چپتر 213: ۴۹. دختری به ماجراجویی می‌رود (۱)
0یولگئوم از شدت شوک صاعقه ناله‌ای سر‌آورده داد. اعصاب کل بدنش به خاطر حجم عظیم‌برنداشت الکتریسیته‌ای که در آب جریان داشت، سوخته بود.
دردش چیزی نبود‌کوبیده که بشود در یکی‌اما دو کلمه توصیفش کرد.
اگر یک موجود‌سپر زنده معمولی بود، همان‌بودند جا از شوک می‌مرد.
با هر دو‌بزرگی دست سرش را‌هدف گرفت و فریاد کشید.
نزار خندید‌شمشیر و چکشش‌اژدها را پایین کوبید.
مچ پای‌هدف یولگئوم زیر چکش‌گوش صاعقه خرد شد.
«خوبه، خوبه! بیشتر‌سپر بشنو. صدای خرد‌اژدها شدن استخون‌هات رو!»
دوباره چکش را بالا برد.
با قوس بزرگی آن‌اژدها را تاب داد و مچ‌مستقیماً پای دیگرش را هدف گرفت.
صدای کوبیده‌هدف شدن بلندی‌بلندی به گوش رسید.
اما چکش به‌سپر چیزی گیر کرد و‌بودند به عقب کمانه کرد.
نزار با اخم به جلو‌دیگرش نگاه کرد و دختر کوچکی را‌اما دید که سپری در دست داشت.
میگو.
او برگشته بود‌کوبیده تا معلمش، یولگئوم‌رسید را نجات دهد.
یولگئوم عصبانی شد.
«آخه چرا این احمق برگشت؟»
«من یه جنگجو هستم!اژدها شاید دختر پادشاه شیاطین‌اینکه باشم، اما یه قهرمانم!»
یولگئوم از این فرصت کوتاه‌گوش استفاده کرد تا یک طلسم‌کمانه شفابخش روی بدنش اجرا کند.
زمان می‌برد تا وضعیتش کاملاً به‌اژدها حالت عادی برگردد، اما حداقل توانست‌ضربه جلوی خونریزی و آسیب فوری را بگیرد.
سپر و شمشیر میگو‌تاب از گنجینه‌های اژدها بودند که‌گوش یولگئوم با خودش آورده بود.
با اینکه سپر مستقیماً ضربه‌بودند چکش نزار را دریافت کرده‌ضربه بود، حتی یک خراش هم برنداشت.
میگو خودش را پشت سپر‌گوش پنهان کرد و نوک شمشیرش‌کمانه را به سمت نزار نشانه رفت.
او شمشیرزنی با سپر را‌گنجینه‌های از رگین یاد گرفته بود.اینکه عموی میگو یک جنگجوی درجه‌یک بود.
علاوه بر این، با وجود سن کمش، بدن یک پادشاه شیاطین‌اما را داشت. فیزیک بدنی‌اش تقریباً کامل شده بود، بنابراین اصلاً در‌میگو سطحی نبود که بشود او را با یک دختربچه معمولی مقایسه کرد.
اما حریفش نزار بود.
غول لبخند گشادی زد.
«خرگوشه با پای خودش اومد‌گنجینه‌های تو تله. بیا اینجا تا‌اینکه یه قفس کوچولو برات آماده کنم.»
میگو جواب داد: «سر به سر‌هدف یولگئوم نذار. من از اونایی نیستم‌گیر که از آدمی مثل تو شکست بخورم!»
«اگه بیای‌شمشیر تو قفسم،اژدها شاید بفرستمت برگردی.»
«همف، خیال‌هدف کردی می‌ترسم‌بلندی گیر بیفتم؟»
«آره، آره، باید همین‌طوری باشی.گنجینه‌های بازی کردن با یه دختربچه‌اینکه عصبانی خیلی بیشتر حال می‌ده.»
نزار با خنده‌ای‌بزرگی ریز، چکش خود‌هدف را بالا برد.
یولگئوم یقه میگو را گرفت.
«سریع فرار کن!»
«نمی‌تونم یولگئوم رو تنها بذارم.»
«اگه تنها‌قوس باشم از‌تاب پسش برمیام.»
«دو نفر‌شمشیر قوی‌تر از‌اژدها یه نفرن.»
«آخه تو‌هدف به کی رفتی‌گوش که این‌قدر لجبازی؟»
یولگئوم آهی‌بگیرد کشید و به‌گنجینه‌های نزار خیره شد.
