---

---

---

لطفا کپی و بازنشر نکنید،

روی ترجمه کارها زحمت خیلی خیلی زیادی کشیده شده،

لطفا شور و شوق ما رو کور نکنید،

منبع: ناولها | novelha.net

---

---

---

← برگشت

چرا از شیطان شاه بودن دست کشیدم

چپتر 231: ۵۳. دست‌فروش شیاطین، فرشتگان و جنگجویان • ⏱ 12 دقیقه

چپتر 231: ۵۳. دست‌فروش شیاطین، فرشتگان و جنگجویان

0

سه روز بعد.

یک مهمان‌چرا​ به خانه‌اومده​ امن یولگئوم آمد.

زکه با شنیدن‌راست​ صدای تق‌تق بلندی‌ورم‌کرده‌اش​ در را باز کرد.

«آقای اسکاتول!‌صورت​ اوه، آقای‌می‌مالید​ اسکاتیل هستید.»

«همون اسکاتول کافیه.‌سوم​ چون الان ظاهر‌آن‌قدر​ یه پری رو دارم.»

خدمتکار میکائیل، اسکاتول،‌شده​ با لبخندی معذب‌نگاه‌های​ سرش را خم کرد.

«تا حالا چند‌راست​ بار دنیا رو‌ورم‌کرده‌اش​ زیر و رو کردین؟»

این را در حالی گفت‌لبخند​ که کتش را درمی‌آورد و‌تعریف​ آویزان می‌کرد، و بعد برگشت.

در همان لحظه،‌سوم​ مشتی تمام زاویه‌آن‌قدر​ دیدش را پر کرد.

بام.

وقتی سرش را بالا آورد،‌صورت​ مشت دوم و بعد مشت‌هنوزم​ سوم هم به صورتش کوبیده شد.

آن‌قدر ناگهانی بود که نتوانست‌لبخند​ جاخالی بدهد. البته طرف مقابل‌تعریف​ هم حریف دست‌وپا بسته‌ای نبود.

گونه‌ی بی‌حسش را گرفت و‌کوبیده​ سرش را بالا آورد و‌جاخالی​ دئوس را دید که نیشخند می‌زد.

«قسم خورده بودم اگه یه روزی دوباره‌مردمه​ دیدمش، سه تا مشت حواله‌اش کنم. ولی‌همین​ یادم نمیاد اصلاً واسه چی همچین قسمی خوردم.»

یولگئوم گفت:

«به خاطر اون مترونوم بود.»

«اوه، راست میگی. همون.»

اسکاتول در حالی‌شده​ که صورت ورم‌کرده‌اش را‌مردمه​ می‌مالید، لبخند تلخی زد.

«هنوزم که همون‌قدر بی‌اعصابی.»

«این الان‌صورت​ تعریف بود‌می‌مالید​ دیگه، نه؟»

«بیا همین‌طور فرضش کنیم.»

«ولی من یه فرشته‌اومده​ رو صدا زدم، پس چرا‌هستی​ یه پری پا شده اومده؟»

«فکر کنم‌مترونوم​ به خاطر‌میگی​ نگاه‌های مردمه.»

«تو از اون آدمایی‌می‌مالید​ هستی که اصلاً به‌همون‌قدر​ این چیزا اهمیت میدن؟ تو؟»

«فعلاً در‌دوم​ همین حد‌صورتش​ بی‌خیالش می‌شم.»

اسکاتول سپس‌چرا​ رو به‌اومده​ یولگئوم تعظیم کرد.

با این‌که او فقط‌میگی​ لبخند می‌زد، یولگئوم آهی‌لبخند​ کشید و کفری شد.

«تقصیر منه. باشه؟»

«منظورت چیه؟»

«منظورم میگوئه. گفتم خودم‌اومده​ مراقبشم و بزرگش می‌کنم...‌آدمایی​ ولی آخرش گمش کردم.»

