چپتر 100: نگهبان بگوستا، بره‌ی جوانِ خدای شیطانی
0بگوستا توسط موجودی‌قدرتش با قدرتی عظیم‌اما محافظت می‌شد... یک اژدها.
گاهی اوقات، ماجراجویانِ هزارتو، ته‌سان را‌می‌کنه با یک اژدها اشتباه می‌گرفتند، چرا‌شده که او نمادی از قدرتی بی‌کران بود.
و سرانجام، ته‌سان فهمید چرا چنین فکری می‌کردند. «تفاوت زیادی با‌میشه یه خدا نداره، نه؟» دست‌کم، قدرتی که از بیرون احساس می‌شد، به‌دیگه سختی از خدایانی که تا کنون ملاقات کرده بود، قابل تشخیص بود.
قدرتی لطیف که برای‌دیگه یک موجود فانی باورنکردنی می‌نمود،بنابراین از اژدهای طلایی ساطع می‌شد.
با اینکه به نظر می‌رسید والبنرئوس به خاطر ملاحظه‌ی‌قدرت ته‌سان قدرتش را کاهش داده، اما همین سطح از قدرت‌کردی هم به قدری بود که صدها ته‌سان هم حریفش نمی‌شدند.
ته‌سان پس از اینکه لحظه‌ای‌کنجکاوی آن قدرت را حس کرد،دنیا پرسید: «چرا منو صدا کردی؟»
از لحظه‌ای که ته‌سان‌داد ظاهر شد، قدرتی مورمورکننده را‌به‌زودی حس کرد که لمسش می‌کرد.
«قصد نداری‌می‌کنه طبق خواسته خدایان‌این منو بکشی، داری؟»
[البته که نه.] اژدها لبخند زد. [من اژدهایی هستم که وظیفه محافظت از‌نمی‌شدند زمین رو دارم. چیزی که خدایان می‌خوان، ربطی به من نداره. واسه همینه‌طبق که کاری به کار بچه‌های خدای شیطانی که تو سرزمین من ساکن شدن، نداشتم.]
اژدها نگاهش‌کنجکاویم را به‌کنم آرامی تغییر داد.
والبنرئوس که به بیرون غار نگاه می‌کرد، زمزمه‌اونم کرد: [خب، اونم به‌زودی بی‌معنی میشه. دلیلی که‌آخرین صدات کردم اینه که آخرین کنجکاویم رو ارضا کنم.]
«کنجکاوی؟»
[من اژدهایی هستم که از زمین محافظت می‌کنه. به عبارت دیگه، موجودی‌حریفش هستم که به این دنیا زنجیر شده. بنابراین، همیشه درباره اون هزارتوی‌قصد عظیمی که جادوگرها ساختن و خدایان بزرگ توش ساکن شدن، کنجکاو بودم.]
چشمان خزنده‌وارش‌کنجکاویم به سمت‌کنم ته‌سان چرخید.
والبنرئوس که ته‌سان را برانداز می‌کرد، نتوانست‌زمزمه تحسینش را پنهان کند. [واقعاً که تاثیرگذاره. می‌فهمم‌اینه چرا خدای شیطانی چنین تحقیری رو تحمل کرد.]
خدای شیطانی به‌عبارت کسی که از جنس‌زنجیر خودش نباشد، ماموریت نمی‌دهد.
اینکه او مستقیماً به انسانی مانند ته‌سان ماموریت‌سطح داده بود، نشانه‌ای از زیر پا گذاشتن غرورش بود.منو [این یعنی موجودات این دنیا تو چشماش خیلی باارزشن.]
والبنرئوس با حالتی حاکی از افسوس‌می‌کنه گفت: [اما این داره تموم میشه. نابود‌بنابراین شدن توسط تعصب کورکورانه، واقعاً چیز غم‌انگیزیه.]
