زکه.»
«شایدم دخترتون باشه، نه؟»
«پادشاه شیاطین نسل‌زمین در نسل پسر‌کشتی بوده. من دختری ندارم.»
«حالا اگه دختر بود چی؟»
دئوس با‌بی‌رحم شنیدن این‌استفاده حرف خندید.
«هو، جالبه. می‌خوای شرط ببندیم؟نابودشون اگه پسر بود، الکس می‌بره. اگه‌بدی دختر بود، زکه می‌بره. شرطش هم...»
زکه گفت:
«من حضانت رو وسط می‌ذارم. اگه‌گفتی دختر بود، سیگنی بزرگش می‌کنه. چون‌زمین این یعنی اون بچه شیطان نیست.»
الکس خندید.
«خب، منم با این موافقم. ولی عقل سلیم میگه‌اگه همچین چیزی غیرممکنه. روح شیطانی مثل بدن کریستالی شیاطینه.ناشیانه‌ام بچه شیطان فقط یه شیطانه و نمی‌تونه چیز دیگه‌ای باشه.»
«پس همه‌شون‌اگه یه شکلن؟ پس‌می‌تونی ارباب شیاطین چی؟»
«نه، نه دقیقاً. چون اونا موجودات متفاوتی نسبت به انسان‌ها‌بمونی هستن. انرژی جادویی نسبت به تأثیرات بیرونی حساسه، برای همین یه‌قایق مقدار از ویژگی‌های کسی که پرورشش میده رو به خودش می‌گیره.»
«دیدی گفتم.»
«منظورم اینه که فقط‌گفتی یه بخش خیلی کوچیکیش‌بمونی تحت تأثیر قرار می‌گیره.»
دئوس حرف‌اگه الکس رو‌بدی گرفت و گفت:
«دودول تو هم کوچیکه.»
«مال من کوچیکه، سرورم؟»
«در مقایسه با کل بدنت! این عوضی باز‌بمونی داره بحث می‌کنه. چون بزرگه؟ در مقایسه با‌همون اون درخت صنوبر اونجا، خیلی هم دست‌کمی نداره، نه؟»
«اینکه دارین‌اگه این‌طوری پز‌بدی میدین، مشکوکه.»
«مگه دیدیش؟ از کجا‌استفاده می‌دونی دارم بلوف می‌زنم‌نمی‌کنی یا واقعیت رو میگم؟»
«هاا، سرورم، من شما رو جوری‌گفتی تربیت نکردم که اصرار کنین می‌تونین‌زمین درخت صنوبر تو شورتتون جا بدین.»
«چون واقعیه.استفاده مگه تو مواقع‌نابودشون اضطراری چکش کردی؟»
«سرورم. من بهتون ایمان دارم.»
«اه، این زنیکه‌انسان‌ها لعنتی! فکر نمی‌کنی باید‌نابودشون زودتر بیای کوفت کنی؟»
دئوس قاطی‌بی‌رحم کرد و‌استفاده بلند شد.
دویدم سمت جنگل. اما...
هر چی‌اگه گشتم، هیچ اثری‌می‌تونی از یولگئوم نبود.
دست‌خالی برگشتم سر میز.
«چی شد؟بی‌رحم اتفاقی برای‌استفاده اژدهایان افتاده؟»
دئوس نشست‌استفاده و چاپستیک‌هاش‌گفتی رو برداشت.
یه مقدار از غذای زکه رو‌کشتی گذاشتم تو دهنم. مثل همیشه خوشمزه بود،بزرگ اما بعد از چند لقمه گذاشتمش کنار.
«کجا غیبش زد؟»
پشت سر هم‌انسان‌ها به الکس و‌گفتی زکه نگاه کردم.
اما هیچ‌کدومشون جوابی نداشتن.
دوک‌های دنیای شیاطین‌زمین یکی پس از‌کشتی دیگری به ایدوس برگشتن.
نیروهای نخبه‌شون قبل از‌استفاده اینکه حتی بتونن استراحت کنن،پایبند برای نبرد گذرگاه بسیج شدن.
سیتونِ تنبل،بی‌رحم مشتش رو‌استفاده کوبید رو میز.
