چپتر 21: چرا از پادشاه شیاطین بودن استعفا دادم
0صبح روز بعد،خودم کله‌ی سحر، هر‌بدین سه‌تایشان سوار کالسکه شدند.
دئوس یهو پرسید:طرز «امروز دکه نودل‌فروشی‌میاد رو تعطیل می‌کنی؟»
زیک جواب داد: «آها، اون پیرزنی که فوت‌میاد و فن نودل پختن رو بهم یاد داد،شرقی گفت تا وقتی نیستم حواسش به دکه هست.»
دئوس فقط گفت: «که‌دارن این‌طور.» و بعد با بی‌حوصلگی‌حرف چشماش رو روی هم گذاشت.
زیک مثل بچه‌های حرف‌گوش‌کن کنار‌دستوری کالسکه‌چی نشسته بود و مشت‌های‌خندید گره‌کرده‌اش رو روی زانوهاش گذاشته بود.
الکس با لبخند تیکه‌ای انداخت: «قیافه‌ش‌میاد یه‌جوریه انگار دارن تنبیه‌ش می‌کنن.» زیک‌کیلومتری با شنیدن این حرف، گونه‌هاش سرخ شد.
«آخه... سر و‌می‌دم کله زدن با شما‌خوشم خیلی سخته، آقا الکس.»
الکس ابرویی‌یه‌جوریه بالا انداخت: «یعنی‌تنبیه‌ش من؟ نه ارباب؟»
«آره. شما دقیقاً‌خودم حس یه رئیس مستقیم‌جون و سخت‌گیر رو می‌دین.»
«هاها، خب، وقتی شرکت تجاری‌مون راه بیفته احتمالاً‌خانواده دقیقاً همین‌طور می‌شه. ولی زیک، تو یه قهرمانی. وقتایی‌نزدیک که تو مأموریت و ماجراجویی هستیم، تو رهبر مایی.»
«من کاملاً جایگاه خودم رو می‌دونم.فکرت هر دستوری که بهم بدین رو‌حدود با جون و دل انجام می‌دم!»
الکس خندید:یه‌جوریه «از این طرز‌تنبیه‌ش فکرت خوشم میاد.»
عمارت خانواده هولیشدر حدود‌می‌دونم پنجاه کیلومتری جنوب شرقی قلعه‌می‌دم جوریکس، نزدیک قلعه پومز بود.
با کالسکه، اگه یه‌کم‌فکرت عجله می‌کردن، یک روز‌خانواده و نیمه به اونجا می‌رسیدن.
قلعه پومز به عنوان پایتخت‌طرز پادشاهی گلون، خیلی آبادتر و پررونق‌تر‌هولیشدر از خرابه‌هایی مثل قلعه جوریکس بود.
با اینکه خانواده هولیشدر به عنوان یه‌شنیدن خاندان قهرمان‌پرور شناخته می‌شدن، اما در عین حال‌شما لقب دوک‌های پادشاهی گلون رو هم یدک می‌کشیدن.
شاید اعتبار قهرمان‌هاشون به پای خاندان هولیپر نمی‌رسید،انجام اما قدرت و نفوذ خاندانشون به خاطر پشتوانه‌ی‌خانواده محکم مقام دوک، حتی از اون‌ها هم بیشتر بود.
دئوس همون‌طور که از دروازه‌ها رد می‌شدن، با‌خانواده بی‌حوصلگی زیر لب غر زد: «هوف... شاید منم‌جوریکس باید برم یه لقب اشرافی واسه خودم جور کنم.»
الکس با پوزخند تیکه انداخت:طرز «نکنه حالا قصد دارین برین‌خانواده زیردست این آدم‌ها کار کنین؟»
دئوس چشم‌غره رفت:انگار «شوخی کردم بابا.می‌کنن نمی‌خواد این‌قدر جدی بگیری.»
«لطفاً یکم‌جایگاه وقار و ابهتتون‌دستوری رو حفظ کنین.»
«ابهتم زمستون پارسال یخ زد‌خوشم و مرد. بیا فقط زودتر‌حدود در بزنیم تموم شه بره.»
