چپتر 480: اوروبوروس (۳)
0جلد ۲۰، چپتر ۷
طبقه ۴۸۲. طبقه ۹۱.
اوروبوروس (۳)
اوروبوروس.
این نخستین باری‌مکانی نبود که این‌جایی نام به گوشش می‌خورد.
نامی بود که در‌قابل‌توجهی اعماق ذهنش حک شده‌اون بود؛ فراموش‌کردنش محال می‌نمود.
جادوگر نرم و آهسته خندید.
«خب، تو‌مار هم می‌شناسیش،خودشم مگه نه؟»
«محاله نشناسمش.»
ته‌سان کوله‌اش را باز کرد.
سنگی تاریک‌تحریف‌شده‌ست و کدر در‌مار دستش جای گرفت.
سنگ هسته بالاآورده اوروبوروس
سنگ هسته الهی حاکم بر چرخه همه‌چیز.
قابلیت بازگشت زمان تنها یک بار، برای یک نفر.
قبلاً استفاده شده.
آیتمی که‌نامید می‌شد آن را‌آیتم سرآغاز همه‌چیز نامید.
به لطف همین آیتم بود‌آیتم که توانست زمان را به عقب‌داشته برگرداند و انتخاب درستی داشته باشد.
جادوگر در حالی که با‌خودشم شگفتی به سنگ هسته خیره‌نمی‌تونست شده بود، سرش را کج کرد.
«لی ته‌یئون... راستش، اصلاً‌ببینم نمی‌فهمم. آخه چطوری تونست‌مکانی اونو به دست بیاره؟»
خدایان زمانی را‌لطف که به عقب بازگشته‌عقب بود، به یاد می‌آوردند.
لی ته‌یئون ماجراجویی‌لطف بود که هزارتو‌توانست را پاکسازی کرده بود.
امکان نداشت‌توسط جادوگر او‌بلعیده را نشناسد.
به همین دلیل بود که‌اتفاقی حسی از هیبت و احترام نسبت‌جایی به او در وجودش موج می‌زد.
«تا الان، هیچ ماجراجویی، حتی‌آیتم خدایان هم نتونستن پیشرفت قابل‌توجهی‌درستی تو قلمرو اوروبوروس داشته باشن.»
«تو هم‌نامید نمی‌دونی اون‌همین چیکار کرد؟»
«منم نمی‌تونم ببینم اون تو چه اتفاقی افتاده. اونجا‌چون مکانی پیچیده و تحریف‌شده‌ست، جایی که توسط مار بلعیده‌آدم شده. خودشم چیزی نگفت، شاید چون اصلاً نمی‌تونست بگه.»
هنگام سخن گفتن،نمی‌تونم تحسین در چشمان‌افتاده جادوگر موج می‌زد.
«اون قطعاً آدم شگفت‌انگیزیه. دقیقاً اون استعدادی نیست‌برگرداند که هزارتو براش ساخته شده باشه، اما خب‌سرش اینم یه جور استعداده. انتخاب ماریا کاملاً منطقی بود.»
ته‌سان هم‌نامید این موضوع‌همین را انکار نکرد.
او سزاوار ستایش بود.
«پس، اونجا‌منم دقیقاً چه‌ببینم جور جاییه؟»
اوروبوروس چه بود؟لطف بلعیده شدن یک‌توانست جهان چه معنایی داشت؟
جادوگر لب به سخن گشود.
«اوروبوروس. ماری که بر چرخه‌خودشم همه‌چیز حکمرانی می‌کنه. موجودی که‌نمی‌تونست روی کل کیهان تأثیر می‌ذاره.»
«اون یه خدائه؟»
«می‌شه این‌طور‌نامید گفت، اما...همین یکم مبهمه.»
صدای جادوگر تحلیل رفت.
«مثل بقیه موجودات متعالی نیست که از دوران فانی بودنشون قوی‌بگه شده باشن و به قلمروی بالاتری رسیده باشن. اون از همون‌نیست اول به عنوان موجودی متولد شد که بر چرخه حاکم باشه.»
«شبیه درشائه؟»
خدای مرگ، درشا.
