چپتر 223: پادشاه روح باد، مینروا (۲)
0حاساک با گام‌هایی استوار و‌قدرت سرشار از غرور، پیشاپیش جمعیت‌اون به سمت گوی گام برداشت.
در پی‌بی‌خاصیت‌ها او، روحی‌وقتی عالی‌رتبه روان بود.
مردم از هجوم قدرتی که‌بی‌خاصیت‌ها از آن روح ساطع می‌شد،می‌کنم نفس در سینه حبس کردند.
انرژی رقیقی فضا را پر‌کوفتیه کرد؛ نیرویی که صرفاً با‌موهای وجودش، همگان را به کرنش وامی‌داشت.
وجودی مطلق. موجودی که حتی‌بی‌خاصیت‌ها اگر همگی یکجا بر سرش می‌ریختند،تقریباً شکست‌ناپذیر می‌نمود. این پندار آنان بود.
هرچه به گوی نزدیک‌تر‌می‌کنم می‌شدند، چهره حاساک از‌گام‌های فرط طمع در هم می‌پیچید.
«اوووه... حتی از‌بودند این فاصله هم می‌تونم‌چهره‌اش قدرت عظیمشو حس کنم.
حداقلش اینه که اون روح‌قدرت عالی‌رتبه‌ای که باهاش قرارداد بستم،اون در برابر این هیچی نیست. شوخیه.
اگه فقط بتونم اونو ببلعم...!»
او قدرتی‌نچ‌نچ بی‌اندازه به‌بلند دست می‌آورد.
حاساک هیجانش را‌کلافگی سرکوب کرد و‌همشون پرسید: «قلمرو آماده‌ست؟»
«نه. یه‌خشک کم دیگه‌چهره‌اش زمان می‌بره.»
«چرا انقدر طول می‌کشه؟»
«عذر می‌خوام.رسیده نیاز به‌گام‌های تنظیم دقیق داره...»
صدای نچ‌نچ‌اوووه حاساک از سر‌قدرت کلافگی بلند شد.
«بی‌خاصیت‌ها... همشون.
وقتی قدرت رو‌کلافگی به دست بیارم،همشون همتونو له می‌کنم.»
تقریباً به‌نچ‌نچ گوی رسیده‌بلند بودند که...
گام‌های حاساک خشک شد.
«اون دیگه چه کوفتیه؟»
چهره‌اش از‌رسیده تنفر در‌گام‌های هم رفت.
انسانی با موهای سیاه‌می‌تونم به گوی تکیه داده‌حداقلش و چشمانش را بسته بود.
«چی؟»
«اون کیه؟ چرا کنار گویه؟»
زمزمه‌های گیج‌کننده‌نچ‌نچ در میان‌بلند جمعیت پیچید.
در آن‌خشک میان، آکین‌چهره‌اش نفس کوتاهی کشید.
«آه...»
کسی که‌رسیده کنار گوی‌گام‌های بود، ته‌سان بود.
ماریان متوجه‌اوووه واکنش او شد‌قدرت و پرسید: «می‌شناسیش؟»
«... نه.»
آکین سر تکان داد،بلند اما چشمانش با حالتی پیچیده‌همتونو بر ته‌سان قفل شده بود.
«این دیگه چه مسخره‌بازیه؟»
حاساک با‌خشک صورتی درهم‌رفته به‌تنفر ته‌سان خیره شد.
«... نمی‌شناسمش. مگه قرار‌می‌کنم نبود یه سد باشه‌گام‌های که نذاره غریبه‌ها نزدیک بشن؟»
«بود! هنوزم باید فعال باشه!»
مردی که‌اوووه مسئول حفاظ‌می‌تونم بود، وحشت‌زده شد.
حفاظ هنوز بی‌نقص‌همشون کار می‌کرد—هیچ فرد غیرمجازی‌می‌کنم نباید می‌توانست وارد شود.
با این حال، درست‌بلند مقابل چشمانشان، مردی ناشناس‌بیارم کنار گوی ایستاده بود.
