چپتر 533: چپتر 190 / جلد 22، چپتر 11 / تالار مانجین (2)
0کییییینگ! نوری‌پدیدار طلایی تمام میدان‌جهان دید را بلعید.
تنها با چنین‌قدرت حرارتی، دریاها تبخیر می‌شدند‌درخشان‌تر و زمین ذوب می‌گشت.
اما ته‌سان هیچ‌چیز حس نکرد.
حرارت نمی‌توانست به‌شتابان او برسد؛ توسط مرزی‌عظیمی تغییرناپذیر پس زده می‌شد.
دیدش به‌پدیدار هیچ‌وجه مسدود‌جواهرات نشده بود.
«اگه قراره بجنگیم، جلوتو‌خود نمی‌گیرم، ولی آخر و‌پدیدار عاقبت خوبی برات نداره.»
«تو.» صدایی‌مانترا خشن و‌نفس‌نفس سرد طنین‌انداز شد.
«بمیر.»
کییییینگ! صدها، نه،گویی هزاران شمشیر طلایی‌مخراج‌کاری به یکباره یورش بردند.
اراده راستین یک‌قدرت متعالی که بر‌عظیمی مفاهیم حکمرانی می‌کرد.
اما ته‌سان‌مانترا ذره‌ای هراس به‌شتابان دل راه نداد.
در برابر آن طلایی خیره‌کننده، رنگی به رنگ‌درخشان‌تر خاکستر از وجود ته‌سان برخاست؛ خاکستریِ عمیق و‌سوی غلیظی که هم نور و هم تاریکی را می‌بلعید.
کووووونگ! شمشیرهای‌پدیدار طلایی با سیلاب‌جهان خاکستری برخورد کردند.
ته‌سان بازویش را تاب داد.
خاکستری تمام اشیا را‌نفس‌نفس به لرزه درآورد و‌بالا به جلو یورش برد.
کراک! شمشیرهای‌نفس‌نفس طلایی در‌قدرت هم شکستند.
خاکستری، همچون هیولایی برخاسته‌جواهرات از خواب، نور طلایی‌عظیم را لکه‌دار کرد و بلعید.
«چی!» مانترا با وحشت‌خود نفس‌نفس زد و شتابان‌پدیدار قدرت خود را بالا برد.
شمشیر عظیمی درخشان‌تر پدیدار‌نفس‌نفس شد، گویی تمام جواهرات جهان‌عظیمی در آن مخراج‌کاری شده بود.
کووووونگ! شمشیر‌نفس‌نفس عظیم به سوی‌خود ته‌سان هجوم آورد.
ته‌سان با خشونت‌گویی هر دو دستش‌مخراج‌کاری را به هم کوبید.
خاکستری گردبادی به‌قدرت پا کرد و‌عظیمی شمشیر عظیم را بلعید.
مشتش را گره‌وحشت کرد و خاکستری‌قدرت را متراکم ساخت.
شمشیر عظیم مقاومت کرد و کوشید‌بالا تا نور طلایی‌اش را به بیرون منفجر‌مخراج‌کاری کند، اما تراکم هر لحظه شدیدتر می‌شد.
کراک! صدای شکستن طنین‌انداز شد.
ته‌سان مشتش را فرود آورد.
شمشیر عظیم متلاشی شد، در‌شتابان دل خاکستری فشرده گشت و‌درخشان‌تر بی‌هیچ رد و نشانی محو شد.
مردمک‌های مانترا لرزید.
«قدرت... قدرت من...»
«همم.» ته‌سان‌شتابان به دست‌خود خودش خیره شد.
حس بیرون کشیدن‌وحشت مرز هنوز در‌قدرت پیکرش جریان داشت.
ته‌سان زیر‌نفس‌نفس لب زمزمه کرد:خود «انگار کافی نیست.»
مانترا معنای حرف‌هایش را نفهمید.
مانترا فریاد‌شتابان کشید: «تو.خود چیکار کردی!»