او نیز خدایی بود که‌آیتم از آغاز آفرینش وجود داشت‌درستی و بر خود مرگ فرمان می‌راند.
این با‌توسط توصیفات اوروبوروس‌بلعیده مطابقت داشت.
اما جادوگر سرش‌نمی‌تونم را به نشانه‌افتاده نفی تکان داد.
«با اون مفهوم یکم فرق داره. درشا یه‌برگرداند موجود متعالیه... اما به اوروبوروس نمی‌شه همچین لقبی داد.ته‌یئون اگه بخوایم دقیق بگیم، اون بیشتر شبیه یه دستگاهه.»
«دستگاه؟»
«به معنای واقعی کلمه. بعد از یه زمان‌شاید فوق‌العاده طولانی، چیزی نزدیک به ابدیت، وقتی همه‌چیز‌چشمان به پایان خودش می‌رسه، اوروبوروسِ خفته بیدار می‌شه.»
حتی برای یک‌نمی‌تونم جادوگر متعالی نیز، زمان‌اونجا مورد نیاز غیرقابل‌تصور بود.
صدایش چنان طنین می‌انداخت‌همین که گویی در حال‌برگرداند روایت یک اسطوره است.
«و چیزهای متوقف‌شده رو می‌بلعه تا یه چرخه‌برگرداند جدید رو شروع کنه. این همون نقشیه که‌سرش در زمان آفرینش کیهان به اوروبوروس داده شده.»
«از روی توضیحاتت،مار به نظر می‌رسه‌چیزی الان هیچ اتفاقی نمی‌افته.»
«قراره همین‌طور باشه. هر‌ببینم اتفاقی که تو کیهان بیفته،پیچیده اون باید آروم بخوابه. اما...»
چهره جادوگر‌نامید حالتی مبهم‌همین به خود گرفت.
«یه چیزی اشتباه پیش رفت. اون‌توانست خیلی زودتر از زمانی که قرار‌باشد بود همه‌چیز متوقف بشه، بیدار شد.»
بسیار زودتر از‌مار آنچه باید، به‌چیزی حرکت درآمده بود.
این یعنی‌منم دستگاه خراب‌ببینم شده بود.
«اوروبوروسِ بیدارشده، بخشی از جهان رو بلعید. نه تنها‌انتخاب فانی‌ها، بلکه نامیراها و حتی بعضی از موجودات متعالی‌راستش رو درسته قورت داد. و اونا دیگه هیچ‌وقت برنگشتن.»
«حتی موجودات‌نامید متعالی هم‌همین نمی‌تونن فرار کنن؟»
«اوروبوروس یه موجود دستگاه‌ماننده که از زمان‌نگفت آفرینش وجود داشته. هر چقدر هم که‌گفتن متعالی باشی، سخته بتونی در برابرش کاری کنی.»
موجودات متعالی‌منم بر قوانین‌ببینم حاکم بودند.
قدرت آن‌ها از‌لطف قوانین و مفاهیم‌توانست جهان سرچشمه می‌گرفت.
اوروبوروس خودِ‌نامید آن مفاهیم‌همین و قوانین بود.
او موجودی نزدیک‌مار به سرچشمه قدرت‌چیزی موجودات متعالی بود.
به همین دلیل، حتی‌ببینم موجودات متعالی نیز نمی‌توانستند‌مکانی بی‌پروا در کارش مداخله کنند.
«ما هم نمی‌دونیم اون تو‌آیتم چه خبره. برای همینه که‌درستی داریم این مأموریت رو بهت می‌دیم.»
جادوگر گفت:
«برو به جهانی که توسط اوروبوروس‌چیزی بلعیده شده، بفهم چرا بیدار شده‌هنگام و چه بلایی سر موجودات داخلش اومده.»
این مأموریت طبقه ۹۱ بود.
پس از لحظه‌ای تأمل،همین ته‌سان آنچه را که ذهنش‌انتخاب را درگیر کرده بود، پرسید.
«شما یه مأموریت‌لطف مشابه به لی‌توانست ته‌یئون هم دادین، درسته؟»
«درسته. مأموریتی که بهش داده شد‌چیزی فقط یه شناسایی ساده بود. نمی‌دونم‌هنگام چطوری سنگ هسته رو به دست آورد.»
