چپتر 251: قلمرو شیاطین (۲)
0«آه...»
گیسوان بلند و موج‌دارش تا کمر تاب می‌خورد. مردمک‌هایش بی‌قرار می‌لرزیدند و آرام و قرار نداشتند تا بر‌غیرقابل‌انکاری نقطه‌ای متمرکز شوند. آنِتْشا نسبت به آنچه در خاطرات ته‌سان بود، اندکی قد کشیده بود. هرچند زمان زیادی نگذشته‌شیاطین بود، اما انبوه حوادثی که رخ داده بود، انگار او را به شکلی عجیب پخته‌تر و بالغ‌تر کرده بود.
«اون کسی که‌چطور خدای شیطانی گفت...نکنه شما بودین، ته‌سان-نیم؟»
کواناد با تعجب‌دوباره پرسید: «ها؟ شما‌تعظیم دوتا همدیگه رو می‌شناسین؟»
آنِتْشا با‌تعظیم دستپاچگی سر‌سردرگمی تکان داد.
«اوه! چطور آشنا شدین؟ نکنه‌وقته خدای شیطانی یه آزمونی بهت‌احترام داد که به اون ختم شد؟»
«کواناد. تو‌اوه هم ته‌سان-نیم‌آشنا رو می‌شناسی؟»
«آره.»
کواناد تأیید کرد.
«قبلاً بهت گفتم، یادت نیست؟وقته یکی بود که تو هزارتو‌احترام نجاتم داد. اون ته‌سان بود.»
«آه...»
به نظر می‌رسید آنِتْشا تازه‌احترام متوجه شده بود که این‌موج ارتباط چگونه شکل گرفته است.
کواناد نیز‌تعظیم به همان‌سردرگمی اندازه متعجب بود.
«پس ته‌سان همون‌مسلط کسیه که گفتی، پرنسس.خوشحالم هوم. پس این یعنی...»
«کـ-کواناد. ساکت باش.»
آنِتْشا با‌خوشحالم عجله حرفش‌می‌بینمتون را قطع کرد.
نفس عمیقی‌تعظیم کشید و بر‌چشمانش خود مسلط شد.
«ته‌سان-نیم... خیلی وقته ندیدمتون.»
«آره.»
«خوشحالم دوباره می‌بینمتون.»
او با احترام تعظیم کرد.
در میان سردرگمی که‌خیلی در چشمانش موج می‌زد،دوباره شادی غیرقابل‌انکاری دیده می‌شد.
به نظر می‌رسید آنِتْشا حرف‌های زیادی برای‌آزمونی گفتن به ته‌سان دارد، اما خودداری کرد‌قبلاً و با سرکوب احساساتش، روبروی او نشست.
«اول اطلاعات رد و بدل‌احترام کنیم؟ ته‌سان-نیم، شما به درخواست‌موج خدای شیطانی اومدین قلمرو شیاطین، درسته؟»
ته‌سان سر تکان داد.
«و اون درخواست اینه که‌وقته حساب اونایی که هنوز خدای‌احترام شیطانی قدیم رو می‌پرستن، برسیم.»
«از قبل می‌دونین؟»
«خدای شیطانی‌خوشحالم دیروز تو خوابمون‌احترام اومد و گفت.»
آنِتْشا سر‌تعظیم تکان داد:سردرگمی «دیروز؟ بله. دیروز.»
دیروز... این یعنی پیش از آنکه ته‌سان حتی مأموریت را‌احترام بپذیرد. بدین معنا بود که خدای شیطانی هرگز حتی لحظه‌ای‌می‌شد تردید نداشت که ته‌سان ممکن است درخواستش را رد کند.
«ادامه بده.»
«خدای شیطانی گفت‌دوباره یه متحد میاد.تعظیم ما اون متحدیم.»
او به کواناد اشاره‌سردرگمی کرد. کواناد نیشخندی زد‌شادی و دستش را بلند کرد.
«از دیدنت خوشبختم.»
ته‌سان نگاهی‌اوه دقیق به‌آشنا کواناد انداخت.
«ضعیف شدی.»
از همان لحظه‌میان دیدار متوجه این‌موج موضوع شده بود.