او نه می‌توانست این خاکستری را‌قدرت درک کند و نه بپذیرد؛ گویی چیزی‌جواهرات فراتر از درک او از مفاهیم بود.
«کاش می‌تونستم برات توضیحش‌قدرت بدم.» اما متأسفانه، حتی‌درخشان‌تر خود ته‌سان هم نمی‌توانست.
ته‌سان دوباره زمزمه‌گویی کرد: «تو هنوزم‌مخراج‌کاری در اون حد نیستی.»
با شنیدن این‌قدرت حرف، مانترا تحقیری‌عظیمی غیرقابل‌تحمل را احساس کرد.
«توووو!» خشمش‌مانترا به نفرتی‌نفس‌نفس عمیق بدل گشت.
صدها شمشیر با‌شتابان درخششی خیره‌کننده به‌بالا سوی ته‌سان تاختند.
این بار‌پدیدار ته‌سان مرز‌جواهرات را بالا نیاورد.
در عوض،شتابان پایش را محکم‌بالا بر زمین کوبید.
غیییییژ! نیروی‌مانترا فیزیکی در‌نفس‌نفس هم شکست.
صدها شمشیری که به جلو پرواز‌بالا می‌کردند، در یک آن نیروی فیزیکی خود‌مخراج‌کاری را از دست داده و سقوط کردند.
«چی؟»
«هو.» ته‌سان‌شتابان با رضایت انگشتانش‌بالا را تکان داد.
او می‌توانست تمام نیروهای فیزیکی که او‌خود را هدف گرفته بودند، کنترل و مهار‌جهان کند؛ گویی از اساس وجود خارجی نداشتند.
او قدرتی که شمشیرهای‌قدرت پرنده را به حرکت‌درخشان‌تر درمی‌آورد، خنثی کرده بود.
ته‌سان انگشتانش را به هم زد،مخراج‌کاری درست مثل تلنگر زدن به یک‌خشونت تکه کاغذ، و دوباره تلنگری نواخت.
نیروی فیزیکی همچون‌قدرت بمبی منفجر شد و‌درخشان‌تر بر پیکر مانترا کوبید.
«آخخخ!» مانترا به عقب رانده شد. او به زحمت‌عظیمی قدرتش را برای دفع آن بالا آورد، اما حتی‌سوی همین واکنش نیز آسیب قابل‌توجهی به او وارد کرد.
ته‌سان بار دیگر احساس‌قدرت رضایت کرد: «حتی یه تلنگر‌پدیدار ساده هم این‌قدر اثر داره.»
«چـ... چی...» چهره‌گویی مانترا غرق در‌مخراج‌کاری بهت و حیرت شد.
او متوجه شد که حمله ته‌سان‌عظیمی تنها حاوی نیرو نبود، بلکه یک‌مخراج‌کاری مفهوم را در خود جای داده بود.
به عبارت دیگر، تا زمانی که خود ته‌سان‌بالا از قدرت نیروی فیزیکی استفاده نمی‌کرد، هیچ‌کس متوجه‌شده نمی‌شد که او چنین قدرتی در اختیار دارد.
صدای مانترا‌نفس‌نفس اوج گرفت:قدرت «تو، تو! تو!»
موجودات بالاترین‌پدیدار قلمروها، اکنون اسیر‌جهان احساسات شده بودند.
کییییینگ! شمشیری به مراتب باشکوه‌تر در جهان‌درخشان‌تر پدیدار شد؛ برگ برنده مانترا، که با تمام‌سوی وجود برای کشتن ته‌سان به کار گرفته بود.
کاروک.
هیولای درون مانترا با‌قدرت صدای بلندی زوزه کشید، گویی‌پدیدار می‌گفت: «بالاخره نوبت من شد.»
درست در لحظه‌ای که‌جواهرات چشمان ته‌سان می‌رفت تا‌عظیم جدی شود، تاریکی برخاست.