«اون کیه؟»
صدها صدا در حالی‌چهره‌اش که به ته‌سان خیره‌موهای شده بودند، پچ‌پچ می‌کردند.
سپس...
ته‌سان چشمانش را گشود.
وقتی آرام‌اوووه از جا برخاست،قدرت زمزمه‌ها خاموش شد.
«هوی! تو‌نچ‌نچ دیگه چه‌بلند خری هستی؟!»
حاساک جلو آمد،گام‌های چهره‌اش از خشم کج‌تنفر و کوله شده بود.
«اون جای‌نچ‌نچ منه! گم‌بلند شو! وگرنه می‌کشمت!»
نگاه ته‌سان‌خشک به سمت‌چهره‌اش او چرخید.
حاساک لرزید.
آن چشمان... تهی.بودند عاری از هرگونه‌کوفتیه احساس یا ارزش.
گویی ته‌سان او‌فاصله را چیزی جز‌عظیمشو یک شیء نمی‌دید.
حاساک هرگز پیش‌همشون از این چنین نگاهی‌می‌کنم را تجربه نکرده بود.
«ارباب... اون مرد...
خطرناکه.
باید عقب‌نشینی کنیم.»
«خفه شو!»
حاساک غرید‌رسیده و دستش را‌خشک بی‌اعتنا تکان داد.
«انسان کثیف! بزن به چاک!»
«شرمنده. نمیشه.»
صدای ته‌سان، هرچند آرام،خشک چنان در گوش‌هایشان طنین‌انداز شد‌انسانی که گویی تقویت شده بود.
«اینجا جای تو نیست. برگرد.»
«هه!»
حاساک پوزخند زد.
«فکر کردی اولین حشره‌ای‌می‌تونم هستی که خودشو بالا‌حداقلش می‌گیره و ادعا داره؟»
این اتفاق زیاد می‌افتاد—کسانی که ادعا‌همتونو می‌کردند گوی مقدس است و هیچ انسانی‌کوفتیه نباید جرات لمس آن را داشته باشد.
همه آن‌ها در برابر‌بلند حاساک مقاومت می‌کردند و‌بیارم به قدرت خود ایمان داشتند.
هیچ‌کدامشان دیگر‌بودند در این‌خشک دنیا وجود نداشتند.
«نمی‌دونم چطوری از سد رد‌تنفر شدی، ولی وقت ندارم واسه‌تکیه آشغالی مثل تو تلف کنم.»
حاساک با‌بیارم چانه به روح‌تقریباً عالی‌رتبه اشاره کرد.
روح تردید کرد.
«ارباب...»
«انجامش بده!»
«تچ.»
روح زیر لب ناسزایی‌خشک گفت و سپس با چهره‌ای‌انسانی جدی به ته‌سان خیره شد.
قدرت از روح عالی‌رتبه‌چهره‌اش فوران کرد و صدای‌موهای نفس‌های حیرت‌زده جمعیت بلند شد.
«اوووه...!»
«این یه روح عالی‌رتبه‌ست...!»
نیرویی غیرقابل تصور‌فاصله گرد آمد—و سپس به‌کنم سوی ته‌سان شلیک شد.
همه انتظار‌بی‌خاصیت‌ها داشتند او‌وقتی له شود.
برخی حتی رو برگرداندند.
ته‌سان تنها یک کلمه گفت.
«بارکازا.»
بوم!
گالمی در برابرش ظاهر شد.
روح عالی‌رتبه‌بی‌خاصیت‌ها از شوک‌وقتی خشکش زد.
«جناب بارکازا؟!»
گرومب!
حمله با گالم برخورد‌چهره‌اش کرد و موج ضربه‌ای‌موهای عظیمی به راه انداخت.
حتی یک‌بیارم خراش هم بر‌تقریباً بدن بارکازا نیفتاد.
«قدرتتو خوب پرورش دادی.
بد نیست.»
بارکازا خندید.
