چپتر 41: بهای جادو
0برای آموختن‌ارباب جادو، باید‌دادن پیشکشی تقدیم کرد.
ته‌سان موجودی‌اش‌اینجا را زیر‌کنی و رو کرد.
«اینا چطورن؟»
او آیتم‌هایی را که‌گابلین از شکار مارمولک‌مرد به‌موج دست آورده بود، بیرون کشید.
همگی نسبتاً مبهم و معمولی بودند‌ارائه و تفاوت چندانی با تجهیزاتی که‌بتونی در حال حاضر بر تن داشت، نداشتند.
لیلیث وسایل را بررسی‌کنی کرد و با انگشت‌پایه به چانه‌اش ضربه زد.
«شاید به کار بیان،گابلین اما... با اینا نمی‌تونی‌موج هیچ جادویی یاد بگیری.»
«مگه اینا زیاد نیستن؟»
«بحث جادوئه. فقط کمیت مهم‌گابلین نیست. باید چیزی باشه که ارزش‌نمیاد بیشتری داشته باشه، یه چیز خاص.»
«نمی‌شه یه راه آسون‌تر بریم؟»
اگر یادگیری جادو به‌گابلین همین سادگی بود، هر‌موج کسی می‌توانست انجامش دهد.
با این حال،دادن حتی ته‌سان هم نتوانسته‌چهره بود آن را بیاموزد.
نگاهش را‌ارباب به تجهیزاتی که‌گابلین پوشیده بود، دوخت.
«این چطور؟»
ته‌سان گوشواره‌های‌شکست والتا را به‌ارائه او نشان داد.
لیلیث هنوز‌شکست حالت چهره‌ای‌گابلین مبهم داشت.
«بد نیست، ولی... یه تیکه‌گابلین کافی نیست. دو تا تیکه‌نظر با همون درجه لازم داری.»
«پس این چی؟»
این بار، گردنبندی را که متعلق به‌چهره ارباب بود و از شکست دادن ارباب‌کنی گابلین به دست آورده بود، ارائه کرد.
تعجب در‌شکست چهره لیلیث‌گابلین موج زد.
«ها؟ به نظر‌شکست نمیاد تجهیزاتی باشه که‌تعجب بتونی اینجا پیدا کنی.»
«خب که چی؟»
«ارزش داره.شکست می‌تونه یه ورد‌ارائه پایه بهت بده.»
«یکمی ناامیدکننده‌ست.»
«واقعاً؟ فکر می‌کردم معامله خوبیه.»
اینکه آیتم ارباب یک ورد پایه‌می‌تونه می‌داد، با توجه به اینکه در‌ناامیدکننده‌ست ورودی هزارتو بودند، منطقی به نظر می‌رسید.
ته‌سان شمشیر‌شکست راکیراتاس را‌گابلین بیرون کشید.
«نظرت راجع به این چیه؟»
لیلیث کمی اخم کرد.
«احتمالا خیلی خوشحال می‌شن... حتی اگه کمی‌ورد براشون کسر شأن باشه، شاید هنوزم یه ورد‌می‌کردم پایه بهت بدن، ولی می‌تونی از پسش بربیای؟»
«از راکیراتاس خوششون میاد.»
او توجه خاصی‌دادن از جانب آن‌ها‌تعجب دریافت کرده بود.
بعید به نظر می‌رسید که‌گابلین به خاطر فروش شمشیری که‌نظر خودشان داده بودند، خصومتی نشان دهند.
لیلیث با شنیدن‌پیدا حرف‌های ته‌سان، قیافه‌ای‌می‌تونه چندش‌آور به خود گرفت.
«تو اولین کسی‌دادن هستی که همچین حرفی‌چهره به یه خدا می‌زنه.»
سلاح را سر جایش برگرداند.
هرچند جادو مهم بود،دادن اما ارزشش را نداشت که‌موج تجهیزات مورد استفاده‌اش را بفروشد.
او صرفاً گزینه‌ها‌پیدا را مقایسه می‌کرد‌می‌تونه و قصد فروش نداشت.
