چپتر 190: ۴۳. تصمیم به جنگ. (۴)
0لکسیا ناخودآگاه به‌زانوهایش آن صدای باوقار‌مقرب اما مهربان گوش سپرد.
— بیا اینجا.
با شنیدن صدایی که‌هستم شبیه یک توهم شنیداری‌زانوهایش بود، به اطرافم نگاه کردم.
این صدا از کجا می‌آید؟
شاید صدای روحی بود که می‌خواست‌مقرب بدنش را تسخیر کند، اما لکسیا‌زندگی‌ام چاره‌ای جز دنبال کردن آن نداشت.
حتی بعد از پایین‌فلامبه رفتن از پله‌ها هم‌روی صدای احضار قطع نشد.
صدا از بیرون می‌آمد.
درِ حیاط‌صاحب پشتی را‌شعله باز کرد.
با این‌که مشخص بود مدتی‌فرشته از طلوع خورشید گذشته، اما‌افسرده‌ای حیاط پشتی تاریکِ تاریک بود.
وقتی سرم را بالا آوردم و‌حرف‌های به خورشید نگاه کردم، دیدم که‌مقرب چیزی در حال بلعیدن خورشید است.
سرمایی در تمام بدنم پیچید.
لباس خوابم را مرتب‌شعله کردم و به اعماق‌خورد حیاط پشتی قدم گذاشتم.
درختانی که به‌طور نامنظم‌افتاد رشد کرده بودند، حس‌چرا دیوارهای یک هزارتو را می‌دادند.
در انتهای‌شمشیر مسیر، درختی در‌هستم حال سوختن بود.
نه، دقیق‌تر بگویم، شعله‌ور بود.
با وجود زبانه‌های آتش،شعله شاخه‌ها هنوز جوانه‌های سبز‌خورد روشن و زنده‌ای داشتند.
— لکسیا.
«شما کی هستید؟»
— من ارباب‌فلامبه پیروزی و صاحب‌خورد شمشیر شعله فلامبه هستم.
لکسیا از حرف‌های‌شمشیر او جا خورد‌هستم و روی زانوهایش افتاد.
«فرشته مقرب، میکائیل.»
— چرا اینجا این‌قدر افسرده‌ای؟
«انگیزه زندگی‌ام را از دست داده‌ام.خورد هر چیزی که برایش تلاش کردم، حالا‌چرا کاملاً پوچ و بی‌معنی به نظر می‌رسد.»
— به خاطر زکه است؟
«شما هیچی نمی‌دونید.»
— در این صورت، فقط رو‌حرف‌های به جلو حرکت کن. او اکنون‌مقرب در آستانه سقوط به ورطه‌ای بی‌انتهاست.
لکسیا با‌شعله تعجب به‌هستم شعله‌ها نگاه کرد.
«منظورتون از این حرف چیه؟»
— اگر او واقعاً‌افتاد در کنار شیاطین بایستد، بشریت‌این‌قدر در نهایت نابود خواهد شد.
«این غیرممکنه.شمشیر زکه... پسر‌فلامبه درستکاری بود.»
— ایمان‌شعله تو، او را‌حرف‌های نجات خواهد داد.
«دارید می‌گید‌صاحب که قراره زکه‌فلامبه رو نجات بدید؟»
— برو. نباید اینجا بمانی.
شعله‌ها مرا در بر گرفتند.هستم لکسیا که وحشت کرده بود،افتاد دست‌هایش را به هم فشرد.
و بعد بیدار شدم.
لکسیا در حالی که رویایی‌فلامبه به این وضوح را به یاد‌افتاد می‌آورد، در تختش از خواب پرید.
در همان‌روی لحظه، خدمتکاری سراسیمه‌فرشته وارد اتاق شد.
«بانوی من! اتفاق بزرگی افتاده.»
«چرا این‌قدر شلوغش می‌کنی؟»
«مهمانی از سونگ‌هوانگ‌چونگ آمده!شعله شنیدم چیزی آورده که باید‌روی شخصاً به شما تحویل بدهد.»
یک عصای سفیدِ خالص‌افتاد بود. آن‌ها می‌گفتند... که آن‌این‌قدر عصا، همان عصای نابودی است.
اوایل صبح، در تراسی که‌هستم به حیاط پشتی کاخ مشرف بود،فرشته رگین به دوردست‌ها خیره شده بود.
قاره خوزه‌شعله تغییرات فصلی‌هستم چندانی نداشت.