«همین کافیه. به نظر میاد برگشته سر جای اصلیش. همین که بشه‌بی‌اعصابی​ پادشاه شیاطین ششصد و شصت و هفتم و جنگی رو که ده‌اومده​ سال دیگه راه می‌افته رهبری کنه، کافیه. فرمان خدا هنوز شکسته نشده.»

دئوس اخم کرد.

«فکر کردی می‌ذارم همچین اتفاقی بیفته؟ بعد از این‌که اون‌جاخالی​ نزار عوضی رو نابود کردم، برمی‌گردم به همون مقام پادشاه‌بی‌حسش​ شیاطینم. حتی اگه قرار باشه بمیرم هم خودم باید بمیرم.»

«ولی مهم نیست.‌شده​ نه، اتفاقاً این‌طوری‌نگاه‌های​ بیشتر خوشم میاد.»

«بیا این‌طور بگیم...‌راست​ خب، تا کجای‌ورم‌کرده‌اش​ قضیه رو شنیدی؟»

«اول از همه، شنیدم که دارن یه گروه‌همون‌قدر​ از جنگجوها رو جمع می‌کنن تا نزار رو‌فرشته​ بکشن و بعدش اومدم. زکه قراره قهرمان باشه، درسته؟»

زکه لبخندی‌دوم​ زد و پشت‌کوبیده​ سرش را خاراند.

«انگار همین‌طوره.»

«دئوس، تو قراره چی‌کار کنی؟»

«تاجر.»

«هنوز اون‌دوم​ نقش رو‌صورتش​ ننداختی دور؟»

«هاه. اتفاقاً خیلی‌شده​ هم خوب جواب داده.‌مردمه​ تو چی، پری هستی؟»

«آره.»

«قراره با‌صورت​ معدن من‌می‌مالید​ چی‌کار کنی؟»

«کدوم معدن رو میگی؟»

«می‌خوای بزنی‌چرا​ زیرش؟ معدن‌اومده​ روباز آگایاتا دیگه.»

«...دلیلی که الان قیافم به این‌ورم‌کرده‌اش​ روز افتاده رو یادت رفته که دوباره‌تعریف​ داری اون نقشه‌ی قدیمی رو می‌کشی وسط؟»

«مگه میشه یادم بره؟»

«مگه همون لحظه‌ای که برگشتی به مقام‌ناگهانی​ ارباب شیاطین، قرارداد باطل نشد؟ عمراً یه پری‌حریف​ بیاد معدن رو دودستی تقدیم پادشاه شیاطین کنه.»

«منم که دوباره شدم تاجر.»

«در مورد‌مترونوم​ بازخواست کردن‌میگی​ طرفین درگیر...»

«طرفین درگیر هم الان‌می‌مالید​ اومدن همین رو بگن.‌همون‌قدر​ اموالم رو پس بده.»

«ها، منو صدا‌سوم​ زدی که فقط همین‌ناگهانی​ چرت‌وپرت‌ها رو تحویلم بدی؟»

«اوه. هوم. به هر‌اومده​ حال، من هیچ حرفی‌آدمایی​ در این مورد ندارم.»

«خب، بیا بعداً در مورد معدن روباز‌می‌مالید​ حرف بزنیم. برگردیم سر قضیه نزار. حالا تو‌بیا​ قراره چه کلاسی باشی؟ شمشیرزن پری؟ جادوگر پری؟»

«مجبورم انتخاب کنم؟»

«معلومه. این یه گروه قهرمانیه، مگه نه؟‌ناگهانی​ محض اطلاعت، همین الانش هم یه جادوگر‌مقابل​ سبز و یه جادوگر سیاه تو گروه داریم.»

«اگه قرار‌چرا​ باشه جادوگر بشم،‌فکر​ می‌شم جادوگر سه‌رنگ.»

«آره جون خودت.»

«پس می‌شم همون شمشیرزن جادویی.»

«بسیار خب،‌دوم​ پس تو می‌شی‌کوبیده​ پیشخدمتِ شمشیرزن جادویی.»

«یه چیز‌چرا​ عجیبی اون‌اومده​ آخرش نبود؟»

«بهتره کسی که تجربه داره‌صورت​ این کار رو بکنه، مگه‌هنوزم​ نه؟ برو کارهای خونه رو بکن.»