همان‌طور که ته‌سان به جستجو‌ارائه در موجودی‌اش ادامه می‌داد، یک‌نمیاد قطعه تجهیزات نظرش را جلب کرد.
«پس این چطور؟»
[عصای گره‌دار قدیمی]
[جادو +۳]
[حاوی نیروی جادویی ضعیف است.
یک فرد بااستعداد ممکن است بتواند از آن استفاده کند.]
این تجهیزاتی بود که‌یکمی هنگام شکار رئیس گابلین‌می‌کردم به دست آورده بود.
آماری مربوط به جادو‌می‌تونه داشت که ته‌سان پیش‌بده از این ندیده بود.
لیلیث پس‌می‌کردم از تایید تجهیزات،اینکه سر تکان داد.
«این می‌تونه جواب‌باشه بده. دقیقاً به اندازه‌چیز یه ورد پایه کافیه.»
«این با‌بهت گردنبند ارباب‌یکمی برابری می‌کنه؟»
«نه دقیقاً، ولی از دیدگاه پیشکش، قضیه فرق داره. خدایان آیتم‌های مربوط‌فکر به خودشون رو ترجیح می‌دن. مگه اینکه مثل شمشیر راکیراتاس بتونه طرف‌شمشیر مقابل رو فریب بده، وگرنه ارزش بیشتری برای آیتم‌های مربوط به جادو قائلن.»
خبر خوبی بود.
صادقانه بگویم، آیتم دردسرسازی بود.
جادو عجیب بود و او‌ناامیدکننده‌ست آن را رها کرده بود، چون‌اینکه نتوانسته بود استفاده‌ای برایش پیدا کند.
«این جادو چیکار می‌کنه؟»
«به معنای واقعی کلمه، قدرت رو افزایش میده.توجه وقتی با اون عصا جادو اجرا کنی، قدرت،راجع اندازه، مدت زمان و قضاوت رو بهبود می‌بخشه.»
این برای‌چیزی ته‌سان هیچ‌ارزش فایده‌ای نداشت.
او جادو را یاد‌یکمی می‌گرفت تا به راحتی در‌معامله نبرد از آن استفاده کند.
«همینو می‌دم.»
«عالیه! گرفتمش!»
لیلیث با‌چیزی خوشحالی عصا‌ارزش را گرفت.
انگار می‌خواست‌بهت چیزی بگوید،یکمی لحظه‌ای مردد ماند.
«آه راستی. تقریباً یادم رفته بود. جادوی‌بهت خاصی هست که بخوای؟ نامرئی شدن خیلی‌معامله باارزشه، ولی فکر کنم وردهای دیگه امکان‌پذیر باشن.»
«حتی نمی‌دونم چه وردهایی موجوده.»
«بهت نشون می‌دم.»
دستش را تکان داد و‌ناامیدکننده‌ست وردها در یک ردیف ظاهر‌خوبیه شدند و دید او را پوشاندند.
[توپ آتشین]
[پیکان یخی]
[نامرئی شدن]
[ردیابی پایه]
[میدان اختفا]
[تولید غذا]
تمام وردها به جز توپ‌داره آتشین و پیکان یخی، مربوط به‌یکمی پنهان شدن یا دوام آوردن بودند.
از اینجا، ته‌سان به وضوح‌ارائه می‌توانست ببیند لیلیث چه نوع‌نمیاد زندگی‌ای در اینجا داشته است.
«می‌خوای برات توضیح بدم؟»
ته‌سان سر تکان داد.
شنیدن و‌اینجا تصمیم‌گیری واضح‌کنی بهتر بود.
لیلیث شروع به صحبت کرد.
«تو که توپ آتشین رو داری، پس از اون‌نظر می‌گذریم. پیکان یخی از نظر قدرت و مصرف مانا‌پایه مثل توپ آتشینه. فقط تفاوت توی ویژگی‌هاست. اینم بد نیست.»
اثر وضعیت یخ به طور قابل توجهی‌تعجب سرعت حرکت را کم می‌کند و آن را‌کنی به یک اثر وضعیت بسیار خوب تبدیل می‌کند.