تفاوت بین زمستان و تابستان‌فلامبه نهایتاً در حد پوشیدن یا‌زانوهایش نپوشیدن یک لایه لباس اضافه بود.
با این حال، در‌افتاد این فصل از سال، هوا‌این‌قدر هنگام سحر حسابی سوز داشت.
گرمایی که از بالاتنه برهنه‌ام‌هستم ساطع می‌شد، با هوای صبحگاهی برخورد‌فرشته می‌کرد و به بخار تبدیل می‌شد.
بدنش پوشیده از زخم بود.
با این‌که فقط پانزده سال داشت، سطح مهارتی که به آن دست یافته بود، فراتر از توان هر جنگجوی رتبه D بود.
معلمانش، کادنزا و اوریدون، سخت‌گیر بودند. از ترس‌چرا این‌که مبادا او هم مثل زکه مسیر اشتباهی را‌حالا در پیش بگیرد، با رگین بسیار سخت‌گیرانه‌تر رفتار می‌کردند.
دستی سفید و لطیف‌فلامبه از کنار رگین گذشت و‌زانوهایش روی قفسه سینه‌اش کشیده شد.
«بیدار شدی؟»
زنی برهنه از‌شمشیر پشت او را‌هستم در آغوش گرفت.
«اوهوم.»
با وجود آغوش گرم‌فلامبه و لطیف زن، رگین فقط‌زانوهایش به روبه‌رو خیره مانده بود.
«این جای خراش‌فلامبه پنجه‌های اژدها نیست؟خورد کار سهیروآ بود؟»
«کار هونگ اوک-یونگ‌شمشیر بود. اژدهایی که مریض‌حرف‌های و دیوانه شده بود.»
«دو شهر را به آتش‌فرشته کشید تا این‌که با من روبه‌رو‌انگیزه شد. و همون‌جا کارش تموم شد.»
«من قرار نیست‌شعله به دست چیزی مثل‌خورد یه اژدها کشته بشم.»
«...باید برم، مگه نه؟»
رگین به‌صاحب این سوال‌شعله پاسخی نداد.
نه به خاطر این‌که مغرور‌فرشته بود. جوابش آن‌قدر واضح بود‌افسرده‌ای که اصلاً نیازی به گفتن نمی‌دید.
من برای‌شمشیر رسیدن به چنین‌هستم روزی زندگی کرده‌ام.
تا خواهرم سیگنی‌فلامبه را از چنگ‌خورد زکه نجات دهم.
«شنیدم با‌صاحب یه فرشته‌شعله ملاقات کردی؟»
«اسکاتیل.»
«برکت و‌شمشیر موهبت اون همراهت‌هستم خواهد بود، درسته؟»
رگین دستش‌شعله را روی‌هستم نرده‌ها فشرد.
«من با دست‌های خودم قدرت‌فلامبه رو به دست میارم. مهم‌زانوهایش نیست زکه چقدر قوی شده باشه...»
«ترسناکه.»
رگین سرش را‌شعله چرخاند و به‌حرف‌های ملکه آپریل نگاه کرد.
چشمانش ترسناک بود. رگین با چشمانی که از‌زانوهایش جنون لبریز شده بود، آپریل را از خود‌انگیزه جدا کرد و او را به عقب هل داد.
رگین در حالی که به‌فلامبه ملکه‌ای که روی زمین افتاده‌زانوهایش بود نگاه می‌کرد، فریاد زد:
«من اصلاً نمی‌دونم ترس چیه! یه قهرمان‌میکائیل همچین موجودیه. وقتی حتی از ارباب شیاطین‌داده‌ام هم نمی‌ترسم، چرا باید از زکه بترسم؟»
آپریل روی زمین خزید،فلامبه زانوی رگین را بغل‌روی کرد و التماس کرد.
«متأسفم. منِ حقیر جرئت کردم حرف‌خورد گستاخانه‌ای بهت بزنم. لطفاً روی من‌میکائیل تف بنداز. لطفاً منو شلاق بزن.»
رگین با‌صاحب تحقیر به‌شعله معشوقه‌اش نگاه کرد.
شاید این فقط یک‌افتاد نقش‌آفرینی بود که به‌خوبی‌چرا با وضعیتشان همخوانی داشت.
ملکه آپریل و جنگجو رگین؛هستم هر دو در سنین جوانی‌افتاد عقلشان را از دست داده بودند.