«واقعاً هیچ فرقی نکردی.‌می‌مالید​ مهم نیست. هر چی‌همون‌قدر​ دوست داری صدام کن.»

«خوبه. خب پس پیشخدمت، اول‌کوبیده​ برو یه کالسکه پیدا کن و‌بدهد​ بیار. یه چیز بزرگ و خفن.»

«از همین‌چرا​ الان داری‌اومده​ ازم کار می‌کشی؟»

«اوه.»

«ولی اینجا... هیچ جاده‌ای‌می‌مالید​ نیست که بتونی با‌همون‌قدر​ کالسکه اسبی ازش رد بشی.»

«برای این‌که یه پیشخدمت‌صورتش​ لایق باشی، باید خودت‌بود​ این مشکل رو حل کنی.»

«من هیچ قصد و‌اومده​ نیتی برای تبدیل شدن‌آدمایی​ به یه پیشخدمت لایق ندارم.»

یولگئوم گفت:

«به هر حال قراره از اینجا‌تلخی​ برید. پس فقط کافیه تا پایین کوه‌همین‌طور​ برید و بعدش یه کالسکه پیدا کنید.»

«این‌طوری قبول نیست.»

«چرا؟»

«چون اون‌وقت‌مترونوم​ دیگه زورگویی‌میگی​ حساب نمی‌شه.»

«عالیجناب.»

همان‌طور که یولگئوم‌سوم​ گفت، دئوس و بقیه‌ناگهانی​ نویه‌کان را ترک کردند.

زکه، سیگنی،‌چرا​ سادیموس، لاخه و‌فکر​ دو شوالیه اصلی.

آن‌ها مدت طولانی‌ای در نویه‌کان‌صورت​ زندگی کرده بودند و ترک‌هنوزم​ کردن خانه‌شان حس عجیبی داشت.

در حین پایین‌ورم‌کرده‌اش​ آمدن از کوه،‌تلخی​ لاخه به حرف آمد.

«هیولاها... کمتر شدن.»

او همیشه نقش‌شده​ دیده‌بان را در‌نگاه‌های​ نویه‌کان بازی می‌کرد.

این برایش تبدیل به یک عادت شده بود که با‌هنوزم​ قدم گذاشتن روی زمین و پخش کردن ریشه‌های نازکش تا‌صدا​ شعاع چند صد متری، حضور دشمن را از قبل تشخیص دهد.

حتی الان هم که به‌طور‌لبخند​ طبیعی اطراف را بررسی می‌کرد،‌تعریف​ متوجه تغییری در محیط شد.

«منظورت اینه‌دوم​ که هیولاها‌صورتش​ کم شدن؟»

با سؤال زکه، لاخه‌اومده​ نگاهی به اطراف انداخت‌آدمایی​ و دوباره دهان باز کرد.

«حتی یه دونه‌راست​ هیولای ماگ‌وورت هم تو‌می‌مالید​ شعاع سیصد متری نیست.»

«چطور ممکنه همچین اتفاقی...»

دئوس پرید وسط حرفشان.

«چیز عجیبی نیست. مسیری که هیولاهای ماگ‌وورت ازش به‌عنوان گذرگاه استفاده می‌کردن،‌میدن​ آتشفشان آیو بود. ولی الان غول‌ها دارن از اون مسیر استفاده می‌کنن. ارتش‌منه​ غول‌ها مرتب اونجا رژه می‌رن، پس هیولاها حتماً از اون مسیر دوری کردن.»

زکه خنده تلخی کرد.

«انگار نزار بالاخره‌ورم‌کرده‌اش​ مشکل هیولاهای ماگ‌وورت‌تلخی​ رو حل کرده.»

«این که راه‌حل نیست.‌صورتش​ اگه غول‌ها ازش استفاده‌بود​ نکنن، هیولاها دوباره برمی‌گردن همون‌جا.»