کواناد ماجراجویی بود که آن‌قدر‌وقته قدرت داشت که به اعماقِ‌احترام پایین‌تر از طبقه ۵۰ نفوذ کند.
اما حالا، قدرتش‌چطور تنها در حد‌نکنه سطح طبقه ۲۰ بود.
برای افراد خارجی، او شاید هنوز هم به‌سردرگمی طرز وحشتناکی قوی به نظر می‌رسید، اما در مقایسه‌برای با آنچه زمانی در اختیار داشت، وضعیتش رقت‌انگیز بود.
«کاریش نمیشه کرد. کمکم کردی قرارداد پاتریشیا رو بشکنم، ولی تو‌می‌شد این پروسه یه مقداری از قدرتم رو از دست دادم. چون‌اطلاعات دزدیده شده بود، حتی خدای شیطانی هم گفت کاری از دستش برنمیاد.»
ته‌سان می‌توانست‌خود دلیلش را‌خیلی حدس بزند.
شکستن قرارداد پاتریشیا یک عروج در سطح‌آزمونی روح بود؛ به این معنا که ته‌سان‌قبلاً عملاً بخشی از نیروی کواناد را دزدیده بود.
پس‌لرزه‌های آن اتفاق حتماً‌می‌بینمتون باعث شده بود او‌سردرگمی قدرتش را از دست بدهد.
«حالا یه‌تعظیم کم عذاب‌سردرگمی وجدان گرفتم.»
قدرت او از سطح‌خیلی طبقه ۵۰ به طبقه‌دوباره ۲۰ سقوط کرده بود.
از نظر‌اوه روانی، این‌آشنا باید ویرانگر می‌بود.
اما کواناد‌خوشحالم با آسودگی چای‌اش‌احترام را مزه‌مزه کرد.
«حیف شد، ولی اون‌قدرام‌سردرگمی بد نیست. زندگی آروم‌شادی این‌جوری هم مزایای خودشو داره.»
اگر به آن فکر می‌کرد،وقته کواناد همیشه دنبال کسی بود‌احترام که او را به رسمیت بشناسد.
به همین دلیل بود‌آشنا که تن به قرارداد‌بهت احمقانه راهنما داده بود.
در آن وضعیت، خدای شیطانی او را‌میان زیر پر و بال خود گرفته بود‌دیده و حتی با آنِتْشا آشنا شده بود.
با توجه به‌میان شخصیت آنِتْشا، او‌موج با کواناد بدرفتاری نمی‌کرد.
از آنجا که او هرگز‌وقته قدرت را صرفاً برای قدرت نمی‌خواست،تعظیم وضعیت فعلی‌اش به نظر رضایت‌بخش می‌رسید.
«حتی ضعیف هم شده باشم، هنوز‌نکنه تو قلمرو شیاطین رده‌بالام. نگران من نباش.کرد می‌تونم گلیم خودمو از آب بکشم بیرون.»
«آنتشا. تو چی؟»
آنِتْشا با آرامش‌میان پاسخ داد: «نیازی‌موج نیست نگران منم باشین.»
«اون موقع ناتوانی خودمو با تمام وجود‌خوشحالم حس کردم، واسه همین سخت تمرین کردم.چشمانش حتی بدون کمک ته‌سان-نیم هم حالم خوبه.»
در حقیقت، هاله‌ای که اکنون از او‌آزمونی ساطع می‌شد، به‌وضوح قوی‌تر از آخرین باری‌قبلاً بود که ته‌سان او را دیده بود.
پیشرفت معنادار در هزارتو دشوار‌احترام بود، اما به نظر می‌رسید او‌می‌زد توانایی دفاع از خود را دارد.