روح عالی‌رتبه‌بودند آب دهانش‌خشک را قورت داد.
«شما... چرا اینجایید...؟»
«چرا؟ چون‌خشک به قراردادم‌چهره‌اش عمل کردم.»
«بارکازا؟»
«همون بارکازا؟»
«امکان نداره...»
جمعیت با‌نچ‌نچ شنیدن گفتگوی ارواح‌بی‌خاصیت‌ها به همهمه افتاد.
رنگ از رخسار حاساک پرید.
«چه خبره؟!»
حمله‌اش دفع شده‌کوفتیه بود—چیزی که هرگز‌رفت تصورش را هم نمی‌کرد.
بارکازا پوزخندی به او زد.
«پس تو همون انسانی هستی که تازگیا‌کنم با یه روح عالی‌رتبه قرارداد بسته؟ واسه‌بستم کسی مثل تو، زیادی بی‌ادب و خشنی.
شرط می‌بندم عمر زیادی نمی‌کنی.»
«تو دیگه کدوم خری هستی؟!»
حاساک در انکار فریاد‌بلند کشید، هرچند در اعماق‌بیارم وجودش، حقیقت را می‌دانست.
فقط نمی‌خواست باورش کند.
بارکازا آن‌بیارم انکار را‌می‌کنم در هم شکست.
«من بارکازا‌رسیده هستم، والاترین‌گام‌های روح هزار رنگ.»
با این سخن، بارکازا‌وقتی قدرتی را که مهار‌تقریباً کرده بود، رها ساخت.
جمعیت نفس‌نچ‌نچ در سینه‌بلند حبس کرد.
نیرویی غیرقابل‌بودند سنجش بر‌خشک آنان فشار آورد.
تنها حضور محض انرژی او،بی‌خاصیت‌ها روح عالی‌رتبه را در مقایسه‌می‌کنم با او رقت‌انگیز جلوه می‌داد.
بارکازا مقابل گوی ایستاد.
«عذر می‌خوام،رسیده ولی ایشون‌گام‌های تحت حفاظت منه.
نمی‌تونم بذارم‌اوووه از این‌می‌تونم جلوتر بیای.»
مردم مبهوت مانده بودند.
قرن‌ها پیش، مردی وجود داشت.
او کاری را انجام‌بلند داد که جهان غیرممکن‌بیارم می‌پنداشت—بستن قرارداد با والاترین روح.
با قدرتی مقاومت‌ناپذیر، به‌چهره‌اش پیش تاخت و تمام جهان‌سیاه را به تنهایی مطیع ساخت.
نام آن‌بیارم والاترین روح،می‌کنم بارکازا بود.
موجودی افسانه‌ای که تنها‌گام‌های در کتاب‌های تاریخ خوانده می‌شد،رفت اکنون در برابرشان ایستاده بود.
«پ-پس...»
ارواح تنها از طریق‌بلند قرارداد می‌توانستند در دنیای‌بیارم انسان‌ها وجود داشته باشند.
این بدان معنا‌گام‌های بود که—کسی با والاترین‌تنفر روح قرارداد بسته است.
طبیعتاً، تمام‌نچ‌نچ نگاه‌ها به‌بلند سمت ته‌سان چرخید.
«... منو نخندون!»
حاساک نعره زد.
«انسانی که با‌فاصله والاترین روح قرارداد بسته؟!کنم این فقط یه افسانه‌ست!»
«ا-اما...»
قدرتی که‌نچ‌نچ حس می‌کردند، گویای‌بی‌خاصیت‌ها همه چیز بود.
این روحی معمولی‌گام‌های نبود—این موجودی ورای‌چهره‌اش هرگونه مقایسه بود.
«باور نمی‌کنم! حمله کنید!»
«ارباب!»
«خفه شو و حمله کن!»
«هعی.»
روح عالی‌رتبه‌بی‌خاصیت‌ها با اکراه قدرتش‌بیارم را جمع کرد.
حاساک سرش‌نچ‌نچ را به‌بلند اطراف چرخاند.
