چپتر 570: اپیزود ۵۷۳. خدای سقوط، غاصب (۴)
0کو گو گو گو گونگ!
کیهان به لرزه درمی‌آمد.
مفاهیم همه‌چیز پیاپی‌غولی فرو می‌ریختند و دوباره‌برد از نو بنا می‌شدند.
گویی شاهد پایان‌خیز و زایش دوباره‌ی‌سعی خود کیهان بودند.
و در مرکز‌درهم‌شکسته تمام این آشوب‌ها،بی‌شماری زمین قرار داشت.
«بجنگین!»
کسی فریاد کشید.
خون فواره زد.
جان‌های گذرا‌غولِ بر زمین می‌افتادند‌برداشت و خاموش می‌شدند.
اما توقفی در کار نبود.
دندان بر‌ووووووو هم می‌ساییدند‌عظیم‌الجثه و نعره می‌زدند:
«ما می‌بریم!»
«کااااااه!»
ضجه‌های هیولایی پاسخشان را داد.
انسان‌ها و هیولاهای خدایان‌عظیم‌الجثه باستانی با درندگی به‌قدمش جان هم افتاده بودند.
«ووووووو!»
غولی عظیم‌الجثه‌غولِ به جلو‌خیز یورش برد.
با هر قدمش، زمین‌رعدآسایی شکاف برمی‌داشت و آدم‌ها‌وجود به هر سو پرتاب می‌شدند.
یک هیولای رتبه اس.
یکی از‌درهم‌شکسته هیولاهای تک‌رقمی‌برداشت در میانشان.
مردم وحشت‌زده تقلا‌درهم‌شکسته می‌کردند تا فاصله‌شان‌بی‌شماری را حفظ کنند.
اما غول با تمسخری شوم،برخاست در چشم‌به‌هم‌زدنی فاصله‌اش را پر کرد‌اووووووه و مشت گره‌کرده‌اش را بالا برد.
درست در لحظه‌ای که مشت در‌یورش حال فرود آمدن بود، زنی به‌پرتاب سمت هیولای رتبه اس هجوم برد.
شمشیرش را مستقیماً‌خیز به سمت مشت‌سعی غول تاب داد.
صدای رعدآسایی برخاست.
«ووووه!»
و آن کسی‌غولی که به عقب‌یورش پرتاب شد، غول بود.
مردم با‌درهم‌شکسته تمام وجود فریاد‌بی‌شماری شادی سر دادند.
«اووووووه!»
«ته‌یئون!»
لی ته‌یئون‌ووووووو به سمت غولِ‌جلو درهم‌شکسته خیز برداشت.
هیولاهای بی‌شماری از‌خیز هر سو سعی کردند‌کردند راهش را سد کنند.
تعدادشان به‌راحتی از صدها می‌گذشت.
همگی هیولاهای رتبه ای بودند.
هیولاهایی که حتی یک بازیکن‌جلو حالت سخت هم برای مقابله با‌آدم‌ها آن‌ها به تمام توانش نیاز داشت.
با این‌درهم‌شکسته حال، ته‌یئون قدمی‌بی‌شماری به جلو برداشت.
کوا جی جی جی جیک!
صدها هیولا‌تاب در دم‌رعدآسایی پاره‌پاره شدند.
ته‌یئون تمام قدرت‌غولی را به درون‌یورش شمشیرش سرازیر کرد.
با هدایت نیروی فیزیکی‌برداشت و مهارت، تیغه را‌راهش در سینه هیولایی فرو برد.
کوا دود دود دوت!
هیولا بی‌آنکه حتی فرصت‌رعدآسایی جیغ کشیدن پیدا کند، به‌شادی پرواز درآمد و متلاشی شد.
این‌گونه بود که‌غولی یک هیولای رتبه‌یورش اس از پا درآمد.
ته‌یئون نفس‌نفس می‌زد.