به علاوه، چون پرتابه‌کنی است، می‌تواند به عنوان‌پایه جایگزینی برای تیر مفید باشد.
«از اونجایی که نمی‌تونی نامرئی شدن رو یاد بگیری،نظر از اونم می‌گذریم. ردیابی تعداد و مکان هیولاهای اتاق‌پایه بعدی رو بهت میگه. با این می‌فهمی کجا خطرناکه.»
هرچند با اطمینان حرف‌گابلین می‌زد، اما جادویی بود که‌نظر ته‌سان نیازی به آن نداشت.
او قصد‌ارباب داشت تمام اتاق‌ها‌گابلین را پاکسازی کند.
«و بعد میدان اختفا هست. حضورت رو‌ورد محو می‌کنه. اجازه میده از کنار اونایی‌فکر که مهارت ردیابی دارن به سلامت رد بشی.»
این تا حدودی مفید بود.
به دست گرفتن‌دادن ابتکار عمل مزیت‌تعجب بزرگی محسوب می‌شد.
«آخریش، تولید غذاست، دقیقاً همونیه که اسمش میگه.چهره آب و فرنی بی‌مزه تولید می‌کنه. کاش می‌تونستم‌داره یکم نمک روش بپاشم، ولی اینجا همه چی غنیمته.»
به نظر می‌رسید‌پیدا حسابی کلافه شده‌می‌تونه و آه عمیقی کشید.
ته‌سان در‌شکست سکوت مهارت‌ها‌گابلین را بررسی کرد.
سپس تصمیمش را گرفت.
«تولید غذا رو برمی‌دارم.»
«ها؟ اینو؟اینجا فکر می‌کردم پیکان‌داره یخی رو برمی‌داری.»
«اونو بعداً هم می‌تونم بگیرم.»
پیکان یخی رایج‌ترین‌دادن وردی بود که‌تعجب از عصا ظاهر می‌شد.
ردیابی پایه هم همین‌طور بود.
بیشتر وردها‌اینجا درون عصا‌کنی وجود داشتند.
نامرئی شدن‌شکست کمیاب بود اما‌ارائه گهگاهی ظاهر می‌شد.
با این حال،دادن او هرگز چیزی درباره‌چهره تولید غذا نشنیده بود.
بیشتر بازیکن‌ها برای سیر کردن‌گابلین شکم‌شان به زراعت ساده، گوشت هیولا،نمیاد یا خرید جیره‌های اضطراری متوسل می‌شدند.
با «تولید غذا»، او می‌توانست‌داره این دردسر و هزینه طلا را‌یکمی با کمترین مصرف مانا حل کند.
این مهارتی بود که تنها‌ارائه در جادو وجود داشت و‌نمیاد جای دیگر قابل دستیابی نبود.
طبیعتاً عاقلانه بود‌دادن که اول آن‌تعجب را یاد بگیرد.
«بسیار خب.ارباب یه لحظه‌دادن صبر کن.»
لیلیث عصا را‌پیدا در دست گرفت‌می‌تونه و چشمانش را بست.
شروع به زمزمه چیزی کرد.
زبانی نامفهوم‌شکست همچون آواز‌گابلین جاری شد.
این حقیقت که ته‌سان، لیلیث از دنیایی دیگر،چهره و روح می‌توانستند بدون مشکل ارتباط برقرار کنند، به‌می‌تونه این معنا بود که نوعی ترجمه در جریان است.
با این حال، ناتوانی‌کنی در فهمیدن می‌توانست یکی از‌بهت دو معنی را داشته باشد.
یا اصلاً زبان نبود،گابلین یا زبانی بود مختص‌موج کسانی که قابل ترجمه نیستند.
نگاه سنگینی را روی خود احساس می‌کنید.
خدایی که به‌پیدا فراخوان پاسخ داده بود،ورد از آن‌سو ظاهر شد.
نیرویی متعادل‌شکست فضا را‌گابلین پر کرد.
نگاهش به سمت ته‌سان چرخید.
لبخند زد.
ته‌سان آن را حس کرد.
شما تولید غذا را کسب کردید.