سیاهیِ غلیظ و عمیق همچون موجی‌عظیمی خروشان به حرکت درآمد، شمشیرهای مانترا را‌شده بلعید و در یک چشم‌برهم‌زدن متلاشی‌شان کرد.
کاااانگ!
«هان؟»
صدایی آرام‌پدیدار طنین‌انداز شد:جواهرات «داری چیکار می‌کنی؟»
خدای مرگ با‌قدرت چشمانی بی‌روح به‌عظیمی مانترا خیره شد.
«آه.» رنگ‌مانترا از رخسار‌نفس‌نفس مانترا پرید.
او که در‌شتابان گرداب احساسات غرق شده‌عظیمی بود، فراموش کرد کجاست.
اینجا تالار مانجین بود،جواهرات جایی که تمام خدایان‌عظیم در آن گرد هم می‌آمدند.
«با مهمونی‌شتابان که ما دعوتش‌بالا کردیم چیکار داری؟»
«این‌طور نیست.»
خدای مرگ با‌شتابان بی‌حوصلگی انگشتش را بالا‌عظیمی برد: «بهونه آوردن بسه.»
و مانترا، بی‌آنکه قدرت مقاومتی داشته‌مخراج‌کاری باشد، به دوردست‌ها پرتاب شد و‌خشونت به سرعت در افق محو گشت.
«واقعاً خردکننده‌ست.»شتابان مانترا یک‌خود متعالی بود.
با این حال، تنها با یک اشاره‌خود کوچک از سوی خدای مرگ، برگ برنده‌اش‌جهان نابود شد و خودش به بیرون پرتاب گشت.
خدای مرگ برخلاف چهره عبوسی که در برابر مانترا داشت،گویی لبخند درخشانی زد و گفت: «هر چی باشه، اون متعالی‌ایه‌دستش که مفاهیم کوچیک رو کنترل می‌کنه. نمی‌تونه به سطح ما برسه.»
«خیلی وقته ندیدمت، ته‌سان.»
«اون‌قدرها هم نگذشته‌قدرت که بشه گفت‌عظیمی ‘خیلی وقت’، ولی...»
«شاید این‌طور باشه،وحشت ولی احوال‌پرسی بیشتر‌قدرت به احساسات برمی‌گرده.»
«اگه این‌طوره... خیلی وقته ندیدمت.»
خدای مرگ‌پدیدار با رضایت‌جواهرات سر تکان داد.
پس از بررسی‌قدرت کوتاهی روی ته‌سان، نفس‌درخشان‌تر در سینه‌اش حبس شد.
«درست همون‌طور که داستان‌ها‌نفس‌نفس می‌گفتن. از اِسنس شنیده‌بالا بودم، و واقعاً شگفت‌انگیزه.»
«اِسنس هم اینجاست؟»
«آره. چیزهای زیادی ازش یاد گرفتم.»مخراج‌کاری وقتی خدای مرگ به ته‌سان نگاه‌خشونت کرد، شگفتی و تحسین در چهره‌اش درخشید.
«تو... واقعاً شگفت‌انگیزی. راستش، حتی اگه مجبور بودم مثل تو‌جواهرات خودمو خالی و پر کنم، بازم نمی‌تونستم.» حتی برای قدرتمندان،کوبید یا بهتر است بگوییم به خاطر قدرتشان، این راه‌حل غیرممکن بود.
تنها ته‌سان‌مانترا از پس‌نفس‌نفس آن برمی‌آمد.
به همین دلیل،شتابان ته‌سان به قلمرویی کاملاً‌عظیمی متفاوت دست یافته بود.
خدای مرگ سعی کرد‌جواهرات ته‌سان را ارزیابی کند:عظیم «واقعاً، اصلاً نمی‌تونم بخونمت.»
ته‌سان هیچ‌شتابان تلاشی برای متوقف‌بالا کردن او نکرد.
با این حال، خدای‌نفس‌نفس مرگ نتوانست درک کند ته‌سان‌عظیمی به چه قلمرویی رسیده است.
