چپتر 226: تاریکی‌ای که جهانی سیاه می‌آفریند (۲)
0«خدای باستانی» هم دنیای‌چرخاند او را نشانه رفته‌سرش بود و هم جانش را.
برای ته‌سان که در پی «رتبه الهی»فاصله‌ای و قدرت بود، رویارویی با خدایان باستانی‌حملاتی در ادامه مسیرش سرنوشتی محتوم به شمار می‌رفت.
در حال حاضر، می‌توانست‌تمام این نبرد را تمرینی‌دفع برای آن آینده تلقی کند.
ته‌سان از‌گرفته سایه‌های خزنده‌دفع فاصله گرفت.
تاریکی‌ای که «حاساک»تندی را بلعیده بود،مویی بی‌تردید متفاوت بود.
او پیش از این با‌تندی هیولاهای بی‌شماری روبرو شده بود،سرش اما این یکی قابل مقایسه نبود.
مسئله فقط قدرت‌حملاتی بیشتر نبود؛ ماهیتش‌گرفته چیزی کاملاً بیگانه بود.
سایه‌ها زمین‌گرفته و فضای‌دفع اطرافشان را می‌بلعیدند.
باد و نوری که‌چرخاند به درون آن مناطق بلعیده‌خالی شده کشیده می‌شدند، هرگز بازنمی‌گشتند.
اکنون پیرامون کره‌شدند در هاله‌ای از‌چرخاند سایه فرو رفته بود.
«بارکازا، عقب‌شمشیرش وایسا. یا عقب‌نشینی‌هدف کن یا برگرد.»
«به غرورم برمی‌خوره... ولی چاره‌ای‌کاکاکا ندارم. نمیر، ارباب. حیفه طرف‌منحرف قراردادم به این مفتی بمیره.»
هم‌زمان با عقب‌نشینی بارکازا،چرخاند لب‌های حاساک به پوزخندی‌سرش کج و معوج تاب برداشت.
«کهاک!»
طنینی خشن برخاست‌حملاتی و تاریکی از‌گرفته دل سایه‌ها فوران کرد.
میخ‌های سایه‌گرفته به سمت‌دفع ته‌سان شلیک شدند.
ته‌سان بدنش‌بدنش را به‌چرخاند تندی چرخاند.
با فاصله‌ای مویی از میخی که سرش را نشانه رفته‌سرش بود جا خالی داد و شمشیرش را تاب داد تا‌کاکاکا حملاتی را که تمام بدنش را هدف گرفته بودند، دفع کند.
کاکاکا-کانگ!
تاریکی با تیغه‌اش‌بودند برخورد کرد و مسیر‌تیغه‌اش آن را منحرف ساخت.
شمشیر که اکنون به سیاهی‌فاصله‌ای آلوده شده بود، شروع به‌داد فرسایش در برابر سایه‌ها کرد.
ته‌سان انرژی الهی‌شدند را به درون‌چرخاند شمشیرش هدایت کرد.
تاریکی پس زده‌حملاتی شد و مجبور‌گرفته به عقب‌نشینی گشت.
ته‌سان در حالی که انرژی‌کاکاکا الهی‌اش را تنظیم می‌کرد، از‌منحرف فشار وارده زبان به کام گرفت.
«حتی دفاع کردن هم خطرناکه.»
هر جا که آن‌بدنش سایه‌ها لمس می‌کردند، به‌مویی قلمرو «خدای باستانی» تبدیل می‌شد.
خدای باستانی با استفاده از بدن حاساک به عنوان‌کاکاکا ظرف، قلمرو خود را در جهان گسترش می‌داد؛ قدرتی که‌شروع هماهنگی را به چالش می‌کشید و قوانین را نادیده می‌گرفت.
تنها دفاع در برابر حملات‌کاکاکا باعث می‌شد شمشیر ته‌سان به‌منحرف قدرت خدای باستانی آلوده شود.
اگرچه می‌توانست با تزریق انرژی الهی آن را‌سرش دفع کند، اما هدر دادن آن برای حملات‌بودند جزئی تنها او را در موضع ضعف قرار می‌داد.
تاریکی دوباره از سایه‌ها برخاست.
وقتی نیروی سیاه همچون‌تمام موجی خروشان هجوم آورد،دفع ته‌سان دستش را تکان داد.
