چپتر 578: موجود آن‌سو (۳)
0هیولای مرز‌سادگی کاملاً رها‌داد شده بود.
از گذرگاه باریک و تنگ‌ولی با فشار بیرون خزید و‌است تمامتِ هیبتش را آشکار ساخت.
کوگوگوگوگونگ!
هیولای مرز،می‌کنم خودِ ساختار‌آرزوی مرز را لرزاند.
موجود آن‌سو سعی‌شکستش در درهم‌کوبیدن و‌مهم خرد کردن مرز داشت.
مرز به حرکت درآمد‌قوی‌تری تا آن را زیر‌نیست پا بگذارد و لگدمال کند.
اما غیرممکن بود.
هیولای مرز با طمع‌آرزوی زوزه کشید و قلمرو‌بار خود را به رخ کشید.
کوووووونگ!
قلمروها با هم‌بزرگ‌تر برخورد کردند و در‌ضعیف برابر یکدیگر صف‌آرایی نمودند.
هیچ‌یک به آسانی تسلیم نمی‌شدند.
ته‌سان زیر لب‌قدرت زمزمه کرد: «واقعاً‌فقط بزرگ‌تر و قوی‌تری.»
«ولی مرز منم ضعیف نیست.»
مرز چیزی است‌بزرگ‌تر که میان جهان و‌ضعیف موجود آن‌سو وجود دارد.
حتی اگر حریف، خودِ قلمرو خدای برتر‌آرزوی باشد، این واقعیت که یک رابطه برتری‌دست بر اساس سازگاری وجود دارد، تغییر نمی‌کند.
کوادادادادوک!
هیولای مرز‌سادگی به آرامی پیکرش‌حال را حجیم‌تر کرد.
گویی از آزادی حقیقی‌قوی‌تری لذت می‌برد و قلمرو‌نیست خود را گسترش می‌داد.
اما خیلی‌ابتدا زود به‌آرزو حد خود رسید.
در نقطه‌ای خاص،قدرت هیولای مرز دیگر نمی‌توانست‌برای جثه‌اش را بزرگ‌تر کند.
'خب، منطقیه.'
باید حدی وجود داشته باشد.
حتی اگر مرز حقیقی رها‌می‌کنم شده باشد، حریفی نیست که‌برای بتوان به این سادگی شکستش داد.
با این حال، مهم نبود.
پیروزی آن چیزی نبود‌داد که او از ابتدا‌پیروزی واقعاً آرزویش را داشت.
«آرزو می‌کنم.»
قدرت آرزوی شکسته.
فقط برای یک بار،آرزوی او می‌توانست آنچه را که‌می‌توانست آرزو دارد به دست آورد.
هر چه که باشد.
ته‌سان آرزویش‌واقعاً را بر‌قوی‌تری زبان آورد.
«که دیگه هیچ‌وقت نتونی تو‌می‌کنم کار جهان دخالت کنی و تا‌بار ابد نتونی از اینجا بیرون بخزی.»
نه خودِ اصلی و‌آرزوی نه مداخلات جزئی، هیچ‌کدام نباید‌می‌توانست بتوانند بر جهان تأثیر بگذارند.
آرزو بیان شد.
قدرت برای‌واقعاً برآورده کردنش‌قوی‌تری فعال گشت.
کوگوگوگوگونگ...
هیولای مرز به حرکت درآمد.
موجودی که دارای خودآگاهی‌داد بود، طبق آرزوی ته‌سان‌پیروزی بدنش را متورم کرد.
موج برداشت.
نازک و گسترده، مانند‌آرزو غشایی که قلمرو خدای‌شکسته برتر را می‌پوشاند، پخش شد.
و شروع به جداسازی کرد.
جداسازی قلمرو‌سادگی خدای برتر‌داد و جهان.
کوگوگوگونگ!
لحظه‌ای که موجود‌آرزویش آن‌سو متوجه این موضوع‌آرزوی شد، از خشم خروشید.
خودِ قلمرو حرکت‌قدرت کرد تا به‌فقط هیولای مرز ضربه بزند.