«چشم، ارباب.»
وقتی به عمارت رسیدن،دارن الکس کوبه‌ی درِ اقامتگاه دوک‌حرف هولیشدر رو به صدا درآورد.
«کیه؟» پیرمردی دریچه‌ی‌خودم کوچیک در رو باز‌جون کرد و سرک کشید.
«سلام، وارث خاندان هالی‌ویچ‌فکرت و همراهانش، تقاضای ملاقات با‌هولیشدر ارباب خاندان هولیشدر رو دارن.»
خدمتکار با نگاهی خریدارانه‌خندید و مشکوک، کالسکه و‌میاد سرنشین‌هاش رو ورانداز کرد.
«ارباب ما شاید یه قهرمان و ماجراجو باشن، اما در عین حال‌آخه دوک محترم پومز هم هستن. مگه اینکه از یه خاندان اشرافی دیگه‌دقیقاً معرفی‌نامه داشته باشین... وگرنه ترتیب دادن یه ملاقات بدون دلیل موجه خیلی سخته...»
با اشاره‌ی الکس، زیک‌می‌دونم سریع جلو رفت و‌انجام یه سپر رو بهش داد.
الکس سپر رو‌طرز از لای همون دریچه‌ی‌عمارت کوچیک به خدمتکار داد.
«این یه آرتیفکت مقدسه. اگه‌طرز این هم نظرتون رو جلب‌خانواده نمی‌کنه، ما زحمت رو کم می‌کنیم.»
«این که...»
«دوم‌اسلیر. میراثیه که‌خودم نسل به نسل‌بدین تو خاندان هالی‌ویچ گشته.»
خدمتکار که حسابی کف کرده‌خوشم بود، جواب داد: «واقعاً؟ اجازه بدین‌پنجاه این رو به ارباب نشون بدم.»
نگین آبی‌رنگی که روی سپر کار‌فکرت شده بود، چنان درخششی داشت که حتی‌پنجاه تو عمارت دوک هم قفلش پیدا نمی‌شد.
خیلی طول نکشید که خدمتکار با عجله و سپر‌حرف به دست برگشت؛ البته این بار یه نفر که‌آقا به نظر می‌رسید سرمستخدم عمارت باشه هم همراهش بود.
سرمستخدم سپر رو‌خودم به زیک برگردوند‌بدین و تعظیم کرد.
«اربابمون مایلن‌خندید شما رو ببینن.خوشم لطفاً بفرمایین داخل.»
دئوس، الکس و زیک کالسکه رو دست خدمتکارها‌میاد سپردن و وارد عمارت دوک شدن. دوکِ هولیشدر،شرقی فلند فون هولیشدر سوم، یه قهرمان نسل سوم بود.
انتخاب نهایی قهرمان واقعی،دارن همیشه از بین خالص‌ترین‌این افرادِ نسل پنجم انجام می‌شد.
نسل سومی‌ها، فارغ از اینکه چقدر‌بدین برای قهرمان بودن مناسب بودن، اصلاً‌فکرت صلاحیت مبارزه با پادشاه شیاطین رو نداشتن.
با این حال، معنیش این‌خوشم نبود که قهرمان‌های نسل سوم‌حدود لزوماً از نسل پنجمی‌ها ضعیف‌ترن.
در واقع، خود فلند مدت‌ها بود که به عنوان یه قهرمان رتبه D تو کل قاره هورسا اسم و رسمی به هم زده بود.
«خوش اومدین،یه‌جوریه قهرمان خاندان‌دارن هالی‌ویچ و همراهانش.»
زیک به‌جایگاه نشونه‌ی احترام سرش‌دستوری رو خم کرد.
«سلام عرض می‌کنم.»
«اسم من فلنده. و شما...»
«من زیک هستم. این‌دارن دو نفر هم آقا‌این دئوس و آقا الکس هستن.»
فلند نگاهی به دئوس و الکس انداخت. جفتشون به نظر‌خندید می‌رسید اوایل بیست سالگیشون باشن؛ هرچند ظاهر می‌تونست گول‌زننده باشه و‌جنوب سن واقعیشون چیز دیگه‌ای باشه، اما بدون شک خیلی جوون بودن.