حتی در آخرین دیدارشان،قدرت داشتن یک ایده کلی‌درخشان‌تر از قدرت او امکان‌پذیر بود.
بنابراین، این‌پدیدار وضعیت بسیار‌جواهرات عجیب می‌نمود.
«شاید این دفعه بفهمم.»
«گفتنش سخته.»
«حالا که‌نفس‌نفس الهه اومده، فکر‌خود کنم وقت حرکته.»
الهه با‌پدیدار آرامش گفت:جواهرات «دقیقاً. دنبالم بیا.»
«خدایان منتظرتن.»
چشمان ته‌سان تاریک شد.
الهه پیش‌قدم شد‌شتابان و او به‌بالا دنبالش راه افتاد.
خصومت، نیت قتل و‌جواهرات کنجکاوی، فضای سنگین اطراف‌عظیم را پر کرده بود.
اما ته‌سان‌شتابان به هیچ‌کدام‌خود اهمیتی نداد.
پس از طی مسافتی،نفس‌نفس معبدی عظیم در فراسوی‌بالا این جهان سیاه پدیدار شد.
هاله‌هایی قدرتمند‌نفس‌نفس از درون‌قدرت آن ساطع می‌شد.
بی‌دلیل نبود که مانترا، که پیش‌تر با‌شده ته‌سان روبه‌رو شده بود، در مقایسه با این‌گردبادی موجودات تا این حد حقیر به نظر می‌رسید.
این‌ها موجوداتی بودند‌قدرت که می‌توانستند خود جهان‌درخشان‌تر را در مشت بگیرند.
و حالا‌مانترا گرد هم‌نفس‌نفس آمده بودند.
«همین‌جاست.»
ته‌سان به‌پدیدار دنبال الهه‌جواهرات وارد شد.
با حرکت دست‌قدرت جادوگر، دروازه عظیم‌عظیمی به آرامی گشوده شد.
و ته‌سان آن را به‌شتابان چشم دید: بیش از ده خدا‌پدیدار که به او خیره شده بودند.
او خدای انتخاب است.
شما ماریا را ملاقات کردید.
او خدای تعارض و مرگ است.
شما راکیراتاس را ملاقات کردید.
شما جادوگری که هزارتو را خلق کرد، ملاقات کردید.
او خدای جادو است.
شما زرواند را ملاقات کردید.
او خدای ذات است.
شما اِسنس را ملاقات کردید.
او شیطان بزرگ است.
شما بعل را ملاقات کردید.
او خدای مرگ است.
شما درشا را ملاقات کردید.
«کم هم نیستن.»
هر یک از آن‌ها‌نفس‌نفس به‌تنهایی می‌توانست کل کیهان‌بالا را به لرزه درآورد.
نزدیک به بیست‌شتابان نفر از آن‌ها در‌عظیمی اینجا منتظر ته‌سان بودند.
زنی با موهای طلایی که‌جهان تا کمرش می‌رسید، با لبخندی‌هجوم ملایم به ته‌سان خوش‌آمد گفت.
«خیلی وقته ندیدمت، فرزندم.»
ته‌سان گفت: «خیلی‌وحشت وقته.» او ماریا،قدرت خدای انتخاب بود.
ماریا با خوشحالی ادامه داد:
«نه. اشتباه گفتم. الان‌جواهرات دیگه اون‌قدر بزرگ شدی‌عظیم که نمی‌تونم بهت بگم بچه.»
خدای انتخاب در سکوت به‌بالا ته‌سان نگاه کرد و با تحسین‌جهان سعی کرد ذات او را بخواند.
«واقعاً نمی‌تونم‌مانترا بخونمت. تا‌نفس‌نفس کجا پیش رفتی؟»
ته‌سان نگاهش‌نفس‌نفس را چرخاند: «تا‌خود همین‌جا که می‌بینی.»