آنِتْشا با لحنی که‌سردرگمی انگار قصه‌ای قدیمی را‌شادی بازگو می‌کرد، ادامه داد:
«اونایی که خدای شیطانی قدیم رو می‌پرستن... خیلی وقته شایعاتی در موردشون هست. خیلی خیلی قدیم، یه خدای شیطانی ظالم وجود داشت. یه دختر‌دارد جوون که دیگه نمی‌تونست ظلمش رو تحمل کنه، شیاطین رو متحد کرد، اونو بیرون انداخت و خودش شد خدای شیطانی جدید. به این ترتیب،دیروز خدای شیطانی قدیم از قلمرو شیاطین تبعید شد. اما کسایی که هنوز می‌پرستیدنش، هیچ‌وقت ناپدید نشدن. اونا تو سرزمین طردشده ساکنن و منتظر بازگشت اربابشونن.»
«سرزمین طردشده؟»
کواناد توضیح داد: «جاهایی‌می‌بینمتون تو قلمرو شیاطین هست که‌چشمانش شیاطین نمی‌تونن توش زندگی کنن.»
«فضاهای درهم‌پیچیده. جاهایی که ناهنجاری‌ها توش‌موج لونه کردن. مناطق مهروموم شده. قصه‌های‌حرف‌های قدیمی میگن اونا اونجا زندگی می‌کنن.»
ته‌سان حدسی زد‌مسلط که آنجا ممکن‌ندیدمتون است کجا باشد.
خدای شیطانی گفته بود وقتی خدای‌نکنه قدیمی را تبعید کرد، نتوانست اقتدار‌تأیید الهی او را کاملاً پاکسازی کند.
سرزمین طردشده احتمالاً جایی بود‌احترام که بقایای قدرت آن خدای‌موج کهن هنوز در آن پرسه می‌زد.
«پس فقط‌تعظیم باید بریم‌سردرگمی اونجا. کجاست؟»
«اون‌ورِ قلعه پادشاه شیاطین.»
چشمان ته‌سان‌اوه درخشید: «قلعه‌آشنا پادشاه شیاطین؟»
آنِتْشا سر تکان داد.
«پشت قلعه پادشاه‌میان شیاطین. لبه شمالی مهروموم‌می‌زد شده. اونجا سرزمین طردشده‌ست.»
با مشخص شدن‌مسلط مقصد، آن‌ها شروع به‌خوشحالم آماده‌سازی برای حرکت کردند.
آنِتْشا و کواناد ریش‌سفیدان دهکده را جمع‌آزمونی کردند تا وضعیت را توضیح دهند، در حالی‌گفتم که ته‌سان در فاصله‌ای دورتر منتظر ایستاده بود.
«پادشاه شیاطین...»
ته‌سان با اشتیاق زمزمه کرد.
دنیای ارواح‌خود توسط پادشاه شیاطین‌وقته نابود شده بود.
برای نابودی یک دنیای‌آشنا کامل، او باید به‌بهت طرز باورنکردنی قدرتمند باشد.
و اینجا‌خوشحالم قلمرو شیاطین بود؛احترام قلب سرزمین شیاطین.
پادشاه شیاطین در اینجا‌سردرگمی چقدر می‌توانست قوی باشد؟ شاید‌غیرقابل‌انکاری او حتی یک نامیرا بود.
روبرو شدن با چنین‌خیلی موجود متعالی، خود به‌تنهایی‌دوباره تجربه‌ای ارزشمند محسوب می‌شد.
«آه...»
«پرنسس...»
آنِتْشا با شرمندگی در‌سردرگمی برابر بزرگان تعظیم کرد:شادی «متاسفم، همه. باید برم.»
آن‌ها سرشان را تکان دادند.
«نه، به لطف مرحمت‌آشنا شما، ما پیرمردها تونستیم‌بهت زنده بمونیم. نگران ما نباشین.»
«... متاسفم.»
آنتشا دستانش‌تعظیم را به‌سردرگمی هم فشرد.
نوری سیاه و خالص از‌وقته وجودش ساطع شد و پیکر‌احترام پیرمردها را در بر گرفت.
«ا-اوههه...»
رنگ و‌خوشحالم رو به‌می‌بینمتون چهره‌های سالخورده‌شان بازگشت.
کمرهای خمیده‌شان راست‌میان شد و موهای سفیدشان‌می‌زد اندکی به سیاهی گرایید.
پس از رد و‌خیلی بدل کردن چند کلمه دیگر،می‌بینمتون آنتشا به سمت ته‌سان آمد.