از آنجایی که هیچ هیولایی سر‌نگاه‌های​ راهشان نبود، پایین آمدن از کوه‌میدن​ فقط سه چهار ساعت طول کشید.

بعد از طلوع خورشید‌میگی​ راه افتاده بودیم و‌لبخند​ حوالی ظهر به ساحل رسیدیم.

گروه بلافاصله‌صورت​ به سمت شهر‌لبخند​ مجاور حرکت کرد.

جو عمومی به خاطر جنگ آن‌قدر متشنج‌ناگهانی​ و ناآرام بود که دروازه‌های قلعه حتی در‌حریف​ روز روشن هم کیپ تا کیپ بسته بودند.

با این حال، در کناری مخصوص مسافران‌مردمه​ باز بود. گروه تصمیم گرفت شب را‌همین​ در قلعه بماند و اتاقی پیدا کرد.

زیک، یولگئوم، دئوس و اسکاتول.

هر چهار نفر‌ورم‌کرده‌اش​ عصر دوباره در میخانه‌هنوزم​ دور هم جمع شدند.

وقتی یولگئوم گفت که می‌خواهد غذاهای لذیذ قلعه‌بود​ را بچشد، دئوس دخالت کرد، زیک به بیرون کشیده‌بسته‌ای​ شد و حتی اسکاتول هم یواشکی قاطی ماجرا شد.

اسم میخانه «لانه سایرن» بود. نشانه‌ای‌نگاه‌های​ به شکل یک آدم بالدار هم‌میدن​ به عنوان تابلوی آن استفاده می‌شد.

در آن فضای پر سر‌صورت​ و صدا، گروه میزی گرفت‌هنوزم​ و نوشیدنی و مزه سفارش داد.

وقتی نوشیدنی‌ها دست به دست شد و ظرف‌های‌همون‌قدر​ مزه و بطری‌های خالی روی هم تلنبار شدند،‌فرشته​ اسکاتول زد زیر خنده و به دئوس نگاه کرد.

«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم‌سوم​ دوباره بتونم این‌طوری‌آن‌قدر​ با شماها وقت بگذرونم.»

دئوس نوشیدنی‌اش را بالا کشید.

«منم نمی‌دونستم‌مترونوم​ این‌قدر پررویی که‌صورت​ دوباره برگردی پیشم.»

«من پرروام؟»

«معلومه که هستی.‌سوم​ چند بار از‌آن‌قدر​ پشت بهم رکب زدی.»

«تو هم‌چرا​ اون‌قدرها با‌اومده​ من صادق نبودی.»

«ولی آخه چرا تو؟ به عنوان‌ورم‌کرده‌اش​ یه پیش‌خدمت، قشنگ داری سعی می‌کنی‌بی‌اعصابی​ با اربابت یکی به دو کنی.»

«اوه، اون فقط یه نقش‌لبخند​ بود. حالا واقعاً قراره حقوقم‌تعریف​ رو درست و حسابی بدی؟»

«البته. من یه معدن بزرگ‌کوبیده​ تو سرزمین پریان دارم. صدها‌جاخالی​ میلیون پول از همون‌جا میاد.»

«هاهاها، عجب شوخی بامزه‌ای‌اومده​ بود.» دئوس لیوان خالی‌آدمایی​ اسکاتول را پر کرد.

«خب، به هر حال، کینه‌ها و روابط بدی وجود داشته. ولی اینکه فقط به خاطر یه دعوا‌فرضش​ تا ابد از یکی متنفر باشی، مسخره نیست؟ تو کار خودت رو کردی و منم کار خودم‌همین​ رو. بیا دیگه از هم کینه به دل نگیریم. تو که دیگه حتی ارباب شیاطین هم نیستی.»

«راستش، این موضوع یکم سخته.‌لبخند​ چطوری باید باهات رفتار کنم،‌تعریف​ حالا که دیگه ارباب شیاطین نیستی؟»

«همون تاجر شماره یک کافیه.»

«برای این‌چرا​ حرف زیادی‌اومده​ قوی هستی.»

