چپتر 40: ملاقات با مردمان زیرزمین (۱)
0«حالا خواهر و برادر‌یغور کوچیکترت رو تو یه‌می‌اومد خوابگاه خصوصی ثبت‌نام کردی؟»
کالسکه تق‌تق‌کنان جلو می‌رفت.
دئوس که اون پشت تو‌واقعاً بخش بارها دراز کشیده بود،الکس این رو به زکه گفت.
می‌تونست یه دلیجان مسافرتی بخره، اما به نظر می‌رسید دئوس این گاری رو بیشتر دوست داره.دارید مگه می‌شد جای دیگه‌ای این‌طوری دراز کشید و آسمون رو نگاه کرد؟ در واقع، سفر کردن‌دشت تو شهر با یه اسب بارکش خیلی راحت‌تر از یه کالسکه مسافربری یغور و دست‌وپاگیر بود.
به‌ندرت پیش می‌اومد‌مسافربری کسی تک‌تک مسافرهای روی‌پیش گاری رو بازرسی کنه.
چون به‌هرحال ساختارش‌بشن طوری بود که‌واقعاً داخلش کاملاً دیده می‌شد.
«آره. هر دوشون رفتن خوابگاه.»
«حسابی خرج‌پسش رو دستت‌آخه گذاشته پس.»
«آره. مخصوصاً‌راحت‌تر وقتی قراره‌یغور این‌طوری بریم ماجراجویی.»
«گفتی چند سالشونه؟»
«خواهرم الان‌بشن ده سالشه و‌واقعاً داداشم پنج سال.»
«پنج سال؟ اونم فرستادی خوابگاه؟»
«آره. بچه‌های خانواده‌های سرشناس‌یغور معمولاً از همون مهدکودک‌می‌اومد تو خوابگاه زندگی می‌کنن.»
«این‌طوری هم سخته دیگه.»
«از پسش برمیان. آخه‌سرورم استعداد هر دوشون تو‌برید جنگجو شدن از من بیشتره.»
«خدا می‌دونه قراره چی بشن...»
«ولی سرورم،راحت‌تر واقعاً قصد‌یغور دارید برید زیرزمین؟»
الکس سرش رو‌بشن چرخوند و به‌واقعاً دئوس نگاه کرد.
«پس چی؟ تا‌ولی اینجا کوبیدم اومدم که‌دارید حرفم رو پس بگیرم؟»
«منظورم این نبود.»
کالسکه دوباره تکون خورد.
دشت ناهموارِ امتداد این جاده‌سرورم پر از صخره‌های ستون‌مانندی بود‌زیرزمین که بهشون دودکش‌های شیطان می‌گفتن.
همون‌طور که از اسمش پیدا بود، صخره‌ها مثل‌برید دودکش از زمین بیرون زده بودن و قد‌حرفم کشیده بودن. حتی ازشون دود سیاه هم بیرون می‌زد.
«زیرزمین... جای خطرناکیه.»
«ترسیدی؟»
«این چه حرفیه؟ ولی دورف‌های‌سرورم زیرزمینی از هیچ‌کس نمی‌ترسن. اونا حتی‌الکس از پادشاه شیاطین هم ترسی ندارن.»
الکس روی‌بشن کلمه پادشاه شیاطین‌واقعاً کمی تأکید کرد.
«آره، من که زَهره‌ترک شدم.»
«نه، جدی می‌گم.»
«پس به راهت ادامه بده.»
«هوف، شما اصلاً به‌سرورم حرف خدمتکارتون گوش نمی‌دین.برید اشتباه کردم قدیس شدم.»
«چیه؟ مگه مجبوری؟برمیان فقط مستقیم برو. نذار‌شدن این‌قدر هم تق‌تق کنه.»
«مگه چاره دیگه‌ای هم دارم؟»
«همه پیر شدین و زبون‌دراز؟»
حدود سی دقیقه بعد‌سرورم بود که گاریِ در‌برید حال لرزش بالاخره متوقف شد.
وسط دشتی‌پسش پر از‌آخه دودکش‌های شیطان.
این همون چیزی بود که مردم بهش می‌گفتن؛ یه‌کسی مجرای گدازه بین دم و باسن این قاره‌ی اسب‌شکل، شکافی‌داخلش تو زمین که گدازه‌های قرمز و چسبناک ازش بالا می‌زد.
-زمزمه شیطان.
«زمزمه شیطان دیگه‌ولی چه کوفتیه؟ این‌قصد فقط یه سوراخ لعنتیه.»