پس از بیرون ریختن‌خیز تمام توانش، نیاز داشت حتی‌راهش شده اندکی تجدید قوا کند.
اما هیچ‌تاب زمانی برای‌رعدآسایی این کار نبود.
«ووو اوه اوه اوه!»
هیولاها دوباره یورش بردند.
آدم‌ها همچون اسباب‌بازی‌درهم‌شکسته به این‌سو و‌بی‌شماری آن‌سو پرتاب می‌شدند.
ته‌یئون دندان غروچه‌ای‌صدای کرد و دوباره‌ووووه به دل مهلکه پرید.
کو گو گو گو گونگ!
نبرد، بی‌رحمانه و خونین بود.
و طبیعتاً،غولِ بشریت در‌خیز حال عقب‌نشینی بود.
«کااااااه!»
«کو اوه اوه اوه!»
«تمومی ندارن!»
کیم هوی‌یئون در حالی‌خیز که شمشیرش را تاب‌کردند می‌داد، با خشم فریاد کشید.
امواج بی‌پایان‌تاب هیولاهای رتبه‌رعدآسایی ای فرود می‌آمدند.
در میانشان‌ووووووو هیولاهای رتبه اس‌جلو هم کم نبودند.
قدرتمندانی چون دیانا و بلدینگکیا آن‌ها‌سعی را عقب نگه می‌داشتند، اما حتی استقامت‌همگی آن‌ها هم در حال ته کشیدن بود.
مردم با استیصال مقاومت‌خیز می‌کردند، اما یکی پس‌کردند از دیگری به خاک می‌افتادند.
و فراتر از همه،رعدآسایی در میانه‌ی این میدان‌وجود قتل‌عام، موجودی هولناک حضور داشت.
گوروروروک.
تنها با‌درهم‌شکسته حرکتش، زمین‌برداشت را می‌پوساند.
همه‌چیز ذوب‌غولِ می‌شد و‌خیز از بین می‌رفت.
حضوری که‌تاب پنجره سیستم قادر‌برخاست به توضیحش نبود.
یک رسول.
داشت به مردم نزدیک می‌شد.
همه آب‌غولِ دهانشان را‌خیز به‌سختی قورت دادند.
تنها حضور در نزدیکی‌رعدآسایی آن موجود، به‌طور غریزی‌وجود همچون حکم اعدام احساس می‌شد.
و کسی بود‌غولی که در برابر‌یورش چنین موجودی ایستاده بود.
«واقعاً... هیچ‌درهم‌شکسته وقتی واسه‌برداشت استراحت نیست.»
ته‌یئون که هیولای رتبه‌خیز اس را از پا‌کردند درآورده بود، به جلو شتافت.
دستش را تاب داد.
کیییییینگ!
مسئولیت، وظیفه و حق انتخاب را فعال کردید.
قدرت خدای‌تاب انتخاب، ماریا،رعدآسایی فعال شد.
در یک‌ووووووو آن، رتبه‌اش‌عظیم‌الجثه شدت گرفت.
شمشیرش را فرود آورد، تیغه‌بی‌شماری با رسول برخورد کرد و‌به‌راحتی صدای تصادمی مهیب در فضا پیچید.
جئونگ!
پیکر غول‌پیکر‌تاب رسول به‌رعدآسایی عقب رانده شد.
ته‌یئون با‌ووووووو فرود آمدنش،عظیم‌الجثه نفس تازه‌ای کشید.
«کارت خوب بود.»
«آخ... دارم می‌میرم.»
آملیا در حالی‌صدای که به عقب‌ووووه قدم برمی‌داشت، نالید.
آملیا هم‌زمان با دفع‌عظیم‌الجثه دیگر هیولاها، در برابر‌قدمش رسول محکم ایستاده بود.
و این‌درهم‌شکسته رویارویی، زمان‌برداشت کوتاهی نبود.
آملیا به‌تنهایی بیش‌درهم‌شکسته از یک ساعت با‌سعی رسول مقابله کرده بود.