راستش را بخواهید، اینکه‌تاب می‌گفت تنهایی از پسش‌بلندی برمی‌آید، یک دروغ محض بود.
نزار بیش از حد قوی شده بود. کار به جایی‌ضربه رسیده بود که آدم شک می‌کرد اصلاً کسی تحت قوانین‌سمت قاره خوزه وجود داشته باشد که بتواند او را شکست دهد.
یولگئوم دوباره‌هدف به میگو‌بلندی نگاه کرد.
باید سهم‌بگیرد خودش را‌شمشیر انجام می‌داد.
حالا معلوم نبود واقعاً‌تاب دو نفر بهتر از‌بلندی یک نفر باشند یا نه.
یولگئوم یقه‌شمشیر میگو را‌اژدها ول کرد.
انگار که اجازه صادر شده باشد. میگو بدنش را‌عقب تا جای ممکن پایین آورد، طوری که انگار روی‌میگو زمین می‌خزید، و مثل یک پرستو به جلو دوید.
حرکتی بود که‌سپر حتی نزار را‌اژدها هم غافلگیر کرد.
چون فکر می‌کرد او فقط‌دیگرش یک دختربچه است، دست‌کمش گرفته بود‌اما و نزدیک بود ضربه سختی بخورد.
صاعقه‌ای محیط اطراف را‌اژدها پر کرد. میگو متوقف شد‌مستقیماً و سپرش را بالا آورد.
هاله تاریکی سپر و اطراف‌گوش آن را احاطه کرد. برخورد‌کمانه صاعقه نتوانست هاله میگو را بشکافد.
وقتی حمله غافلگیرانه شکست می‌خورد،گنجینه‌های عاقلانه‌ترین کار این است که‌اینکه دفاعت را سفت و سخت کنی.
او با سرعت بسیار کمی راه‌هدف رفت و به تدریج فاصله بین‌گیر خودش و نزار را کم کرد.
در همان‌شمشیر لحظه، چکش‌اژدها فرود آمد.
بدن میگو از شدت صاعقه‌ای که‌رسید آن‌قدر قوی بود که کل میدان‌جلو دیدش را سفید کرد، به خود لرزید.
علاوه بر این، آن ضربه تازه شروع‌بودند کار بود. دستبند قادر مطلق که دور‌کرده نزار می‌چرخید، صاعقه دیگری را احضار کرد.
دست یولگئوم‌قوس یک مهر‌تاب دستی ساخت.
انگشتان اشاره و میانی‌اش خم‌بودند شده و به شست چسبیدند، و‌دریافت انگشتان حلقه و کوچک صاف ایستادند.
جادو یک سپر گرد برای محافظت از‌اما میگو ایجاد کرد. صاعقه برخورد کرد و‌دختر زمین اطراف را به خاک و خون کشید.
به لطف این‌سپر کار، میگو کمی آزادی‌بودند عمل بیشتری پیدا کرد.
یک قدم به جلو برداشت و‌هدف با شمشیر پنهانش مستقیماً ضربه‌ای وارد کرد.عقب انرژی تیز شمشیر، گردن نزار را شکافت.
با استفاده از این تکانه، میگو به سرعت‌اینکه شمشیرش را تاب داد. یک زخم عمیق و‌پشت طولانی از مچ دست نزار تا آرنجش پدیدار شد.
میگو با لحنی پیروزمندانه‌بلندی فریاد زد: «منو دست‌کم‌گیر گرفتی! شمشیرزنیم چطور بود؟»
یولگئوم فوراً فریاد زد.
«گاردت رو‌قوس پایین نیار! دشمن‌دیگرش هیچ آسیبی ندیده.»
نزار لبخندی زد‌گنجینه‌های و دست بزرگش‌خودش را دراز کرد.
زخم فوراً التیام یافت. او‌گوش شمشیر میگو را با دستش‌کمانه گرفت و آن را قاپید.
بدن میگو با‌سپر قدرت غول به‌اژدها سمت او کشیده شد.
یولگئوم فریاد‌قوس زد: «شمشیرت‌تاب رو ول کن!»
در همین حین، دستبند‌اژدها قادر مطلق برای حمله‌اینکه به یولگئوم نشانه رفت.
آن دو تبدیل به یک جفت شدند،اما جلو و عقب را اشغال کردند و‌دختر همزمان صاعقه‌هایی را به بیرون پرتاب کردند.
