چپتر 373: طبقه ۷۷، جهانی در آستانه فروپاشی (۶)
0«ارباب؟ این چیه؟»
مینروا آشکارا‌کسی دستپاچه به‌بدنش نظر می‌رسید.
او دریافت چرا ناگهان‌نباشد فاصله‌ای میان او و‌مکانی ته‌سان ایجاد شده است.
ساده بود.
ته‌سان با اختلاف‌مکانی زیادی از قلمرو‌جسمش او فراتر رفته بود.
«ارباب. نکنه... تعالی باشه؟»
«نه.»
ته‌سان انکار کرد.
«هنوز به اون حد نرسیده.»
حتی خود ته‌سان‌نام هم نمی‌توانست وضعیتش‌اما را کاملاً درک کند.
حضوری قدرتمند از وجودش به‌دقیقاً هر سو ساطع می‌شد و‌تأخیر همچون رشته‌هایی بی‌شمار گسترش می‌یافت.
«آ-آه...»
پاهای کسانی‌آوردند که او‌ستایش را می‌نگریستند، لرزید.
سر تعظیم فرود‌مکانی آوردند و نام‌جسمش ته‌سان را ستایش کردند.
اما این نه از سر اراده، بلکه واکنشی‌مهارت طبیعی به مغلوب شدن در برابر حضوری بود‌رسیده که فرسنگ‌ها فراتر از سطح آنان قرار داشت.
اگر این روند ادامه می‌یافت، همگی‌اما به متعصبانی بدل می‌شدند که تنها‌شدن اندیشه‌ی پرستش او را در سر داشتند.
ته‌سان حضورش را سرکوب کرد.
تازه آن زمان بود که‌ناپدید مردم نفسی را که در‌جسمش سینه حبس کرده بودند، بیرون دادند.
تنها با عدم کنترل‌نباشد آن، حضورش تأثیری عظیم‌مکانی بر اذهانشان گذاشته بود.
ته‌سان تصمیم گرفت‌مکانی به جایی برود‌جسمش که کسی نباشد.
در یک‌ذهنش آن، بدنش‌جسمش ناپدید شد.
لحظه‌ای که مکانی را‌ستایش در ذهنش مجسم کرد،بلکه جسمش در آنجا ظاهر شد.
«اوه.»
این یک مهارت نبود.
بدنش دقیقاً‌آوردند مطابق اراده‌اش‌ستایش فضا را درنوردید.
مینروا که با‌مکانی تأخیر رسیده بود،جسمش با چهره‌ای مبهوت پرسید:
«الان به چه قلمرویی رسیدی؟»
«خودمم نمی‌دونم.»
ته‌سان چشمانش را باریک کرد.
حسی از قدرت‌نام مطلق بر تمام‌اما وجودش حکم‌فرما بود.
انگار می‌توانست به هر‌ذهنش چه اراده کند دست یابد؛اوه گویی محدودیت‌هایش محو شده بودند.
«الان به چه قلمرویی رسیدم؟»
او خود را کاوید.
قدرت خویش را‌نباشد رصد کرد و‌لحظه‌ای قلمرویش را خواند.
ته‌سان چشمانش را‌کسی بست و در‌ناپدید دنیای درونش غرق شد.
روح و‌آوردند مینروا در سکوت‌کردند نظاره‌گر او بودند.
تأمل ته‌سان‌لحظه‌ای به سرعت‌ذهنش پایان نیافت.
تنها پس از‌مجسم گذشت یک شبانه‌روز کامل،اوه ته‌سان چشمانش را گشود.
«فهمیدم.»
ته‌سان خنده‌ای تلخ سر داد.
«یک تعالی محدود‌نام که از ایمانِ‌اما جمعیِ مردم شکل گرفته.»
این وضعیت فعلی او بود.
«آه.»
نفس در‌کسی سینه مینروا‌بدنش حبس شد.
«مینروا، قبلاً گفتی، مگه نه؟»
رسیدن به تعالی از طریق‌آنجا قدرت الهی که فقط با‌دقیقاً پرستش به دست می‌آید، غیرممکن نیست.
ولی نیاز به‌نام پرستش خودِ دنیا دارد،اراده که عملاً غیرممکن است.
مینروا این‌کردند را مدت‌ها‌اراده پیش گفته بود.
ته‌سان گمان می‌کرد این موضوع ربطی به‌مکانی او ندارد و آن را فراموش کرده بود،نبود اما اکنون به این شکل محقق شده بود.