او هنوز‌تاب حتی هزارتو را‌برخاست پاکسازی نکرده بود.
اصلاً نباید سطحی‌غولی می‌داشت که بتواند‌یورش با یک رسول بجنگد.
با این وجود،خیز هیچ زخم جدی‌ای‌سعی بر پیکرش دیده نمی‌شد.
ته‌یئون با شگفتی زمزمه کرد:
«حصار... عجب قدرت هیولایی‌ای داری.»
چیزی که این‌غولی امر را ممکن‌یورش می‌ساخت، حصار بود.
آملیا و کانگ جون‌هیوک،برداشت به‌عنوان رسول‌های ته‌سان، اجازه‌راهش استفاده از حصار را داشتند.
مفهومی که نه‌درهم‌شکسته متعلق به کیهان بود‌سعی و نه خدایان باستانی.
آن‌ها با در دست داشتن این‌ووووه قدرت، در برابر یک رسول، حریفی‌ته‌یئون از رده‌ای بالاتر، دوام آورده بودند.
«خسته نباشی.»
«حالا می‌تونم استراحت کنم؟»
«خودت می‌دونی همچین فرصتی نداریم.»
«...»
«لعنت بهش.»
«ولی فعلاً اینجا‌خیز رو پاکسازی کردیم.سعی می‌تونم کمکت کنم.»
«خیله‌خب. بزن بریم.»
آملیا دندان‌هایش را‌صدای روی هم فشرد و‌عقب حصار را احضار کرد.
مهی خاکستری‌رنگ‌ووووووو به‌آرامی او را‌جلو در بر گرفت.
کانگ جون‌هیوک هنوز در‌برداشت سطحی نبود که بتواند در‌تعدادشان برابر یک رسول دوام بیاورد.
آن دو نفر‌درهم‌شکسته باید جلوی حمله رسول‌سعی به مردم را می‌گرفتند.
«وحشتناکه. واقعاً.»
ته‌یئون زمزمه کرد.
هیولاهایی که به آن‌ها‌برداشت حمله می‌کردند بی‌شمار و‌راهش به‌طرز مخوفی قدرتمند بودند.
در مقایسه با نابودی‌خیز زمین در زندگی گذشته‌شان،کردند این مقیاسی غیرقابل‌تصور بود.
با این‌تاب حال، آن‌ها‌رعدآسایی مقاومت می‌کردند.
«خط رو نگه دارین!»
«آرایش نظامی رو حفظ کنین!»
علی‌رغم تلفات،غولِ بشریت دوام‌خیز آورده بود.
تعداد بازماندگان‌تاب به‌طرز چشمگیری بیشتر‌برخاست از قبل بود.
با داشتن صدها میلیون‌عظیم‌الجثه نفر، از نظر تعداد‌قدمش خالص، از هیولاها کم نمی‌آوردند.
آن‌ها تلفات را به‌برداشت جان می‌خریدند تا آرایش‌راهش خود را حفظ کنند.
فراتر از‌غولِ همه، حضور ته‌سان‌برداشت تأثیر عظیمی داشت.
الوهیت، ارواح، جادوی سیاه و‌برخاست قدرت نیروی فیزیکی که او‌دادند به بازیکنان زمین بخشیده بود.
این‌ها سطح مردم‌غولی را به‌طور قابل‌توجهی‌یورش ارتقا داده بودند.
حالا، بازیکنان حالت سخت‌برداشت می‌توانستند بدون مشکل هیولاهای‌راهش رتبه ای را شکست دهند.
همه‌چیز به لطف ته‌سان بود.
«می‌تونیم دوام بیاریم.»
ته‌یئون شمشیرش‌ووووووو را محکم‌تر‌عظیم‌الجثه در مشت فشرد.
زنی که روزگاری از‌برداشت ترس می‌لرزید و تظاهر به‌تعدادشان آرامش می‌کرد، دیگر وجود نداشت.