«آه، البته... این مکان‌آخه نقطه شروع شبه‌جزیره دم‌اسبی‌بیشتره و انتهای باسن اسبه، اما...»
«سوراخ ماتحت اسب.»
«واسه اسم‌گذاری یه‌بشن منطقه جغرافیایی یکم‌واقعاً زیادی گیج‌کننده نیست؟»
«مگه سوراخی که ازش می‌خوری‌واقعاً پر نمی‌شه؟ ولی سوراخی که‌الکس ازش می‌رینی چی، اونم پر می‌شه؟»
«آره، نه...»
یولگئوم که‌راحت‌تر داشت گوش‌یغور می‌داد، عصبانی شد.
«بس کنین‌می‌دونه این بحث‌ولی سوراخ رو.»
«ببخشید.»
«انگار خودش دستشویی نمی‌ره...»
کف دست یولگئوم‌مسافربری محکم به کمر‌به‌ندرت دئوس کوبیده شد.
«به یه خانم چه حرفی‌سرورم داری می‌زنی؟ در ضمن، من‌زیرزمین نیازی ندارم برم گل بچینم.»
«واسه چی باید گل بچینی؟»
«فقط یه اصطلاحه.»
«اون‌وقت شماره یک و دو‌دست‌وپاگیر رو چطوری از هم تشخیص می‌دی؟مسافرهای برای اون یکی قراره میوه بچینی؟»
«برای همینه‌می‌دونه که از این‌جور‌سرورم بحث‌ها بدم میاد!»
یولگئوم گوش‌هاش رو گرفت.سرورم تو همین حین، دئوس‌برید از گاری پایین پرید.
«خب، پس‌پسش بیاید بریم تو‌استعداد سوراخ ماتحت اسب.»
«اسمش زمزمه شیطانه...»
«اصلاً اینجا صدایی‌بشن هم میاد؟ خب، طبیعیه‌قصد که سوراخ صدا بده.»
گدازه‌های قرمز تیره‌ای که از مجرای‌قصد گدازه سرازیر می‌شدن، به دریای نزدیک‌چرخوند اونجا می‌ریختن و بخار عظیمی ایجاد می‌کردن.
بخار برای مدتی تو غار زیرآبی جمع می‌شد و‌خدا بعد یک‌دفعه فوران می‌کرد و فواره‌ی عظیمی می‌ساخت که از‌الکس ساحل تا آسمون بالا می‌رفت و صدای بلندی تولید می‌کرد.
پوووف!
«به این می‌گن زمزمه؟»
«آه... بله.»
«دقیقاً همینه. می‌دونی اون حسی که شکمت شروع می‌کنه به باد کردن‌ولی و بعد تو یه لحظه همه‌چیز می‌زنه بیرون چطوریه؟ تو که حتی‌اومدم واسه گل چیدن هم بیرون نمی‌ری، این حس رو می‌شناسی دیگه، نه؟»
یولگئوم گوش‌هاش رو گرفت‌یغور و با دهنش صدای‌می‌اومد «آآآ» درآورد تا چیزی نشنوه.
الکس برای اینکه جلوی افتضاح‌تر شدن‌واقعاً بحث رو بگیره، با عجله راه‌سرش افتاد و جلوتر از بقیه رفت.
«مسیر زیرزمین از این طرفه.»
«فکر کنم خودم یه‌آخه حدس‌هایی می‌زدم. قرار نیست که‌خدا مستقیم بریم تو خود سوراخ.»
«دقیقاً بغلشه.»
«همون دور و بره دیگه.»
یک بار دیگه، آب گرم‌واقعاً فوران کرد، به آسمون رفت‌الکس و صداش هوا رو لرزوند.
زکه با‌پسش شنیدن اون صدا‌استعداد زد زیر خنده.
بعد از شنیدن حرف‌های‌یغور دئوس، هیچ‌چیز دیگه‌ای جز‌می‌اومد «اون صدا» به ذهنش نمی‌رسید.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت،ولی چهارده سالشه. فقط بچه‌های معصوم‌برید از این‌جور صداها خوششون میاد.»
دئوس انگشت‌بشن شستش رو برای‌واقعاً زکه بالا برد.
زکه و الکس‌برمیان کوله‌پشتی‌های نسبتاً بزرگی‌جنگجو روی دوششون داشتن.