آن‌ها با لگدمال کردن و لگدمال شدن به‌زانوهایش دنبال ثبات روانی می‌گشتند. از این نوع رابطه‌انگیزه خوششان می‌آمد، برای همین به معشوقه هم تبدیل شدند.
چشمان رگین سرخ شد.
ناگهان بغضش‌روی ترکید و‌افتاد زیر گریه زد.
آپریل را که در پاهایش التماس می‌کرد در‌روی آغوش گرفت. او را به سینه پهن خود‌افسرده‌ای فشرد و با بازوان قدرتمندش حصاری دورش کشید.
آپریل در حالی‌فلامبه که او را‌خورد بغل کرده بود، گفت:
«باید زنده برگردی.»
«یه جنگجو‌روی تو نبرد‌افتاد نهایی می‌میره.»
«این نبرد نهایی‌شعله نیست. تو هم‌حرف‌های آخرین قهرمان نیستی. پس...»
«من سیگنی رو برمی‌گردونم. لطفاً.»
«آره. تو می‌تونی.»
«برمی‌گردم.»
«منتظرت می‌مونم. برای همیشه.»
«نمی‌تونم باور کنم که ملکه قراره تنها منتظر کسی‌افتاد بمونه که دیگه برنمی‌گرده. این اجازه رو نداری. باید‌دست بچه‌ای به دنیا بیاری که وارث تاج و تخت بشه.»
آپریل در‌صاحب آغوش او‌شعله لبخندی زد.
«اگه بحث بچه‌ست،زانوهایش من همین الانش‌مقرب هم یکی دارم.»
رگین با چهره‌ای‌شعله غافلگیرشده دوباره به‌حرف‌های او نگاه کرد.
«اما این بچه... ممکنه‌هستم نام خانوادگی هولی جید‌زانوهایش رو به ارث ببره.»
نتوانست چهره‌ی بهت‌زده‌اش‌شمشیر را پنهان کند.هستم از طرفی، ترسیده بود.
او ملکه‌روی را باردار‌افتاد کرده بود.
نه شوهرش، بلکه خودش.
«من قطعاً زنده برمی‌گردم.»
ملکه آپریل‌صاحب پیشانی‌اش را روی‌فلامبه سینه رگین گذاشت.
«وقتی برگردی، پادشاه ورده میشی.»
«هه. به عنوان همسر‌فلامبه سلطنتی، ازت محافظت می‌کنم. راستش...زانوهایش من آدم ترسوییم. اما حالا...»
«قهرمان، از‌شعله این دنیا‌هستم محافظت کن.»
«بله، اعلی‌حضرت.»
لب‌های رگین به‌زانوهایش آرامی پیشانی ملکه‌مقرب را لمس کرد.
حتی در این گیرودار که‌هستم انسان‌ها سخت مشغول بودند، دئوس با‌فرشته خیال راحت در حال استراحت بود.
«آن‌سوی افق باز‌فلامبه هم خشکی هست.خورد ماجراجوها، چرا اینجا مانده‌اید!»
یولگئوم پرسید: «باز‌شمشیر داری ادای چه‌هستم کسی را درمی‌آوری؟»
«یک پیشگام.»
یولگئوم گفت: «اگه‌شعله وقت اضافه داری،حرف‌های اینجا یه چاله بکن.»
«چقدر؟»
«حدود ۵۰ متر.شمشیر به نظر میاد اینجا‌حرف‌های رانش زمین اتفاق افتاده.»
«نمونه‌برداری از‌روی سطح زمین‌افتاد فایده‌ای نداره.»
با حرف یولگئوم، دئوس‌فلامبه یک سکه را با‌روی ضربه در زمین فرو کرد.
موج شوک ایجاد شده،هستم چاله‌ای به عمق ده‌ها‌زانوهایش متر در زمین باز کرد.
یولگئوم یک دستگاه بازرسی را که به‌حرف‌های نخی بلند وصل بود، فرستاد داخل چاله؛ چاله‌ای‌چرا که فقط به اندازه یک مشت جا داشت.
یولگئوم دستگاه را دوباره‌افتاد بالا کشید و اعداد‌چرا را روی کاغذ یادداشت کرد.
«چطوره؟»
«خوبه. راستش رو‌فلامبه بخوای، برای زندگی‌خورد آدما کاملاً مناسبه.»
«پس این‌صاحب دشت هم‌شعله جزو زمین‌های منه.»