«منظورت از "تموم شدن" چیه؟»
[خدای شیطانیِ جوان خشمگینه.] والبنرئوس با آرامش ادامه داد: [درباره چیزایی که تو این دنیا دارن‌ساختن می‌میرن. اون ساکت مونده چون هم‌نوعش هنوز وجود داره، اما این زیاد طول نمی‌کشه. دنیا متلاشی خواهد‌تحقیری شد. اگه اون‌قدر روی مال و منال خودش وسواس نداشت، خیلی وقت پیش همه چی فرو می‌ریخت.]
[ببخشید، ولی من‌قدرتش درست متوجه نمیشم.]اما روح وسط حرفش پرید.
روح، که موجودی از هزارتو‌کنجکاوی بود، توسط کسانی که بیرون‌دنیا بودند قابل حس یا شنیدن نبود.
با این حال،تغییر والبنرئوس آرام پرسید:نگاه [منظورت چیه، مرده؟]
[هامون به عنوان‌عبارت یه خدا تو این‌زنجیر دنیا متولد شد، درسته؟]
[درسته. بیش از صد سال پیش،اما یه فانی تبدیل به یه موجود متعالی‌نمی‌شدند شد. اون به اسم هامون شناخته میشه.]
[پس هامون می‌تونه دخالت کنه،کنجکاوی نه؟] خدایی که در قلمرو‌دنیا خودش باشد، بی‌نهایت قدرتمند است.
حتی یک خدای‌تغییر شیطانی هم نمی‌تواند‌نگاه به او دست بزند.
این چیزی بود که روح‌این تمام مدت می‌گفت. [حتی اگه خدای‌درباره شیطانی قاطی کنه، نمی‌تونه دخالت کنه.]
والبنرئوس به روح نگاه‌کاهش کرد و لبخند زد.سطح [تو خیلی قوی هستی.]
[من حسابی‌کنجکاویم قوی بودم.] روح‌کنجکاوی با لاف‌زنی گفت.
والبنرئوس به نشانه تایید سر تکان داد.زمزمه [اگه تو زندگی قبلیت بودی، می‌تونستی منو‌کردم شکست بدی. اما تو درباره خدایان چیزی نمی‌دونی.]
[من با بیشتر‌عبارت از دو تا‌دنیا خدا روبرو شدم، می‌دونی؟]
[احتمالاً فقط ظاهرشون‌قدرتش رو دیدی.] والبنرئوس با‌همین خونسردی گفت: [به‌زودی می‌فهمی.]
[هوم.] روح‌کنجکاویم انگار نپذیرفت، اما‌کنجکاوی دیگر حرفی نزد.
والبنرئوس دوباره به ته‌سان نگاه کرد. [کنجکاویم رو‌اونم برطرف کردی. و تو اولین فانی‌ای هستی که‌آخرین ملاقات کردم. پس، یه لطف کوچیک بهت می‌کنم.]
اژدهای طلایی‌می‌کنه پنجه‌ی جلویی‌اش‌دیگه را بالا برد.
نوک پنجه‌اش جدا شد و به سمت ته‌سان پرواز‌قدرت کرد. [این پنجه‌ی اژدهاست. اگه کسی باشه که بتونه‌صدا اونو آهنگری کنه، هدیه‌ی به درد بخوری برات میشه.]
«ممنون.»
ته‌سان پاداش‌آرامی غیرمنتظره را با‌غار کمال میل پذیرفت.
پنجه‌ی اژدها.
اگر آهنگر‌ملاحظه‌ی هزارتو بود، می‌توانست‌داده آن را بسازد.
[این وداعه. احتمالاً این اولین‌کنجکاوی و آخرین دیدار ماست. حالا، من‌زنجیر باید برم برای این آماده بشم.]
«آماده؟»
اژدها پنجه‌ی جلویی‌اش را بالا‌این برد. هاله جادو شروع به‌همیشه غلیظ شدن کرد. [برای نبرد نهایی.]