دئوس شانه‌ای بالا‌راست​ انداخت و لیوان‌ورم‌کرده‌اش​ خالی‌اش را جلو برد.

اسکاتول لیوانش را پر کرد. اسکاتول،‌تلخی​ فرشته‌ای در کالبد یک پری، نگاهی به‌همین‌طور​ گروه انداخت و دوباره لبخند معذبی زد.

«خب، ما گروهی نیستیم‌صورتش​ که فقط یکی دو‌بود​ تا مشکل داشته باشه.»

«بیا چیزای کوچیک رو بذاریم کنار. پس‌مردمه​ هنوزم داری برنامه اون جنگی که قراره‌همین​ ده سال دیگه راه بیفته رو جلو می‌بری؟»

«خب. من رده‌پایینم. وقتی بالادستی‌ها‌صورت​ بهم می‌گن یه کاری بکنم،‌هنوزم​ فقط می‌گم چشم و انجامش می‌دم.»

«گفتی فرشته‌صورت​ سمت چپ‌می‌مالید​ میکائیل هستی، نه؟»

«وابستگی سازمانیم که این‌طوریه.»

«چرا سعی‌چرا​ کردی میگو‌اومده​ رو حذف کنی؟»

«تو یهو پریدی وسط.‌میگی​ چون خیلی ریسک داشت که‌تلخی​ به حال خودش رها بشه.»

«تو معبد خدا هیچ‌جا ثبت نشده‌تلخی​ که بچه‌ای بین یه پادشاه شیاطین‌بیا​ و یه جنگجو به دنیا بیاد.»

«این رو اضافه می‌کنم چون فکر کنم‌ناگهانی​ ممکنه بعضیا با این حرفم دچار سوتفاهم‌مقابل​ بشن، ولی من مشخصاً دنبال همچین چیزی نبودم.»

«معلومه. مگه می‌شه به یه دختر‌نگاه‌های​ ده‌ساله چشم داشته باشی؟ حتی اگه ارباب‌فعلاً​ شیاطین هم باشی، دیگه این‌قدر آشغال نیستی.»

«ببینمت، تیکه می‌ندازی عوضی؟»

«بذار این رو به‌می‌مالید​ حساب تلافی اون سه‌همون‌قدر​ باری که ازت کتک خوردم.»

«اون موقع که به‌صورتش​ عنوان یه پیش‌خدمت مطیع‌بود​ بودی رو بیشتر دوست داشتم.»

«چون الان دیگه همکاریم.»

صدای یولگئوم بلندتر شد.

«این خیلی معمولیه!»

«باز این چش شد؟»

«دئوس، اینو امتحان‌شده​ کن. این خوشمزه‌ست؟‌نگاه‌های​ واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟»

«چرا دوباره مست کردی؟»

«زود باش!»

چیزی که به‌سوم​ دستش داد، یک‌آن‌قدر​ جور گوشت تفت‌داده‌شده بود.

بوی کمی تندی داشت.

از همان اول هم معلوم بود که بردن این‌تلخی​ بحث کار سختی است، برای همین دئوس بی‌سروصدا گوشتی‌کنیم​ که یولگئوم به او داده بود را توی دهانش گذاشت.

این‌طور نبود که بدمزه باشد.

اگر می‌خواستم صادق باشم،‌صورتش​ مزه‌اش شبیه همان گوشت‌هایی بود‌نتوانست​ که در بیشتر رستوران‌ها می‌فروختند.

«چرا این‌طوریه؟»

«خوشمزه‌ست؟»

«فقط یه‌صورت​ چیزیه که‌می‌مالید​ می‌شه خورد.»

«نمی‌شه که هر چیزی رو خورد! خیلی وقته غذای‌نتوانست​ بیرون نخوردم. بیش از یه سال میگو رو بزرگ‌نبود​ کردم و تو اون خونه کوچیک فقط غذای خشک خوردم.»

«...واقعاً خیلی سختی کشیدی.»

«آره؟ درک می‌کنی؟»

«خیلی روی‌صورت​ چیزی که‌می‌مالید​ می‌خوری حساسی.»