«اصلاً می‌دونی اینجا‌زانوهایش چقدر با دنیای‌مقرب شیاطین فاصله داره؟»
«حدود ۱۰ هزار کیلومتر؟»
«دقیقاً. زمینی با‌فلامبه این همه فاصله‌خورد به چه دردت می‌خوره؟»
«می‌فروشمش به آدما. حتی اگه برای هر متر‌خورد مربع فقط یه سکه بگیرم، اون‌قدر پول درمیارم‌این‌قدر که تا چند نسل بعدم راحت زندگی کنن.»
«هی، دیگه حرفی‌زانوهایش برای این خلاقیت‌های‌مقرب بی‌پایان و احمقانه‌ت ندارم.»
دنیا هنوز‌شمشیر پر از‌فلامبه هیولاهای ماگ‌وورت بود.
می‌گفتند حیواناتی که در گذشته‌حرف‌های زندگی می‌کردند، برای مقاومت در برابر‌مقرب سم ماگ‌وورت جثه‌شان را بزرگ‌تر کرده‌اند.
وقتی یک تمساح غول‌پیکر ۱۵فلامبه متری از کنارمان رد شد،زانوهایش فکر کردم شاید نوعی اژدها باشد.
«یولگئوم.»
«چته؟ چرا‌شمشیر اسم همه‌فلامبه رو صدا می‌زنی؟»
«می‌خواستم یه‌شعله سؤال جدی‌هستم ازت بپرسم.»
«چی؟»
«واقعاً... الان‌روی می‌شه اینجا‌افتاد زندگی کرد؟»
«آره. فکر کنم بشه. اگه‌هستم تو همچین جایی زندگی کنی...افتاد نه، اگه بحث سم ماگ‌وورت باشه...»
«می‌تونی از‌شعله کلماتی استفاده کنی‌حرف‌های که برات آشناترن.»
«بستگی به منطقه داره. تو این ناحیه، چون خاک‌روی سطح زمین با رانش پوشیده شده، دوز تشعشعات روی‌انگیزه سطح خیلی پایینه. این مقدار تقریباً در حد تشعشعات طبیعیه.»
«یعنی می‌تونم اینجا زندگی کنم؟»
«دقیقاً.»
حالت چهره‌شعله دئوس کم‌کم‌هستم جدی شد.
«چرا یهو‌صاحب این‌قدر فاز‌شعله سنگین برداشتی؟»
«...حالا دیگه‌روی عصر هرج‌ومرج‌افتاد به پایان می‌رسه.»
«یهویی...»
«خودتو به اون راه‌هستم نزن. اتفاقاً تو باید‌زانوهایش بهتر از هر کسی بدونی.»
دئوس به اطراف نگاهی انداخت.
کوه‌هایی که مثل شمشیر در‌فرشته دوردست قد کشیده بودند، کلاه‌های‌افسرده‌ای سفیدی از برف به سر داشتند.
آبِ ناشی از ذوب شدن برف‌ها‌حرف‌های صدها کیلومتر جریان پیدا کرده و‌مقرب در اینجا یک تالاب وسیع ساخته بود.
حیوانات فراوان‌شعله بودند و طبیعت‌حرف‌های حسابی پربار بود.
حتی قاره خوزه در‌شعله مقایسه با اینجا، یک‌خورد بیابان برهوت به حساب می‌آمد.
از پایان عصر طلایی، عصر‌فرشته نقره‌ای قرن بیستم و ۶۶۶افسرده‌ای قرن از عصر هرج‌ومرج گذشته بود.
به نظر می‌رسید حدود ۷۰۰ قرن‌حرف‌های گذشته باشد، چرا که بین هر‌مقرب عصر، دوران تاریکی نیز وجود داشته است.
۷۰ هزار سال.
طبیعت که از دست‌اندازی انسان‌ها‌فلامبه در امان مانده بود، کاملاً‌زانوهایش به حالت اولیه‌اش بازگشته بود.
اصلاً قابل مقایسه با قاره خوزه نبود؛میکائیل جایی که بیشتر مواد مغذی خاک سطحی‌اش به‌برایش خاطر کشت‌وزرع مداوم انسان‌ها از بین رفته بود.
«این دنیا به هم ریخته‌ست.»
«باز رفتی سر همون بحث؟»
«فکر کنم تازه فهمیدم. کجاش‌فلامبه به هم ریخته؟ آدما بیش‌زانوهایش از حد تحت محافظت هستن.»