آیا واقعاً این قهرمان دست‌پاچه که این‌قدر‌عمارت با احترام با همراه‌هاش حرف می‌زد، صاحب‌شرقی یه آرتیفکت ساخته شده از فلس اژدها بود؟
فلند بدجوری کنجکاو شده بود.
«آقای دئوس...»
فلند با‌جایگاه لحنی خودمونی و‌دستوری غیررسمی صداش کرد.
دئوس که اصلاً حوصله‌ی تشریفات رو نداشت، سریع پرید وسط حرفش: «فقط‌کیلومتری در جریان باشین، ما به عنوان ماجراجو اومدیم اینجا. اگه دنبال رفتار‌اونجا و آداب و رسوم اشرافی هستین، همین الان زحمت رو کم می‌کنیم.»
«نیازی به رفتن نیست. بیایین این تعارفات الکی رو بذاریم کنار‌هولیشدر و راحت حرف بزنیم. من خودم با یه مشت ماجراجوی زمخت‌یه‌کم کل قاره رو گشتم و جاهایی رو دیدم که هیچ‌کس ندیده. هه.»
فلند مستقیم‌یه‌جوریه تو چشم‌های‌دارن دئوس نگاه کرد.
«با اینکه ادعا می‌کنین ایشون‌دستوری قهرمانه و شما همراهشین، ولی‌خندید کاملاً مشخصه که رئیس شمایی.»
دئوس شونه‌ای‌خندید بالا انداخت: «ترجیح‌خوشم می‌دم جارش نزنم.»
«پس معذرت می‌خوام.می‌دم خب دئوس، دوم‌اسلیر رو‌خوشم از کجا گیر آوردی؟»
«که قبلاً گفتیم. از‌دارن خاندان هالی‌ویچ... نسل به‌این نسل بهمون ارث رسیده...»
«بیا بریم سر اصل مطلب، باشه؟ فکر نکن خاندان ما آمار و سوابق شجره‌نامه‌ی همه‌ی قهرمان‌ها رو نداره.حدود دوست ندارم این‌طوری بگم، اما خاندان هالی‌ویچ خیلی وقته که تو سراشیبی سقوطه و مدت‌هاست که تو مسابقات‌پادشاهی اصالت خون حتی اسمی هم ازشون برده نمی‌شه. خیلی سخته باور کنم که هالی‌ویچ‌ها همچین گنجینه‌ای رو داشته باشن.»
زیک مشت‌هایش را‌طرز گره کرد اما جوابی‌عمارت نداد؛ حرفش دروغ نبود...
خانواده هالی‌ویچ نسل‌ها بود‌خندید که فقط قهرمان‌های رده‌میاد پایین بیرون داده بود.
در نتیجه، ثروتشان مثل‌دارن ماسه از لای انگشتانشان‌این ریخته و ته کشیده بود.
بدون پول نمی‌توانستند تجهیزات درست و حسابی بخرند‌انجام و همین باعث یک چرخه باطل شده بود‌خانواده که رتبه قهرمان‌های بعدی‌شان هی پایین و پایین‌تر می‌آمد.
فلند گفت: «دوم‌اسلیر تو لیست‌خوشم گنجینه‌های دنیا نیست، که یعنی تازه‌پنجاه ساخته شده. پس از کجا آوردیش؟»
دئوس جواب داد:می‌دم «و تو در ازای‌خوشم این اطلاعات چی می‌دی؟»
«یه معامله... چیزی‌انگار با ارزش برابر‌می‌کنن برای پیشنهاد دادن ندارم.»
«چون قیمتش خیلی بالاست؟»
«کاملاً برعکس. اطلاعاتش‌طرز اون‌قدرها هم نمی‌ارزه. فقط‌عمارت برای ارضای حس کنجکاویمه.»
«اطلاعات در مورد سپری‌خندید که از فلس اژدها‌میاد ساخته شده برات بی‌ارزشه؟»
«...پس واقعاً فلس اژدهاست.»
