چپتر 412: طبقه ۸۲، لمگتون (۳)
0چشمان همه‌حرکت از هیجان‌تاریکی برق می‌زد.
به جز ته‌سان،کسی هیچ‌کدام از دیگر‌قورت پیمان‌بستگان، ماجراجوی هزارتو نبودند.
گرچه پنجره مأموریت برایشان ظاهر‌تاریکی نشده بود، اما حدس زدن‌اوغ موضوع از حرف‌های بعل دشوار نبود.
تخت پادشاهی بلیال.
هر کس آن را‌تاریکی تصاحب کند، به مقامی‌اووواااه شکوهمند عروج خواهد کرد.
طمع و تمنا.
گردبادی از‌کیییینگ احساسات در‌دست وجودشان خروشید.
بعل سرد و‌این بی‌روح نگاهشان کرد،اطراف دریغ از ذره‌ای احساس.
«پس در رو‌دست براتون باز می‌کنم.آنها بقیه‌ش با خودتونه.»
کیییینگ!
با حرکت دست‌حرکت بعل، تاریکی عظیمی‌عظیمی آنها را بلعید.
«اووواااه!»
«اوغ!»
قدرتی چنان غلیظ و‌اضطراب سیاه بود که خود‌نظر را برای مرگ آماده کردند.
فریاد کشیدند‌کیییینگ و چشمانشان‌دست را محکم بستند.
کوگوگوگونگ...
قدرت آرام‌آرام فروکش کرد‌تاریکی و وقتی از زنده‌اووواااه بودنشان مطمئن شدند، چشم گشودند.
«... هاه.»
«اینجا...»
نفس در سینه‌شان حبس شد.
جهانی رو به مرگ،تاریکی که اینجا و آنجا‌اووواااه در حال فروپاشی بود.
آنها به‌می‌شد دنیای اکنون مرده‌ی‌دهانش بلیال رسیده بودند.
به مقصد رسیده بودند.
با درک این‌دست موضوع، به سرعت وضعیت‌بلعید اطراف را ارزیابی کردند.
اجسامی شبیه به توتیا‌اضطراب آسمان را کیپ تا‌نظر کیپ پر کرده بودند.
زمین‌های در حال‌حرکت فروپاشی در خلاء شناور‌آن‌ها بودند و سرگردان می‌چرخیدند.
و از‌درک اعماق آن، نیرویی‌وضعیت قدرتمند حس می‌شد.
کسی با‌حرکت اضطراب آب دهانش‌عظیمی را قورت داد.
به نظر می‌رسید جایی که‌دهانش ایستاده‌اند منطقه امن است، اما همچنان‌ایستاده‌اند قدرتی وحشتناک از آن ساطع می‌شد.
وقتی به اطراف‌حرکت نگریستند، ناگهان متوجه‌عظیمی حضوری در کنارشان شدند.
«تو کی هستی؟»
«من ناظرم. به‌دست لرد بلیال که حالا‌بلعید ناپدید شده خدمت می‌کنم.»
پیرمردی سیاه‌پوش مؤدبانه تعظیم کرد.
در ظاهر شبیه‌حرکت خدمتکاری معمولی بود، اما‌آن‌ها چشمانش سراسر سیاهی بود.
ته‌سان زیر‌درک لب زمزمه‌سرعت کرد: «قویه.»
پیرمرد به جاودانگی نرسیده بود،عظیمی اما به مرحله‌ای درست پایین‌تر‌قدرتی از آن دست یافته بود: مرز.
در برابر ته‌سان مشخصاً ضعیف‌تر‌دهانش بود، اما با معیارهای معمول،جایی قدرتش بسیار بالا محسوب می‌شد.
به نظر می‌رسید اکثر‌دست موجودات مرتبط با این‌بلعید مکان، قدرتی عظیم دارند.
خدمتکار آهی‌درک عمیق کشید،سرعت انگار دلش می‌سوخت.
«غم‌انگیزه که کثافت‌هایی مثل‌تاریکی شما وارد قلمرو لرد‌اووواااه شدن، اما کاریش نمیشه کرد.»