با شنیدن کلمه «محافظت‌افتاد بیش از حد»، چهره‌چرا یولگئوم در هم رفت.
«جواب درست همینه.»
«داری در‌شعله مورد چی‌هستم حرف می‌زنی؟»
«اربابای این‌صاحب دنیا آدما‌شعله هستن، مگه نه؟»
«درسته که‌روی اونا سوگلی‌های‌افتاد خدا هستن.»
«نه، این چیزی نیست که بشه فقط‌خورد با کلمه سوگلی سرهم‌بندیش کرد. برعکس، این‌چرا دنیا اصلاً برای آدما به وجود اومده.»
«خدا برای‌شعله شما شیاطین‌هستم هم خداست.»
«احتمالاً همین‌طوره. چون ما هم مخلوقات اونیم. اگه بخوام دقیق‌تر بگم، شیاطین جهش‌یافته‌هایی‌مقرب هستن که تو عصر نقره‌ای توسط آدما تو آزمایشگاه‌ها ساخته شدن، اما از اونجایی‌بی‌معنی که همه چیز با دم مسیحایی خدا به وجود میاد، ما هم مخلوقات خداییم.»
رؤیایی که بائکهو، یکی از چهار‌مقرب خدای مرگ، به صورت گذرا نشان‌زندگی‌ام داده بود، در مورد هویت شیاطین بود.
در مورد‌شمشیر اژدهایان هم‌فلامبه همین‌طور بود.
همه‌شان موجودات مصنوعی‌ای بودند‌هستم که با یک هدف‌زانوهایش خاص متولد شده بودند.
به اژدها قدرت ویژه‌ای داده شده بود تا آداپا، جد غول‌ها را شکار کند. شیاطین،چرا کایمراهایی بودند که توسط انسان‌ها برای اهداف خودشان ترکیب و ساخته شده بودند و چهار‌خاطر خدای مرگ هم جانوران مصنوعی خاصی بودند که توسط خدا برای نابودی بشریت خلق شده بودند.
«کسی که عصر‌زانوهایش طلایی رو نابود‌مقرب کرد... تو بودی، یولگئوم؟»
«چرا باید همچین کاری...»
«احتمالاً خواست خودت نبوده. تو رهبر فرشته‌ها بودی و فقط فرشته قدرتمندی مثل تو می‌تونست‌افسرده‌ای بشریت رو که شروع به به چالش کشیدن خدا کرده بود، کنترل کنه. شاید تنها نبودی،نمی‌دونید اما احتمالاً مسئولیت اصلی با تو بوده. برای همین، حتماً تبدیل به اژدهای طلای حقیقی شدی.»
دئوس در حالی که‌شعله به دهان بسته یولگئوم نگاه‌روی می‌کرد، به حرفش ادامه داد.
«حتماً لوسیفر، فرشته‌ی سیاه‌بال، کسی بوده که عصر نقره‌ای رو نابود کرده. وضعیت دقیقاً مثل زمان پایان عصر طلایی بوده.بی‌معنی زیاده‌روی آدما از حد گذشت و شروع کردن به استفاده از قدرتی که اونا رو به مرز خودنابودی کشوند. تو عصر‌اگر طلایی، ستاره ماگ‌وورت باعثش شد، اما تو عصر نقره‌ای، این یه جادوی قدرتمند بود که از طرف خدا بهشون داده شد.»
دئوس انرژی شیطانی را در کف دستش احضار‌روی کرد. انرژی به شکل یک مهره کوچک درآمد‌افسرده‌ای و شروع به چرخیدن کرد تا یک گرداب بسازد.
«اگه خوب بهش فکر کنی، این قدرت همون جادوئه. حالا رنگش می‌خواد سیاه باشه،این‌قدر سفید، آبی یا زرد؛ جادو، جادوئه. لوسیفر از جانوران شیطانی برای نابودی آدما استفاده‌خاطر کرد و تبدیل به خدای جانوران شیطانی شد. این همون دنیای شیاطین و خود شیاطینه.»
یولگئوم گفت: «پس وقتی داشتی مثل احمق‌ها‌حرف‌های تو دشت‌ها ول می‌گشتی و این‌ور و‌میکائیل اون‌ور می‌دویدی، به این چیزا فکر می‌کردی.»
«راستش یکم گیج شده‌افتاد بودم. ولی از اینکه‌چرا چیزای جدیدی یاد گرفتم، خوشحالم.»