مینروا نالید.
«تمام بازمانده‌های این دنیا فقط از‌ظاهر پنج تا شهرن. اگه همه اون بازمانده‌ها‌فضا ارباب رو بپرستن... پس شاید غیرممکن نباشه.»
در حالت‌اوه عادی، این‌نبود امری محال بود.
انسان‌ها متفاوت‌اند و‌اما هر یک اندیشه‌واکنشی خود را دارند.
اینکه همگی بدون ذره‌ای‌بدنش تردید یک موجود را‌ذهنش بپرستند، دور از ذهن بود.
اما در اینجا،کسی تنها شمار اندکی‌ناپدید زنده مانده بودند.
و همگی به انتهای‌ستایش خط رسیده، فرسوده و‌بلکه در هم شکسته بودند.
در چنین وضعیتی، ته‌سان با‌مجسم قدرتی مقاومت‌ناپذیر و بدون هیچ چشم‌داشتی‌نبود نجاتشان داد، پس او را پرستیدند.
«و اینجا هیچ‌نام خدایی نیست. اراده‌اما سیاره هم وجود نداره.»
این مکان فعلاً متروکه بود.
خدای سیاره توسط خدایان برتر کشته شده‌مکانی بود و خدایانی که خدایان برتر را‌مهارت شکست داده بودند نیز همگی ناپدید شده بودند.
چندین شرط دست به‌نباشد دست هم دادند تا‌مکانی پرستشِ خودِ جهان محقق شود.
به همین دلیل بود که‌کردند به نظر می‌رسید ته‌سان موقتاً‌طبیعی از فناپذیری فراتر رفته است.
«چی؟ پس‌ذهنش واقعاً به‌جسمش جایگاه تعالی رسیدی؟»
روح با تعجب پرسید.
ته‌سان سرش را تکان داد.
«نه در اون حد.»
ته‌سان به دستش نگریست.
اگرچه قدرت مطلق تمام‌جسمش وجودش را پر کرده بود،نبود اما محدودیت‌های مشخصی وجود داشت.
«تعداد بازمانده‌ها خیلی کمه.»
حداکثر فقط پنج شهر.
و این‌ها شهرهای مدرن پر‌بدنش از جمعیت نبودند، بلکه شهرهایی‌مجسم در حد قرون وسطا بودند.
ته‌سان تخمین زد که‌ستایش جمعیت کل از صد‌بلکه هزار نفر تجاوز نمی‌کند.
حتی اگر همه فقط ته‌سان‌مجسم را می‌پرستیدند، برای رسیدن به‌مهارت تعالی حقیقی بسیار ناچیز بود.
شاید به همین‌مجسم دلیل بود که‌ظاهر بسیار ناپایدار می‌نمود.
اگر ایمان مردم سست‌ستایش می‌شد، این قدرت محدود ممکن‌واکنشی بود هر لحظه ناپدید شود.
«اگه بخوام رتبه‌بندیش‌اما کنم، به جاودانگی‌واکنشی نزدیک‌تره تا تعالی.»
با این حال، حقیقت داشت‌بدنش که او به قلمرویی غیرقابل‌مجسم مقایسه با گذشته دست یافته بود.
پس از رصد قدرت‌ستایش در سرتاسر وجودش، ته‌سان‌بلکه حقیقت دیگری را دریافت.
«این قدرت‌ذهنش محدود به‌جسمش این دنیاست.»
مثل خدایان‌اوه بومی بک‌وستا،نبود مثل هامون.
بک‌وستا قلمرو هامون بود.
گرچه تنها توهمِ روح بود، اما‌لحظه‌ای در قلمرو خودش، چنان قدرتی داشت‌ظاهر که حتی خدایان شیطانی جرأت گستاخی نداشتند.
ته‌سان لحظه‌ای که این‌نباشد دنیا را ترک می‌کرد، این‌ذهنش قلمرو را از دست می‌داد.
«با این حال، ایمان خودِ دنیا‌جسمش باقی می‌مونه... پس شاید تا حدی‌دقیقاً ممکن باشه. نمی‌تونم کامل درکش کنم.»
مینروا نالید.
هر چه بود، ته‌سان اکنون‌دقیقاً در قلمرویی قرار داشت که در‌رسیده حالت عادی نمی‌توانست به آن برسد.
پس کاری‌کردند که باید‌اراده می‌کرد، روشن بود.