با صدای‌ارباب خنده، آن‌دادن حضور ناپدید شد.
لیلیث با‌اینجا شوک چشمانش‌کنی را باز کرد.
عصایی که در‌دادن دست داشت، به‌طرز‌تعجب عجیبی ناپدید شده بود.
«ها؟»
«چی شده؟ مشکلی پیش اومد؟»
«نه، موضوع این نیست.کنی خیلی راحت اعطا شد. فکر‌بهت می‌کردم کلی دردسر داشته باشه.»
«دردسر؟»
«خدایان در مورد کسایی که بهشون اجازه می‌دن‌موج خیلی سخت‌گیرن. در واقع، حتی قهرمان هم مجبور‌می‌تونه شد برای یادگیری جادو از کلی سختی عبور کنه.»
«برعکس من؟ خدایان‌شکست کمی هستن که از‌تعجب این یکی بدشون بیاد.»
با یادآوری گذشته،پیدا عنوانی برای مورد لطف‌ورد خدایان بودن وجود داشت.
با توجه به واکنش‌های تا‌به‌حال و حرف‌های‌چهره روح، به نظر می‌رسید نادر باشد که‌کنی خدایی نسبت به او خصومت نشان دهد.
ته‌سان جادویی را‌دادن که به دست‌تعجب آورده بود بررسی کرد.
جادوی پایه: تولید غذا
هزینه مانا: ۵
مقدار کمی غذای مایع و جامد قابل مصرف احضار می‌کند.
به نظر می‌رسد طعم خوبی نخواهد داشت.
حالا دیگر مجبور نبود‌یکمی زحمت خوردن گوشت هیولا‌می‌کردم را به خود بدهد.
راستش را بخواهی، مقاومت‌می‌تونه در برابر بیماری دیگر‌بده نیازی به افزایش نداشت.
«می‌خوای جادوی بیشتری یاد بگیری؟»
«می‌خوام، ولی‌چیزی دیگه پیشکشی‌ارزش نمونده. بعداً برمی‌گردم.»
قصد داشت‌بهت هر چه‌یکمی می‌تواند یاد بگیرد.
هرچه مهارت بیشتر، بهتر.
«پس یعنی‌می‌کردم باید دوباره‌خوبیه تا اینجا برگردم؟»
«نه. وقتی طبقه رو فتح کنی، منم‌چیز میام پایین. یه جور منطقه امن توی‌یادگیری طبقه‌هایی که تازه پاکسازی شدن وجود داره.»
«همچین چیزی هست؟»
ته‌سان تعجب کرد.
این برایش تازگی داشت.
معمولاً وقتی طبقه‌ای پاکسازی می‌شد، دلیلی‌داشته برای بالا رفتن وجود نداشت و حتی‌اگر اگر می‌رفت، می‌توانست فقط در فروشگاه بماند.
«در اصل یه‌بده مکان مخفیه. نیازی نیست‌فکر این‌همه راه بیای پایین.»
«این عالیه.»
برگشتن به طبقه ششم‌خوبیه پس از پایین رفتن‌توجه به اعماق، دردسر بزرگی می‌شد.
لیلیث لبخند‌چیزی زد و‌ارزش دست تکان داد.
«پس بعداً‌بهت می‌بینمت! منتظرم‌یکمی چیزای خوب بیاری!»
«قبلش، یه چیزی.»
چیزی بود که باید می‌پرسید.
«توی این مکان،باشه جادو به عنوان‌داشته مهارت حساب میشه؟»
«با اینکه انواع‌شون متفاوته،یکمی ولی اگه می‌پرسی حساب‌می‌کردم میشه یا نه، آره.»
«پس مثل مهارت‌ها،داره میشه بدون دریافت‌پایه کردن، خلقش کرد؟»
«آمم...» لیلیث تردید کرد. با حالتی مبهم حرفش را کش داد.منطقی «از نظر تئوری باید ممکن باشه. چون سیستم اونو مهارت تشخیص میده.می‌شن ولی فکر نکنم تا حالا شنیده باشم کسی این کارو کرده باشه.»
«همین کافیه.»