با صدایی‌ملاحظه‌ی آرام، پیکر‌کاهش اژدها ناپدید شد.
غار عظیم خالی‌ارضا ماند و تنها‌می‌کنه ته‌سان باقی ماند.
ته‌سان بیرون رفت.
او پنجه را در‌دیگه «کوله» خود گذاشت و‌شده دوباره از کوه پایین آمد.
به محض رسیدن به‌کاهش روستا، آنتِشا را دید‌سطح که آشفته به نظر می‌رسید.
«چی شده؟»
«آه، ارباب کوهستان!»تغییر چهره‌ی آنتِشا با‌نگاه دیدن او روشن شد.
«کجا بودین؟»
«باید کسی‌ملاحظه‌ی رو برای‌کاهش یه لحظه می‌دیدم.»
«کسی رو؟»کنجکاویم آنتِشا سرش‌کنم را کج کرد.
ته‌سان قبلاً‌آرامی هرگز حرفی از‌غار آشنایانش نزده بود.
کمی بعد، شیطانی‌عبارت به نام آرتنکیا‌دنیا نیز ظاهر شد.
«اا، ام. شما نرفته‌کاهش بودین، نه؟» آرتنکیا با‌سطح دیدن ته‌سان آشکارا دستپاچه شد.
آنتِشا نیز‌کنجکاویم با حالتی‌کنم ناامید گفت:
«فکر کردم بدون خداحافظی رفتین...»
«می‌خواستم قبل‌می‌کنه رفتن یه‌دیگه چیزی بگم.»
«آه... برای مدتی می‌مونین؟»
«احتمالاً.»
پاسخ ته‌سان نشان می‌داد که نمی‌دانست‌نگاه کی ماموریت تکمیل می‌شود، اما قطعاً‌دلیلی به نظر نمی‌رسید که بلافاصله اتفاق بیفتد.
آرتنکیا با‌می‌کنه شنیدن پاسخش‌دیگه آشفته‌تر شد.
اضطراب در چشمانش موج می‌زد.
وقتی ته‌سان به او خیره‌کنجکاوی شد، آرتنکیا بالاخره خودش را جمع‌وجور‌زنجیر کرد و گلویش را صاف کرد.
«پس من یه اتاق براتون آماده‌نگاه می‌کنم. از اونجایی که شاهزاده رو‌دلیلی نجات دادین، باید حسابی ازتون پذیرایی کنیم.»
ته‌سان می‌توانست اضطراب‌عبارت و عزم را‌دنیا در چشمانش بخواند.
ته‌سان روی تختی که‌کاهش فراهم شده بود دراز کشید‌قدرت و به سقف خیره شد.
نور خورشید، که‌ارضا نباید دیده می‌شد،می‌کنه به داخل می‌تابید.
کف چوبی زبر، سفت و ناهموار بود و‌اونم به پشتش فشار می‌آورد، و وقتی سرش را چرخاند،کنجکاویم چند حشره را دید که از دیوار بالا می‌رفتند.
«بالای درختا راحت‌تر بود.»
خانه نقشش را‌قدرتش به عنوان یک‌اما خانه ایفا نمی‌کرد.
با این‌کنجکاویم حال، او‌کنم قصد شکایت نداشت.
در مقایسه با خانه‌هایی‌داد که سقف‌های نیمه‌ویران داشتند،اونم این نسبتاً قابل قبول بود.
تق تق.
تق‌تق.
صدای کوبیدن‌کنجکاویم به در،کنم در فضا پیچید.
ته‌سان از‌آرامی جا برخاست و‌غار در را گشود.
«چیه؟»
«آه، ارباب ته‌سان، حالتون خوبه؟»
آنِتْشا با قیافه‌ای معذب‌کنم آنجا ایستاده بود و‌دیگه بطری چوبی‌ای را تکان می‌داد.
«می‌خواستم ببینم اگه‌تغییر حالتون مساعده، یه‌نگاه نوشیدنی با هم بخوریم.»