«شماها هم همین‌طور! عجله کنین!»
«ا-اما...»
جمعیت تردید کرد.
چهره حاساک در هم رفت.
«هرکی مکث کنه، می‌میره!»
تهدیدش توخالی نبود؛گام‌های انرژی روحانی پیرامون‌چهره‌اش بدنش به خروش درآمد.
بقیه که چاره‌ای نداشتند،چهره‌اش ارواحشان را احضار کردند و‌سیاه شروع به انباشت قدرت نمودند.
بارکازا خندید.
«ارباب.
برنامه چیه؟»
«اگه زبون آدمیزاد حالیشون نمیشه، با‌همشون مشت و لگد حالیشون می‌کنیم. وقتش هم‌بودند عالیه؛ به هر حال باید قدرتتو می‌سنجیدم.»
چندین روح.
یک روح رده‌بالا.
شرایطی ایده‌آل‌نچ‌نچ برای آزمودن‌بلند قدرت یک روح.
«هر کاری دلت می‌خواد بکن.»
«این همون‌بیارم چیزیه که‌می‌کنم می‌خواستم بشنوم.»
بارکازا با‌اوووه شعف دستانش را‌قدرت به هم کوبید.
«پس بیایین جلو، هم‌نوعان من.
سعی کنین با‌گام‌های قدرتِ روی هم‌چهره‌اش ریخته‌تون شکستم بدین.»
«...بمیر!»
حاساک فریاد کشید.
سیلابی از‌بی‌خاصیت‌ها انرژی روحانی به‌بیارم جلو یورش برد.
«باشکوهه.»
صدها نور آسمان‌کوفتیه را پر کردند؛رفت منظره‌ای خیره‌کننده و نفس‌گیر.
بارکازا دستانش‌رسیده را به‌گام‌های هم کوبید.
بوم!
حفاظی عظیم پیرامون‌گام‌های گوی شکل گرفت؛ یکی‌تنفر از توانایی‌های دفاعی بارکازا.
گرومب!
حملات ارواح‌رسیده به حفاظ‌گام‌های برخورد کرد.
حتی یک ترک هم برنداشت.
«پادشاه من بهتون‌گام‌های رحم کرده، پس‌چهره‌اش بهتون صدمه نمی‌زنم.»
بارکازا دوباره دست زد.
پرتوهای نور فرو ریختند؛گام‌های درست مثل زمانی که‌تنفر به ته‌سان حمله کرده بود.
«آه... آاااه!»
«فرار کنین!»
فریادها به آسمان برخاست؛چهره‌اش پرتوهای نور یکی پس‌موهای از دیگری ارواح را می‌دريدند.
ارواح که تاب تحمل ضربه‌خشک را نداشتند، در فرآیند احضار‌انسانی معکوس شروع به ناپدید شدن کردند.
ته‌سان با خود اندیشید:وقتی «یعنی می‌تونه هر پرتو‌تقریباً رو جداگانه کنترل کنه؟»
اگر می‌توانست صدها پرتو را همزمان‌چهره‌اش هدایت کند، یعنی هیچ هیولای ضعیفی‌تکیه هرگز نمی‌توانست به او نزدیک شود.
مزیتی قابل‌توجه، به‌ویژه‌کوفتیه با در نظر‌رفت گرفتن نبردها در زمین.
«جناب بارکازا!»
روح رده‌بالا غرید‌همشون و با قدرت‌همتونو انباشته‌اش سپری ساخت.
اما لحظه‌ای که‌گام‌های تنها یک پرتو‌چهره‌اش به آن برخورد کرد...
کراک!
«غـ...!»
«ا... این...»
حاساک مات‌بودند و مبهوت‌خشک ایستاده بود.
صدها پرتو،خشک ارواح را به‌تنفر سادگی محو کردند.
حتی با ترکیب صدها‌گام‌های روح رده‌پایین، آن‌ها نتوانستند‌تنفر مبارزه‌ای درخور ارائه دهند.