مقاومتی شبیه به‌شکستش کودکی که اسباب‌بازی‌اش را‌نبود از او گرفته باشند.
«از این خوشت نمیاد، ها؟»
ته‌سان لبخند زد.
«ولی مهم‌می‌کنم نیست. این چیزیه‌شکسته که من می‌خوام.»
اینکه موجود آن‌سو‌شکستش بخواهد یا نه، برای‌نبود ته‌سان هیچ ارزشی نداشت.
درست همان‌طور که‌بزرگ‌تر موجود آن‌سو تا کنون‌ضعیف با جهان بازی می‌کرد.
کوادادادادوک.
مرز وسیع‌تر و وسیع‌تر شد.
موجود آن‌سو سعی‌شکستش کرد متوقفش کند‌مهم اما ناتوان بود.
هیولای مرز‌واقعاً در اصل‌قوی‌تری جایگاهی برابر داشت.
علاوه بر آن،آرزویش آرزوی شکسته نیز‌قدرت فعال شده بود.
آنچه او‌می‌کنم آرزو کند، قطعاً‌شکسته به حقیقت می‌پیوندد.
کدودوک.
کدودوک.
هیولایی که گسترده‌تر می‌شد،آرزو چیزها را بیش از‌شکسته پیش از هم جدا می‌کرد.
و سرانجام.
هیولای مرز، جهان و‌داد قلمرو خدای برتر را‌پیروزی کاملاً از هم جدا کرد.
«تموم شد.»
کوگوگوگونگ!
موجود آن‌سو چنان‌قدرت خشمگین بود که فراتر‌برای از آن ممکن نبود.
قلمرو او شروع به تغییر‌حال شکل داد و به فرمی‌آرزویش عجیب و غریب در آمد.
ته‌سان با‌واقعاً بی‌تفاوتی به‌قوی‌تری آن نگاه کرد.
«از دیدنت خوشحال شدم.»
ته‌سان مؤدبانه،می‌کنم مانند یک‌آرزوی جنتلمن تعظیم کرد.
«و خداحافظ.سادگی احتمالاً دیگه‌داد همو نمی‌بینیم.»
ته‌سان از‌واقعاً مرز گسترش‌یافته‌قوی‌تری عبور کرد.
موجود آن‌سو‌ابتدا تمام قدرتش‌آرزو را تاب داد.
قلمرو او حرکت‌قدرت کرد تا به‌فقط ته‌سان ضربه بزند.
اما ته‌سان پیش‌شکستش از آن از‌مهم مرز گذشته بود.
قدرت مرز گسترش‌یافته‌بزرگ‌تر و موجود آن‌سو‌منم با هم برخورد کردند.
کووووونگ!
مرز موج برداشت.
اما این تمام ماجرا بود.
مرز محکم بر‌بزرگ‌تر جای خود ایستاد‌منم و محافظت کرد.
تاپ.
و ته‌سان به جهان رسید.
آنجا، بی‌شمار‌سادگی موجودات متعالی‌داد منتظرش بودند.
با چشمانی‌واقعاً لبریز از‌قوی‌تری شوک و حیرت.
ته‌سان با خونسردی گفت:
«کار تمومه.»
ته‌سان جرعه‌ای از نوشیدنی‌اش نوشید.
در مقابلش‌ابتدا آریلنان، جادوگر و‌می‌کنم راکیراتاس نشسته بودند.
«خب... چطور انجامش دادی؟»
«با استفاده از هیولای مرز،حال جهان و قلمرو خدای برتر‌آرزویش رو از هم جدا کردم.»
«اینو می‌فهمم،واقعاً ولی دقیقاً‌قوی‌تری چطور انجامش دادی؟»
«چیز خاصی نبود.آرزویش فقط کل مفهوم عبور‌آرزوی کردن رو مسدود کردم.»
قلمرو بی‌نهایت وسیع است.
پوشاندن کل‌سادگی آن حتی برای‌حال ته‌سان غیرممکن بود.
