چپتر 49: چپتر ۴۹: سونگ‌هوانگ‌چونگ وارد عمل می‌شود (۱)
0از اونجایی که خانواده‌ی هولی‌اوک هم از‌سرم همون خون خالص بودن، جوری هوای هولی‌کارش جید رو داشتن که انگار فامیل دورشونه.
البته، این مراعات کردن‌ها اون‌قدر مبهم بود‌قوی‌ترین که به‌زور می‌شد اسمش رو کمک گذاشت.دادم بیشتر برای حفظ ظاهر و آبروداری خودشون بود.
اصلاً به لطف نفوذ همین‌حرکت خانواده‌ی هولی‌اوک بود که تونستیم‌تکون این دکه رو باز کنیم.
«ممنون، ارشد.»
«اوه، نه. این‌قدرش‌عالی که طبیعیه. اگه بهش‌سرم فکر کنی، اون غوله...»
«ارشد لکسیا یه زخم کشنده بهش‌عالی زد. واقعاً یه حمله‌ی جادویی شمشیرزنی عالی‌تکون بود. قوی‌ترین حرکت ویژه از شمشیرزنی هولی‌اوک.»
سرم رو‌شمشیرزنی به نشانه‌ی‌قوی‌ترین تأیید تکون دادم.
«در واقع همون ضربه کارش‌شدی رو تموم کرد. نخاعش قطع‌کباب شد و غوله افتاد رو زمین.»
«دیدی؟ بهت که گفتم. مهارت‌های شمشیرزنی ارشد لکسیا فراتر از رتبه A هستن.»
«واقعاً؟ نمی‌دونم. سطح‌حمله‌ی اون موجودات رده‌پایین به‌قوی‌ترین نظرم در همین حده.»
لکسیا نگاهی‌شمشیرزنی به من‌قوی‌ترین انداخت و گفت:
«اینو تاجری‌قلعه می‌گه که فقط‌شدی بلده حرف بزنه!»
تا به خودم‌عالی اومدم، دیدم لکسیا هم‌سرم رفته گوشه‌ی پیشخوان نشسته.
«تو دیگه چه‌حمله‌ی جونوری هستی؟ چرا تو‌قوی‌ترین قلعه زوریکس قایم شدی؟»
«هویت خاصی ندارم.»
سیخ کباب رو‌زوریکس یه جا کشیدم‌هویت تو دهنم و خوردم.
همون موقع، الکس رو دیدم‌حرکت که با یه بغل سیخ‌تکون کباب از ته کوچه پیداش شد.
کار و کاسبی اون‌قدر گرفته‌شمشیرزنی بود که حتی الکس هم‌سرم داوطلب شده بود کمک کنه.
همون‌طور که‌شمشیرزنی نگاش می‌کردم، چیزی‌حرکت زیر لب گفتم:
«راکد شده... فکر کنم کم‌کم دارم به‌خاصی این نتیجه می‌رسم که زندگی به عنوان‌موقع همراه یه جنگجو اون‌قدرها هم چیز بدی نیست.»
مون‌دوگن، ارباب قلعه‌عالی زوریکس، کج و کوله‌سرم روی صندلی‌اش نشسته بود.
قیافه‌اش خسته‌واقعاً و داغون‌جادویی به نظر می‌رسید.
کانادین که روبه‌روش‌عالی نشسته بود هم‌ویژه آه بلندی کشید.
«این یعنی...»
وسط اون میز گنده‌ای که‌حرکت مون‌دوگن و کانادین روبه‌روی هم نشسته‌دادم بودن، چندتا تیکه استخون افتاده بود.
با این حال، اندازه‌شون تقریباً سه‌عالی برابر استخون آدمیزاد بود؛ جوری که‌تأیید هر تیکه‌اش قد یه هندونه‌ی بزرگ می‌شد.
«این قسمت با یه ضربه‌ی سریع قطع شده. شانس‌تأیید آوردم. چون تونستیم با بریدن از وسط مفصل، و‌قطع نه خود استخون، نخاع رو با یه حرکت قطع کنیم.»
«این چیزی نیست که بشه اسمش رو شانس‌ندارم گذاشت. استخون غول‌ها خیلی سخت‌تر از آدم‌هاست. به‌بغل نظر می‌رسه شمشیر دقیقاً از اینجا رد شده.»
