چپتر 42: چرا از پادشاه شیاطین بودن استعفا دادم
0بزرگ‌ترین نقطه‌می‌دن قوت یک‌بیشتر قهرمان، شجاعتشه.
این وظیفه قهرمان بود که‌فقط تو خط مقدم، با یه سپر‌کلفتش جلوی حملات وحشیانه دشمن رو بگیره.
زیک در حالی که سپر ساخته شده‌طریق از فلس اژدهاش به اسم «دومزرا» رو‌بلند جلو گرفته بود، به سمت جلو حرکت کرد.
نه دندون‌های تیز هیدرا و نه زهر‌اون اسیدی و کشنده‌ای که از دهنش بیرون‌همون می‌پاشید، هیچ‌کدوم نتونستن سپر زیک رو بشکنن.
زهری که روی زمین‌بیشتر می‌ریخت، مثل گل و لای‌کفش‌هاش مذاب سطح زمین رو می‌پوشوند.
البته این یه گل و لای معمولی‌انجام نبود. وقتی زیک تصادفاً پاش رو روی اون‌تعادلش گذاشت، کفش‌های چرمیش سوختن و از بین رفتن.
همون لحظه که زیک از روی‌فقط غافلگیری قدمی به عقب برداشت، حمله‌کلفتش وحشیانه هیدرا به سپرش برخورد کرد.
شدت ضربه اون‌قدر زیاد‌وقتی بود که بدن زیک‌گذاشت رو به عقب پرتاب کرد.
همون لحظه که داشت به عقب رانده‌فریاد می‌شد، فرمانده شوالیه‌ها، کیلسه، با شونه‌اش به‌اما پشت زیک فشار آورد و نگه‌اش داشت.
«طاقت بیار، لرد زیک!»
تا به خودم اومدم، دیدم اون‌فقط پسربچه قهرمان حالا به درجه‌ای رسیده‌کلفتش که بهش لقب افتخاری «لرد» می‌دن.
«ممنونم! بیشتر تلاش می‌کنم!»
زیک این رو‌ممنونم فریاد زد و دوباره‌فریاد قدمی به جلو برداشت.
کفش‌هاش ذوب شده بودن و انگشت‌های پاش بیرون زده بود،پای اما اصلاً براش مهم نبود. با انگشت‌های پاش به زمین ناهموار‌درگیر چنگ انداخت، پشت سپرش پنهان شد و شمشیرش رو تاب داد.
هیدرا دوباره‌داد سرش رو چرخوند‌تمام و حمله کرد.
تمام حملات هیدرا‌نبود فقط از طریق‌پاش سرش انجام می‌شد.
مثل یه فیل، چهار تا پای‌می‌کنم کلفتش روی زمین ثابت بودن و دم‌زده بلند و سنگینش تعادلش رو حفظ می‌کرد.
زیک و شوالیه‌های ریشه جنوبی اون‌قدر‌طریق درگیر مبارزه با سر هیدرا بودن‌ثابت که اصلاً متوجه حضور الکس نشدن.
جایی که الکس‌سرش دوباره ظاهر شد،فقط واقعاً غیرمنتظره بود.
اون توی یه غار تاریک‌تصادفاً پشت سر هیدرا بود، انگار‌چرمیش که توی زمین کنده شده باشه.
«واو، باورم نمی‌شه‌ممنونم باید با یه‌می‌کنم همچین چیزی سروکله بزنم.»
الکس در حالی که زیر‌فقط لب غرغر می‌کرد، دستش رو کرد‌کلفتش تو آستینش و دوباره بیرون آورد.
اون پادشاه بیهولدرها‌سرش بود که در دوران‌طریق دمیورگوس ۶۶۶ام زندگی می‌کرد.
موجودی با صدها‌نبود شاخک و چندین‌پاش برابر اون چشم.
دستی که دوباره از‌بیشتر آستینش بیرون اومد، شکل یه‌کفش‌هاش شاخک به خودش گرفته بود.
نوک انگشت‌هاش که مثل‌تمام شلاق تاب می‌خوردن، ناگهان‌فیل تا چند متر کشیده شدن.
«میلامِ هزار تیغه!»
شلاق کاملاً تغییر شکل داد. برآمدگی‌های کوچیکی‌اون روش ظاهر شدن و هر کدوم به‌همون یه تیغه تیز و برنده تبدیل شدن.
شلاق تیغه‌دار خودبه‌خود چرخید‌بیشتر و یه صدای مکانیکی‌دوباره و چندش‌آور ایجاد کرد.