«تموم شد؟»
«بله.»
سر تکان داد.
«بریم. همین الان.»
سوار کالسکه‌اوه شدند و‌آشنا به راه افتادند.
کالسکه‌ای جادویی بود‌دوباره که بدون اسب‌تعظیم و راننده حرکت می‌کرد.
در داخل کالسکه،میان آنتشا، کواناد و‌موج ته‌سان نشسته بودند.
«چقدر راهه؟»
«حدود... ده ساعت.»
ده ساعت... زمان کمی نبود.
ته‌سان لحظه‌ای به سرش زد که آن‌می‌زد دو را کول کند و با تمام‌گفتن سرعت بدود، اما فکرش را پس زد.
خدای شیطانی‌خود آن‌ها را متحدان‌وقته او نامیده بود.
این آزمون احتمالاً چیزی‌آشنا نبود که ته‌سان قرار باشد‌ختم به تنهایی از پسش بربیاید.
آنتشا سکوت‌خوشحالم را شکست‌می‌بینمتون و گفت:
«ته‌سان-نیم، از‌تعظیم اون موقع تا‌چشمانش حالا چیکار می‌کردین؟»
«داشتم از هزارتو پایین می‌رفتم.»
«تا کجا رفتین؟»
«طبقه ۵۸.»
«ا-اوههه!»
کواناد با‌خود تحسین نفسش‌خیلی را حبس کرد.
«هنوزم مثل همیشه سریعی.»
آخرین باری که کواناد‌می‌بینمتون ته‌سان را دیده بود،سردرگمی او در طبقه ۴۰ بود.
طی کردن هجده‌میان طبقه در آن‌موج مدت کوتاه، شگفت‌انگیز بود.
«با این سرعت،مسلط به‌زودی به رده‌های‌ندیدمتون بالا می‌رسی. آماده‌ای؟»
«مهم نیست.»
او از‌خوشحالم قبل برای آن‌احترام آماده شده بود.
«تو چطور؟»
«من؟»
در پاسخ به‌چطور سوال ته‌سان، آنتشا‌نکنه با آرامش جواب داد.
او تحت راهنمایی‌دوباره خدای شیطانی در قلمرو‌میان شیاطین ساکن شده بود.
اما نمی‌دانست‌تعظیم با خودش‌سردرگمی چه کند.
تمام کسانی‌خود که می‌شناخت،خیلی مرده بودند.
در نهایت، حتی کسانی که به آن‌ها اعتماد داشت‌ختم به او خیانت کرده بودند و حتی نتوانسته بود با‌هزارتو تنها کسی که تا آخر کنارش مانده بود، خداحافظی کند.
او گم شده بود.
زنده بود، اما‌میان به هیچ‌یک از‌موج آرزوهایش نرسیده بود.
حس می‌کرد در‌مسلط دشتی بی‌پایان و‌ندیدمتون بدون مقصد سرگردان است.
اگرچه خدای شیطانی هوایش را داشت، اما‌آزمونی این مسئله‌ای مربوط به قلبش بود؛ چیزی که‌گفتم حتی خدا هم نمی‌توانست در آن کمکی کند.
بنابراین به دنبال هدف گشت.
در حین سفر در قلمرو شیاطین،موج به روستایی رسید که تنها سالخوردگان در‌برای آن باقی مانده بودند و آرام‌آرام می‌مردند.
آنجا ساکن شد و در‌وقته حالی که به دنبال معنایی برای‌تعظیم زندگی می‌گشت، از آن‌ها مراقبت کرد.
سپس کواناد‌اوه به پستش‌آشنا خورده بود.
او را که در‌می‌بینمتون آستانه مرگ بود، پرستاری‌سردرگمی کرد و نجات داد.
پس از بهبودی، کواناد‌سردرگمی به او کمک کرد‌شادی تا روستا را بازسازی کند.
«داشتم اون‌جوری زندگی می‌کردم که خدای شیطانی بهمون دستور‌می‌بینمتون داد. گفت موجود خاصی قراره نازل بشه و ما‌غیرقابل‌انکاری باید تو نابودی پیروان خدای شیطانی قدیم کمکش کنیم.»