از اونجایی که جاده برای کالسکه‌ها‌به‌ندرت غیرقابل عبور بود، به غذا و تجهیزات‌بازرسی برای خوابیدن تو فضای باز نیاز داشتن.
علاوه بر این، زکه سه تا از تجهیزات سری دومز‌زیرزمین رو پوشیده بود. سپر رو به پشت کوله‌پشتیش وصل کرده بود‌دوباره و دستکش دومز و تجهیزات سیاه‌رنگش رو هم به تن داشت.
دئوس و یولگئوم در حالی که اون دو نفر‌زیرزمین رو به عنوان راهنما جلو فرستاده بودن، جوری تو‌منظورم مسیر باریک کنار گدازه‌ها قدم می‌زدن که انگار اومدن پیاده‌روی.
حدود یک ساعت گذشته بود؟
برای اولین‌راحت‌تر بار، منظره‌یغور تغییر کرد.
تو یه نقطه‌ای، جاده‌ی‌ولی طبیعی بین صخره‌ها تبدیل به‌برید مسیری از تخته‌سنگ‌های صاف شد.
خیلی زود، یه مجسمه سنگی باشکوه از یه غول‌زیرزمین پدیدار شد. غولی که روی صخره برجسته‌کاری شده بود،منظورم یه تخته‌سنگ بزرگ رو روی سقف نگه داشته بود.
«اینجا سرزمین دورف‌هاست.»
«فکر کنم فقط‌مسافربری با یه نگاه‌به‌ندرت هم می‌شه فهمید.»
جاده‌ای که از اونجا شروع می‌شد‌واقعاً نسبتاً خوب سنگ‌فرش شده بود و به‌چرخوند اندازه‌ی عبور یه کالسکه اسبی جا داشت.
با این حال، مسیر باریک بود و سقف‌برید کوتاهی داشت، برای همین به نظرم فقط یه‌حرفم گاری با یه قاطر می‌تونست ازش رد بشه.
«دورف‌ها با استخراج مواد معدنی، پرورش قارچ‌شدن و فروختن اون‌ها به انسان‌ها و اژدهایان‌واقعاً شیطانیِ روی زمین، ثروت زیادی جمع کردن.»
با وجود اینکه دئوس حسابی دعوایش کرده بود،می‌اومد الکس باز هم با پررویی ادامه داد: «من‌به‌هرحال واقعاً عاشق اینم که چیزها رو براتون توضیح بدم.»
«پادشاهی‌شون هیچ نقشه‌ای نداره. دلیلش اینه که هر روز زمین رو می‌کنن و یه مسیر جدید می‌سازن. چون خودشون هم مسیر دقیق رو نمی‌دونن، هیچ قبیله‌ای به زمین اون‌یکی تجاوز نمی‌کنه. جنگ بین‌می‌گفتن قبیله‌ها به‌شدت نادره، برای همین بعضی‌ها فکر می‌کنن اونا یه جامعه ایده‌آل هستن، ولی در واقعیت، فقط یه مشت آدم حریصن که سرشون تو کار خودشونه. می‌گن تعداد کسایی که برای بزرگ کردن‌جدی خونه‌هاشون غار می‌کنن و باعث می‌شن سقف رو سر همسایه‌هاشون خراب بشه و بمیرن، از تعداد کشته‌های جنگ بین دنیای شیاطین و دنیای انسان‌ها که هر صد سال یه بار اتفاق می‌افته، بیشتره.»
«یعنی چی؟ منظورت اینه که‌واقعاً حتی اگه پیداشون هم کنیم،الکس سخته بتونیم سرنخی به دست بیاریم؟»
«بله. شک دارم که حتی اگه تمام زغال‌کن‌های قدکوتاه‌خدا رو هم ببینیم بتونیم سرنخی پیدا کنیم، حالا می‌خواد‌زیرزمین ده میلیون نفر باشن، صد میلیون یا هر چی.»
«نباید اینو زودتر بهم‌یغور می‌گفتی؟ اگه می‌گفتی که‌می‌اومد اصلاً پامو اینجا نمی‌ذاشتم.»
«بله؟»
«خودت گفتی غیرممکنه، نه؟»
«درسته.»
«پس برای چی اومدی؟»
الکس من‌من‌کنان گفت:بشن «خب منم داشتم‌واقعاً همین رو می‌گفتم...»
پریدم وسط حرفش: «اول باید می‌رفتی سر اصل‌برید مطلب. آخه چه دلیلی داره من به خزعبلاتی‌حرفم مثل تاریخچه کوتوله‌ها و ساختار کشورشون گوش بدم؟»
«نه، برای‌پسش همین داشتم‌آخه توضیح می‌دادم که...»