«شنیدم شیاطین اینجا مردن.»
یکی از پنج‌حرکت پیمان‌بسته، زنی بود‌عظیمی که پوزخند زد.
با توجه به لباس‌سرعت باز و دو شاخ‌اجسامی کوچکش، یک ساکوبوس بود.
«پس اگه ما شیطان بشیم مشکلی‌آن‌ها نیست، نه؟ تازه، مگه به نفع‌غلیظ تو نیست یه ارباب جدید داشته باشی؟»
«بهتر از اینه‌کسی که کثافت‌های نالایق قلمرو‌داد لرد رو تصاحب کنن.»
«مشکلی نیست.کیییینگ ما حقشو‌دست به دست آوردیم.»
زن با اعتمادبه‌نفس گفت.
شیطانی که با او قرارداد‌عظیمی بسته بود، اجازه تصاحب قلمرو‌قدرتی بلیال را به او داده بود.
خدمتکار با خونسردی گفت:
«هر جور میخوای فکر کن. تهش، این اراده‌ی بزرگانه.اووواااه من به عنوان یه خدمتکار، فقط کسایی رو تماشا‌آماده می‌کنم که حق ارباب شدن رو به دست آوردن.»
هیچ احساسی در چشمانش نبود.
واضح بود باور ندارد‌تاریکی کسانی که به اینجا آمده‌اند،اوغ بتوانند به مقام شیطان برسند.
«هه.»
شیطان دیگری‌کیییینگ با نارضایتی‌دست پوزخند زد.
مردی عضلانی‌درک که نیزه‌ای بلند‌وضعیت در دست داشت.
«اگه شیطان بشم،دست اول از همه‌آن‌ها اون یارو رو می‌کشم.»
لبخند تیره‌ای زد.
او حتی در‌حرکت دنیای وسیع شیاطین هم‌آن‌ها چهره‌ای بسیار آینده‌دار بود.
زاده‌ی خاندانی نجیب، به‌سرعت نام حالید، با استعدادی‌اجسامی استثنایی و حمایت کامل قبیله‌اش.
اما قلمرو‌حرکت شیاطین برای حالید‌عظیمی زیادی کوچک بود.
معدود قدرتمندان، مثل رسولان خدای‌دهانش شیطانی، همه قلمرو را ترک کرده‌ایستاده‌اند بودند تا در دنیا سرگردان شوند.
حالید که دید دیگر در قلمرو شیاطین‌آن‌ها قوی‌تر نمی‌شود، آنجا را ترک کرد و‌سیاه برای ساختن قدرتش در دنیا سفر کرد.
او از هزارتو خبر‌سرعت داشت اما شایعاتی شنیده‌اجسامی بود که جای جذابی نیست.
حالید دنبال روشی کارآمدتر بود.
برای قدرتش از هیچ وسیله‌ای دریغ‌قورت نکرد و در این راه، چندین‌منطقه جهان بدون خدای سیاره‌ای نابود شدند.
خیلی‌ها که خانه‌شان را از‌تاریکی دست دادند حالید را نفرین‌اوغ کردند، اما او فقط پوزخند زد.
دنیا برای او‌این چیزی جز سکوی پرشی‌ارزیابی برای بزرگ شدن نبود.
اگر خیلی‌ها به‌دست عنوان کود در این‌بلعید فرایند می‌مردند، اهمیتی نمی‌داد.
حالید که قوی‌کسی شده بود، توسط‌قورت یک شیطان انتخاب شد.
شیطان مارکوسیاس، حالید را به‌تاریکی عنوان زیردست پذیرفت و لمگتون‌اوغ را به او اعطا کرد.
حالید شدیداً هیجان‌زده بود.
یک شیطان.
یک موجود عظیم.
او می‌توانست با ارباب‌دست جادوی تاریکی که در‌بلعید اختیار داشت برابر شود.
قصد نداشت‌درک این فرصت را‌وضعیت از دست بدهد.
حالید لب‌هایش را کج کرد.