ته‌سان خون‌کسی الهی متبلور را‌ناپدید در دست گرفت.
[خون الهی متبلور]
[خون الهی که متبلور و تثبیت شده است.]
[اگر فردی فاقد صلاحیت سعی در کنترل آن کند، دیوانه‌وار طغیان خواهد کرد.]
ماریا گفته بود که رسیدن‌ناپدید به قلمرویی برای کنترل این‌جسمش شیء، یکی از لذت‌های اوست.
ته‌سان قدرتش‌برود را روی‌نباشد کریستال متمرکز کرد.
صدای ترق و تروق.
کریستال تحت‌لحظه‌ای اراده ته‌سان شروع‌مجسم به لرزیدن کرد.
قدرت نهفته در آن‌جسمش به بیرون تراوید و‌مهارت به سوی جهان گسترش یافت.
اما قابل کنترل بود.
درست همان‌طور که چشمان‌نبود ته‌سان درخشید و سعی‌فضا کرد قدرت بیشتری گرد آورد،
تِرِک!
شکافی در کریستال پدیدار شد.
قدرت درون‌لحظه‌ای آن شروع‌ذهنش به طغیان کرد.
ترق ترق ترق!
فضا تحریف شد‌اما و محیط اطراف‌واکنشی آغاز به فروپاشی کرد.
ته‌سان با شتاب رتبه‌بدنش و اراده‌اش را گرد‌ذهنش آورد و اعلام کرد:
«مهر و موم شو.»
اعلامیه مهر و موم را فعال کردید.
تِرِک!
کریستال خشمگین‌آوردند توسط نیرویی‌ستایش عظیم سرکوب شد.
بخش‌های شکسته‌لحظه‌ای مهر و‌ذهنش موم شدند.
خون الهی‌ذهنش متبلور به سختی‌آنجا ثباتش را بازیافت.
ته‌سان با ناخشنودی نچ‌نچ کرد.
«تو این سطح، غیرممکنه.»
مشکل کمبود‌برود قدرت نبود،نباشد مسئله ثبات بود.
ته‌سان در وضعیت ویژه‌ای قرار‌مجسم داشت؛ او به‌طور موقت و محدود‌نبود از مرزهای فناپذیری فراتر رفته بود.
به همین دلیل،نام قدرت ناپایدار بود‌اما و مهارش دشوار.
در این‌کردند حالت، تنظیم «خون‌بلکه الهی» غیرممکن می‌نمود.
این وضعیت‌برود غیرمنتظره بود، اما‌بدنش او ناامید نشد.
به عبارت دیگر، این یعنی‌مجسم قدرتی که در خون الهی نهفته‌نبود بود، تا این حد عظیم است.
نیازی به عجله‌نام نبود؛ روزی آن قدرت‌اراده را به چنگ می‌آورد.
«اگه این‌طور باشه،اما حتی به حلقه‌ها‌واکنشی هم نمی‌تونم دست بزنم.»
قصد داشت با استفاده از مهارت‌هایی‌ناپدید که در نبرد با راهنمایان کسب‌آنجا کرده بود، حلقه‌های دوقلو را یکی کند.
اما دست نگه داشت.
در چنین وضعیت متزلزلی،ستایش یک اشتباه کوچک می‌توانست‌بلکه به حلقه آسیب بزند.
ته‌سان «زیور گل»ی را‌اراده که ماریا به او‌مغلوب داده بود، بیرون کشید.
فکر کرد‌برود حداقل می‌تواند‌نباشد آن را بخواند.
نگاه متفکرانه‌لحظه‌ای ته‌سان بر‌ذهنش زیور نشست.
پس از خواندن‌نام قدرت نهفته در آن،اراده ابروانش در هم رفت.
گمان می‌کرد این‌اما زیور گل، آیتمی‌واکنشی برای ساخت تجهیزات است.
فکر می‌کرد وقتی به‌نباشد اندازه کافی قوی شد،مکانی می‌تواند از آن استفاده کند.
اما توانایی‌ای‌لحظه‌ای که اکنون می‌خواند،مجسم کاملاً متفاوت بود.
این زیور گل‌نام نه برای خودش، بلکه‌اراده برای کس دیگری بود.
این آیتم تنها زمانی‌اراده اثرش فعال می‌شد که‌مغلوب به کسی اهدا شود.
اما نمی‌دانست هدف کیست.