«اونو فرستادین جایی‌نمی‌تونم که حتی خودتونم‌افتاده بهش دسترسی ندارین؟»
حتی موجودات متعالی‌لطف نیز نمی‌توانستند به‌توانست راحتی مداخله کنند.
این بدان معنا‌لطف بود که آن‌توانست مکان به‌شدت خطرناک است.
درک اینکه چرا‌مار لی ته‌یئون را به‌تنهایی‌نگفت فرستاده بودند، دشوار می‌نمود.
«توضیح دقیقش یکم پیچیده‌ست، اما با چیزی که فکر‌پیچیده می‌کنی فرق داره. ساده بگم، ما خیلی بزرگیم. و اون‌چون خیلی کوچیک بود. به خاطر همین، تونست وارد اوروبوروس بشه.»
«... که این‌طور؟»
می‌توانست این‌نامید مفهوم را‌همین درک کند.
موجودات متعالی‌توسط قدرتمند و‌بلعیده عظیم‌الجثه بودند.
بنابراین اگر وارد اوروبوروس‌ببینم می‌شدند، به‌سختی در چنگال‌مکانی قدرت دستگاه‌مانندش گرفتار می‌شدند.
اما لی ته‌یئون فانی بود.
از دیدگاه موجودات‌لطف متعالی، او بسیار‌توانست شکننده و کوچک بود.
به همین دلیل، کمتر تحت‌تأثیر‌خودشم نفوذ اوروبوروس قرار می‌گرفت و‌نمی‌تونست این کار را برایش ممکن می‌ساخت.
«من مستقیماً بهش متصل بودم، تا‌افتاده اگه اتفاقی افتاد بتونم بکشمش بیرون.توسط تو نیازی به همچین ارتباطی نداری.»
ته‌سان محتاط بود.
قدرتی که قوانین جهان را انکار می‌کرد،عقب در هم می‌پیچید و تباه می‌ساخت، احتمالاً‌شگفتی می‌توانست از نفوذ اوروبوروس در امان بماند.
«تازه، اوروبوروس خیلی وقته که‌خودشم فعالیتشو تقریباً متوقف کرده. اما بازم‌بگه خطرناکه. نمی‌دونیم اون تو چه خبره.»
لی ته‌یئون نمی‌توانست به‌طور‌ببینم دقیق از آنچه در‌مکانی آنجا دیده بود، حرفی بزند.
نه اینکه عمداً چیزی‌همین را پنهان کند، بلکه‌برگرداند واقعاً قادر به بیانش نبود.
جادوگر بیش‌نامید از حد‌همین نیاز دخالت نکرد.
«اگه بخوای، می‌تونی ردش کنی.خودشم شاید یکم طول بکشه، اما‌نمی‌تونست می‌تونی یه چیز دیگه پیدا کنی.»
«نه.»
ته‌سان سرش را تکان داد.
قصد نداشت‌نامید آن را‌همین رد کند.
چرا باید چنین فرصت‌بلعیده نابی را پس می‌زد؟شاید با سنگ هسته بازی کرد.
«قبول می‌کنم.»
مأموریت پذیرفته شد.
جادوگر لبخند زد.
«هر وقت آماده‌نمی‌تونم بودی بهم بگو.افتاده می‌فرستمت همون نزدیکی.»
ته‌سان سر تکان‌لطف داد و چت‌توانست انجمن را باز کرد.
پر از‌نامید شور و‌همین هیاهو بود.
تمام مردم جهان‌مار در حال گفتگو‌چیزی و تبادل اطلاعات بودند.
برخی از مسائل روزمره می‌گفتند‌اتفاقی و در این میان، عده‌ای‌تحریف‌شده‌ست کلمات عاشقانه‌ای به هم زمزمه می‌کردند.
فضا روشن و پرامید بود.
چنان سرزنده بود که‌همین در زندگی گذشته‌اش هیچ‌برگرداند اثری از آن یافت نمی‌شد.
هر خط‌توسط از نوشته‌ها، آکنده‌خودشم از امید بود.
او کسی بود‌نمی‌تونم که این بستر‌افتاده را فراهم کرده بود.