با چشمانی‌غولِ پولادین، قدمی به‌برداشت سوی رسول برداشت.
در همان لحظه،
کیییییینگ!
قدرتی بر او نازل شد.
چشمان ته‌یئون گشاد شد.
«ها؟»
موهبتی قدرتمند‌ووووووو وجودش را‌عظیم‌الجثه فرا گرفت.
رتبه‌ای که می‌توانست‌خیز حتی با یک‌سعی رسول رقابت کند.
«بانو ماریا؟»
ته‌یئون غافلگیر شده بود.
او رسول ماریا بود.
ماریا می‌توانست‌درهم‌شکسته به او‌برداشت برکت دهد.
اما انتظارش را نداشت، چون‌برداشت حتی موجودات متعالی هم مشغول‌تعدادشان مقابله با خدایان باستانی بودند.
«برخلاف انتظار،تاب یه کم جای‌برخاست نفس کشیدن دارم.»
صدای ماریا‌ووووووو در ذهنش‌عظیم‌الجثه طنین‌انداز شد.
«تعداد خدایان باستانی‌خیز کمتر از اون‌سعی چیزیه که فکر می‌کردم.»
«... کمتر؟»
«آره، کاملاً مشخصه.صدای این جای شکر‌ووووه داره. حداقل برای ما.»
اما صدای ماریا شاد نبود.
گیج به‌درهم‌شکسته نظر می‌رسید، انگار‌بی‌شماری غافلگیر شده بود.
«از آریلنان شنیده بودم،خیز اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم‌کردند غصب‌های چندگانه امکان‌پذیر باشه.»
«چندگانه؟»
ته‌یئون به آسمان نگاه کرد.
جهان تحریف‌شده.
و شکاف در‌درهم‌شکسته آسمان که از‌بی‌شماری آنجا نمایان بود.
امواج خروشان‌تاب از آن مکان‌برخاست به بیرون می‌جوشید.
موج برخورد غلیظ و‌عظیم‌الجثه عمیقی که حتی از‌قدمش بیرون هم حس می‌شد.
اگر در بیرون اتفاق‌برداشت می‌افتاد، ممکن بود کل‌راهش جهان را در هم بشکند.
ته‌سان آنجا بود.
در حال‌تاب مبارزه با‌رعدآسایی بزرگ‌ترین دشمنشان.
«این ممکنه خطرناک‌تر‌غولی از چیزی باشه که‌برد فکر می‌کردیم. شاید اون...»
«نه.»
ته‌یئون سرش را تکان داد.
به عنوان یک‌صدای رسول، حرف‌های خدایش‌ووووه را انکار می‌کرد.
غیرممکن بود، اما‌غولی چهره‌اش پر از‌یورش عزم و اراده بود.
«اون می‌بره.»
همه می‌دانستند که حتی‌خیز با قدرت ته‌سان، سناریوهای‌کردند غیرممکن بی‌شماری وجود داشت.
اما او همیشه در‌رعدآسایی آن لحظات، پیروزی را‌وجود در چنگ خود گرفته بود.
«من باور دارم.»
حقیقتی تغییرناپذیر در اعماق قلبش.
ته‌سان هرگز نمی‌بازد.
«پس پیروز برگرد. ته‌سان.»
با صدایی آرام،غولی ته‌یئون به سمت‌یورش رسول هجوم برد.
قدرت‌ها در هم گره خوردند.
قدرت سقوط، قدرت‌صدای یک موجودیت یکپارچه، و‌عقب قدرت ناشناخته خدایان باستانی.
مخلوط و‌ووووووو در هم‌عظیم‌الجثه آمیخته شدند.
رتبه و مفهوم‌خیز آن بار دیگر به‌کردند شکلی عجیب تغییر کرد.
قلپ.
بدن غاصب، که‌صدای زمانی هیچ بود،ووووه شروع به شکل‌گیری کرد.