مسئله غیرممکن بودن‌بده نبود، بلکه او‌واقعاً نمی‌دانست. همین کفایت می‌کرد.
«چرا آخرش اونو پرسیدی؟»
«چون یه‌می‌کردم آزمایشی هست که‌اینکه باید انجام بدم.»
جادو چیزی بود که برای اولین بار به‌خاص دست می‌آورد. برخلاف مهارت‌ها، قلمرویی ناشناخته بود. ارزشش‌سادگی را داشت که چیزهای مختلف را امتحان کند.
اول، پاداش اتاق‌بده مخفی را که او‌فکر داده بود بررسی کرد.
چکمه‌های خاکستری
دفاع: ۴+
سرعت حرکت: ۵٪+
کفش‌هایی راحت برای حرکت. به نظر می‌رسد کاملاً خوب باشند.
با سرعت حرکت اضافه، کفش‌های خوبی‌ارائه بودند. با اینکه قدرت حمله ۱بتونی واحد کم می‌شد، ارزش تعویض را داشت.
از این به بعد، کار ساده بود. پایین رفتن از‌بده طبقات در حالی که آیتم‌های ارزشمند حمل می‌کرد، فروختن آن‌ها در‌توجه فروشگاه، یا آوردن‌شان برای لیلیث جهت یادگیری جادو. نقشه همین بود.
اما اول،شکست قصد داشت آنچه‌ارائه می‌تواند را بیاموزد.
«کارک!»
ته‌سان در حالی‌شکست که فکر می‌کرد، حمله‌تعجب مارمولک‌مرد را دفع کرد.
«آسیب این چقدر بود؟»
خاطراتش را‌شکست زیر و‌گابلین رو کرد.
دفاعی که آن زمان داشت و‌تعجب آسیبی که دریافت کرده بود را‌اینجا به یاد آورد. و پاسخ نمایان شد.
«قدرت حمله‌ارباب پایه توی‌دادن اتاق باس.»
اگر بدون هیچ زرهی‌کنی ضربه می‌خورد، آن مقدار‌پایه آسیبی بود که دریافت می‌کرد.
ته‌سان سپرش را چک کرد.
سپر: ۳۵/۳۵
ممکن بود.
ته‌سان شمشیر را محکم‌تر گرفت.ارائه مارمولک‌مرد به عقب پرتاب شد‌نمیاد و به دیوار کوبیده شد.
«کوه، کارک.»
تماشا کرد که‌شکست چگونه تلوتلو می‌خورد‌ارائه و سعی می‌کند برخیزد.
روح با آگاهی خندید.
«بازم می‌خواد‌شکست یه کار‌گابلین عجیب بکنه؟»
«کارک.»
مارمولک‌مرد که به سختی ایستاده بود، با چشمانی‌چهره مصمم نیزه‌اش را بالا آورد. حتی با دانستن‌داره اینکه نمی‌تواند پیروز شود، حاضر به عقب‌نشینی نبود.
مارمولک‌مرد که آماده‌پیدا رویارویی با مرگ بود،ورد گیج به نظر می‌رسید.
«کارک؟»
ته‌سان تجهیزاتش را یکی‌یکی درمی‌آورد. گردنبند، زره،چهره کفش‌ها، محافظ‌های مچ و غیره. او تمام‌کنی تجهیزات دفاعی را در کوله‌اش قرار داد.
«... این چیه؟»
ته‌سان با لباس‌های زمین، درست مثل زمانی‌ورد که تازه به این دنیا آمده بود،فکر مقابل مارمولک‌مرد ایستاد و با او روبرو شد.
«کارک؟»
مارمولک‌مرد تردید کرد. با مغز کوچکش نمی‌توانست درک کند.نظر حریفی که زمانی شکست‌ناپذیر بود، ناگهان خودش را ضعیف‌پایه می‌کند. حتی اگر هوش بالایی هم داشت، همین‌طور بود.
«بیا.»
ته‌سان دستانش‌اینجا را روی‌کنی سینه جمع کرد.
با تقویت حاصل‌دادن از مهارت‌ها، زمان ارتقای‌چهره سطح فرا رسیده بود.