«این اژدهایان کثافت! از همون اول نقشه‌شون همین‌بمونی بود! همون لحظه‌ای که یهو شروع کردن به‌همون حرف زدن درباره اتحاد، بهشون شک کرده بودم!»
اوسیسِ حریص آه طولانی‌ای کشید.
«انسان‌ها حتماً دیوونه‌انسان‌ها شدن. یهو دارن به‌نابودشون دنیای شیاطین حمله می‌کنن!»
«این یعنی ما رو دست‌کم گرفتن؟گفتی از کی تا حالا دنیای شیاطین‌زمین ما این‌قدر مضحک و بی‌ارزش شده؟»
هیچ‌کس به‌استفاده فریاد سیتون‌گفتی جوابی نداد.
نه، اونا همین‌زمین الانشم جواب رو‌کشتی تو ذهن‌شون داشتن.
—به خاطر اینه‌انسان‌ها که یه پادشاه‌گفتی احمق متولد شده!
شانترینا دهنش رو باز کرد.
«وضعیت جنگ چطوره؟»
«نیازی نیست اسمش رو بذاری وضعیت جنگی. فقط مسئله‌همون زمانه تا ورودی شکسته بشه. ارتش دنیای شیاطین الان‌صدها روی تپه سرخ بین ایدوس و گذرگاه جمع شده.»
«اگه اونجا سقوط کنه،استفاده تا پایتخت سلطنتی فقط‌نمی‌کنی یکی دو روز راهه.»
«اگه بهمون وقت بدن‌استفاده تا نفس تازه کنیم، شاید‌پایبند یه روز بیشتر دووم بیاریم.»
داروچه، دوک شیطانی با‌گفتی اون صورت تمساح‌مانندش، آروم‌بمونی دهنش رو باز کرد:
«اگه نبازیم‌اگه مشکلی پیش‌بدی نمیاد، نه؟»
اوزیس حریص‌بی‌رحم سرش رو‌استفاده تکون داد:
«آسون نیست. اصلاً آسون نیست. قهرمان‌هایی که محافظت فرشته‌ها‌پایبند رو دارن، مهره‌های اصلی‌ان. مخصوصاً توانایی‌های لئو پالادین که با‌اره‌کشی‌های آخرین قهرمان برابری می‌کنه. ما کارتی برای مقابله باهاش نداریم.»
داروچه ازش پرسید:
«تو همچین وضعیتی، ارباب کجاست؟»
«نمی‌دونم. فقط شنیدم‌انسان‌ها که با دوک‌گفتی تکبر رفته سفر بازرسی.»
داروچه گفت:بی‌رحم «بازم رفته‌استفاده دنیای آدما؟»
شانترینا پرید وسط‌قولت حرفش: «حریص! حرف‌نمی‌کنی دهنت رو بفهم!»
«هه هه.»
داروچه گلوش رو صاف کرد. اما‌گفتی این تنها چیزی نبود که باعث‌زمین نارضایتی از پادشاه شیاطین فعلی می‌شد.
قیافه‌ی همه طوری‌انسان‌ها بود که انگار خیلی‌نابودشون حرفا برای گفتن داشتن.
حتی شانترینا هم نمی‌تونست‌گفتی بگه که هیچ شکایتی‌بمونی از پادشاه شیاطین نداره.
آه کوتاهی‌اگه کشید و‌بدی ادامه داد:
«انگار نمی‌دونید الان کجاست. پس خودمون‌گفتی باید سعی کنیم جلوشون رو بگیریم.زمین راستی، سیگنی، الان حالت پایدارتر شده؟»
دوک حسادت،بی‌رحم بینا، آروم سرش‌قولت رو تکون داد.
«حسابی شوکه شده‌قولت بودی، آخه نزدیک‌نمی‌کنی بود اژدهایان بدزدنت.»
«خرد دوک حسادت بود که پادشاه شیاطین‌می‌گفتی بعدی رو نجات داد. از کجا از‌برات قبل می‌دونستی که اژدهایان قراره خیانت کنن؟»
«چون اساساً به هیچ‌کس اعتماد‌قولت ندارم. من به جز مارها و‌اگه اژدهای ناگا، به هیچ‌کس اعتماد نمی‌کنم.»