حتی وقتی ته‌سان دوباره‌ذهنش سعی در تحلیلش کرد،ظاهر اطلاعات بیشتری به دست نیاورد.
«این دیگه چیه؟»
ته‌سان زیور‌کردند گل را‌اراده کنار گذاشت.
ذهنش را متمرکز کرد.
وقت انجام‌لحظه‌ای کاری بود که‌مجسم اکنون ممکن می‌نمود.
او حالا‌آوردند بسانِ خدای‌ستایش این سیاره بود.
پس استفاده‌کردند از چنین قدرتی‌بلکه باید ممکن می‌شد.
ته‌سان اراده‌اش‌برود را گرد آورد‌بدنش و اعلام کرد:
«جمع شو.»
شما «اعلامیه گردهمایی» را فعال کردید.
جهان از‌برود فرمان ته‌سان‌نباشد اطاعت کرد.
قدرت‌های پراکنده در‌مکانی سراسر گیتی شروع به‌آنجا چرخش و گردهمایی کردند.
مینروا با‌آوردند چهره‌ای رنگ‌پرده‌ستایش عقب رفت.
«واو. حتی اگه‌اما محدود باشه، تقریباً‌واکنشی شبیه یه متعالی واقعیه.»
این قدرتی بود که تنها کسی که‌لحظه‌ای به «تعالی» رسیده باشد در اختیار دارد؛اوه چیزی که اکنون برای او غیرممکن بود.
کینگ!
با پژواک فضا، نیرو‌ستایش از سراسر جهان به‌بلکه یک نقطه واحد رسید.
در برابر‌کردند ته‌سان، کره‌ای‌اراده بی‌رنگ پدیدار شد.
شما «ذات جهان» را به دست آوردید.
ته‌سان کره‌آوردند را در‌ستایش مشت گرفت.
به عنوان ارباب‌اما این دنیا، این‌واکنشی خودِ ذات جهان بود.
هنوز تصمیم نگرفته بود‌نباشد چگونه از آن استفاده‌مکانی کند، اما ارزشش قابل‌توجه بود.
«بسیار خب.»
هر کاری که‌نام فوراً از دستش برمی‌آمد‌اراده را به پایان رساند.
اکنون نوبت آخرین کار بود.
ته‌سان حضورش را تا‌نباشد حد ممکن سرکوب کرد‌مکانی و مردم را فراخواند.
به کسانی که‌مکانی سر تعظیم فرود‌جسمش آورده بودند، گفت:
«من به‌زودی میرم.»
برای لحظه‌ای،کردند ناامیدی بر‌اراده چهره‌هایشان سایه افکند.
«نه!»
«خواهش می‌کنیم‌لحظه‌ای ما رو‌ذهنش ول نکن!»
«نرو!»
با تمام توان فریاد می‌زدند.
موج انکار و‌کسی احساسات به سوی‌ناپدید ته‌سان هجوم آورد.
آخ...
ناله‌ای کوتاه‌آوردند از گلوی‌ستایش ته‌سان خارج شد.
رتبه‌اش برای لحظه‌ای لرزید.
«پس قضیه اینه.»
قلمرویی که تنها‌مکانی با ایمان مردم‌جسمش شکل گرفته بود.
به همین دلیل اگر‌ستایش ایمان متزلزل می‌شد، رتبه‌بلکه ته‌سان نیز به لرزه می‌افتاد.
ته‌سان قدرت‌کردند جوشان را آرام‌بلکه کرد و گفت:
«کاریش نمیشه کرد.کسی کارهایی هست که‌ناپدید باید انجام بدم.»
مردم گریستند، اما‌مکانی دیگر تلاشی برای‌جسمش متوقف کردنش نکردند.
ته‌سان ادامه داد:
«اما نگران نباشین.اما حتی اگه کنارتون نباشم،طبیعی همیشه ازتون محافظت می‌کنم.»
قدرتش را فراخواند.
حضور سرکوب‌سده‌اش‌لحظه‌ای در سراسر‌ذهنش جهان گسترش یافت.
ته‌سان قدرت‌آوردند الهی را‌ستایش گرد آورد.
ستونی طلایی آسمان را شکافت.
مردم با چشمان‌کسی خیره و مبهوت‌ناپدید به ستون نگریستند.
قدرتی قادر مطلق که می‌توانست جهان‌جسمش را به اراده او به حرکت‌دقیقاً درآورد، ته‌سان را در بر گرفت.
او قدرت را‌نام مهار کرد و مهارتی‌اراده را به کار بست.