هیدرا چنان جا‌چرخوند خورد که یه‌طریق قدم به عقب رفت.
الکس با قیافه‌ای‌سرش کلافه و بی‌حوصله‌فقط شلاقش رو تاب داد.
با یه چرخش سریع،وقتی تیغه‌ها وزنه سنگین متصل به‌کفش‌های دم هیدرا رو قطع کردن.
بلافاصله بعد از‌ممنونم اون، الکس دوباره‌می‌کنم توی تاریکی ناپدید شد.
انگار نه انگار که کسی اونجا بوده؛انجام فقط دم قطع شده بود که توی آخرین‌تعادلش لحظات عمرش روی زمین دست و پا می‌زد.
از اونجایی که زیک تو خط مقدمِ‌طریق دریافت حملات هیدرا بود، فقط تمام تلاشش‌بلند رو می‌کرد تا تو اون لحظه دووم بیاره.
از طرف دیگه،نبود کیلسه رهبر شوالیه‌های‌پاش ریشه جنوبی بود.
دیدگاه و تسلط اون‌بیشتر به میدون نبرد اصلاً‌دوباره با زیک قابل مقایسه نبود.
با قطع شدن دم هیدرا توسط حمله الکس، حرکات این هیولا به طرز‌بلند محسوسی ناشیانه و مختل شده بود. کیلسه به محض اینکه حس کرد حملات هیدرا‌جایی داره ضعیف می‌شه، به شوالیه‌ها دستور داد تا یه حمله همه‌جانبه رو شروع کنن.
«حمله کنید! ای کوچولوهایی که برکت خاکی رو دریافت‌فیل کردید که به ریشه‌ها متصل است! تبرهاتون رو بالا‌می‌کرد ببرید و گردن این هیولای لعنتی رو هدف بگیرید!»
«آیاااا!»
کوتوله‌ها به‌می‌دن سمت جلو‌بیشتر هجوم بردن.
شش یا هفت تا از‌فقط کوتوله‌ها که مورد اصابت زهر‌پای هیدرا قرار گرفتن، درجا ذوب شدن.
با این حال، چندین برابر اون‌ها‌فقط از شوالیه‌ها به پهلوی هیدرا نفوذ کردن‌ثابت و با تبرهاشون پاهاش رو قطع کردن.
با هر ضربه سنگین تبر که صدای قطع‌گذاشت کردن یه درخت تنومند رو می‌داد، گوشت پای‌غافلگیری هیولا کنده می‌شد و خیلی زود استخونش بیرون زد.
مهارت‌های رزمی کیلسه‌ممنونم خیلی بالاتر از‌می‌کنم بقیه شوالیه‌ها بود.
اون پرش بلندی کرد‌تمام و نوک تیز کلنگش رو‌چهار تو گردن هیدرا فرو برد.
دلیل اینکه اون تونست این‌طوری مهارت‌هاش‌فقط رو به رخ بکشه، بیشتر از‌کلفتش هر چیزی به خاطر عملکرد زیک بود.
سپر «دومز لاگون» محکم‌وقتی بود و تیغه «دومز‌گذاشت راینو» به شدت تیز.
و «دستکش دومز»، انگار که واسه خودش جون‌دوباره داشته باشه، طبق اراده زیک این دو سلاح‌براش رو محکم‌تر از قبل تو دستش نگه داشته بود.
دقیقاً به لطف قدرت دستکش دومز بود‌انجام که تونست ضربه سر هیدرا رو مستقیماً‌سنگینش مهار کنه و سپر رو از دست نده.
به خاطر از دست‌چرخوند دادن وزن دمش، حرکات هیدرا‌فیل کند و سنگین شده بود.
از طرف دیگه، شوالیه‌های ریشه جنوبی با‌اون دیدن سپر قدرتمند زیک روحیه گرفتن و‌همون با شدت بیشتری به هیولا حمله کردن.
یکی! یه‌می‌دن سر قطع‌بیشتر شد و افتاد.
دو تا، سه‌چرخوند تا، چهار تا‌طریق و پنج تا!
پنج تا از هفت سر هیدرا‌فقط تا الان قطع شده بود و‌کلفتش زهر وحشتناک و کشنده‌اش همه‌جا می‌پاشید.
زیک با سپرش جلوی‌وقتی زهر رو گرفت و‌گذاشت از بارون کیلسه محافظت کرد.