«چه جور نوشیدنی‌ای؟»
«می‌گن این نوشیدنی بعد از کلی‌اما بدبختی و آزمون و خطا تو‌حریفش دهکده درست شده. تونستم یکیشو گیر بیارم.»
لبخند ملایمی زد.
شاید چون به دنبال جایی‌غار برای سکونت می‌گشت، چهره‌اش روشن‌تر‌بی‌معنی از قبل به نظر می‌رسید.
ته‌سان بدنش را کنار کشید.
«اگه می‌خوای بیای تو، بیا.»
«ممنونم.»
او دو‌آرامی لیوان چوبی‌داد بیرون آورد.
ته‌سان مایعی‌می‌کنه را که او‌این ریخته بود، نوشید.
در حال بررسی مسمومیت...
بررسی ناموفق بود.
شما وارد حالت مسمومیت خفیف شدید.
استقامت شما هر ثانیه ۵ واحد کاهش می‌یابد.
آنِتْشا با‌کنجکاویم چهره‌ای نگران‌کنم پرسید: «حالتون خوبه؟»
ته‌سان سر تکان داد.
«بد نیست.»
«هه هه. خوشحالم.»
او برای‌کنجکاویم خودش هم‌کنم نوشیدنی ریخت.
ته‌سان چهره‌اش را زیر نظر‌غار گرفت، اما به نظر نمی‌رسید‌بی‌معنی اثر قابل‌توجهی روی او داشته باشد.
'سمیه که‌می‌کنه فقط رو‌دیگه انسان‌ها اثر می‌ذاره؟'
ته‌سان نوشیدنی را‌قدرتش قورت داد و‌اما گفت: «وضعیت دهکده افتضاحه.»
«یه جورایی آره.»
آنِتْشا چهره‌ای‌آرامی تلخ به‌داد خود گرفت.
نژاد شیاطین بدون اینکه‌دیگه حتی ابزار درستی با‌شده خود بیاورند، فرار کرده بودند.
ساختن دهکده از هیچ‌کاهش روی خاک برهنه، نمی‌توانست‌سطح نتیجه خوبی داشته باشد.
حاصل کار،کنجکاویم این آلونک‌های حقیر‌کنجکاوی و فرسوده بود.
'شنیدم اولش دویست نفر بودن.'
بعد از پنج سال، تنها پنجاه‌دنیا نفر باقی مانده بودند؛ بقیه در برابر‌هزارتوی مشقت‌ها زانو زده و تلف شده بودند.
«ولی... بازم اینجا‌قدرتش دهکده‌ایه که هم‌نژادهای‌اما من توش زندگی می‌کنن.»
آنِتْشا با‌کنجکاویم چهره‌ای مصمم‌کنم صحبت کرد.
«تا وقتی اینجا زندگی می‌کنم، به همه‌زمزمه کمک می‌کنم. اگه با تمام وجود زندگی‌کردم کنیم، روزی می‌رسه که بتونیم استراحت کنیم.»
همان‌طور که با‌عبارت لبخند حرف می‌زد، آنِتْشا‌زنجیر خودش را جمع‌وجور کرد.
او سرش‌ملاحظه‌ی را با‌کاهش احترام خم کرد.
«یه بار دیگه ممنونم.کنم به لطف شما، ارباب ته‌سان...این تونستم دوباره هم‌نژادهام رو ببینم.»
صدایش می‌لرزید.
آنِتْشا فکر می‌کرد تا ابد‌این تحت تعقیب خواهد بود و‌همیشه در نهایت دستگیر و کشته می‌شود.
دیدار با آشنایان قدیمی که فکر‌اما می‌کرد از دستشان داده، چیزی بود‌حریفش که حتی در خواب هم نمی‌دید.
همه این‌ها‌کنجکاویم به خاطر ته‌سان‌کنجکاوی اتفاق افتاده بود.