جایی که مون‌دوگن‌عالی بهش اشاره می‌کرد،ویژه برآمدگی مهره‌ها بود.
با اینکه فقط یه برآمدگی بود، ولی ضخامتش‌حرکت قد بازوی یه آدم می‌شد. بریدن اون و قطع‌کارش کردن نخاع با یه ضربه‌ی شمشیر، مهارت پیش‌پاافتاده‌ای نبود.
کانادین سر تکان‌عالی داد و گفت: «تازه،سرم مهارت آشنایی هم هست.»
«درسته. این یه‌زوریکس حمله‌ی سنگین از شمشیرزنی‌خاصی مستقیم خانواده‌ی هولی‌اوک بوده.»
«دقیقاً. و‌شمشیرزنی کار تو‌قوی‌ترین هم نبوده.»
«می‌فهمم.»
«لکسیا، باید کار اون باشه.»
«عجیبه.»
همون موقع،شمشیرزنی صدای سومی‌قوی‌ترین به گوش رسید.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت.»
صدا از زیر میز میومد.
یه نفر از زیر میز خزید بیرون. با‌ندارم یه صدای «بوم» سرش خورد به لبه‌ی میز‌بغل و با سر و صدا پیشونیش رو مالید.
«هاهاها، واقعاً که.»
«ارباب کادنزا.»
بیست و‌شمشیرزنی چند ساله‌قوی‌ترین به نظر می‌رسید.
کادنزا یه پارچه‌ی قهوه‌ای‌رنگ دور گردنش پیچیده بود.ندارم یه عینک گرد نوک دماغش جا خوش کرده‌بغل بود و یه ذره‌بین هم تو دستش داشت.
جوری لباس پوشیده بود‌قوی‌ترین که از صد متری‌نشانه‌ی داد می‌زد: «من یه دانشمندم!»
«این یه زیرگونه از خانواده‌ی غول‌های جنگلیه. همون‌طور که از اسمشون پیداست،تأیید تو کوهستان‌های جنگلی زندگی می‌کنن. سطح تمدنشون از ابزار سنگی تا برنزی‌دیدی متغیره. بعضی وقتا خدمتکارایی که زره پوشیدن هم بینشون پیدا می‌شه، اما...»
«ارباب کادنزا. اینا‌عالی رو بی‌خیال. فقط‌ویژه بگو رتبه‌اش چنده.»
در جواب سؤال ارباب‌قایم مون‌دوگن، کادنزا عینکش رو‌ندارم داد بالا و گفت:
«جزو سه درصد برتر رتبه G. یه گونه‌ی نخبه است.»
«پس تقریباً هم‌سطح رتبه D می‌شه...»
«نه دقیقاً. چون توزیع رتبه‌ی هیولاها خطی نیست، بلکه حالت پله‌ای داره. تفاوت فاحشی بین گروه D و گروه G هست.»
«ولی بازم‌قلعه اگه گونه‌ی نخبه‌شدی باشن، فوق‌العاده نیست؟»
«حق با شماست. حتی اگه یه قهرمان رتبه G باشین، تفاوت عظیمی بین رده‌های پایین و بالا وجود داره. اگه رده‌بالاهای G بتونن با یه گروه کمتر از ده نفر یه غول رو شکار کنن، رده‌پایین‌های G به پشتیبانی در حد یه گردان نیاز دارن.»
کادنزا سرش رو‌حمله‌ی به سمت کانادین از‌قوی‌ترین خانواده‌ی هولی‌اوک خم کرد.
«تبریک می‌گم. بانو لکسیا یک قدم به رتبه G نزدیک‌تر شده. اگه بعد از بیست سالگی یکم بیشتر شهرت دست و پا کنه، شناخته شدنش به عنوان یه قهرمان رتبه G اصلاً کار سختی نیست.»
با وجود شنیدن این‌قایم تبریک، کانادین نتونست تغییری‌ندارم تو حالت چهره‌اش ایجاد کنه.
«بیشتر شبیه مسخره کردنه.»
«این‌طور نیست.»
«دلیل اینکه اومدی‌عالی اینجا... به خاطر‌ویژه دخترم نیست، مگه نه؟»
«درسته.»