اما دلیلی که خدای برتر می‌توانست مداخلات‌ضعیف کوچک انجام دهد، عبور از فضا نبود،دارد بلکه استفاده از آن نوع مفهوم بود.
اگر چنین بود،آرزویش مسدود کردن آن‌قدرت مفهوم کافی بود.
«مثل یه لایه نازک دورش رو‌فقط پیچیدم. مثل آب و روغن که با‌زبان هم قاطی نمیشن، همچین لایه‌ای درست کردم.»
«اصلاً همچین چیزی ممکنه؟»
«اگه مرز باشه، آره.»
اگر مرزی باشد که در‌می‌کنم میانه کشیده شده، قطعاً می‌تواند‌برای آن نقش را ایفا کند.
مهم‌تر از همه،قدرت مرز از طریق چرخش‌برای به حیات دست یافت.
حتی اگر ترک‌هایی در‌داد مرز ایجاد شود، هیولای مرز‌ابتدا خود را ترمیم خواهد کرد.
«گرچه خیلی‌واقعاً تلاش می‌کنه‌قوی‌تری بشکندش، ولی بی‌معنیه.»
موجود آن‌سو خودِ قلمرو است.
حالا دیگر نه‌قدرت می‌تواند قوی‌تر شود‌فقط و نه ضعیف‌تر.
آن نقطه پایان بود.
بنابراین، هیولای مرز دست‌نیافتنی بود.
او به موجود آن‌سو حمله‌می‌کنم نکرد و آن را نبلعید؛برای صرفاً در آنجا وجود داشت.
موجود آن‌سو قدرتی‌قدرت برای لگدمال کردن‌فقط حتی چنین مرزی نداشت.
«حداقل تا وقتی من ناپدید‌حال نشم، اونا دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونن‌آرزویش تو کار جهان دخالت کنن.»
«پس یعنی...»
«تموم شد. همه‌چیز.»
ته‌سان با آرامش گفت.
ته‌سان به زمین بازگشت.
مردم زمین تنها‌بزرگ‌تر غرق در شادمانی‌منم و سرور بودند.
احتمالاً نمی‌دانستند‌ابتدا ته‌سان چه‌آرزو کرده است.
بی‌خبر از‌می‌کنم همه‌چیز، طعم شیرین‌شکسته پیروزی را می‌چشیدند.
تنها لی‌سادگی ته‌یئون حقیقت‌داد را می‌دانست.
«تموم شد؟»
ته‌سان سر تکان داد.
همه‌چیز پایان یافته بود.
به کامل‌ترین شکل ممکن.
لی ته‌یئون لبخندی زد.
«خسته نباشی ته‌سان.»
پس از نگاهی‌شکستش گذرا به زمین،مهم ته‌سان به هزارتو بازگشت.
فضایی خالی‌واقعاً از غیر،قوی‌تری تنها برای خودش.
نه. کاملاً تنها نبود.
باردری و آکاشا حضور داشتند.
اما آن دو چنان‌داد با ته‌سان عجین شده‌پیروزی بودند که گویی حقیقتاً تنهاست.
ته‌سان در‌واقعاً سکوت به‌قوی‌تری سقف خیره شد.
همه‌چیز تمام است.
نوعی خلأ‌می‌کنم را در‌آرزوی وجودش حس می‌کرد.
بسان اسب مسابقه‌ای که‌داد سرانجام به خط پایان می‌رسد‌ابتدا و همان‌جا از پا می‌افتد.
ته‌سان چشمانش را بست.
اگر اکنون می‌خوابید، اولین بار در‌قدرت این زندگی بود که می‌توانست بی‌دغدغه‌می‌توانست و فارغ از هر نگرانی بیاساید.
اما چشمانش را گشود.
«یه کار‌سادگی دیگه مونده که‌حال باید انجام بدم.»
برخاست و در‌بزرگ‌تر حالی که به‌منم پوچی می‌نگریست، لب گشود.
«می‌تونی بیای بیرون.»
هوووم.
فضا شکافته‌سادگی شد و‌داد زنی پدیدار گشت.
جادوگر سبز.