شما مهارت «جهان منجمد» را فعال کردید.
زززززت!
سرمایی شدید به بیرون فوران کرد،گرفته هر چه را لمس می‌کرد منجمد می‌ساخت‌مسیر و زمان را در اطرافش متوقف می‌کرد.
اما تاریکی هیچ‌بودند اعتنایی نکرد؛ سرما‌کانگ را یکجا بلعید.
در یک چشم‌برهم‌زدن، سایه‌ها‌چرخاند تمام یخ‌ها را بلعیدند و‌خالی به سمت ته‌سان خیز برداشتند.
تپ.
ته‌سان پایش‌شمشیرش را بر‌تمام زمین کوبید.
با فاصله‌ای ناچیز از‌دفع سایه‌های خروشان جا خالی‌برخورد داد و فاصله گرفت.
اما سایه‌ها‌بدنش وحشی‌تر شدند‌چرخاند و گسترش یافتند.
سایه‌های وسیع و‌شدند آلوده‌کننده جهان، تمام راه‌های‌فاصله‌ای فرار ممکن را بلعیدند.
دیگر جایی‌شمشیرش برای فرار‌تمام نمانده بود.
پس چاره‌ای‌گرفته جز شکستن‌دفع محاصره نداشت.
ته‌سان از زمین جدا شد‌فاصله‌ای و به سمت لبه‌های بیرونی که‌شمشیرش هنوز سایه لمسشان نکرده بود، دوید.
لحظه‌ای که پایش با‌بدنش سایه تماس پیدا کرد،مویی جهید و سپری احضار کرد.
شما مهارت «سپر ایجیس» را فعال کردید.
قدرت سپر‌بدنش او را‌چرخاند در بر گرفت.
برای یک ثانیه،شدند در برابر تمام‌چرخاند آسیب‌ها مصون بود.
عیبش؟ در‌شمشیرش حین فعال‌سازی‌تمام نمی‌توانست حرکت کند.
اما هرچند نمی‌توانست‌بودند ارادی حرکت کند، سپر‌تیغه‌اش اینرسی را خنثی نمی‌کرد.
ته‌سان که پیش از فعال‌سازی‌فاصله‌ای پا بر زمین کوبیده بود، بدنش‌شمشیرش به بیرون از سایه‌ها پرتاب شد.
سایه‌ها دوباره برخاستند‌شدند و پیکر معلق‌چرخاند او را تعقیب کردند.
دور تمام بدنش‌حملاتی پیچیدند و او‌گرفته را سیاه کردند.
اثر سپر، مصونیت در‌دفع برابر آسیب بود؛ حملات سایه‌مسیر نباید بر او اثر می‌گذاشتند.
«هم؟»
اما ابروی ته‌سان‌شدند در میان زمین و‌فاصله‌ای آسمان در هم رفت.
سایه‌هایی که بدنش‌حملاتی را پوشانده بودند،گرفته به شدت فشار آوردند.
کراک.
قدرت سپر‌بدنش شروع به‌چرخاند ترک خوردن کرد.
«اِ، اِههه؟!»
تا زمان فرار دوام نمی‌آورد.
ته‌سان با ارزیابی سریع‌دفع وضعیت، انرژی الهی را‌برخورد دور بدنش جمع کرد.
کااانگ!
سپر پیش از‌شدند پایان مدت زمانش‌چرخاند در هم شکست.
سایه‌ها بر‌شمشیرش بدن ته‌سان‌تمام هجوم بردند.
ته‌سان که حس بیگانه‌ای را که از پاهایش‌برخورد بالا می‌خزید احساس می‌کرد، آن را با انرژی‌فرسایش الهی بیرون راند و مهارتی را فعال کرد.
شما مهارت «چشم‌برهم‌زدن تصادفی» را فعال کردید.
بدن ته‌سان‌شمشیرش به فاصله‌ای‌تمام دور تله‌پورت شد.
او تاریکی‌گرفته چسبنده را‌دفع از خود تکاند.
«آه... این...»
صدای روح خاموش شد.
ته‌سان بی آنکه‌حملاتی کلامی بگوید، شمشیرش‌گرفته را بالا آورد.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت.»
جای تعجب نداشت.
قدرت خدای باستانی قوانین این‌تندی جهان را تحریف می‌کرد و‌سرش در قدرت الهی تداخل ایجاد می‌نمود.