«بیاید یه‌می‌شد اتحاد موقت‌اضطراب تشکیل بدیم.»
رو کرد‌کیییینگ به بقیه پیمان‌بستگان‌تاریکی و حرف زد.
موجودات زشت و پستی‌سرعت که طمع قدرتی فراتر‌اجسامی از لیاقتشان را داشتند.
آنها صاحبان باقی‌مانده‌ی‌دست لمگتونی بودند که‌آن‌ها حالید آرزویش را داشت.
با این‌می‌شد حال، قدرتشان‌اضطراب کافی بود.
گرچه از اعتراف به‌دست آن متنفر بود، اما‌بلعید قدرتی مشابه خودش داشتند.
می‌توانستند ابزارهای‌درک عالی برای‌سرعت شیطان شدنش باشند.
نیت واقعی‌اش‌حرکت را پنهان کرد‌عظیمی و ادامه داد:
«می‌خوام همه همکاری کنن.»
«...»
«همکاری؟»
مرد عبوس زیر لب گفت.
حالید طوری‌می‌شد حرف زد‌اضطراب انگار بدیهی است.
«فکر نمی‌کنین که‌حرکت تنهایی بتونین از‌عظیمی پس اینجا بربیاین، هان؟»
مرد عبوس دهانش را بست.
همه می‌توانستند حسش کنند.
گرچه قلمرو پس از فقدان اربابش‌قورت رو به زوال بود، اما هنوز‌منطقه قدرت یک شیطان را در خود داشت.
اگر بی‌احتیاط قدم برمی‌داشتند،دست جانشان را به دست‌بلعید بقایای شیطان از دست می‌دادند.
مکان تخت پادشاهی توسط‌سرعت قدرتی خردکننده پنهان شده بود‌شبیه و پیدا کردنش غیرممکن می‌نمود.
«فقط یه نفر می‌تونه شیطان بشه، ولی‌بلعید از طرف دیگه، هدف همه‌مون یکیه. پس‌خود تا وقتی به مقصد برسیم، بیایین همکاری کنیم.»
«هوم.»
«خوشم نمی‌اد...کیییینگ ولی چاره‌دست دیگه‌ای نیست.»
یکی‌یکی گرد هم آمدند.
همه، جز ته‌سان.
«جایگاهتو خوب‌می‌شد می‌شناسی. تو‌اضطراب بی‌مصرفی. گم شو.»
حالید دندان‌هایش را‌حرکت به نشانه تهدید برای‌آن‌ها ته‌سان به نمایش گذاشت.
ته‌سان گفته‌درک بود هیچ‌سرعت شیطانی پشتیبانش نیست.
به عبارت‌حرکت دیگر، او‌تاریکی انتخاب نشده بود.
حتی بدون نگاه کردن به‌دهانش قدرت کسی که هیچ شیطانی‌جایی برنگزیده بود، این موضوع آشکار بود.
حالید گمان می‌کرد ته‌سان مذبوحانه‌تاریکی سعی دارد با پنهان کردن‌اوغ قدرتش، ضعف خود را بپوشاند.
حالید که موجی از‌سرعت خصومت را به سوی ته‌سان‌شبیه روانه کرده بود، جا خورد.
ته‌سان حقیقتاً‌حرکت هیچ توجهی‌تاریکی به او نداشت.
گویی حتی‌می‌شد حضور حالید‌اضطراب را حس نمی‌کرد.
ته‌سان تنها در‌حرکت سکوت به قلمرو‌عظیمی بلیال خیره مانده بود.
«پس اینجاست.»
کوتاه زمزمه‌حرکت کرد و سپس‌عظیمی به پیش رفت.
پیش از آنکه‌کسی کسی بتواند متوقفش کند،داد وارد قلمرو بلیال شد.
«ها؟»
خیلی زود، پیکر‌این ته‌سان پشت زمینِ در‌ارزیابی حال فروپاشی ناپدید گشت.
حالید که برای لحظه‌ای‌تاریکی غافلگیر شده بود، به‌اووواااه سرعت بر خود مسلط شد.