«...غیرممکنه!»
«...بارکازا!»
روح رده‌بالا نعره زد.
«اون مرد دشمن‌بودند ماست! همونیه که‌کوفتیه هم‌نوعامون رو کشت!»
«خب که چی؟»
بارکازا با بی‌تفاوتی پاسخ داد.
«می‌خوای چیکار‌خشک کنم؟ به‌چهره‌اش اربابم خیانت کنم؟»
«چرا با همچین‌بودند کسی قرارداد بستی؟! اون‌چهره‌اش اینجا چه غلطی می‌کنه؟!»
روح دندان‌هایش‌بی‌خاصیت‌ها را به‌وقتی هم سایید.
«...نکنه! دنبال‌بودند اون کسی‌خشک هستی که پشتشه!»
«نزدیک بود، ولی نه کاملاً.»
قرارداد میان خدای روح و‌خشک ته‌سان چیزی بود که حتی‌انسانی بارکازا از آن خبر نداشت.
طبیعتاً روح رده‌بالا دچار سوءتفاهم‌بیارم شده بود و فکر می‌کرد ته‌سان‌گام‌های پادشاه آن‌ها را هدف گرفته است.
«چطور تونستی؟!»
«رو مخی.»
بارکازا با‌رسیده بی‌حوصلگی دستش‌گام‌های را تکان داد.
«من به اربابم باختم.
واسه همین به رسمیت شناختمش.
اگه مشکلی‌بودند داری، با‌خشک قدرتت شکستم بده.»
«...جناب بارکازا!»
قدرت روح رده‌بالا فوران کرد.
حاساک دندان‌قروچه کرد.
«قلمرو! قلمرو چی شد؟!»
«آ... آماده‌ست! اما...!»
«فقط انجامش بده!»
«چـ... چشم!»
ووووم!
قلمرو با‌خشک محوریت روح‌چهره‌اش رده‌بالا فعال شد.
انرژی ارواح رده‌پایینِ در‌گام‌های حال فرار، به اجبار‌تنفر به سمت آن مکیده شد.
«ا... ارباب!»
«درد داره!»
ارواح رده‌پایین به‌کوفتیه خود می‌پیچیدند اما نمی‌توانستند‌انسانی از کشش قلمرو بگریزند.
یکی پس از دیگری به اجبار‌کوفتیه دچار احضار معکوس شدند و انرژی‌شان‌سیاه به درون روح رده‌بالا سرازیر شد.
«اوووه...!»
قدرتش به وضوح تشدید شد.
«حالا دیگه‌خشک به این‌چهره‌اش آسونی نیست.
به خاطر پادشاهمون، شکستت می‌دم.»
«خوش می‌گذره.
امتحان کن.»
بوم!
انرژی‌های روحانی‌خشک با هم‌چهره‌اش برخورد کردند.
روح رده‌بالا سر‌بودند حرفش ماند و‌کوفتیه تزلزلی نشان نداد.
ته‌سان زیر لب گفت:وقتی «پس قدرت ارواح رو‌تقریباً جمع و تقویت می‌کنه؟ جالبه.»
اما ماجرا‌بودند همین بود‌خشک و بس.
بارکازا دست زد.
صدها پرتو‌رسیده بر سر‌گام‌های روح رده‌بالا بارید.
روح قدرتش را جمع‌وقتی و منفجر کرد و پرتوها‌رسیده را به هر سو پراکند.
اما پرتوهای پراکنده شده‌خشک صرفاً دوباره شکل گرفتند‌رفت و مجدداً حمله کردند.
گرومب!
«آخ...!»
«اختلاف سطح کاملاً مشخصه.»
حتی با تقویت، یک‌خشک روح رده‌بالا همچنان همان بود‌انسانی که بود؛ یک روح رده‌بالا.
شکاف میان‌خشک او و‌چهره‌اش رده‌عالی، پرنشدنی بود.
در حالی که‌بودند روح تلوتلو می‌خورد، بارکازا‌چهره‌اش لب به سخن گشود.