شانترینا خندید:بی‌رحم «خب، تو‌استفاده همیشه همین‌طوری بودی.»
بینا در جواب پرسید:
«دوک شهوت چطور؟ مگه ما‌می‌تونی هفت دوک حتی همین الانش‌اره‌کشی‌های هم به همدیگه مشکوک نیستیم؟»
«من فقط دارم به این فکر می‌کنم‌نابودشون که چطور می‌تونم آسیب کمتری به کسایی‌می‌تونی که بهشون حکومت می‌کنم برسونم، مگه نه؟»
«البته. اگه شیاطین و فاحشه‌های من بتونن بدون آسیب دیدن‌بمونی از این وضعیت جون سالم به در ببرن، حاضرم با‌ناشیانه‌ام هر مردی بخوابم. سوءاستفاده کردن از تو که چیز خاصی نیست.»
«به خاطر پادشاه شیاطینه که ما می‌تونیم متحد بمونیم.اگه فقط از طریق قدرت مطلقه که شیاطین که ذاتاً‌ناشیانه‌ام به همدیگه مشکوک هستن، می‌تونن دور هم جمع بشن.»
پوزخندی به خودش‌زمین زد و لبخند‌کشتی تلخی روی لب‌هاش نشست.
شانترینا به بینا گفت:
«سیگنی رو می‌سپارم به دوک حسادت.گفتی اگه اتفاقی برای بچه‌ای که تو شکمشه‌بدی بیفته، می‌تونی فاتحه‌ی آینده‌ی همه‌مون رو بخونی.»
«این بچه‌ایه که خدا‌گفتی داده. تمام تلاشم رو‌بمونی می‌کنم تا ازش محافظت کنم.»
همون موقع، یه مجسمه‌ی سنگی‌می‌تونی با بال‌های خفاش پرواز کرد‌اره‌کشی‌های و وارد سالن کنفرانس شد.
اون فرمانده‌ی ارتش‌انسان‌ها گارگویل‌های تحت فرمان‌گفتی دوک تکبر بود.
یه دستش قطع شده بود، انگار یه جایی‌نمی‌کنی از دستش داده بود. جلوی دوک‌های شیطانی سر‌می‌گفتی تعظیم فرود آورد و بلافاصله به حرف اومد:
«متأسفم. گذرگاه باز شده.»
چهره‌ی شش دوک یخ زد.می‌تونی به این زودی؟ این سوال‌اره‌کشی‌های تو صورت همه‌شون موج می‌زد.
سیتون از جاش بلند شد.
«تو تپه‌ی سرخ می‌بینمتون.»
بال‌های شیطانیش رو باز کرد و به آسمون‌بمونی اوج گرفت. از پنج دوک باقی‌مونده، چهار نفرشون‌همون به جز بینا، فوراً جلسه رو ترک کردن.
بینا به رفتنشون نگاه‌بدی کرد و با چهار دستش‌همون شروع به دعا کردن کرد.
«مثل همیشه، امیدوارم‌انسان‌ها این جنگ هم‌گفتی به خیر بگذره...»
اما خدا‌بی‌رحم هیچ جوابی به‌قولت دعای شیاطین نداد.
رگین تا همین الانش‌گفتی هم سر بیشتر از هزار‌اگه شیطان رو قطع کرده بود.
سربازای معمولی‌اگه حتی جرئت‌بدی نمی‌کردن باهاش بجنگن.
اون هزار نفر همه‌شون کسایی بودن‌گفتی که تو دنیای شیاطین اسم و‌زمین رسمی داشتن؛ مثل فرمانده‌ها یا کنت‌ها.
شمشیر مقدس‌بی‌رحم رگولوس پوشیده از‌قولت خون غلیظی بود.
در حالی که آهنگرها داشتن شمشیر رو‌پایبند تعمیر می‌کردن، رگین تو پس‌زمینه‌ی تپه‌ای که‌می‌گفتی با مواد مذاب رنگین شده بود، استراحت می‌کرد.
هیچ‌کس بهش نزدیک نمی‌شد.
نه فرمانده‌های تحت امر‌استفاده لئو پالادین و نه حتی‌پایبند هم‌گروهی‌های خودش تو گروه جنگجوها.