در انتهای‌پدیدار سالن، بعل‌جواهرات نشسته بود.
«تو هم اینجایی؟»
«خب، خیانت به اون طرف باید یه پاداشی داشته باشه،درخشان‌تر مگه نه؟ به لطف همون کار، مجوز ویژه‌ای گرفتم تا‌آورد وارد تالار مانجین بشم و تو جاهایی مثل اینجا شرکت کنم.»
کسی با‌نفس‌نفس عصبانیت غرید:قدرت «ساکت شو.»
زنی با موهای مشکیِ تا‌جهان چانه و چهره‌ای تیز که مملو‌آورد از خشم و نیت قتل بود.
«اینجا جای خاله‌بازی‌قدرت و رفاقت نیست.عظیمی خفه شو، بعل.»
او بیشترین خصومت را‌نفس‌نفس نسبت به ته‌سان در‌بالا این جمع نشان می‌داد.
ته‌سان فوراً هاله‌اش را شناخت.
بعل خندید.
«درشا، خیلی حساس شدی؟ این اولین باره که با فرم‌جواهرات اصلی‌ت روبه‌رو می‌شیم. چرا مثل یه موجود متعالی که از زمان‌گردبادی خلقت وجود داشته رفتار نمی‌کنی و یه کم وقار نشون نمی‌دی؟»
خدای مرگ، درشا، کسی‌نفس‌نفس بود که زمانی شخصاً تلاش‌عظیمی کرده بود ته‌سان را بکشد.
او با نارضایتی نوچی کرد.
«من...»
زرواند، خدای جادو،قدرت با لبخندی شاد‌عظیمی گفت: «آروم باش، درشا.»
«ما برای‌مانترا بحث و‌نفس‌نفس گفتگو اینجاییم.»
«...» درشا اخم‌شتابان کرد و در‌بالا صندلی‌اش فرو رفت.
ته‌سان به خدایان نگاه کرد.
آن‌ها گرد هم، گویی دور‌بالا یک میز گرد نشسته بودند و‌جهان از بالا به او نگاه می‌کردند.
در مجموع هجده نفر بودند.
«همه‌تون همین‌قدرین؟»
«بسیاری از موجودات متعالی اعلام بی‌طرفی کردن و دخالت‌سوی نمی‌کنن. کسایی که اینجان، همونایی هستن که نسبت به‌متراکم تو احساساتی دارن و صلاحیت دارن تا نظرشون رو بگن.»
ته‌سان سرش را بالا آورد.
صدای سنگین راکیراتاس‌وحشت طنین‌انداز شد: «پس بیایین‌خود بحث رو شروع کنیم.»
«موضوع بحث کانگ‌شتابان ته‌سانه. همه‌چیز به‌بالا تو ربط داره.»
«می‌خوام داستان‌های دقیق رو بشنوم.»
اِسنس، خدای ذات، با‌خود نگاهی شرمنده گفت: «من‌پدیدار از قبل درباره‌ت بهشون گفتم.»
«برای حرف زدن درباره‌ی‌نفس‌نفس منشأ تو تردید داشتم، اما‌عظیمی نمی‌تونستم ساکت بمونم. بابتش متأسفم.»
ته‌سان که از همان ابتدا‌خود این موضوع برایش رازی نبود،گویی بدون هیچ احساسی گفت: «مهم نیست.»
«چیزی که اتفاق افتاده دیگه خیلی مهم نیست. مهم‌سوی اینه که قراره چه اتفاقی بیفته. بعضی از موجودات‌متراکم متعالی دارن فکر می‌کنن که باید با تو چیکار کنن.»
صدای تنبل‌شتابان و کش‌دار راکیراتاس‌بالا در فضا پیچید.
چشمانش لحظه‌ای‌مانترا از ته‌سان‌نفس‌نفس برداشته نمی‌شد.
«تو موجودی هستی که به ما‌بالا کمک می‌کنه، یا... به اونا؟ بزدل‌های‌جهان زیادی هستن که نگران این موضوعن.»