«چند تا رو بلعیدی؟»
«فکر می‌کنی چند تا؟»
غاصب با خنده جواب داد.
ته‌سان نوچ کرد.
«حداقل سه تا.»
شاید هم بیشتر.
آن تعداد خدای‌درهم‌شکسته باستانی در درون‌بی‌شماری غاصب ساکن بودند.
رتبه خالص‌تاب او از‌رعدآسایی ته‌سان بالاتر بود.
و آن‌ووووووو هم به‌عظیم‌الجثه شکلی معنادار.
«من دیگه فریب نمی‌دم. مستقیماً ذهن‌سعی و بدنتو در هم می‌شکنم. فقط‌می‌گذشت اون موقع‌ست که معنای واقعی پیدا می‌کنه.»
صدایی آرام طنین‌انداز شد.
بدن غاصب به‌صدای تدریج یک بدن‌ووووه فیزیکی تشکیل داد.
«تغییردهنده فرم. موجودی که می‌تونه به همه‌چیز‌برد تبدیل بشه. در مقایسه با من، فقط‌رتبه یه تقلید ساده از شکله، اما... مفیده.»
غورررر.
آن رتبه‌غولِ عجیب شروع به‌برداشت فشرده شدن کرد.
فرم تحریف‌شده غاصب، که نه از‌ووووه این جهان بود و نه فراتر از‌غولِ آن، شروع به گرفتن شکلی مناسب کرد.
سرانجام، فرم غاصب تثبیت شد.
ته‌سان به‌درهم‌شکسته شکل کامل‌شده‌اش‌برداشت پوزخند زد.
«مسخره‌ست.»
غاصب فرم‌تاب انسانی به‌رعدآسایی خود گرفت.
چهره‌ای بسیار معمولی و رایج.
هیکلش هم متوسط بود.
اگر مقادیر متوسط تمام‌خیز اجزا را می‌گرفتی و کنار‌راهش هم می‌گذاشتی، تصویرش همین می‌شد.
«حسش این‌طوریه؟»
غاصب مکرراً‌ووووووو مشتش را باز‌جلو و بسته کرد.
«این یه بدن انسانیه؟»
«می‌خواد چی‌کار کنه؟»
«من تورو می‌بلعم.»
هیچ شکی در صدای‌عظیم‌الجثه غاصب نبود، گویی این‌قدمش یک حقیقت تغییرناپذیر بود.
باوری قوی‌درهم‌شکسته که باید‌برداشت همین‌طور می‌شد.
«تورو می‌بلعم و واقعاً کامل می‌شم. من‌سعی متعلق به این جهان خواهم شد. فکر نمی‌کنی‌هیولاهایی باید فرمی برازنده این موضوع به خودم بگیرم؟»
«پس فرمت اینه.»
یک پیکر انسانی‌غولی بسیار معمولی که‌یورش همه‌جا دیده می‌شد.
غاصب قصد داشت‌خیز این را به عنوان‌کردند شکل خود تثبیت کند.
غاصب دستش را باز کرد.
سقوط سیاه‌تاب در آنجا‌رعدآسایی متراکم شد.
ویییییینگ.
به زودی، شکل‌خیز یک شمشیر را‌سعی به خود گرفت.
شمشیری قیرگون‌غولِ در دست‌خیز غاصب جای گرفت.
سپس غاصب حرکت کرد.
سریع‌تر از قبل، تقریباً‌عظیم‌الجثه آن‌قدر سریع که با‌قدمش چشم نمی‌شد دنبالش کرد.
ته‌سان به‌درهم‌شکسته سرعت شمشیرش‌برداشت را چرخاند.
جرنگ!
شمشیر قیرگون‌تاب با باردری‌رعدآسایی برخورد کرد.
موج عظیمی پخش شد.
شمشیری که تمام نیروی‌برداشت فیزیکی و جانور سد را‌تعدادشان در خود نگه داشته بود.