شما «دنیای درونی» را فعال کردید.
مهارتی که قدرت و‌ذهنش رتبه فرد را به یک‌اوه قلمرو گسترش می‌دهد: دنیای درونی.
طبق توضیحات، بسیار کارآمد بود،کردند اما ته‌سان از زمان کسب‌طبیعی آن هرگز استفاده‌اش نکرده بود.
قلمرویی که ایجاد می‌کرد، در‌بلکه مقایسه با قدرت و رتبه‌ای‌برابر که می‌بلعید، بسیار کوچک بود.
اما اکنون فرق می‌کرد.
قلمروی گسترش‌یافته دنیای درونی‌ذهنش برای پوشش دادن پنج شهر‌اوه بیش از حد کافی بود.
ته‌سان قدرت‌آوردند الهی را‌ستایش منفجر کرد.
می‌دانست چگونه باید انجامش دهد.
مکان مقدس خدای‌کسی پشیمانی که در‌ناپدید دنیای «روح» دیده بود.
اکنون ته‌سان‌لحظه‌ای قادر به‌ذهنش انجامش بود.
ستون نورِ در‌نام حال گسترش، در‌اما جهان پخش شد.
مردم زیر امواج‌اما شدید نور فریاد‌واکنشی می‌زدند و دعا می‌کردند.
ته‌سان ایمانشان را‌کسی به درون ستون‌ناپدید نور هدایت کرد.
کینگ!
قلمروی دنیای درونی لبریز از‌کردند قدرت الهی شد و پناهگاه‌طبیعی ته‌سان در این جهان تحقق یافت.
شما پناهگاه خود را خلق کردید.
شما مهارت الهی ویژه [خلق پناهگاه] را کسب کردید.
«هووف.»
ته‌سان نفسی تازه کرد.
هرچند زمان بسیار‌نباشد کوتاهی بود، اما انرژی‌مکانی روحانی مصرف‌شده قابل‌توجه بود.
ته‌سان نگاهش را چرخاند.
کره نورانی‌ذهنش مردم را‌جسمش احاطه کرده بود.
ایمانشان به درون نور‌نبود جاری می‌شد و آن‌فضا را استوار نگه می‌داشت.
«تموم شد.»
«اوووه.»
«این...»
مردم با‌اوه حیرت به‌نبود اطراف نگریستند.
ستون نور به‌نباشد آرامی آن‌ها را‌لحظه‌ای در آغوش کشید.
سرزمین پژمرده‌آوردند شروع به‌ستایش بازیابی حیات کرد.
دنیای بی‌رنگ، رنگ‌هایش را بازیافت.
ریشه‌هایی که در‌مهارت اعماق زمین مرده‌مطابق بودند، احیا شدند.
جوانه‌ها خاک را‌نباشد شکافتند و جهان را‌مکانی به رنگ سبز درآوردند.
نور الهی‌آوردند بسانِ خورشید‌ستایش به گرمی تابید.
این حقیقتاً معجزه خدایان بود.
مردم که از احساسات‌نبود لبریز شده بودند، به‌فضا سوی ته‌سان فریاد برآوردند.
ناگهان، حجم انفجاری‌نباشد از ایمان به‌لحظه‌ای سوی ته‌سان سرازیر شد.
«تا زمانی که منو‌ستایش فراموش نکنین، نوری که ازتون‌واکنشی محافظت می‌کنه هرگز ناپدید نمیشه.»
با این‌ذهنش کلمات، پیکر‌جسمش ته‌سان ناپدید شد.
اما مردمِ باقی‌مانده‌مهارت همچنان به درگاه‌مطابق ته‌سان دعا می‌کردند.
«هووف.»
ته‌سان به هزارتو بازگشت.
هم‌زمان، پنجره سیستم پدیدار شد.
شما مهارت تعالی [ایمان ابدی تزلزل‌ناپذیر] را کسب کردید.
طبقه ۷۷ پاکسازی شد.
شما [چکش خونین ظالم] را به دست آوردید.
پاداش‌های مخفی بر اساس دستاوردهای شما تغییر می‌کنند.
در حال بررسی...
تکمیل شد.
مدیر هزارتو، بالبا بامبا، ظاهر می‌شود.
کوگوگوگونگ!
کف هزارتو فرو ریخت‌ستایش و بالبا بامبا شروع‌بلکه به ظاهر شدن کرد.
ارتقا سطح با قدرت مهارت.