برای آنِتْشا، هیچ‌تغییر کلمه‌ای نمی‌توانست سپاسگزاری‌اش‌نگاه را به‌درستی بیان کند.
«حتی اگه پاداش‌عبارت کافی گرفته باشین، دلم‌زنجیر آروم نمی‌گیره. برای همین...»
آنِتْشا لبش را گزید.
با صورتی‌کنجکاویم گلگون، چشمانش‌کنم را محکم بست.
«اگه بخواین،آرامی می‌تونم همین‌جا‌داد پیشتون بمونم...»
«بسه.»
ته‌سان سر‌ملاحظه‌ی او را به‌داده عقب هل داد.
آنِتْشا عقب رفت، پیشانی‌اش‌کنم را گرفت و مات‌ومبهوت‌دیگه به ته‌سان خیره شد.
«حرف مفت نزن.تغییر تو اینجا زندگی‌نگاه می‌کنی. منم می‌رم.»
آنِتْشا لبش را گزید.
«دارین... برمی‌گردین به هزارتو؟»
«تنها جاییه که می‌تونم برم.»
بِگِستا در نهایت فقط‌داد مکانی بود که در یک‌به‌زودی مأموریت از آن گذر می‌کرد.
مهم نبود چه کسی را ملاقات‌دنیا کند یا چه روابطی شکل دهد؛ به‌هزارتوی محض تکمیل مأموریت، همه چیز ناپدید می‌شد.
آنِتْشا ایستاد،ملاحظه‌ی انگار نمی‌خواست‌کاهش تسلیم شود.
«یه زندگی آروم اینجا...»
«این چیزی‌آرامی نیست که‌داد من بخوام.»
ته‌سان سرش را تکان داد.
او این حالت‌قدرتش را برای یک زندگی‌همین آرام انتخاب نکرده بود.
«هنوز جوونی. اینجا زندگی کن،کنجکاوی پیر شو و بعدش ازدواج کن.زنجیر این پاداشیه که می‌تونی بهم بدی.»
با این‌آرامی کلمات، ته‌سان اتاق‌غار را ترک کرد.
آنِتْشا بی‌اختیار دستش را‌دیگه دراز کرد، اما ته‌سان پیش‌بنابراین از آن ناپدید شده بود.
آنِتْشا سرش را پایین انداخت.
ته‌سان وارد جنگل شد.
روح که ساکت‌تغییر مانده بود، به‌نگاه سخن آمد: «غم‌انگیز نیست؟»
«خفه شو.»
«به نظرم اون‌جور زندگی هم بد نیستا.همین تو واقعاً خاصی، ولی... هزارتو جاییه که‌لحظه‌ای حتی موجوداتی مثل تو هم ممکنه بمیرن.»
«برام مهم نیست.»
او دیگر‌آرامی وحشتی از‌داد مرگ نداشت.
«تازه، قطع‌می‌کنه کردن کامل رابطه‌این برای اونم خوبه.»
روح متوجه شد. «قبلاً هم‌داده حس کرده بودم، ولی دلت‌قدری نازک‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم.»
«خفه شو.»
«قصد دخالت ندارم. من انسان‌های سنگ‌دل زیادی دیدم و‌به‌زودی همشون مردن. به لطف همین اخلاقت من هنوز اینجام،ارضا پس چیز خوبیه. تازه، الان وقت این حرفا نیست.»
امتناع ته‌سان‌می‌کنه فقط به‌دیگه دلایل شخصی نبود.
«حالت خوبه؟»
ته‌سان نگاهی‌کنجکاویم به استقامت‌کنم خود انداخت.
سپر: ۴۲/۱۹۲
استقامت: ۲۲۵۰/۲۲۵
«مشکلی نیست.»
با این حال، سپر او‌نگاهش ۱۵۰ واحد کاهش یافته بود.نگاه این یعنی سمی نسبتاً قوی بود.