نتوانست شمشیر‌غولِ قیرگون را‌خیز به عقب براند.
در عوض،تاب غاصب فشار‌رعدآسایی بیشتری وارد کرد.
ته‌سان به عقب پرتاب شد.
مغلوب قدرت او شد.
غاصب بلافاصله هجوم آورد.
شمشیر قیرگون‌تاب چرخان را با‌برخاست خشم فرود آورد.
کا گا گا گا گاک!
قلمرو غاصب را‌خیز شکافت و بدن‌سعی ته‌سان را هدف گرفت.
ته‌سان فاصله گرفت‌درهم‌شکسته و سد را‌بی‌شماری به حرکت درآورد.
موجی خاکستری‌تاب غاصب را‌رعدآسایی هدف قرار داد.
غاصب شمشیرش را تاب داد.
موج بدون‌درهم‌شکسته هیچ اثری‌برداشت شکافته شد.
ته‌سان شمشیرش را بالا آورد.
جرنگ!
صدای برخورد پخش‌غولی شد، موج شوک در‌برد بدن ته‌سان طنین انداخت.
غاصب بشکن زد.
قدرت‌های خدایان باستانی که‌خیز بلعیده بود در هم آمیختند‌راهش و به ته‌سان حمله کردند.
کوا گا گا گا گانگ!
ته‌سان در حالی که جانور‌جلو سد را دور خود پیچیده‌برمی‌داشت بود، به سختی جاخالی داد.
او بلافاصله از‌خیز دفاع به حمله‌سعی تغییر حالت داد.
«حمله.»
جانور سد‌تاب غرید و به‌برخاست سمت غاصب دوید.
جانور سد،ووووووو تجسم خود‌عظیم‌الجثه سد بود.
رتبه‌اش حتی‌درهم‌شکسته از سقوط سیاه‌بی‌شماری هم بالاتر بود.
اما غاصب شمشیرش‌درهم‌شکسته را محکم گرفت‌بی‌شماری و تاب داد.
جرنگ!
جانور سد و‌غولی شمشیر قیرگون با‌یورش هم برخورد کردند.
جانور به عقب رانده شد.
آسیب شروع به‌درهم‌شکسته نمایان شدن بر روی‌سعی رتبه و قلمرواش کرد.
ته‌سان نوچ‌تاب کرد و‌رعدآسایی جانور را فراخواند.
ساده بود.
اما قوی و سریع.
رتبه‌اش از ته‌سان بالاتر بود.
حریفی که‌تاب واقعاً از‌رعدآسایی ته‌سان قوی‌تر بود.
چه باید می‌کرد؟
پس از‌درهم‌شکسته لحظه‌ای تفکر، ته‌سان‌بی‌شماری تصمیمش را گرفت.
حریف از ته‌سان قوی‌تر بود.
مهم‌تر از همه،صدای آن‌ها مفاهیم مشابهی‌ووووه را به کار می‌بردند.
استفاده از قدرت‌غولی عظیم یا فشرده‌سازی فضا‌برد مانند قبل، بی‌فایده بود.
جادو، جادوی سیاه و‌برداشت ترکیب سدها؛ هیچ‌کدام روی‌راهش این حریف کارساز نبود.
پس تمرکز.
روی شمشیر.
فقط یکی.
«در نهایت، سادگی کلید کاره.»
نه یک متعالی که به قلمروی عظیمی‌سعی رسیده بود و نه یک موجود تحریف‌شده‌همگی که با عجایب سر و کار داشت.
مانند یک شمشیرزن ساده.
«باردری.»
«فهمیدم.»
باردری با آرامش پاسخ داد.
«جمع شو.»
همه‌چیز را در شمشیر گنجاند.
قدرتش را.
آنچه ساخته بود.
همه در‌تاب یک شمشیر‌رعدآسایی متراکم شد.
عروج از طریق مهارت‌ها.