«از همون اول می‌دونستی، نه؟»
«نمی‌خواستم قبولش کنم. می‌دونی، شانس هم‌میاد یه حدی داره. این چیزی نیست‌کیلومتری که خانواده هالی‌ویچ بتونن به دست بیارن.»
«و چرا این‌قدر‌می‌دم مطمئنی که فقط‌فکرت یه شانس بوده؟»
«ترجیح می‌دم تو روت بهت‌تنبیه‌ش توهین نکنم. مگه نمی‌دونی جوریکس‌گونه‌هاش هم زیرمجموعه پادشاهی گلون ماست؟»
«فکر می‌کنی‌جایگاه کی اژدهای‌می‌دونم جوریکس رو کشته؟»
فلند ساکت شد.
دئوس با لحنی تمسخرآمیز خندید و ادامه داد: «دوست‌عمارت داری یه راست بری سر اصل مطلب، نه؟ فلس اژدهای‌نزدیک آبی برای فروش داری؟ یه مشت ازش به کارم میاد.»
«منظورت چیه؟»
«فلس اژدهای آبی.»
«فقط سیاهشو دارم. نهایتاً سه تا فلس‌عمارت می‌فروشم، دونه‌ای ۱۳۰ سکه طلا. می‌دونی که،شرقی فلس اژدهای سیاه از اژدهای آبی سفت‌تره.»
«نکنه اصلاً فلس آبی نداری؟»
«چرا این‌قدر‌یه‌جوریه رو رنگش‌دارن کلید کردی؟»
«تو نمی‌فهمی. زرهی که رنگ‌هاش با هم جور درنیاد، تو حراج‌خونه‌طرز بدجوری می‌زنه تو ذوق؛ مثل این می‌مونه که ارزون‌ترین لباس‌های سمساری رو‌قلعه وصله‌پینه کرده باشی و پوشیده باشی. درک می‌کنی این کابوس زیبایی‌شناختی رو؟»
فلند این‌خندید حرف را‌فکرت قبول کرد.
«خب، فکر کنم فلس سیاه‌طرز هم کارم رو راه بندازه.خانواده دونه‌ای ۱۱۰ سکه طلا چطوره؟»
«۱۲۰ چطوره؟»
«بیا وسطش‌جایگاه رو بگیریم.می‌دونم ۱۱۵ تا.»
«قبوله، ۱۱۵خندید سکه طلا برای‌خوشم سه تا فلس.»
«الکس.»
«بله، سرورم.»
الکس تعظیم کرد و‌می‌دونم کیسه‌ای پر از جواهرات‌انجام از داخل شنلش بیرون آورد.
فلند پیشخدمتش را صدا زد و‌میاد درخواست یک ارزیاب جواهر کرد و‌کیلومتری خودش شخصاً به سمت اتاق گنجینه رفت.
معامله بی‌دردسر‌انجام و سریع‌خندید پیش رفت.
گروه پس از مبادله‌دارن سه فلس اژدها با مبلغی‌حرف هنگفت، فوراً به جوریکس برگشتند.
هنوز درست و حسابی تو هتل ننشسته بودند‌انجام که صدای در زدن آمد، اما نه از سمت‌هولیشدر در. دئوس رو به فضای خالی گفت: «بیا تو.»
شکافی در فضا‌طرز باز شد و یولگئوم‌عمارت خودش را نشان داد.
زیک با دیدن او قیافه‌ای متعجب‌فکرت به خود گرفت، اما زود سرش‌حدود را به نشانه احترام خم کرد.
دئوس رو به‌انگار او کرد: «داشتی‌می‌کنن جاسوسیم رو می‌کردی؟»
«بهت که‌جایگاه گفتم، یه پر‌دستوری بهت وصل کردم.»
«همین الان برش دار.فکرت تا وقتی که دارم‌خانواده با زبون خوش می‌گم.»
«نمی‌تونم این کار‌می‌دم رو بکنم. هنوز ثابت‌خوشم نکردی که قابل اعتمادی.»
«الکس!»
«بله، سرورم.»