رگین هم‌بی‌رحم هیچ مشکلی با‌قولت این قضیه نداشت.
تمام روابط انسانی‌قولت بی‌ارزش بودن. نه،نمی‌کنی در واقع کثیف بودن.
اگه قدرت داشته باشی، چاپلوسیت رو می‌کنن و تحویلت می‌گیرن، اما اگه اون‌بزرگ قدرت از بین بره، نادیده‌ات می‌گیرن. آدمای اطرافش با انواع و اقسام نقشه‌ها‌سرش جلو می‌اومدن تا یه جوری رقیبی رو که ازشون بالاتر بود، بکشن پایین.
با اینکه می‌گفتن این یه گروه از‌نابودشون قهرمان‌هاست، اما در واقع فقط متخصص‌هایی بودن که‌کشتی از سراسر جهان دور هم جمع شده بودن.
از مهاجم‌های دوربرد و جادوگرها گرفته تا جنگجوهای خنجر به دستی که‌زمین یواشکی به دشمنا نزدیک می‌شدن و هدف قرارشون می‌دادن. تنها چیزی که‌می‌ساختم ازشون می‌دونست فقط اسمشون بود و هیچ آشنایی بیشتری بینشون شکل نگرفته بود.
رگین دست‌استفاده لرزونش رو‌گفتی فشار داد.
راهپیمایی وحشیانه‌ای بود.
این زمان استراحت‌انسان‌ها فقط برای توقف‌گفتی و تجدید قوا بود.
تیکه‌ی گوشتی‌بی‌رحم که کنارم گذاشته‌قولت بودن رو جویدم.
گوشت سفت رو‌قولت با دندون‌هام کندم و‌پایبند به زور قورت دادم.
خیلی وقته که‌زمین دیگه چیزی به اسم‌می‌گفتی مزه رو حس نمی‌کنم.
برای اینکه به بدنت جون بدی،گفتی باید گوشت هضم کنی. اینا غذاهایی بودن‌بدی که فقط به همین دلیل خورده می‌شدن.
«چرا یکم استراحت نمی‌کنی؟»
زنی با لباس‌های سفید‌گفتی خالص اومد تا باهام‌بمونی حرف بزنه. لکسیا بود.
«حواست به کار خودت باشه.»
«نمی‌تونم. چون‌بی‌رحم من قدیسه‌ی‌استفاده این گروهم.»
رگین یه لقمه‌ی دیگه‌استفاده از گوشت رو خورد‌نمی‌کنی و به سرفه افتاد.
«زخمت دوباره باز‌قولت شده. یه لحظه‌نمی‌کنی صبر کن. درمانت می‌کنم.»
لکسیا جادو رو فعال کرد.
جادوی مقدس خاص‌ترین نوع جادو بود.گفتی اگه باهاش به دنیا نیومده باشی،زمین نمی‌تونی به سطوح بالاتر دست پیدا کنی.
برعکس، کسایی که وحی دریافت‌قولت می‌کردن، اغلب بدون هیچ آموزش خاصی‌اگه به بالاترین رده‌ی جادوگرها تبدیل می‌شدن.
در مورد لکسیا، اون‌گفتی فقط اصول اولیه‌ی جادو‌بمونی رو یاد گرفته بود.
با این حال، بعد از به دست آوردن عصای رودموود در روز‌قایق وحی، انواع جادوهای مقدس تو ذهنش حک شده بود. نه تنها می‌تونست‌نگاه بی‌نقص ازشون استفاده کنه، بلکه می‌تونست آزادانه اونا رو به کار بگیره.
زخم روی شونه‌ی رگین‌استفاده تو یه چشم به‌نمی‌کنی هم زدن درمان شد.
تو کشمکش بین تخریب‌استفاده و بازسازی، بازسازی داشت‌نمی‌کنی دست بالا رو می‌گرفت.
«راستش رو‌استفاده بخوای، یکم‌گفتی جا خوردم.»
«منظورت چیه؟»
«رگین. انتظار نداشتم‌انسان‌ها این‌قدر سرسختانه بجنگی. آخه‌نابودشون تو یکم قدت کوتاهه...»
«بهت گفته بودم‌انسان‌ها با من مثل‌گفتی بچه‌ها رفتار نکن.»