و هزارتو مکانی بود خلق‌شده‌هدف توسط جادوگری که قدرتش را‌کانگ با یک خدا درآمیخته بود.
عجیب نبود که آیتم‌های‌دفع هزارتو تحت تأثیر قدرت‌برخورد خدای باستانی قرار بگیرند.
«مهارت‌ها هنوز فعال می‌شن، پس به نظر‌میخی میاد فقط آیتم‌ها دچار اختلال می‌شن. جمع‌هدف کردن انرژی الهی یه مقدار دفاع فراهم می‌کنه.»
میخ‌های سایه‌وار از دل‌بدنش تاریکی شلیک شدند و قصد‌میخی سوراخ کردن ته‌سان را داشتند.
او پا بر‌حملاتی زمین کوبید تا‌گرفته جا خالی دهد.
«هاهاهاها!»
خوشبختانه حاساک‌بدنش حواسش به‌چرخاند کره نبود.
تمام تمرکزش روی جمع‌آوری قدرت برای‌چرخاند کشتن ته‌سان بود، بنابراین ته‌سان هم‌داد نیازی نداشت نگران محافظت از کره باشد.
پس تمام حواسش‌حملاتی را روی کشتن دشمن‌بودند پیش رویش متمرکز کرد.
ته‌سان حرکت کرد.
کاکاکا-کانگ!
تنها با‌شلیک جا خالی‌بدنش دادن پیروز نمی‌شد.
باید هرطور شده‌حملاتی فاصله‌اش را با‌گرفته حاساک کم می‌کرد.
نزدیک شدن با پای‌دفع پیاده غیرممکن بود؛ اطراف حاساک‌مسیر کاملاً قلمرو خدای باستانی بود.
لحظه‌ای که پا درونش‌چرخاند می‌گذاشت، آن قدرت او‌سرش را در هم می‌شکست.
پس، از راه هوا.
شما مهارت «بال‌های پری کامل» را فعال کردید.
جفتی بال‌بدنش رنگین‌کمانی از پشت‌فاصله‌ای ته‌سان باز شد.
بدنش شتاب‌شلیک گرفت و به‌تندی پرواز در آمد.
«هاهاها!»
زززت!
سایه‌ها فوران‌بدنش کردند و‌چرخاند آسمان را پوشاندند.
ته‌سان با دیدن نیروی‌بدنش سیاهی که بر سرش‌مویی آوار می‌شد، بال زد.
ووش!
او در خطی مستقیم حرکت کرد و‌تیغه‌اش با چابکی از سایه‌هایی که هوا را‌آلوده همچون رد قلم‌مو رنگ می‌زدند، جا خالی داد.
«هاهاهاها!»
حاساک بی‌وقفه می‌خندید.
کسی که زمانی قراردادش را‌هدف فسخ کرده بود، اکنون درمانده‌کانگ بود و کاری جز فرار نمی‌کرد.
این واقعیت حاساک‌بودند را بیش از‌کانگ حد به وجد می‌آورد.
«هزارتو هیچی‌بدنش نیست! در برابر‌فاصله‌ای این قدرت عظیم...!»
هیچ ارزشی نداشت.
حاساک با هیجان فریاد زد:
«همون‌جا بمیر، کرم خاکی!»
ته‌سان پاسخی نداد.
او توجهی برای هدر دادن‌تندی روی موجودی که داشت خودش را‌خالی در قدرتِ بلعنده گم می‌کرد، نداشت.
او صرفاً در‌حملاتی حین تحلیل الگوهای‌گرفته سایه‌ها جا خالی می‌داد.
وقتی بر بیشتر‌بودند حرکات آن‌ها مسلط شد،تیغه‌اش ته‌سان تصمیمش را گرفت.
«دیگه وقتشه.»
«آره! وقتشه که بمی...»
طعنه حاساک ناتمام ماند.
ته‌سان در یک‌بودند چشم‌برهم‌زدن فاصله را‌کانگ پر کرده بود.
حاساک دیوانه‌وار سایه‌ها‌تندی را جمع کرد‌مویی و میخ‌هایی پرتاب نمود.
ته‌سان بدنش‌شلیک را به‌بدنش نرمی تاب داد.
میخ‌ها مماس‌شمشیرش با بدنش‌تمام عبور کردند.