«پس، چیزی که الان داری ادعا می‌کنی اینه که... می‌خوای بگی هولی جیدِ زیک، یه قهرمان رتبه G یا بالاتره؟»
مردی که قیافه‌ی‌حمله‌ی دانشمندها رو داشت، جوابی‌قوی‌ترین به سؤال کانادین نداد.
در عوض، یه قدم‌قوی‌ترین رفت جلو و به‌نشانه‌ی مهره‌های غول نزدیک شد.
کادنزا دوباره به چیزی که اون روز روی‌ندارم دیوارها دیده بود فکر کرد و گفت: «من برای‌کوچه تحقیق اومدم اینجا. و بعد یه چیز جالب دیدم.»
«ارباب من.»
«همم...»
«پیداش کردم.»
«موی زیربغل؟»
«ها... این کپکه.»
«که تو زیربغل رشد کرده.»
«واقعاً مجبور‌شمشیرزنی بودی این‌قدر‌قوی‌ترین چندشش کنی؟»
«هاه. چون تو دست توئه.»
الکس جوری به طناب سیاهی که‌ویژه تو دستش بود نگاه می‌کرد که‌واقع انگار داره به یه سوسک نگاه می‌کنه.
الان سه‌واقعاً روز از شکست‌شمشیرزنی دادن غول می‌گذشت.
تو این مدت، الکس تو فضای‌ویژه شخصی خودش تو زیرزمین خونه، داشت‌واقع روی موی زیربغل غول تحقیق می‌کرد.
فقط با حفظ دما و رطوبت مناسب‌خاصی و تاریک نگه داشتن اتاق، کلی چیزهای‌موقع عجیب و غریب روش رشد کرده بود.
همین ده دقیقه پیش بود‌حرکت که کپک مورد نظرم رو تو‌دادم اون کپه چندش‌آور میکروب‌ها پیدا کردم.
«چطوره؟»
«شبیهه. کد کلیش شبیه‌قوی‌ترین همون میسلیومیه که تو بدن‌تأیید اژدها جاسازی شده بود. اما...»
«امضایی نداره، درسته؟»
«بله.»
«کسی ادای داروچه رو درآورده‌شمشیرزنی و اینو ساخته، یا خود‌سرم داروچه امضاش رو پاک کرده؟»
«من به اولی رای می‌دم. هیچ دلیلی‌سرم نداره امضایی رو که ۶۶۵ قرن با‌کارش لجبازی پای کاراش می‌زده، یهو پاک کنه.»
«دلیلش اینه که، می‌تونی هر چی دلت می‌خواد‌ندارم بسازی... سیستم پادشاه شیاطین که ۶۶۵ قرن پابرجا‌بغل بود، این بار از بین رفت، مگه نه؟»
«هنوز از بین نرفته.»
«به هر حال، شکم‌پرست‌جادویی جدید چطوره؟ اونم تو کار‌ویژه با سموم و میکروب‌ها ماهره؟»
«البته. چون کار‌عالی پدرش رو خوب‌ویژه به ارث برده.»
«عادت داره امضا بذاره؟»
«نه. همچین چیزی نشنیدم.»
«پس کار خودشه.»
«ارباب من.»
«چیه؟»
«وقتی برای اولین بار هاگ‌های‌حرکت داروچه رو تو بدن اژدها‌تکون پیدا کردم، فکر کردم کار شماست.»
«واقعاً؟»
«بله. ارباب گفتن که از مقام پادشاه شیاطین استعفا می‌دن‌تکون و دنیای شیاطین رو ترک می‌کنن، اما در واقع، داشتین‌زمین با داروچه نقشه می‌کشیدین تا دنیای انسان‌ها رو سرنگون کنین...»
«اصلاً همچین چیزی ممکنه؟»
«می‌تونست حقیقت داشته باشه.»
«نه بابا،واقعاً از این‌جادویی خبرا نیست.»
«چطور می‌تونید این‌قدر مطمئن باشید!»
«نکنه این‌قلعه بچه از‌قایم خونه فرار کرده؟»
«این شما بودید‌عالی که از خونه‌ویژه فرار کردید، ارباب.»
«اصلاً هم این‌طور نیست.»
«ارباب من.»