پیش آمد و‌آرزویش مؤدبانه در برابر‌قدرت ته‌سان تعظیم کرد.
«تبریک می‌گم‌می‌کنم که همه‌چیز رو‌شکسته به پایان رسوندین.»
«تو هم می‌دونستی؟»
«من کسی‌ام که‌بزرگ‌تر تو هزارتو زندگی می‌کنه.ضعیف جادوگر شخصاً بهم گفت.»
جادوگر سبز‌ابتدا همان‌طور خمیده‌آرزو و بی‌حرکت ماند.
ته‌سان با‌می‌کنم دیدن این حالت،شکسته چیزی را دریافت.
«تصمیمتو گرفتی؟»
«...بله.»
آرزوی جادوگر سبز،آرزویش تبدیل شدن به‌قدرت یک متعالی بود.
می‌خواست به‌می‌کنم تنهایی بر خودِ‌شکسته مفهوم حکم‌رانی کند.
اما او یک نامیرا بود.
به آن جایگاه رسیده‌قوی‌تری و مدام تلاش کرده‌نیست بود، اما نمی‌توانست متعالی شود.
دلیلش ساده بود.
آنچه ساخته بود، چنان طراحی‌شکسته شده بود که هرگز نتواند‌آنچه به وجودی متعالی بدل شود.
مگر آنکه آن‌شکستش مشکل را حل‌مهم می‌کرد، هرگز متعالی نمی‌شد.
مشکل این بود که‌قوی‌تری رها کردن آنچه خود‌نیست ساخته بود، ناممکن می‌نمود.
ته‌سان یک استثنا بود.
اگر کسی خود را رها می‌کرد، یأسی وحشتناک‌بار و ویرانگر در همان لحظه بر او چیره‌نتونی می‌شد—آن‌قدر که او را به کام مرگ بکشاند.
هیچ‌کس به‌سادگی تنهایی قادر‌داد به انجامش نبود.
اما ته‌سان می‌توانست.
با قدرتی که داشت،آرزو می‌توانست آنچه جادوگر سبز‌شکسته ساخته بود را تصاحب کند.
«مطمئنی مشکلی نیست؟»
اما در‌سادگی نهایت، باید همه‌چیز‌حال را دور می‌ریخت.
تمامِ وجودش را.
جادوگر سبز سر تکان داد.
«آره. تصمیممو‌می‌کنم گرفتم. خودمو‌آرزوی رها می‌کنم.»
«اگه تصمیمت اینه...»
ته‌سان دستش‌واقعاً را بر سر‌ولی جادوگر سبز نهاد.
بدنش لرزید.
ترس، اضطراب، وحشت از‌آرزوی دست دادن هر آنچه‌بار با خون دل ساخته بود.
اما عقب ننشست.
جسمش را‌واقعاً به دستان‌قوی‌تری ته‌سان سپرد.
قدرت فعال شد.
[شما مهارت «تصاحب روح» را فعال کردید.]
هر آنچه جادوگر‌بزرگ‌تر سبز ساخته بود،منم توسط ته‌سان بلعیده شد.
جادوگر سبز بی‌اختیار نالید.
«آه...»
کراااک.
هر آنچه با استیصال‌قوی‌تری بنا کرده بود، در‌نیست هم شکست و تصاحب شد.
بدنش به لرزه افتاد.
گوووروم...
و دیری نپایید‌شکستش که همه‌چیز به‌مهم تملک ته‌سان در آمد.
[شما مهارت روح «مداخله در جهان» را کسب کردید.]
«آه.»
پیکر جادوگر سبز فرو ریخت.
ته‌سان بدن‌واقعاً در حال‌قوی‌تری سقوطش را گرفت.
«ممنونم...»
«چه حسی داری؟»
«...حس خوبی نیست.»
جادوگر سبز تلوتلوخوران برخاست.
پس از لحظه‌ای نگریستن‌آرزو به دستان لرزانش، لبخندی‌شکسته تلخ بر لبانش نشست.
«خیلی وقته...می‌کنم که همچین‌آرزوی حسی نداشتم.»