تپ.
شمشیر ته‌سان در‌تندی سینه سیاه و‌مویی سوخته حاساک فرو رفت.
آسیب ۲۳ به $#@! وارد شد.
«تـ-تو...!»
چهره حاساک از‌تندی این ضربه غافلگیرکننده به‌میخی شدت در هم پیچید.
قدرتش همچون انفجاری فوران کرد.
سایه‌ها طغیان کردند‌حملاتی و قصد داشتند‌گرفته ته‌سان را یکجا ببلعند.
ته‌سان بال‌هایش را‌بودند بر هم زد و‌تیغه‌اش بدنش را تاب داد.
سایه‌ها بیهوده هوا را شکافتند.
حاساک دستش را تکان داد.
سایه‌ها مانند امواج به‌تمام تلاطم درآمده و به‌دفع هر سو پخش شدند.
ته‌سان دوباره جاخالی داد‌دفع و شمشیر را در‌برخورد پشت گردن حاساک فرو کرد.
آسیب ۲۶ به $#@! وارد شد.
«گاک!»
حاساک فریادی‌گرفته کشید و‌دفع عقب رفت.
گردن سوراخ‌شده‌اش با‌تندی تاریکی پوشیده شد و‌میخی هیچ زخمی باقی نماند.
«تچ.»
ته‌سان نچی‌شمشیرش کرد و‌تمام جابه‌جا شد.
«چطور جرأت می‌کنی!بودند روی بدن باشکوه‌کانگ من شمشیر می‌کشی!»
حاساک دندان‌قروچه‌ای‌بدنش کرد و سایه‌ها‌فاصله‌ای را تاب داد.
طوفانی از سایه‌ها‌شدند تمام بدن ته‌سان‌چرخاند را نشانه رفت.
بال‌ها به حرکت در آمدند.
شمشیر ته‌سان‌گرفته شکافی عمیق بر‌کاکاکا سینه حاساک انداخت.
باز هم‌بدنش زخم با‌چرخاند تاریکی پوشیده شد.
«هاهاهاها!»
حاساک قهقهه زد.
ابتدا از اینکه ضربات به او‌کانگ می‌خورد وحشت کرده بود، اما زود‌شمشیر فهمید... ضربات ته‌سان تهدید واقعی نبودند.
«با اون‌بدنش قدرت رقت‌انگیزت، حتی‌فاصله‌ای نمی‌تونی زخمیم کنی!»
اکنون که با قدرت خدای‌تندی باستانی درآمیخته بود، رتبه حاساک‌سرش عملاً در حد یک خدا بود.
هرچند تنها یک قطعه‌تمام بود، اما رتبه‌ای فراتر‌دفع از دسترس فانیان داشت.
تفاوت در رتبه یعنی‌دفع حملات ته‌سان نمی‌توانستند به‌برخورد درستی بر او اثر کنند.
بنابراین، ته‌سان‌بدنش قادر به‌چرخاند کشتن او نبود.
حاساک با اطمینان‌شدند از این قضاوت،چرخاند قدرت بیشتری بیرون کشید.
نیرو حتی کمترین بقایای‌تمام احساسات را غرق کرد‌دفع و به بیرون خروشید.
«بمیر!»
کاکاکا-کانگ!
سایه‌ها تکه‌تکه شده‌شدند و به هر‌چرخاند سو پراکنده شدند.
هر چه سر راهشان‌تمام بود بلعیدند و محیط اطراف‌کاکاکا را به ویرانه تبدیل کردند.
یک طوفان‌گرفته به تمام‌دفع معنا بود.
پس از رها‌تندی شدن تاریکی، هیچ‌مویی چیز باقی نماند.
حاساک با خنده‌ای دیوانه‌وار غرید.
«این دیگه‌شمشیرش آخر کاره!تمام من قوی‌ترینم!»
تپ.
همان‌طور که‌بدنش فریاد می‌زد،چرخاند سینه‌اش شکافته شد.
از میان تاریکیِ در‌بدنش حال عقب‌نشینی، ته‌سان ظاهر‌مویی شد... بدون هیچ خراشی.
«چـ-چطور؟»
«واقعاً چطور؟»
دست ته‌سان حرکت کرد.
شمشیرش بر‌شلیک بدن حاساک‌بدنش خط انداخت.
«گاااه!»