خطی از صاعقه پدیدار شد، درست مثل خطوط‌خودش نیروی مغناطیسی که دو قطب را به هم متصل‌برنداشت می‌کنند. ضربه صاعقه چندین برابر قوی‌تر و تقویت شد.
یولگئوم یک سپر جادویی دور‌دیگرش خودش ایجاد کرد که می‌توانست‌رسید جلوی برخورد صاعقه‌ها را بگیرد.
اما نمی‌شد جلوی‌گنجینه‌های آن را به‌خودش طور کامل گرفت.
بخشی از بدن یولگئوم مورد‌گوش اصابت صاعقه قرار گرفت و جای‌اخم زخم‌های سیاهی روی آن باقی ماند.
در همین حال، نزار با سپردن‌اژدها یولگئوم به دستبند قادر مطلق، شروع‌ضربه به فشار آوردن روی میگو کرد.
حتی با وجود مبارزه همزمان‌دیگرش با هر دوی آن‌ها، او‌رسید کاملاً ریلکس و خونسرد بود.
طوفان‌های رعد و برقی که توسط خدمتگزاران ستارگان‌اینکه ایجاد شده بودند، هر چند ثانیه یک بار‌پشت از آسمان می‌باریدند و به قدرت چکش او می‌افزودند.
میگو نسبتاً خوب مبارزه می‌کرد.
او با استفاده آزادانه از قدرت هاله،بودند ضربات صاعقه نزار را دفع کرد و‌کرده حتی از فرصت‌ها برای ضدحمله بهره برد.
تا همین جا بیش‌تاب از ۱۰ حمله مرگبار روی‌گوش بدن دشمن پیاده کرده بود.
با این وجود،گنجینه‌های نزار اصلاً خم‌خودش به ابرو نیاورد.
اگر به آن فکر می‌کردی، بدن او یک موجود زنده نبود.اخم همه‌چیز، از پوست گرفته تا اندام‌های داخلی‌اش، با مواد آلی مصنوعی و‌عصبانی دقیقی که بر پایه ارگانیسم‌های زنده ساخته شده بودند، جایگزین شده بود.
قابلیت ترمیمش اون‌قدر عالی بود که تمام آسیب‌های ناشی‌آورده از ضربات شمشیر میگو رو درجا محو می‌کرد. نزار که‌پنهان چند دقیقه‌ای با حملات میگو سرگرم بود، زد زیر خنده.
با قیافه‌ای بی‌خیال دست‌هاش‌تاب رو تکون داد و‌بلندی یهو تاکتیکش رو عوض کرد.
با استفاده از دستبند قادر مطلق‌خودش یه چکش دیگه احضار کرد و‌کرده بی‌هدف شروع کرد به کوبیدن میگو.
میگو که نمی‌تونست زیر‌بلندی این ضربات پی‌درپی دوام‌گیر بیاره، شروع کرد به عقب‌نشینی.
سپرش داغون شد و‌شمشیر حتی هاله‌اش هم بر اثر‌آورده شدت ضربات به لرزه افتاد.
درسته که می‌گن بدن پادشاه‌دیگرش شیاطین ذاتاً پر از استعداده،رسید اما اون هنوز خیلی بی‌تجربه بود.
وقتی کنترل اوضاع از‌اژدها دست بره، دیگه راهی‌اینکه برای برگردوندن ورق نیست.
چکش نزار در‌کوبیده نهایت سپر میگو‌رسید رو در هم شکست.
میگو سریع شمشیرش رو چرخوند و تکه‌ای از سپر‌آورده رو پس زد. با این کار از آسیب دیدن‌پشت جلوگیری کرد، اما فقط باعث شد بیشتر خسته بشه.
تو همون لحظه، نزار بدن میگو رو چنگ‌بلندی زد. میگو توی مشت گنده‌ی اون دست‌وپایی زد،جلو اما حتی یه میلی‌متر هم نتونست تکون بخوره.
یولگئوم با‌شمشیر عجله قدرت جادوییش‌بودند رو جمع کرد.
اما اوضاع تغییری نکرد. دستبند قادر‌رسید مطلق همچنان به شکل ترسناکی قوی بود‌نگاه و قدرت خود یولگئوم هم محدودیت داشت.
با قیافه‌ای پر‌سپر از خشم به‌اژدها نزار خیره شد.