او اکنون انسانی معمولی بود.
آن قدرت عظیمی که کوه‌ها را در‌ضعیف هم می‌کوبید، دریاها را می‌شکافت و آسمان‌ها‌دارد را می‌درید، بی‌هیچ ردی ناپدید شده بود.
اکنون زنی شکننده بود‌آرزو که حتی نای شکستن‌شکسته شاخه‌ای خشک را نداشت.
همه‌چیز را باخته بود.
«اما...»
جادوگر سبز‌واقعاً مشتش را‌قوی‌تری گره کرد.
«از صمیم قلب ممنونم، عالی‌جناب.»
«نیازی به تشکر نیست.»
در حقیقت، او‌شکستش بدترین کار ممکن را‌نبود در حقش کرده بود.
«حالا می‌خوای چیکار کنی؟»
«فعلاً... باید‌ابتدا راه درست‌آرزو رو پیدا کنم.»
راهی برای‌می‌کنم تبدیل شدن‌آرزوی به یک متعالی.
«برای این‌سادگی کار، شاید‌داد باید ماجراجو بشم.»
جادوگر سبز‌واقعاً به روشنی‌قوی‌تری لبخند زد.
«دوباره سفرم رو شروع می‌کنم.می‌کنم یه روزی... امیدوارم روزی برسه‌برای که با قدرت خودم دوباره ببینمتون.»
«منتظرم.»
جادوگر سبز رفت.
ته‌سان لحظه‌ای با‌بزرگ‌تر نگاه بدرقه‌اش کرد و‌ضعیف زیر لب زمزمه نمود:
«اینم چیزی‌ابتدا بود که‌آرزو تو آرزشو داشتی؟»
«نه از طرف من.»
صدایی طنین‌انداز شد.
جادوگر پدیدار‌واقعاً گشت و‌قوی‌تری فضا را شکافت.
«هر چی باشه، اون یه‌می‌کنم قراردادبند بود. باخت اون باخت‌برای منه. اما... دیگه مسئله مهمی نیست.»
جادوگر زیر لب گفت.
سپس به‌سادگی ته‌سان نگریست‌داد و سخن گفت:
«ته‌سان. می‌دونی‌واقعاً اینجا کجاست،قوی‌تری مگه نه؟»
«طبقه صدم.»
پایان هزارتو.
مرحله نهایی.
جادوگر سر تکان داد.
«هزارتو رو‌ابتدا به شکوه‌آرزو تمام پاکسازی کردی.»
[طبقه ۱۰۰ پاکسازی شد.]
«و... حالا وقت پاداشته.»
هنگام ورود به‌آرزویش هزارتو، این پیام‌قدرت ظاهر شده بود:
[این هزارتویی است که دیری پیش توسط جادوگری بزرگ خلق شده است.
شایعه شده هر کس آن را فتح کند، یک آرزویش برآورده خواهد شد.]
«یه آرزوی‌قوی‌تری فاتح رو‌منم برآورده می‌کنه.»
لی ته‌یئون نتوانست به آرزویش‌ضعیف برسد، زیرا هزارتو را از‌جهان راه میانبر پاکسازی کرده بود.
او آن‌آرزو را فتح‌قدرت نکرده بود.
فتح کردن صرفاً‌باید به معنای پاکسازی‌حریفی طبقه صدم نیست.
به معنای‌قوی‌تری فتح کامل و‌ضعیف بی‌نقص تمام هزارتوست.
آیا هرگز کسی‌ولی این شرط را‌نیست برآورده کرده بود؟
هیچ‌کس نمی‌دانست.
اما اکنون‌منطقیه ته‌سان هزارتو را‌داشته فتح کرده بود.
بی‌نقص و بی‌تردید.
«پس، ای فاتح هزارتو.»
جادوگر، ارباب‌آرزو هزارتو، از‌قدرت ته‌سان پرسید.
«چه‌چیزی طلب می‌کنی؟»
جادوگرِ هزارتو‌قوی‌تری از فاتح،منم آرزویش را می‌پرسد.