بارون کیلسه با نگاهش از زیک‌می‌کنم تشکر کرد و ضربه به مراتب‌انگشت‌های محکم‌تری به گردن هیدرا وارد کرد.
این نبرد‌سرش بی‌رحمانه بالاخره به‌فقط پایان خودش رسید.
بیشترین اعتبار این پیروزی باید به الکس‌طریق می‌رسید که تعادل هیدرا رو به هم‌بلند زد، اما خب، هیچ‌کس متوجه کارش نشد.
حدود صد تا کوتوله‌وقتی روی بدن هیدرا ریختن‌گذاشت و هیولا رو تیکه‌تیکه کردن.
در نهایت، قبل از اینکه‌تلاش هیولا بتونه حتی یه جیغ‌ذوب مرگبار بکشه، قلبش از تپش افتاد.
هیولا شکست خورد.
زیکِ خسته و کوفته به‌تمام شمشیرش تکیه داد و بارون کیلسه،پای بازوی چپ زیک رو بالا برد.
«به این‌معمولی جنگجوی روی زمین‌تصادفاً ادای احترام کنید!»
«جنگجوی بزرگ!می‌دن به قبیله ریشه‌تلاش جنوبی خوش اومدی!»
بعد از تجربه این نبرد با هیدرا، نگرش کوتوله‌های‌چهار قبیله ریشه جنوبی نسبت به زیک و گروهش... یا‌شوالیه‌های دقیق‌تر بگم، نسبت به من و گروهم، کاملاً تغییر کرد.
هرچند زیک تو گیرودار مبارزه متوجه‌فقط نشده بود، اما به خاطر شدت نبرد،ثابت جراحات ریز و درشت زیادی برداشته بود.
عضلات بازوهاش پاره شده بود و این‌ور و اون‌ور کبودی‌های آبی‌رنگی‌سوختن دیده می‌شد. چند جای بدنش از جمله شونه‌ها، ران‌ها، پاها و‌برخورد گردنش هم به خاطر زهر دچار نکروز و بافت‌مردگی شده بود.
اون پایی هم که‌بیشتر روی زهر گذاشته بود،دوباره کاملاً سیاه شده بود.
حتی نمی‌تونست‌سرش درست راه‌تمام بره و می‌لنگید.
یولگئوم چند طلسم‌سرش بازیابی روی بدن‌فقط زکه اجرا کرد.
با این که همه‌ی آسیب‌ها نمی‌توانستند در‌اون یک چشم‌به‌هم‌زدن غیب شوند، اما زخم‌ها با‌همون سرعتی چند برابر بیشتر بسته و ترمیم شدند.
«لرد زکه! انگار در موردت دچار سوءتفاهم شده بودیم. ما، شوالیه‌های‌بودن قبیله ریشه جنوبی، هرگز این نبرد در کنار تو را فراموش‌شمشیرش نخواهیم کرد. دلم می‌خواهد اسمش را بگذارم ‹نبرد هفت سر›، اجازه می‌دهی؟»
زکه با فروتنی جواب داد: «نقش اصلی تو این نبرد رو شوالیه‌های‌ثابت قبیله ریشه جنوبی داشتن. راستش، منم که باید شکرگزار باشم که تونستم‌حضور به شوالیه‌ها کمک کنم و تو نبرد هفت سر تجربه به دست بیارم.»
برای کیلسه باورنکردنی بود که این‌فقط پسر با این سن کم، هم مهارت‌های‌ثابت فوق‌العاده‌ای داشت و هم این‌قدر متواضع بود!
«تو حتماً یه جنگجوی اصیل‌زاده‌ای.»
«زکه ون هالی‌ویچ، اسمم اینه.»
«هولی بیچ! این شهرت تو جنگ بزرگ قرن‌فیل ۳۷۵ام حسابی سر و صدا کرده بود و حالا‌می‌کرد آوازه‌اش به شوالیه‌های قبیله ریشه جنوبی ما هم رسیده!»
مشکل اینجا بود که این خاندان از قرن ۳۷۵ام به بعد‌پای به زور خودش را از ته جدول بالا کشیده بود، اما‌درگیر خب هیچ‌کس به خودش زحمت نداد که به این واقعیت اشاره کند.
«تو حتماً یه قهرمان از یه خانواده‌ی‌اون نامداری! واقعاً شرم‌آوره که حتی یه لحظه هم‌لحظه به همچین اصل و نسب بزرگی شک کردم.»
«نه بابا. تو‌ممنونم موقعیتی بودیم که‌می‌کنم جای شک داشت...»