«باز چرا فاز سنگین برداشتی؟»
«اگه این کار دنیای‌قوی‌ترین شیاطین باشه... دیگه بیشتر‌نشانه‌ی از این توش فضولی نمی‌کنم.»
«چرا؟»
«چون نمی‌تونم کار رفیقم رو خراب‌ویژه کنم. نه، انگار همین الانش هم‌واقع خراب شده. این‌طوری بود که داروچه رفت.»
«خب، الان‌قلعه اون فقط‌قایم یه دوکه.»
«دوک ششمه!»
«مهم نیست چی‌حمله‌ی بشه، باید بفهمیم‌عالی کار کی بوده.»
«چرا من باید دنبالش بگردم؟»
«حداقل باید بفهمیم واقعاً کار شیاطین بوده‌خاصی یا نه. بعدش هر کاری دلت خواست بکن،الکس می‌خوای دهنت رو ببند یا وانمود کن ندیدی.»
«این قولت رو یادت نره.»
«هر چقدر‌واقعاً هم بهش فکر‌شمشیرزنی می‌کنم، این دیوونه‌کننده‌ست.»
«اون زیربغل یه غوله...»
«هر چقدر فکر می‌کنم که چرا یه نفر باید‌سیخ همچین کاری بکنه، جوابی براش پیدا نمی‌کنم. اینکه اژدهایان‌پیداش رو مجبور کنی به انسان‌ها و حتی غول‌ها حمله کنن...»
دئوس بدنش رو روی صندلی به‌ویژه عقب هل داد. پایه‌های جلویی صندلی‌واقع بلند شد و صدای جیرجیر داد.
«آخه چه‌واقعاً چیزی تو این‌شمشیرزنی قضیه دخیله؟ چرا؟»
«یه سوال بی‌اهمیته، اما...»
«ها؟»
«دلیل اینکه اژدهای طلای حقیقی‌حرکت رو کشتید این نبود که‌تکون فکر می‌کردید به داروچه صدمه زده؟»
«آره.»
«پس طبیعیه که فکر‌قوی‌ترین کنید اژدهای طلای حقیقی‌نشانه‌ی مقصر این اتفاقه، اما...»
«اوه، فکر‌قلعه کنم اون‌قایم یه اشتباه بود.»
«بله؟»
«اشتباه. سوءتفاهم.»
«شما اژدهای طلای‌عالی حقیقی رو فقط به‌سرم خاطر یه اشتباه کشتید؟»
«اوه.» هه.
«دارید سعی می‌کنید این حقیقت رو که‌سرم خدای یه دنیا رو کشتید، فقط با گفتن‌تموم اینکه "ببخشید، همه‌ش یه سوءتفاهم بود" ماست‌مالی کنید؟»
«اگه این‌طوره،واقعاً کاریش نمی‌شه‌جادویی کرد دیگه، می‌شه؟»
«اژدهایان همین‌طوری‌شمشیرزنی دست رو‌قوی‌ترین دست نمی‌ذارن.»
«چرا بهم حمله نمی‌کنن؟قایم فکر کنم بتونم با‌ندارم هزارتاشون همزمان در بیفتم.»
الکس روی صندلی لرزشی احساس کرد، در‌سرم حالی که دئوس این حرف‌ها رو طوری به‌تموم زبون می‌آورد که انگار اصلاً موضوع مهمی نیست.
«درسته. این همون روح شیطانیه.»
او با چهره‌ای‌عالی تحت‌تاثیر قرار گرفته‌ویژه به اربابش نگاه کرد.
«کدوم حروم‌زاده‌ای این وسط‌قایم داره موش می‌دوونه؟ هنوزم‌ندارم انسانه؟ مثلاً... مثل سونگ‌هوانگ‌چونگ؟»
«سلام. من‌شمشیرزنی کادنزا هستم،قوی‌ترین بازرس سونگ‌هوانگ‌چونگ.»
دئوس به مردی که‌جادویی برای اثبات هویتش پلاکی رو‌ویژه جلو آورده بود، اخم کرد.
«کادنزا پن هالی‌عالی پیچ. پیچ به‌ویژه معنی همون درخت هلوئه.»
زیک در‌قلعه کنار دئوس سرش‌شدی رو خم کرد.