«حداقل جایگاهشو‌می‌شد می‌دونه و‌اضطراب داره می‌ره. خوبه.»
به نظر می‌رسید ته‌سان تصمیم گرفته بود به‌بلعید جای طرد شدن، خود صحنه را ترک کند؛ اما‌مرگ محال بود بتواند به تنهایی در اینجا زنده بماند.
حالید دیگر‌درک اهمیتی به‌سرعت ته‌سان نداد.
«خب، از‌حرکت الان حرف بزنیم.عظیمی قراره چیکار کنیم؟»
«همه‌تون پله‌های ترقی من هستین.»
حالید لبخند ملایمی‌حرکت زد و نیات‌عظیمی واقعی‌اش را پنهان کرد.
«هوم.»
ته‌سان در‌می‌شد میان قلمرو‌اضطراب بلیال قدم می‌زد.
او از‌کیییینگ پیش می‌دانست تخت‌تاریکی پادشاهی بلیال کجاست.
با چنین قدرت عظیمی‌سرعت که ساطع می‌شد، عجیب‌اجسامی بود اگر متوجه آن نمی‌شد.
اما ته‌سان‌حرکت به سوی‌تاریکی تخت هجوم نبرد.
ابتدا حرکت کرد تا‌اضطراب درک بهتری از محیط‌نظر پیرامونش به دست آورد.
«تحسینت می‌کنم، کثافت.»
صدایی بم طنین‌انداز شد.
این صدای خدمتکار بلیال بود.
ته‌سان نادیده‌اش گرفت و گفت:
«چرا جای من،حرکت حواستو به اونایی‌عظیمی که اون‌ورن نمی‌دی؟»
«من خدمتکار بلیال‌این هستم. ساختن یه‌اطراف کپی کار سختی نیست.»
خدمتکار با لحنی عادی گفت.
«تو هم قدرت ارباب رو میخوای،قورت پس از تو هم خوشم نمی‌اد،منطقه ولی همکاری نکردن انتخاب درستی بود.»
چهره خدمتکار‌کیییینگ از شدت انزجار‌تاریکی در هم رفت.
«اینکه جرأت کنن چشم طمع به جایگاه ارباب داشته‌شبیه باشن و سعی کنن با همکاری بقیه بهش برسن...می‌چرخیدند با اینکه آرزوییه که هیچ‌وقت برآورده نمیشه، ولی واقعاً تهوع‌آوره.»
در کلام خدمتکار یقینی‌تاریکی موج می‌زد که آنها هرگز‌اوغ به تخت بلیال نخواهند رسید.
«از این بابت، تو باز داری سعی می‌کنی‌نظر تنهایی یه کاری بکنی. فقط به خاطر همین‌وحشتناک تحسینت می‌کنم. پس راضی باش و همین‌جا بمیر.»
هنوز سخنش به پایان نرسیده‌تاریکی بود که توتیاهای دریایی شناور در‌قدرتی آسمان با قدرتی انفجاری فعال شدند.
بقایای شیطان مرده‌این به حرکت درآمدند تا‌ارزیابی مزاحمان را حذف کنند.
چاک‌چاک‌چاک!
خارها در خطوطی‌کسی مستقیم همچون باران بر‌داد سر ته‌سان فرود آمدند.
حمله‌ای بود که فضا را‌تاریکی به کمال اشغال کرده و‌اوغ هیچ راه گریزی باقی نگذاشته بود.
قدرت یک‌درک شیطان در‌سرعت آن نهفته بود.
موجودات فانی‌حرکت توان سد‌تاریکی کردنش را نداشتند.
خدمتکار از مرگ‌کسی ته‌سان اطمینان داشت‌قورت و قصد رفتن کرد.
«بایست.»
[شما اعلامیه سکون را فعال کردید.]
ناگهان، خارها درست‌کسی در چند قدمی‌قورت ته‌سان متوقف شدند.
«... چی؟»
چشمان خدمتکار با‌این دیدن صحنه پیش‌اطراف رو گشاد شد.
خارها گویی با‌دست همان تک اعلامیه‌آن‌ها ته‌سان منجمد شده بودند.