«دقیقاً به همین خاطره‌یغور که آدمای حراف و‌می‌اومد پرچونه اصلاً جالب نیستن.»
«این بی‌انصافیه! سرورم!»
«قیافه توئه که بی‌انصافیه.»
یولگئوم ازم پرسید: «پس برمی‌گردی؟»
«نه. حالا که‌مسافربری تا اینجا اومدیم،به‌ندرت باید یه نگاهی بندازم.»
«فقط داری اذیتش می‌کنی.»
«فقط اذیتش نمی‌کنم.ولی این یه شوخی‌قصد پر از صداقته.»
الکس با قیافه‌ای آویزان و لب‌ولوچه کج به‌بیشتره راه رفتن ادامه داد و من هم در حالی‌برید که با بی‌حوصلگی قدم برمی‌داشتم، به اطراف نگاه می‌کردم.
چقدر زمان گذشته بود؟
از وقتی وارد مسیر‌ولی کوتوله‌ها شده بودیم، حداقل‌دارید دو ساعت آزگار می‌گذشت.
حتی تا اون موقع، گروهمون با‌قصد یه مورچه واقعی هم روبه‌رو نشده‌چرخوند بود، چه برسه به یه کوتوله.
یهو پرسیدم: «پیدا‌برمیان کردنشون واقعاً این‌قدر سخته؟»شدن نگاهم به یولگئوم بود.
یولگئوم گفته بود که‌یغور در گذشته از این‌می‌اومد زغال‌کن‌های قدکوتاه سلاح می‌گرفته.
قطعاً او درباره کوتوله‌ها بیشتر از‌واقعاً الکس می‌دانست؛ الکسی که فقط یه‌سرش دهن گشاد داشت که بی‌وقفه کار می‌کرد.
یولگئوم هم که انگار‌سرورم برایش عجیب بود، حرفش را‌زیرزمین خورد و گفت: «فکر نمی‌کنم...»
درست همان موقع بود.
زیک که جلوتر‌مسافربری از همه راه‌به‌ندرت می‌رفت، نقش زمین شد.
الکس که کنارش بود، جا‌سرورم خورد و کمک کرد تا بلند‌الکس شود. صورت زیک کبود شده بود.
«فکر کنم مسموم شدم.»
الکس با‌پسش تعجب به‌آخه من نگاه کرد.
رنگ صورت یولگئوم هم که‌دست‌وپاگیر کنار من راه می‌رفت، تغییر کرد.مسافرهای سایه‌های تیره‌ای زیر استخوان گونه‌اش نشست.
«یولگئوم، تو هم...»
قبل از اینکه حرف‌سرورم الکس تمام شود، یولگئوم‌برید ورد سم‌زدایی را خواند.
سمی که در بدنش جمع شده بود‌شدن در یک چشم‌به‌هم‌زدن ناپدید شد. بعد، دوباره‌واقعاً از قدرت جادویی‌اش برای زیک استفاده کرد.
حدود بیست متر جلوتر از آنجا، اولین فضای باز‌کسی کوچکی که نمایان شد، یک‌جور تقاطع بود که چند‌طوری تا خانه در آن دور هم جمع شده بودند.
و هیچ‌می‌دونه موجود زنده‌ای‌ولی آن تو نبود.
وضعیت را‌بشن در یک‌سرورم جمله خلاصه کردم:
«انگار یکی‌پسش تو لونه‌آخه مورچه‌ها سم ریخته.»
حدود یک ساعت‌مسافربری طول کشید تا زیک‌پیش چشم‌هایش را باز کرد.
با وجود جادوی‌بشن سم‌زدایی یولگئوم، بهبودی‌واقعاً کار راحتی نبود.
به نظر می‌رسید سمی‌سرورم که آنجا پخش شده بود‌زیرزمین خیلی قوی و کشنده بوده.
«ببخشید! معذرت می‌خوام!»
زیک به محض اینکه‌یغور چشم‌هایش را باز کرد،می‌اومد شروع کرد به عذرخواهی کردن.
«چقدر سروصدا می‌کنی پسر.»
زیک حواسش را‌ولی جمع کرد و‌قصد به اطراف نگاهی انداخت.
آنجا شبیه یک میدان شهر بود. با اینکه‌بیشتره یک روستا به حساب می‌آمد، اما خیلی کوچک‌دارید بود و کلاً حدود بیست تا خانه داشت.