«سلام، آقای‌شمشیرزنی کادنزا. من‌قوی‌ترین احساس می‌کنم...»
«می‌دونم. زیک‌واقعاً ون هالی‌ویچ. اومدم‌شمشیرزنی تو رو ببینم.»
«من؟»
«چند وقت پیش رتبه B رو گرفتی؟»
«بله.»
«می‌خواستم درباره‌ش بیشتر بدونم.»
زیک وقتی بازرس سونگ‌هوانگ‌چونگ‌قوی‌ترین ناگهان بحث بازبینی رتبه‌نشانه‌ی رو پیش کشید، مضطرب شد.
«برای چی؟»
«چیز مهمی نیست. با این حال، یه مورد خاصه. خانواده هولی جید توانایی پرداخت ۵ سکه طلا رو نداشتن، اما ناگهان درخواست بازبینی رتبه دادن. علاوه بر این، تو برای سن خودت رتبه نسبتاً بالای B رو گرفتی، بنابراین من یه شک کاملاً منطقی داشتم که شاید نوعی فساد در کار باشه.»
«این ربطی‌واقعاً به رشوه‌جادویی یا فساد نداره.»
«این چیزیه که کم‌کم بررسی می‌کنیم.ویژه اگه فساد نباشه، قطعاً یه جور‌واقع کار غیرمنطقی و مشکوک به نظر می‌رسه.»
دئوس ناگهان به‌زوریکس حرف آمد: «هی،هویت تو بازرسی چیزی هستی؟»
«بله آقای دئوس.»
«منم می‌شناسی؟»
«شنیدم که یه تاجر‌قوی‌ترین عجیبی هستی که از اسم‌تأیید یه خدای باستانی استفاده می‌کنه.»
«خوشحالم که خوب می‌دونی. پس‌شدی بزن به چاک. تو کسب‌وکارم‌کباب دخالت نکن. وقت باز کردن مغازه‌ست.»
«اوه، پس می‌تونم نقش یه مشتری رو بازی کنم؟تأیید اتفاقاً به یه خنجر مسافرتی نیاز داشتم. سه روز‌قطع پیش وقتی غول حمله کرد سلاحم رو گم کردم.»
«اون موقع اونجا بودی؟»
وقتی دئوس این‌عالی سوال رو پرسید،ویژه کادنزا لبخند درخشانی زد.
«بله، اون‌قلعه روز چیزهای‌قایم زیادی دیدم.»
صدای دئوس بلندتر شد:
«زیک!»
«بله، دئوس.»
«مشتری رو‌قلعه راه بنداز. حسابی‌شدی هم تیغش بزن.»
«چشم.»
دئوس رویش رو‌حمله‌ی برگردوند و به‌عالی اتاق پشتی برگشت.
در همین حال، زیک با‌حرکت لبخندی روی لب، کادنزا رو‌تکون به سمت بخش خنجرها راهنمایی کرد.
زیک گفت: «شاید‌زوریکس حرف‌های تندی بزنه،هویت اما آدم خوبیه.»
کادنزا جواب‌شمشیرزنی داد: «این‌طور‌قوی‌ترین فکر می‌کنی؟»
«برای من‌واقعاً که مثل‌جادویی یه فرشته‌ست.»
«که این‌طور؟ اولین برداشت‌قوی‌ترین من اینه که بیشتر‌نشانه‌ی شبیه شیاطین به نظر می‌رسه.»
«اون آدم مهربونی نیست.»
«راستی، آقای زیک.»
«بله؟»
«اشکالی نداره اگه‌عالی زود به زود‌ویژه بهت سر بزنم؟»
«آه، اما الان وقت‌قایم کاره... لطفاً بعد از‌ندارم ساعت ۶ عصر بیاین.»
«وقتی که‌شمشیرزنی بساط دست‌فروشیت‌قوی‌ترین رو پهن می‌کنی.»
«بله. وقت آزاد واقعی من بعد از‌قوی‌ترین ساعت ۱۰ شبه، اما فکر کنم بعد‌دادم از ساعت ۶ عصر بتونم بهتون رسیدگی کنم.»
«باشه، حتماً. خب،عالی می‌شه یه خنجر‌ویژه مناسب بهم پیشنهاد بدی؟»