«چـ... چطور...»
«هر چقدر هم‌حرکت قوی باشه، هنوز‌عظیمی قدرتی بدون اربابه.»
ته‌سان با یک‌این کلمه قدرت، همه چیز‌ارزیابی را حل کرده بود.
دستش را به خارها زد.
«شبیه دنیای هافران.»
ارباب دنیا رفته بود‌دست و آن جهان نیز‌بلعید در حال مرگ بود.
وضعیت مشابهی بود.
تفاوت در این بود که دنیای هافران درست پس از‌قدرتی فروپاشی اراده‌اش به سرعت قدرتش را از دست داد، اما‌کشیدند اینجا، بقایای شیطان هنوز تا حد زیادی باقی مانده بود.
«شاید بتونم‌می‌شد اینجا چیزی‌اضطراب به دست بیارم.»
ته‌سان مشتش را گره کرد.
خارهای منجمد شده همچون‌سرعت کاه در هم شکستند‌اجسامی و مسیری را گشودند.
خدمتکار زبانش بند آمده بود.
دیگر مالکان لِمه‌گتون نیز‌دست نیروهایشان را یکی کردند تا‌اووواااه در قلمرو بلیال پیشروی کنند.
توتیاهای دریایی‌درک لرزیدند و‌سرعت بر سرشان باریدند.
«غرغ!»
حالید ناله‌ای‌می‌شد کرد و دستش‌دهانش را تکان داد.
شعله‌های جعلی مارکوسیاس سعی کردند سد‌عظیمی راه خارها شوند، اما در آنی‌چنان در هم شکسته و سوراخ شدند.
پیرمردی که با دکارابیا قرارداد‌وضعیت بسته بود، با چهره‌ای عبوس‌توتیا دستش را بر زمین کوبید.
زمین برخاست‌حرکت و ریشه‌های‌تاریکی درهم‌پیچیده احضار شدند.
کواگاگانگ!
پنج جادوگر تاریک‌حرکت قدرت شیطان را‌عظیمی به کار گرفتند.
آنها تمام توان خود را گذاشتند‌اطراف و با صرف تمام نیروی خود،کیپ به زحمت حمله خارها را دفع کردند.
«هوف، هوف!»
عرق سردی بر تنشان‌اضطراب نشسته بود و به‌نظر سختی نفس تازه می‌کردند.
«یه هیولای واقعی... حتی بقایای‌تاریکی یه شیطان مرده هم جونمون رو‌قدرتی تهدید کرد. بدون همکاری، زنده نمی‌موندیم.»
اما این حقیقت‌این تنها باعث شد‌اطراف چشمانشان درخشش بیشتری بگیرد.
اگر زنده می‌ماندند و‌تاریکی به تخت می‌رسیدند، می‌توانستند این‌اوغ قدرت را به دست آورند.
طمع و‌می‌شد تمنا در‌اضطراب فضا موج می‌زد.
طولی نکشید که‌حرکت وجود ته‌سان از‌عظیمی ذهنشان پاک شد.
گمان می‌کردند او دیگر مرده‌وضعیت است، چرا که حتی آنها با‌آسمان قدرت ترکیبی‌شان بارها متوقف شده بودند.
خدمتکار که در حالت عادی‌عظیمی به آنها می‌خندید، اکنون چنان شوکه‌چنان بود که توان سخن گفتن نداشت.
عزمشان را‌می‌شد جزم کردند‌اضطراب و پیش رفتند.
جانشان را به خطر انداختند،تاریکی از دیگران بهره کشیدند و با‌قدرتی تمام قوا به جلو فشار آوردند.
و ته‌سان با‌این آرامش و فراغت در‌ارزیابی قلمرو بلیال قدم می‌زد.
«کنجکاوم ببینم مهارتی هست‌تاریکی که بتونم اینجا به‌اووواااه دست بیارم یا نه.»
او از هم‌اکنون‌کسی برای کسب یک‌قورت مهارت جدید برنامه می‌ریخت.
ارتقا سطح با قدرت مهارت.