چهره حاساک در‌بودند هم رفت و دوباره‌تیغه‌اش سایه‌ها را تاب داد.
«شانس آوردی‌بدنش زنده موندی،چرخاند ولی همش همینه!»
ته‌سان نمی‌توانست‌شلیک آسیب معناداری‌بدنش به او بزند.
برتری قاطع‌شمشیرش حاساک تغییرناپذیر‌تمام مانده بود.
حاساک به اعمال قدرتش ادامه داد،کانگ در حالی که ته‌سان با خونسردی‌شمشیر به فرو کردن شمشیرش ادامه می‌داد.
حاساک پایش‌بدنش را بر‌چرخاند زمین کوبید.
سایه‌ها فوراً طغیان کردند‌بدنش و سعی کردند ته‌سان‌مویی را در بر بگیرند.
ته‌سان شمشیرش را تاب داد.
انرژی الهی جمع‌شده‌بودند در نوک تیغه‌کانگ با سایه‌ها برخورد کرد.
ته‌سان از شکاف کوچکی که ایجاد‌مویی شده بود لغزید، با چرخشی خود را‌تمام رها کرد و شکم حاساک را درید.
«...مهم نیست!»
برتری‌اش تغییری نکرده بود.
حاساک مدام‌گرفته قدرتش را‌دفع تاب می‌داد.
و ته‌سان مدام ضدحمله می‌زد.
شما موج سیاه مارباس را فعال کردید.
موجی سیاه برخاست‌بودند و به سوی‌کانگ حاساک کوبیده شد.
طبیعتاً تفاوت رتبه باعث شد پیش‌مویی از رسیدن به او محو شود،حملاتی اما برای کور کردن دیدش کافی بود.
در آن‌شلیک وقفه کوتاه، ته‌سان‌تندی دوباره ضربه زد.
حاساک مدام‌شمشیرش قدرتش را‌تمام تاب می‌داد.
با این حال،بودند همه چیز خرد می‌شد،تیغه‌اش می‌شکست و ناپدید می‌گشت.
ته‌سان اجازه نداد حتی یک حمله‌مویی به او بنشیند، در حالی که‌حملاتی تمام ضربات خود را فرود می‌آورد.
«آه، ها؟»
تازه الان حاساک متوجه شد.
بیش از ده دقیقه از‌کاکاکا نبرد گذشته بود و او حتی‌ساخت یک ضربه به ته‌سان نزده بود.
در واقع، او‌تندی تنها کسی بود‌مویی که کتک می‌خورد.
«...مسخرم نکن!»
تفاوت قدرت آشکار بود.
او باید پیروز می‌شد.
سایه‌ها زمین را‌تندی شکافتند و به‌مویی بالا فوران کردند.
حمله‌ای غیرقابل‌فرار... اما چهره‌بدنش ته‌سان تغییری نکرد و‌مویی بال‌هایش را حرکت داد.
ووش!
او فوراً کم‌تراکم‌ترین‌بودند بخش سایه‌های مهاجم‌کانگ را شناسایی کرد.
سپس، شمشیرش‌بدنش را به سوی‌فاصله‌ای آن‌ها تاب داد.
شما انحراف را فعال کردید.
کااانگ!
مسیر حرکت سایه‌ها منحرف شد.
با برخورد‌شلیک به یکدیگر،بدنش روزنه‌ای ایجاد کردند.
ته‌سان تاریکیِ نشسته‌حملاتی بر شمشیرش را‌گرفته تکاند و خلاص شد.
پس از دفع حمله‌دفع با کمترین خسارت، دوباره‌برخورد شمشیرش را فرو کرد.
«چه غلطی...!»
حاساک دشنام داد و‌بدنش به تاب دادن قدرتش ادامه‌میخی داد، اما نتیجه تغییری نکرد.
ته‌سان با‌شمشیرش بی‌تفاوتی از حملات‌هدف حاساک جاخالی می‌داد.
«قطعاً تهدیدآمیزه.»
قدرت خدای باستانی شبیه هیچ‌چیز‌فاصله‌ای دیگری نبود... بیگانه، فرساینده و‌داد سیاه‌کننده هر چیزی که لمس می‌کرد.
اگر یک کاربر لایق آن‌تندی را کنترل می‌کرد، حتی ته‌سانِ‌سرش فعلی هم به خطر می‌افتاد.