درشا با عصبانیت در حالی‌جهان که چشمانش پر از نیت‌هجوم قتل بود، گفت: «خفه شو، راکیراتاس.»
«من هیچ قصدی برای انجام بازی‌های بی‌معنی‌درخشان‌تر ندارم.» او بازویش را بالا برد و‌عظیم انگشتان باریکش را به سمت ته‌سان نشانه رفت.
«این یکی باید بمیره.»
خدای مرگ،نفس‌نفس حکم اعدام‌قدرت را صادر کرد.
این کلمات‌پدیدار به‌تنهایی یک‌جواهرات قدرت مطلق بودند.
نیرویی نامرئی‌شتابان ته‌سان را‌خود احاطه کرد.
خود مفهوم مرگ، با پیروی‌شتابان از اراده‌ی او، سعی کرد‌درخشان‌تر ته‌سان را به کام مرگ بکشاند.
ته‌سان مرز‌نفس‌نفس خود را‌قدرت بالا آورد.
مرز با تغییرناپذیری او‌جواهرات طنین‌انداز شد و قدرت‌عظیم درشا را در هم شکست.
چهره‌ی درشا‌شتابان در هم‌خود تنیده شد.
«چطور جرئت می‌کنی...»
«تو که برای‌شتابان کشتن نیومدی، درسته؟بالا آروم باش، درشا.»
«ما نیازی به حرف زدن‌جهان نداریم. این موجودیه که تعادل‌هجوم کیهان رو به هم می‌ریزه.»
درشا حرف‌های زرواند‌قدرت را پس زد‌عظیمی و ناگهان ایستاد.
دلیل اینکه پیش از این سعی کرده‌خود بود ته‌سان را بکشد، این بود که وجود‌مخراج‌کاری او تعادل و مفاهیم را در هم می‌شکست.
موضع او‌نفس‌نفس تغییر چندانی‌قدرت نکرده بود.
او با‌پدیدار چهره‌ای مچاله‌جواهرات از خشم گفت:
«به هم‌شتابان خوردن تعادل فعلی‌بالا به خاطر اونه.»
ماریا با‌مانترا لبخند گفت: «این‌شتابان حقیقت نداره، درشا.»
«ورود خدای باستانی مشکل اصلی نیست.بالا مشکل اینه که یه خائن وجود داشته.مخراج‌کاری اگه بخوایم دقیق بگیم، این مشکل اوناست.»
«مهم‌تر از اون،گویی ما به خاطر این‌شده اتفاق چیزی یاد گرفتیم.»
خدای مرگ‌شتابان به نرمی‌خود زمزمه کرد: «غاصب.»
خدای ذات خندید.
«انتظار نداشتم همه‌تون‌شتابان اون موجود رو‌بالا فراموش کرده باشین.»
«حالا همه‌پدیدار دارن به‌جواهرات یادش میارن، نه؟»
«چون خودشو رو جهان‌خود مهر کرده، هیچ‌کس حتی اگه‌گویی بخواد هم نمی‌تونه فراموشش کنه.»
«همین که خدای باستانیِ فراموش‌شده رو به‌خود یاد آوردیم، خودش یه سوده. از اونجایی که‌مخراج‌کاری کار اشتباهی نکرده، واقعاً مشکلی به حساب نمیاد.»
«...»
«چیزی که‌پدیدار اهمیت داره،جواهرات این‌جور مشکلات نیست.»
خدای تعارض و‌قدرت مرگ، راکیراتاس، به‌عظیمی نرمی زمزمه کرد.
نگاهش لحظه‌ای‌مانترا از ته‌سان‌نفس‌نفس جدا نمی‌شد.
درون چشمانش،نفس‌نفس میل و اشتیاقی‌خود عجیب سوسو می‌زد.
«اون اصلاً مهم نیست.»
افزایش قدرت‌شتابان مهارت از‌خود طریق ترفندها.