الکس که متوجه منظور دئوس‌خوشم شده بود، پارچه‌ای که فلس‌های‌حدود اژدها درونش بود را باز کرد.
یولگئوم گفت:انجام «هه‌یونگ‌ریونگ... اژدهای‌خندید محکم سیاه.»
«هه‌یونگ؟ منظورت همون ابسیدینه؟»
«آره، یه سنگ قیمتی تیز.»
«فقط یه‌خندید تیکه سنگه،فکرت مگه نه؟»
«از یه جهاتی، ابسیدین ارزشش از سنگ‌های‌خوشم قیمتی هم بیشتره. خیلی وقت پیش به‌کیلومتری عنوان جایگزین فلز تو خیلی چیزها استفاده می‌شد.»
«ولی اینا مال تاریخ انسان‌هاست.»
«دقیقاً.»
یولگئوم با دقت‌طرز و تفکر فلس‌ها‌میاد را بررسی کرد.
«بیشتر از ۶۰۰ سال‌خندید قدمت دارن... اینا واقعاً‌میاد مال اژدهای ابسیدین سیاه هستن.»
«امکانش هست‌یه‌جوریه که مال‌دارن اژدها نباشن؟»
«البته. هر‌جایگاه فلسی که‌می‌دونم مال اژدها نیست.»
یولگئوم با ظرافت کف دستش‌خوشم را روی فلس گذاشت، انگار‌حدود می‌خواست تاریخچه‌اش را حس کند.
«این یکی... بیشتر‌می‌دم از ده هزار سال‌خوشم پیش مرده. برام آشناست.»
«گرفتمش به این امید که‌تنبیه‌ش شاید به اتفاقات الانمون ربط‌گونه‌هاش داشته باشه، ولی انگار این‌طور نیست.»
«درسته. این فلس‌ها مال اژدهای ابسیدین سیاهه که یه‌می‌دم زمانی به اسم اژدهای خشمگین شناخته می‌شد و بر قلمرو‌پنجاه انسان‌ها حکومت می‌کرد. عجیبه که تا الان دست‌نخورده باقی مونده.»
«که این‌طور.»
انگشتان یولگئوم با لطافت روی بقایای‌فکرت هم‌نوعی که مدت‌ها پیش مرده بود‌حدود کشیده شد و یک لحظه مکث کرد.
«صبر کن، این یکی...»
«چیشده؟»
«این فرق داره.»
«نکنه می‌خوای‌انجام بگی یه‌خندید تقلبی قاطیشون کردن؟»
«مال همون‌یه‌جوریه اژدهای ابسیدین‌دارن سیاهه، ولی...»
«ولی چی؟»
«مال کسیه که چهار‌فکرت سال پیش مرده... دقیق‌تر بگم،هولیشدر همونی که گم شده بود.»
«مثل این‌که‌انجام جنس اصل‌خندید گیرمون اومده.»
الکس اشاره را‌انگار گرفت و زد‌می‌کنن روی شانه زیک.
زیک برگشت و دید الکس‌دستوری قبل از اینکه بیرون برود، با‌طرز سر به سمت در اشاره می‌کند.
زیک که سریع دوزاری‌اش افتاد، پشت سر‌عمارت الکس وارد راهرو شد و دئوس و‌شرقی یولگئوم را با گفتگوی محرمانه‌شان تنها گذاشت.
زیک موقع رفتن به الکس‌طرز گفت: «پس من دیگه می‌رم خونه.هولیشدر باید خواهر و برادرم رو برگردونم.»
«این رو‌یه‌جوریه به عنوان‌دارن دستمزد سفرت بگیر.»
«احساس عذاب وجدان‌خودم می‌کنم که برای‌بدین هیچ کاری پول می‌گیرم.»
زیک سکه‌خندید نقره را گرفت‌خوشم و تعظیم کرد.
الکس گفت: «بی‌خیالش. تو این‌طرز سفر به کمکت نیاز داشتیم،خانواده پس این فکرها رو بریز دور.»
«چشم، پس فردا می‌بینمتون.»
زیک با‌جایگاه لبخندی روشن‌می‌دونم خداحافظی کرد.