یک چراغ خیابانی‌مسافربری هم در آن غار‌پیش تاریک نصب شده بود.
گازی که از زمین استخراج می‌شد، از طریق لوله‌های نازکی منتقل می‌شد‌سرش تا چراغ‌ها را روشن کند. منظره لوله‌های روشنایی، گرمایش و پخت‌وپز که به‌طور‌ناهموارِ پیچیده‌ای در هم تنیده شده بودند، مثل نمادی از روستای زغال‌کن‌های قدکوتاه بود.
خود اسم «زغال‌کن‌ها» واژه‌ای بود که‌قصد انسان‌ها بعد از دیدن زغال‌هایی که آن‌ها‌اینجا از زمین بیرون می‌کشیدند، برایشان ساخته بودند.
در واقع، آن یک منبع کاملاً مجزا به اسم زغال‌سنگ‌می‌دونه بود، نه زغال چوب، اما مردم آن زمان آن‌قدر شعور‌سرش و درک نداشتند که بتوانند بین این دو فرق بگذارند.
«اینجا همون روستای زغال‌کن‌هاست؟»
«درسته.»
زیک بهم نگاه‌ولی کرد و گفت: «اما...دارید ببخشید. وبال گردنتون شدم...»
«حالا که‌پسش عذرخواهی کردی،آخه حالت چطوره؟»
«یه کم‌راحت‌تر سرم گیج می‌ره.دست‌وپاگیر یولگئوم، تو خوبی؟»
«چرا فقط حال‌بشن یولگئوم رو می‌پرسی‌واقعاً و من نه؟»
«آخه... فکر نمی‌کنم‌ولی دئوس‌نیم با سمی‌قصد مثل این بمیره.»
با انگشت زدم‌برمیان به نقاب کلاه‌خود‌جنگجو زیک و گفتم:
«سمیتش خیلی بالاست. آدمای‌یغور زیادی نیستن که بتونن‌می‌اومد سمی تو این سطح بسازن.»
«کار کی می‌تونه باشه؟»
«داروچه، دوک دنیای شیاطین.»
«داروچه!»
«تو هم می‌شناسیش؟»
«هفت دوک تو درس‌های پایه جنگجوها با جزئیات کامل تدریس می‌شن. بین‌سرش اونا، می‌گن داروچه متخصص پرخوریه و تو کار با سموم و بیماری‌ها‌دشت مهارت داره. گونش هم یه خزنده با پوزه‌ای شبیه کروکودیل و لیزاردمنه.»
«می‌دونم.»
«آه! پس یعنی‌برمیان دنیای شیاطین به این‌شدن روستای زغال‌کن‌ها حمله کرده؟»
«خب، تا‌راحت‌تر اونجاش رو‌یغور دیگه نمی‌دونم.»
این را‌می‌دونه گفتم و‌ولی سرم را خاراندم.
تعداد اتفاقاتی در دنیای شیاطین که من‌دارید به عنوان پادشاه شیاطین از آن‌ها بی‌خبر‌کوبیدم بودم، داشت هی بیشتر و بیشتر می‌شد.
راستش اصلاً هیچ قصدی برای اینکه‌جنگجو دوباره ارباب شیاطین بشوم نداشتم، اما دلم‌سرورم هم نمی‌خواست زیردستانم این‌طوری دردسر درست کنند.
الکس گفت:
«هنوز نیازی نیست زود نتیجه‌گیری کنیم.واقعاً از همه مهم‌تر، هیچ‌کدوم از سم‌هایی که‌چرخوند اینجا پخش شده، مهر داروچه رو نداره.»
زیک سر تکان داد.
«آه! درسته. می‌گن جادوی اون یه رد و‌بیشتره نشان خاص به جا می‌ذاره که جادوگرها می‌تونن‌دارید بخوننش. به نظر می‌رسه یولگئوم هم تاییدش کرده.»
یولگئوم سر تکان‌مسافربری داد و الکس‌به‌ندرت دوباره دهان باز کرد:
«زغال‌کن‌های قدکوتاه چهارمین نیرویی هستن که زیر زمین زندگی می‌کنن. اونا تو‌سرش یه منطقه خیلی وسیع پراکنده شدن، برای همین قدرت ملی‌شون ضعیفه، اما‌دشت دانششون از دنیای زیرزمین میراث بزرگیه که هیچ نژادی نمی‌تونه نادیده‌اش بگیره.»