پس از کمی‌لطف مطالعه، ته‌سان پنجره‌توانست چت را باز کرد.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: اوضاع چطوره؟
لی ته‌یئون [حالت تنها]: اوه. چه خبر؟
آملیا آیرین [حالت تنها]: خودت سر صحبتو باز کردی. چی شده؟
کانگ جون‌هیوک [حالت تنها]: اوه. داداش؟ خیلی وقته پیدات نیست.
پیام‌ها چنان سرازیر‌لطف شدند گویی از‌توانست قبل منتظرش بودند.
ته‌سان از این سرعت عمل‌خودشم خنده‌اش گرفت؛ سرعتی که نشان می‌داد‌بگه آن‌ها مدام چشم به انجمن دوخته‌اند.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: داشتین تو انجمن می‌چرخیدین؟
لی ته‌یئون [حالت تنها]: آره، یه همچین چیزی.
کانگ جون‌هیوک [حالت تنها]: خودت می‌دونی اینجا چقدر تنهاییم. بالاخره باید یه جوری استرسمونو خالی کنیم.
حرفش بیراه نبود.
حالت تنها مکانی بود‌بلعیده که در آن، فرد به‌چون معنای واقعی کلمه تنها بود.
یافتن متحدانی‌منم بی‌نقص کار‌ببینم دشواری بود.
بنابراین، انجمن‌نامید مایه تسلای بزرگی‌آیتم به شمار می‌رفت.
ته‌سان این را می‌دانست،همین پس چیزی نگفت و‌برگرداند یکراست رفت سر اصل مطلب.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: تا کجا پایین رفتین؟
هر کدام طبقه‌ای‌لطف را که به آن‌عقب رسیده بودند، اعلام کردند.
کانگ جون‌هیوک‌نامید در میانه‌های‌همین طبقات شصت بود.
آملیا طبقه‌توسط ۷۲ را‌بلعیده پاکسازی کرده بود.
آملیا آیرین [حالت تنها]: تو لایه‌های عمیق قطعاً کار سخت‌تر می‌شه. اما شاید به خاطر قراردادی که باهات بستم، آسون‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم.
آملیا با ته‌سان قرارداد‌همین بسته بود و می‌توانست‌برگرداند از قدرت رسول استفاده کند.
مهم‌تر از آن،مار او به نقاط قوت‌نگفت خودش پی برده بود.
حالا پتانسیل این‌نمی‌تونم را داشت که با‌اونجا لی ته‌یئون رقابت کند.
عجیب نبود اگر‌لطف بدون دردسر چندانی به‌عقب لایه‌های عمیق‌تر نفوذ می‌کرد.
کانگ جون‌هیوک [حالت تنها]: خیلی خفنه... من که اینجا دارم واسه زنده موندن جون می‌کنم.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: طبیعیه که تو اواسط طبقات شصت به مشکل بخوری. همینم کافیه. عجله نکن، اشتباه هم نکن. بعداً که همو دیدیم، برای تو هم یه چیزی دارم.
اکنون ته‌سان می‌توانست‌لطف قرارداد رسول را به‌عقب دیگران نیز اعطا کند.
نامزد بعدی، کانگ جون‌هیوک بود.
کانگ جون‌هیوک [حالت تنها]: آخ جان. باید حسابی تلاش کنم. ممنون داداش.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: لی ته‌یئون، تو چی؟
لی ته‌یئون [حالت تنها]: من؟ طبقه ۷۸ هستم.
آملیا آیرین [حالت تنها]: این سرعت دیگه هیولاوارونه‌ست.
آملیا غرولند کرد.
او تمام تلاشش را‌همین می‌کرد تا پایین برود، اما‌انتخاب لی ته‌یئون بسیار سریع‌تر بود.
«طبقه ۷۸، کتابخانه هزار پدیده‌ست.»
این برای‌توسط لی ته‌یئون‌بلعیده مشکلی نبود.
او از قبل می‌دانست کتاب‌هایی‌اتفاقی که خورخه، کتابدار آنجا، قادر‌تحریف‌شده‌ست به خواندنشان نیست، کجا قرار دارند.