اگر مهر و موم رو بشکنم...هدف اگه به عنوان یه فرشته مقرب‌گیر بیدار بشم، عمراً این‌طوری عقب رانده نمی‌شم.
اما مهر و موم نباید‌بودند بدون اجازه خدا باز می‌شد.ضربه این کار به معنی خیانت بود.
برای همین، یولگئوم فقط‌بلندی می‌تونست از روی عصبانیت‌گیر دندون‌هاش رو به هم بسابه.
نزار مشتش رو محکم‌تر کرد.گنجینه‌های میگو در نهایت از شدت فشار‌مستقیماً از هوش رفت و بی‌حال افتاد.
نزار پوزخندی‌قوس زد و به‌دیگرش یولگئوم نزدیک شد.
«هاهاها، حتی تو،گنجینه‌های خدای اژدهایان، هم‌خودش نمی‌تونی جلوم وایسی!»
«میگو رو ول کن.»
«نمی‌شه. برگرد و‌سپر بهشون بگو. این فسقلی‌بودند قراره اسباب‌بازی من بشه.»
«اگه حتی‌قوس یه انگشت بهش‌دیگرش بزنی، پشیمون می‌شی.»
«پشیمون؟ فکر‌شمشیر می‌کنی من از‌بودند این کارا می‌کنم؟»
یه بار دیگه، حجم‌بلندی عظیمی از رعد و‌گیر برق از آسمون فرود اومد.
سپر محافظ یولگئوم نتونست دوام بیاره‌اژدها و در هم شکست. کل بدنش‌ضربه زیر بارش رعد و برق سوخت.
حتی اژدهای طلای‌بزرگی حقیقی هم از شدت‌کوبیده شوک از هوش رفت.
وقتی یولگئوم روی زمین افتاد، نزار با‌آورده پا روی سرش رفت، اون رو توی‌خراش خاک فرو برد و روش رو برگردوند.
«چقدر خسته‌کننده.»
نزار در حالی که میگو‌گنجینه‌های رو تو دستش گرفته بود،اینکه به سمت قصرش راه افتاد.
وقتی یولگئوم بهوش‌بزرگی اومد، نزار دیگه‌هدف کاملاً غیبش زده بود.
لحظه‌ای که بهوش‌گنجینه‌های اومد، درد وحشتناکی کل‌آورده بدنش رو فرا گرفت.
نزدیک بود دوباره از هوش بره،رسید اما با اجرای فوری یک جادوی‌جلو بازیابی تونست وضعیتش رو تثبیت کنه.
آروم از جاش‌سپر بلند شد. قدم‌هاش‌اژدها سست و بی‌رمق بود.
از شمشیرش به‌بزرگی عنوان عصا استفاده کرد‌کوبیده تا سر پا بمونه.
حتی به عصبانی‌گنجینه‌های شدن فکر هم نمی‌کرد.آورده این مسئله‌ی کوچیکی نبود.
نزار کاملاً زنده شده بود.
نه، به نظر می‌رسید حتی از‌اژدها قبل هم قوی‌تر شده. انگار داشت‌ضربه با سرعت سرسام‌آوری دانش جادویی جمع‌آوری می‌کرد.
باید این‌قوس موضوع رو‌تاب به فرشته‌ها بگیم؟
یا فقط منتظر وحی بمونم؟
افکار بی‌شماری‌هدف به ذهنش‌بلندی خطور کرد.
و در‌بگیرد نهایت به‌شمشیر یک نتیجه رسید.
قبل از اینکه به خدا تکیه‌هدف کنم، بهتره اول طبق قوانین هر‌گیر کاری از دستمون برمیاد انجام بدیم.
با عجله به نویه‌کان برگشت.
ماجرای بلایی که سر میگو‌گوش اومده بود رو برای سیگنی، رگین‌اخم و لکسیا تعریف کرد و گفت:
«من می‌رم به دنیای‌شمشیر زیرین. تا اون موقع، شلوغش‌آورده نکنید و فقط منتظر بمونید.»
یولگئوم قصد داشت‌بزرگی دئوس و زیک‌هدف رو هرچه سریع‌تر برگردونه.
در همین حین، نزار میگو رو‌خودش تو یه قفس زندانی کرد و‌کرده اون رو کنار تخت پادشاهیش آویزون کرد.
نزار ده متر قد داشت. میگو که الان‌گیر قدش به زور به صد و چهل سانتی‌متر‌دید می‌رسید، فقط به اندازه کف دست نزار بود.