اما با‌شمشیرش حاساک به‌تمام عنوان ظرف آن؟
اصلاً تهدید نبود.
حاساک قبلاً فقط‌تندی قدرت ارواح را‌مویی به کار گرفته بود.
او همیشه به ارواح رده‌بالا تکیه‌چرخاند می‌کرد تا برایش بجنگند... این اولین بار‌شمشیرش بود که خودش نبردی را رهبری می‌کرد.
بنابراین، حرکاتش‌شمشیرش به طرز دردناکی‌هدف قابل پیش‌بینی بود.
حتی نیازی به خواندن اراده‌اش نبود...کانگ فقط حرکات مردمک چشم و نوسانات‌شمشیر قدرت، همه چیز را فاش می‌کرد.
او قدرت خدای باستانی‌چرخاند را دقیقاً مثل قدرت یک‌خالی روح معمولی به کار می‌برد.
قدرت به تنهایی‌شدند بدون مهارتِ به‌چرخاند کارگیری آن، بی‌فایده بود.
تنها در دستان‌حملاتی درست بود که‌گرفته به تهدید تبدیل می‌شد.
ته‌سان افکارش را‌بودند قطع کرد و‌کانگ به مبارزه ادامه داد.
نبرد یک‌طرفه بود.
اما این بدان‌شدند معنا نبود که‌چرخاند وضعیت مطلوب است.
حملات ته‌سان‌شمشیرش هنوز نمی‌توانستند آسیب‌هدف معناداری وارد کنند.
مشکل قدرت نبود... رتبه بود.
هرچند داشت ذره‌ذره حاساک را می‌تراشید، اما‌میخی تغییر شکل رسول پیش از آنکه بتواند‌هدف کارش را تمام کند، به پایان می‌رسید.
حاساک که‌شلیک خونسردی‌اش را‌بدنش بازیافته بود، غرید.
«بی‌فایدست! نمی‌تونی شکستم بدی!»
«فعلاً، آره.»
ته‌سان پوزخند زد.
«ولی در‌شلیک مورد تو‌بدنش هم صدق می‌کنه.»
بدن ته‌سان تاب خورد.
میخ‌های سایه‌وار شلیک‌بودند شدند و بیهوده‌کانگ هوا را شکافتند.
هرچه نبرد طولانی‌تر‌تندی می‌شد، ته‌سان بیشتر به‌میخی الگوهای حاساک عادت می‌کرد.
حتی اگر حالت رسول‌بدنش تمام می‌شد، قدرت حاساک‌مویی نمی‌توانست او را بکشد.
«و زمان به نفع منه.»
«مزخرف نگو!»
حاساک پوزخند زد.
قدرت او بی‌نهایت بود، در‌تندی حالی که قدرت ته‌سان ته می‌کشید‌خالی و استقامتش به آرامی محو می‌شد.
اما ته‌سان مطمئن‌حملاتی بود... زمان پیروزی او‌بودند را به ارمغان می‌آورد.
نبرد ادامه یافت.
ته‌سان از‌بدنش هر حمله‌ای‌چرخاند جاخالی داد.
«گاااه!»
حاساک دیوانه‌وار قدرت جمع کرد.
نیرو با‌گرفته پس‌زنیِ شدیدی به‌کاکاکا بیرون منفجر شد.
درست زمانی که‌تندی ته‌سان خیز برداشت‌مویی تا جاخالی دهد...
کراک.
کره شکافت.
باد به بیرون هجوم آورد.
نسیمی ملایم و‌تندی فرح‌بخش، زمینِ آلوده به‌میخی تاریکی را عقب راند.
سایه‌های خروشان‌شلیک در برابر‌بدنش باد فرو ریختند.
با حس کردن حضورِ‌تمام ناشی از شکستن کره،دفع چهره حاساک خشک شد.
ته‌سان شمشیرش را غلاف کرد.
«فکر می‌کردم یه‌تندی روز دیگه طول بکشه،میخی ولی سریع‌تر از انتظاره.»
«نمی‌تونستیم خیلی منتظرت بذاریم.»
صدای زنی بالغ طنین‌انداز شد،هدف در حالی که پیکر مینروا از‌تیغه‌اش کره در حال ترک‌خوردن پدیدار گشت.
ارتقا سطح از طریق تسلط مهارت.