زکه و بارون کیلسه داشتند‌فقط رفاقتی را شکل می‌دادند که فراتر‌کلفتش از نژاد و این حرف‌ها بود.
دئوس که تا آن موقع‌تمام در سکوت این صحنه را‌چهار تماشا می‌کرد، بالاخره دهان باز کرد.
«حالا اینا به کنار، نمی‌خوای ما‌پاش رو ببری پیش ملکه قبیله؟ یه‌بین چیزی هست که باید ازش بپرسم.»
بارون کیلسه‌می‌دن با تحقیر به‌تلاش دئوس پوزخند زد.
«لرد زکه. چطور همکارت می‌تونه این‌قدر بی‌ادب باشه؟ اگه‌چهار حتی نصف فضایل نیکوی تو رو داشت، ما الان‌شوالیه‌های این رابطه‌ی بد پر از سوءتفاهم و بی‌اعتمادی رو نداشتیم.»
دئوس با بی‌حوصلگی گفت: «چرا این‌قدر‌فقط حرف می‌زنی؟ اگه می‌تونی ببری که‌کلفتش ببر. اگه نمی‌تونی هم که هیچ.»
«من این موضوع رو به ملکه هیو گزارش‌گذاشت می‌دم. دنبالم بیا. لرد زکه، من رسماً تو و‌قدمی همکارانت رو به پایتخت قبیله ریشه جنوبی دعوت می‌کنم.»
«ممنونم. لرد کیلسه.»
شهر کوتوله‌ها که مثل ریشه‌های کوچکی‌طریق در دل زمین پخش شده بود،ثابت عظمتی به بزرگی یک قلعه‌ی انسانی داشت.
با این که مسیر مثل دانه‌های تسبیح به راهروها و‌چهار حفره‌های مختلفی تقسیم شده بود و صدها کیلومتر امتداد داشت، اما‌جنوبی رسیدن از یک سر شهر به سر دیگرش زمان زیادی نبرد.
در حالی که سرزمین‌وقتی انسان‌ها مسطح بود، شهر‌گذاشت زیرزمینی ساختاری سه‌بعدی داشت.
برای عبور از سه حفره و راهرو، آدم باید مسیری تقریباً یک کیلومتری را‌اما طی می‌کرد، اما از آنجا که حفره‌های اول و سوم در بالا و پایین‌فقط هم قرار داشتند، فاصله‌ی خطی مستقیم در بعضی موارد فقط چند ده متر بود.
شهر این کارگران زغال‌سنگ قدکوتاه که به یک گذرگاه اصلی و‌کلفتش خیابان‌های فرعی تقسیم می‌شد، به قدری پیچیده و در هم تنیده بود‌متوجه که هیچ‌کس غیر از خودشان حتی جرئت نمی‌کرد در آن گشت‌وگذار کند.
مرکز شهر قبیله ریشه جنوبی، یک‌فقط غار عمودی عظیم بود که حول‌کلفتش یک برج ستون‌مانند بزرگ شکل گرفته بود.
این حفره که حدود ۴۰۰ متر‌پاش قطر و یک کیلومتر ارتفاع داشت،بین به یک صخره‌ی غول‌پیکر تکیه داده بود.
برج هم با اتصال به‌تلاش سنگ بستر و چندین لایه‌ذوب از راهروها، تعادلش را حفظ می‌کرد.
آن صخره مثل شریان حیاتی این‌طریق شهر بود؛ همان ریشه‌ی جنوبی که نام‌بلند قبیله هم از آن گرفته شده بود.
تعداد کوتوله‌هایی که در شهر ریشه جنوبی‌طریق زندگی می‌کردند به هزاران نفر می‌رسید. برای‌بلند یک شهر زیرزمینی، این جمعیت واقعاً عظیم بود.
وقتی زکه به عنوان یک جنگجو و گروهش‌گذاشت به همراه فرمانده‌ی شوالیه‌ها وارد شهر شدند، کوتوله‌ها‌غافلگیری برای تماشای این منظره‌ی جدید دور هم جمع شدند.
بارون کیلسه‌می‌دن خطاب به‌بیشتر آن‌ها فریاد زد:
«برای بازگشت شوالیه‌های قبیله ریشه جنوبی و‌انجام بهترین دوست‌شون، جنگجوی انسانی، زکه، که همین‌سنگینش الان از شکار هیدرا برگشتن، هورا بکشید!»