«دیدنش لذت‌بخش نیست؟ کی‌کی‌کی‌کی‌کی.»
نزار به چپ‌بزرگی و راست نگاه‌هدف کرد و نیشخندی زد.
اشراف و غول‌های پادشاهی‌ای که‌بودند خودش ساخته بود هم باهاش‌ضربه همراهی کردن و ریزریز خندیدن.
میگو با‌هدف عصبانیت داد‌بلندی زد: «ولم کن!»
«من؟ چرا‌بگیرد باید همچین‌شمشیر کاری بکنم؟»
«مگه نمی‌دونی بابای من کیه؟»
«می‌دونم. خوبم می‌دونم.»
«پس باید بترسی!»
«که‌که‌که‌که‌که‌که‌که، انگار‌بگیرد تو واقعاً‌شمشیر نمی‌دونی من کی‌ام.»
«یه غول زشت و بدترکیب!»
اشراف از‌شمشیر این حرفش‌اژدها به خشم اومدن.
«چطور جرئت می‌کنی‌کوبیده به پادشاه بزرگ‌رسید همچین توهینی بکنی!»
«استاندارد زیبایی شخص‌سپر نزاره. هرچی بیشتر‌اژدها شبیهش باشی، خوش‌قیافه‌تری!»
«انگار واقعاً دلت می‌خواد بمیری!»دیگرش میگو برگشت و بهشون نگاه‌رسید کرد. اونا انسان‌ها و کوتوله‌ها بودن.
«چرا یه غول‌گنجینه‌های رو به عنوان‌خودش اربابتون می‌پرستین؟ خجالت نمی‌کشین؟»
«تو چرا خدا رو می‌پرستی؟گوش برای موجودات کوچیکی مثل ما‌کمانه طبیعیه که به خدا خدمت کنیم.»
«این مشیت طبیعته.»
میگو وقتی دید اونا‌تاب بی‌وقفه دارن نزار رو‌بلندی ستایش می‌کنن، زد زیر خنده.
با اینکه سنش کم بود، اما انسان‌آورده نبود. با وجود اینکه همون چیزها رو می‌دید‌برنداشت و می‌شنید، اما خیلی بیشتر از اونا می‌فهمید.
آدم‌هایی که از زمان‌بلندی تولد تا الان باهاشون‌گیر بود، همگی موجوداتی خارق‌العاده بودن.
در مقایسه با‌سپر اونا، تمام آدم‌های اینجا‌بودند رقت‌انگیز به نظر می‌رسیدن.
«دیگه این‌قدر حقیر نباشین.تاب خدا دیگه چیه؟ اون‌بلندی فقط یه غول زشته!»
اشراف دوباره جیغ‌گنجینه‌های و داد راه انداختن‌آورده و به میگو پریدن.
تو همون لحظه، نزار‌بلندی دستش رو بالا برد‌گیر و همه رو ساکت کرد.
رنگ از‌بگیرد رخسار انسان‌ها‌شمشیر و کوتوله‌ها پرید.
میگو نگران شد که نکنه‌دیگرش نزار عصبانی بشه. اما نزار‌رسید اصلاً ناراحت به نظر نمی‌رسید.
«واقعاً غرور زیادی داری.»
«غرور داشتن حقمه.»
«بچه یه‌بگیرد نژاد شیطانی بودن‌گنجینه‌های چه غروری داره؟»
«پس تو هم برای‌تاب پادشاه غول‌ها بودن زیادی‌بلندی خودت رو تحویل می‌گیری.»
«من غول‌شمشیر یا همچین‌اژدها چیزی نیستم.»
«اگه با این‌کوبیده هیکل غول نیستی،رسید پس چی هستی؟»
«آداپا. یه انسان رده‌بالا.»
«دروغه. تو یه‌بزرگی غول جهش‌یافته‌ای. فقط‌هدف یه کم باهوش شدی.»
«انگار یولگئوم‌شمشیر چیزی درباره‌اژدها من بهت نگفته.»
«یولگئوم شخصیت نجیبی داره.بلندی چرا باید درباره موجود‌گیر پستی مثل تو حرف بزنه؟»
«نجابت؟ هاهاها،بگیرد نجابت برای‌شمشیر یه مارمولک.»
«از اول‌قوس تا آخر هر‌دیگرش چی می‌گی مزخرفه.»
«داری می‌گی دروغگوام؟»