هرچند استعدادهایشان مشابه بود، اما لی ته‌یئون‌عقب سریع‌تر پیش می‌رفت، چرا که پیش از‌شگفتی این یک بار آن را پاکسازی کرده بود.
پس از تأیید‌لطف موقعیتشان، ته‌سان بحث‌توانست اصلی را آغاز کرد.
او درباره کارهایی که باید آنجا انجام‌نگفت می‌دادند، خطراتی که در پیش بود، شرایط به‌تحسین دست آوردن مهارت‌ها و موارد مشابه صحبت کرد.
آن‌ها با دقت‌نمی‌تونم و جدیت به‌افتاده نصایح ته‌سان گوش سپردند.
گفتگو ادامه یافت و پس‌آیتم از حدود دو ساعت، آن‌ها‌درستی درک کلی از شرایط پیدا کردند.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: فعلاً همین‌قدر یادتون بمونه کافیه.
آملیا آیرین [حالت تنها]: گرفتم. ممنون.
کانگ جون‌هیوک [حالت تنها]: همیشه قدردانت هستم داداش.
آن‌ها چت را ترک‌ببینم کردند تا دوباره به‌مکانی اعماق هزارتو سرازیر شوند.
ته‌سان، لی ته‌یئون‌لطف را که قصد‌توانست رفتن داشت، متوقف کرد.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: باید باهات حرف بزنم. یه لحظه صبر کن.
لی ته‌یئون [حالت تنها]: آه، باشه. چی شده؟
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: تازه رسیدم به طبقه ۹۱.
لی ته‌یئون [حالت تنها]: ... آه.
لی ته‌یئون طوری‌لطف تایپ کرد که گویی‌عقب متوجه چیزی شده است.
لی ته‌یئون [حالت تنها]: اوروبوروس؟
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: آره.
لی ته‌یئون [حالت تنها]: مگه مأموریت عوض نشد؟ نه، فکر کنم اونجا دیگه فرقی نمی‌کنه.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: اونجا چه خبره؟
لی ته‌یئون [حالت تنها]: نمی‌تونم بگم.
کلماتی قاطع و تزلزل‌ناپذیر.
لی ته‌یئون [حالت تنها]: اصلاً ماهیتش این‌طوریه. شاید برای تو فرق کنه. تو قدرت مستقلی رو کنترل می‌کنی. اما من نه.
منظورش این بود‌نمی‌تونم که نمی‌تواند درباره‌افتاده اتفاقات آنجا حرفی بزند.
پس از‌نامید لحظه‌ای تفکر، ته‌سان‌آیتم سر تکان داد.
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: فهمیدم. همین کافیه.
لی ته‌یئون [حالت تنها]: ببخشید که نمی‌تونم کمک کنم. اما اگه این‌طوریه، منم باید دوباره مأموریت اوروبوروس رو بگیرم؟ اصلاً دلم نمی‌خواد...
کانگ ته‌سان [حالت تنها]: جادوگر خودش اون قضیه رو حل می‌کنه.
پس از کمی‌نمی‌تونم گفتگوی دیگر، ته‌سان‌افتاده پنجره چت را بست.
جادوگر با لبخندی‌لطف بر لب، او‌توانست را تماشا می‌کرد.
«به نظر حالت خوبه.»
«همه‌چی رو دیدی؟»
«نه. اون‌قدرها هم بی‌ادب‌ببینم نیستم. اما می‌تونم حدس‌مکانی بزنم درباره چی حرف زدید.»
«خب، خوبه.»
ته‌سان چشمانش را بست.
ذهنش را متمرکز‌مار کرد و انرژی‌چیزی ازدست‌رفته‌اش را بازیابی نمود.
یک روز‌منم به همین‌ببینم منوال گذشت.
زمانی که نور الهی و سیاهی‌توانست که به پایین‌ترین حد خود رسیده بودند،حالی کاملاً پر شدند، ته‌سان چشمانش را گشود.
آواتار جادوگر‌نامید در سکوت‌همین منتظر ایستاده بود.
ته‌سان رو به او گفت:
«آماده‌ام. منو‌منم بفرست همون‌جایی‌ببینم که اوروبوروس هست.»