کوتوله‌ها با شنیدن کلمه‌ی هیدرا حیرت‌زده‌فقط شدند و فریاد کشیدند. اما این‌کلفتش تعجب خیلی زود به تحسین تبدیل شد.
هیدرا!
هیدرا هیولایی بسیار قدرتمندتر از‌تلاش آن بود که فقط ۲۰۰ذوب شوالیه بتوانند آن را شکار کنند.
این خودش مدرکی بود که‌فقط نشان می‌داد این جنگجو و‌پای همراهانش چقدر مهارت بالایی دارند.
پس از بدرقه‌ی کوتوله‌ها، گروه‌تمام یکراست به سمت اتاق تاج‌چهار و تخت ملکه حرکت کرد.
شهر کارگران قدکوتاه زغال‌سنگ تاریک بود. حتی اتاق‌گذاشت تاج و تخت ملکه هم هرگز روشن‌تر از آتش‌هایی‌قدمی نبود که در شب سال نو دورش برپا می‌شد.
«ملکه‌ی بزرگ، خدمتگزار وفادار شما، بزرگ‌ترین‌می‌کنم شوالیه‌ی قبیله ریشه جنوبی، کیلسه، به‌انگشت‌های همراه دوستانش از شکار هیدرا بازگشته است.»
شوالیه‌ها چند‌سرش سینی را به‌فقط ملکه تقدیم کردند.
این‌ها مواد مفیدی بودند‌چرخوند که از تجزیه‌ی لاشه‌ی‌انجام هیدرا جمع‌آوری شده بود.
«عالیه، بارون کیلسه!»
«می‌خوام دوستان جدیدم رو به اعلیحضرت ملکه معرفی کنم. این جنگجوی‌بودن انسانی، زکه ون هالی جید لرد است. به همراه همراهانش دئوس،شمشیرش الکس و یولگئوم، به شوالیه‌های ما در شکار هیدرا کمک کردن.»
«تو یه جنگجوی بی‌نظیری! هیدرا قوی‌ترین هیولاییه که می‌تونیم باهاش روبه‌رو بشیم، اما فقط با یه تیم از جنگجوها شکار شده. نام هولی بیچ، یه جنگجوی برجسته‌ی رتبه D، تا مدت‌ها تو یاد قبیله ریشه جنوبی ما می‌مونه.»
زکه کمی معذب‌سرش شد و سرش‌فقط را پایین انداخت.
درست در همان لحظه،وقتی دئوس از کنارشان گذشت‌گذاشت و قدمی به جلو برداشت.
نگهبانان ملکه جا خوردند و نیزه‌های تبردارشان را‌دوباره بالا آوردند. اما به محض این که دئوس‌براش با آن‌ها چشم تو چشم شد، بدن‌هایشان خشک شد.
امکان نداشت یک نگهبان سلطنتی‌فقط معمولی بتواند در برابر چشمان‌پای شیطانی پادشاه شیاطین مقاومت کند.
ملکه گفت:داد «دست نگه دارید.تمام این کار بی‌ادبانه‌ست.»
دئوس با لحنی بی‌تفاوت گفت:تصادفاً «بی‌ادبانه‌ست و فکر نکنم منم‌چرمیش خیلی از این کار خوشم بیاد.»
ملکه پرسید: «منظورت چیه؟»
«یادت رفته اصلاً‌چرخوند برای چی از همون‌انجام اول شوالیه‌ها رو فرستادی؟»
کیلسه جلو پرید و‌چرخوند مسیر دئوس به سمت‌انجام ملکه را سد کرد.
«مهم نیست چقدر‌نبود با این جنگجو رفیقی،اون جلوی اعلیحضرت مؤدب باش!»
دئوس بی‌توجه به او‌بیشتر ادامه داد: «مگه به‌دوباره خاطر اون سم نبود؟»
کیلسه در‌سرش جواب سؤال دئوس‌فقط سر تکان داد.
«آره. و ما‌سرش هیدرا رو طی یه‌طریق نبرد شجاعانه شکار کردیم.»
ملکه با چهره‌ای‌نبود راضی، دستاورد کیلسه‌پاش را تحسین کرد.
«این عالیه. لرد‌ممنونم کیلسه، کار شما بیشتر‌فریاد از طلا ارزش داره!»
دئوس با کلافگی آهی‌تمام کشید: «خوبه، ولی کار‌فیل اون هیدرای سمی نبوده.»
«پس کار اژدهای خاکی...»
«کار اون‌معمولی کرم خاکی‌وقتی عوضی هم نبوده.»