ته‌سان حدس زد که آن‌ها‌قدرت پس از شنیدن خبر کشته شدن‌کرد استاد شمشیر، چیز قوی‌تری آماده کرده‌اند.
اگر او یک ساکن‌سطح معمولی این دنیا بود،حریفش احتمالاً تحت تأثیر قرار می‌گرفت.
«این ماجرا این‌جوری تموم نمی‌شه.»
«فکر کنم‌ساکن باید پاداش‌نداشتم بیشتری بگیرم.»
درخواست خدای شیطانی‌همین (لوسیفر)، بردن آنِتْشا‌قدری به مکانی امن بود.
معنای «امن»اما بسته به مکان،قدرت بسیار متفاوت است.
ته‌سان فکر می‌کرد جایی که شیاطین فرار‌غار کرده و ساکن شده‌اند، مقصد مأموریت است‌دلیلی و آنِتْشا نیز همین باور را داشت.
اما مأموریت‌ساکن هنوز پاکسازی‌نداشتم نشده بود.
این یعنی‌اما اینجا اصلاً برای‌قدرت آنِتْشا امن نبود.
بوم!
صدایی مهیب‌نداشتم از آن‌آرامی سوی جنگل برخاست.
موجودی قدرتمند‌ساکن در حال‌نداشتم نزدیک شدن بود.
حجم عظیم قدرت یک چیز بود،قدری اما نوع قدرتی که حس می‌شد‌پرسید با ماجراجویان یا هیولاهای معمولی تفاوت داشت.
به قدرت خدایانی‌همین که تا کنون‌قدری دیده بود، نزدیک بود.
کراش!
درختان از ریشه کنده شدند‌نگاهش و آوار همچون موجی خروشان‌نگاه به سمت ته‌سان هجوم آورد.
شما دفع را فعال کردید.
آواری که برای بلعیدن‌آرامی ته‌سان یورش آورده بود،نگاه به عقب پرتاب شد.
آوار دفع‌شده با آوار در‌نگاهش حال ریزش برخورد کرد و‌نگاه به هر سو پراکنده شد.
ته‌سان مشتی به سمت‌سطح خاک و خل‌های معلق‌حریفش در هوا پرتاب کرد.
با صدای‌اما خرد شدن،سطح مسیری باز شد.
«چه پرسر و صدا.»
در میان‌ساکن هرج‌ومرج، نوری‌نداشتم طلایی پدیدار شد.
در میان ذرات بی‌شمار قهوه‌ای‌رنگ،قدرت جفت بال‌هایی که حتی ذره‌ای گردوغبار‌کرد بر آن‌ها ننشسته بود، نمایان گشت.
فرشته‌ای زیبا با‌همین هشت بال خود‌قدری را آشکار کرد.
عظیم‌الجثه بود،نداشتم چندین برابر‌آرامی اندازه یک انسان.
شما با فرشته هامون مواجه شدید.
«تو آخریش خواهی بود.»
این احتمالاً‌نداشتم آخرین تقلی‌آرامی هامون بود.
او نمی‌توانست نژاد شیاطین‌نداشتم را ببخشد و این کار،غار عبور از خط قرمز بود.
فرشته بی‌احساس،اما شمشیری طلایی را‌قدرت در دست داشت.
«حریف دشمنی‌اما بسیار دشوار برای‌قدرت شکست دادن است.»
مدت‌ها بود که‌نگاهش با دشمنی «دشوار»داد روبرو نشده بود.
اضافه شدن قید‌شدن «بسیار» یعنی یک پله‌تغییر پایین‌تر از دشمنی غیرممکن.
ته‌سان شمشیرهای دوقلویش را‌سطح بیرون کشید و نیرو را‌نمی‌شدند در سراسر بدنش جمع کرد.
«پس بذار امتحان کنیم.»
ته‌سان پاهایش‌نداشتم را محکم‌آرامی روی زمین کاشت.