«بهم بگو آدم خوش‌خوراک.»

«فقط یه‌چرا​ خوکی. یه خوکی‌فکر​ که چاق نمی‌شه.»

«هی!»

«به هر حال، اگه می‌خوای‌لبخند​ یه چیز خوشمزه بخوری، می‌تونی‌تعریف​ از زیک بخوای برات بپزه.»

«دقیقاً! ولی آشپزخونه نداریم.»

«آشپزخونه برای چی می‌خوای؟ قدیما‌فکر​ مردم تو خیابون یه منقل‌چیزا​ راه می‌نداختن و همون‌جا آشپزی می‌کردن.»

دئوس این را‌راست​ در حالی گفت که‌می‌مالید​ به زیک نگاه می‌کرد.

«حالا که بهش‌ورم‌کرده‌اش​ فکر می‌کنم، می‌شه از‌هنوزم​ این راه پول درآورد.»

«بله؟»

«می‌خوای به‌چرا​ چرخوندن اون دکه‌فکر​ غذافروشی ادامه بدی؟»

«مگه قرار نیست‌راست​ با شکست دادن... نزار،‌می‌مالید​ دنیا رو نجات بدی؟»

«باید نجاتش بدم. ولی وقتی زمین رو می‌کنی مگه از توش پول درمیاد؟ من دیگه هیچ اموالی‌صدا​ ندارم. الان که بهش فکر می‌کنم، فکر کنم هر چی پول برام مونده بود رو تو انبار‌سپس​ پادشاه شیاطین جا گذاشتم. دروازه انتقال به اونجا رو هم دادم به میگو. واقعاً چه وضع مزخرفیه.»

دئوس گونه‌اش را‌سوم​ خاراند و دوباره‌آن‌قدر​ دهان باز کرد.

«اینکه برگردم دنیای شیاطین و بگم: ببخشید، می‌شه پولای تو انبار‌اهمیت​ رو بهم پس بدید؟ خیلی بی‌کلاس و مسخره به نظر می‌رسه.‌کشید​ فکر نکنم الان حتی پول خرید یه کالسکه رو هم داشته باشم.»

«یعنی برنامه داشتی بدون اینکه‌صورت​ حتی یه قرون بهم پول‌هنوزم​ بدی، ازم بخوای باهات بیام؟»

اسکاتول پرسید‌صورت​ و دئوس‌می‌مالید​ سر تکان داد.

«خب وظیفه یه پیش‌خدمته‌صورتش​ که برای این‌جور چیزا‌بود​ یه فکری بکنه، نه؟»

«الان که بهش فکر می‌کنم، حس می‌کنم به‌آدمایی​ طرز وحشتناکی سرم شلوغه. یه فرشته دیگه می‌فرستم،‌می‌شم​ سعی کن یه جوری اون رو راضی کنی.»

«بذار فکر کنم. دکه غذافروشی‌صورت​ زیک. پولساز می‌شه یا نه؟ اگه‌همون‌قدر​ خوب دربیاری، حقوق درشتی بهت می‌دم.»

«به نظر می‌رسه‌ورم‌کرده‌اش​ این عملیات مشکلات‌تلخی​ زیادی داره، نه؟»

زیک رو به دئوس گفت.

«ولی من تحت تعقیبم.»

«اوه، یه جنگجوی‌راست​ تاریک یا همچین‌ورم‌کرده‌اش​ چیزی افتاده دنبالت؟»

«بله.»

«خب این‌طوری بهتر نیست؟»

«بله؟»

«کی فکرش رو می‌کنه یه آشپز، جنگجو باشه؟ اگه با‌هنوزم​ یه شمشیر تو خیابون راه بری، ممکنه فکر کنن قهرمانی.‌صدا​ ولی اگه تو یه دکه غذا بفروشی، کسی تو رو نمی‌شناسه.»

«اوه، تقریباً قانع شدم.»

«چاره دیگه‌ای‌دوم​ نیست. بالاخره یکی‌کوبیده​ باید پول دربیاره.»

ناولها | novelha.net