«نگران نباش.
اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست.
اتفاقاً برعکسشه.»
«این امکان نداره!»
حاساک دیوانه‌وار فریاد کشید.
«من... من قوی‌ترین انسان دنیام!»
حقیقت مطلقی که‌گام‌های به آن باور داشت،تنفر در حال فروپاشی بود.
«من مردی‌ام که‌کوفتیه هزارتو رو فتح می‌کنه!انسانی کسی که خدا میشه!»
«تو؟»
ته‌سان پوزخند زد.
حاساک قوی‌بودند بود؛ این‌خشک غیرقابل انکار بود.
او می‌توانست به‌کوفتیه راحتی به طبقه‌رفت ۲۰ هزارتو برسد.
اما نهایتش همین بود.
هزارتو جایی بود که حتی‌بیارم کسانی با استعداد یا تجربه‌بودند بیشتر، در هم می‌شکستند و می‌مردند.
«چه خواب و خیالایی.»
پس واقعیت را نشانش می‌داد.
«بکش کنار.»
«ارباب؟»
ته‌سان به بارکازا‌گام‌های دستور داد و او‌تنفر با اکراه کنار رفت.
«انسان...!»
روح رده‌بالا تلوتلوخوران برخاست.
«بیا جلو.»
«...هه!»
حاساک خندید.
یک انسان‌رسیده که روحی را‌خشک به مبارزه بطلبد؟
غیرممکن بود.
گمان می‌کرد ته‌سان‌گام‌های از فشار قدرت‌چهره‌اش روح دیوانه شده است.
«بکشش!»
«...دشمن ما!»
روح رده‌بالا یورش برد.
با قدرت صدها روح رده‌پایین‌کوفتیه که او را تقویت کرده بودند،سیاه قدرتش به نزدیکی رده‌عالی رسیده بود.
انرژی‌اش به‌خشک سمت ته‌سان‌چهره‌اش کوبیده شد.
ته‌سان مشتی بالا آورد.
پیش از‌بی‌خاصیت‌ها آنکه کسی‌وقتی متوجه حرکتش شود...
پیکر روح‌بودند رده‌بالا منفجر‌خشک شده بود.
«...ها؟»
«ا... این بشر!»
روح دوباره‌بی‌خاصیت‌ها شکل گرفت‌وقتی و یورش برد.
ته‌سان مچش را تکان داد.
انرژی روح ناپایدار شد.
«غـ...!»
یک حرکت معمولی.
یک مشت سبک.
هر کدام تهدیدی‌کوفتیه برای نابودی کامل‌رفت روح رده‌بالا بود.
حاساک چشمانش را باور نمی‌کرد.
«چـ... چطور؟!بی‌خاصیت‌ها یه انسان‌وقتی جلوی یه روح...؟!»
انسان‌ها نمی‌توانستند‌بودند با انرژی‌خشک روحانی دربیفتند.
حتی ارواح رده‌پایین فراتر از حدشان بودند،انسانی چه برسد به رده‌بالاها؛ موجوداتی که قادر‌کیه به مهار سیلاب و توقف رانش زمین بودند.
با این حال، اینجا انسانی کاملاً‌کوفتیه معمولی بود که به سادگی بر‌سیاه یکی از آن‌ها چیره شده بود.
«اون قدرت مطلقی که‌وقتی باورش داری... زور اون روح‌رسیده رده‌بالا؟ تو هزارتو هیچی نیست.»
«...نگو که...!»
مردمک چشمان حاساک‌کوفتیه با شنیدن کلمات‌رفت ته‌سان گشاد شد.
ته‌سان مشتش را گره کرد.
روح رده‌بالا که خطر را‌بیارم حس کرده بود، با تمام‌بودند وجود دفاعش را تقویت کرد.
مشت حرکت کرد.
بوم!
دفاع در هم شکست.
روح رده‌بالا‌بی‌خاصیت‌ها دچار احضار‌وقتی معکوس شد.