«الان عذاب وجدان گرفتم.»
به نوعی، ته‌سان‌دوباره بود که آرامش کوچک‌میان آنتشا را برهم می‌زد.
اما او‌تعظیم سرش را‌سردرگمی تکان داد.
«نه. راستش الان خوشحالم.»
لبخند درخشانی زد.
«همین که می‌تونم‌دوباره دوباره ته‌سان-نیم رو ببینم،میان خودش یه دنیا شادیه.»
لبخندش خالص و بی‌آلایش بود.
کواناد سوت زد.
«جو خیلی خوبیه، ولی‌آشنا فکر کنم اول باید یه‌ختم کاری رو راست‌وریست کنیم، پرنسس.»
کالسکه که با‌دوباره جادوی کواناد حرکت‌تعظیم می‌کرد، متوقف شد.
بیرون، ددان‌تعظیم تاریک در حال‌چشمانش نزدیک شدن بودند.
آنتشا گفت:
«ددان شیطانی.»
ددان شیطانی‌خوشحالم شبیه به‌می‌بینمتون هیولاها بودند.
آن‌ها در قلمرو شیاطین پرسه‌چشمانش می‌زدند و مانند حیوانات وحشی،دیده شیاطین رهگذر را شکار می‌کردند.
«من حلش‌خود می‌کنم. ته‌سان-نیم،خیلی شما همین‌جا بمونین.»
آنتشا با‌اوه انرژی از‌آشنا جا برخاست.
«پرنسس، منم همین‌جا بتمرگم؟»
«آره. خودم تنهایی انجامش می‌دم.»
او از کالسکه پیاده شد.
ددان شیطانی شبیه ببر بودند‌شدین و در حالی که دندان‌هایشان را‌آره نشان می‌دادند، به سمت او می‌خزیدند.
آنتشا دستش را تکان داد.
بادی سیاه اطرافش جمع شد.
ویژژژ!
باد به بیرون فوران کرد.
ددان به کناری‌دوباره پریدند و از تیغه‌های‌میان هوا جا خالی دادند.
آنتشا با‌تعظیم خونسردی طوفان‌سردرگمی را کنترل کرد.
بوم!
باد فشرده‌شده منبسط شد، ددان را به‌آزمونی عقب راند و سپس مانند دستی غول‌پیکر‌قبلاً آن‌ها را گرفت و در هم کوبید.
چشمان ته‌سان با‌دوباره دیدن این صحنه‌تعظیم از علاقه برق زد.
باد سیاهی که آنتشا به‌چشمانش کار می‌برد، همان جادوی تاریکی بود‌می‌شد که او داشت: باد سیاه سِیر.
اما ته‌سان‌خود نمی‌توانست مثل‌خیلی او کنترلش کند.
آنتشا از یک طلسم‌آشنا واحد هم‌زمان برای حمله‌بهت و دفاع استفاده می‌کرد.
از نظر تسلط خالص بر‌احترام جادوی تاریک، او بسیار ماهرتر‌موج از ته‌سان به نظر می‌رسید.
خرچ.
باد، بدن‌خود ددان را‌خیلی از هم درید.
پس از تمام کردن‌آشنا کارشان، نفس عمیقی کشید‌بهت و با خوشحالی چرخید.
«همه چی ردیفه؟»
شبیه کودکی بود‌میان که مشتاق است رشد‌می‌زد خود را نشان دهد.
ته‌سان سر تکان داد.
کالسکه دوباره به حرکت درآمد.
شب در‌خوشحالم قلمرو شیاطین‌می‌بینمتون نیز فرا رسید.
با هجوم‌تعظیم تاریکی، کواناد کالسکه‌چشمانش را متوقف کرد.
«داره تاریک‌خود میشه. امشب‌خیلی همین‌جا استراحت کنیم.»
«باشه.»
شروع به تدارک شام کردند.
آنتشا در حالی‌میان که دیگی را‌موج بیرون می‌آورد، خندید.
«این منو یاد قدیم‌ندیما‌خیلی میندازه. اون موقع هم‌دوباره با ته‌سان-نیم همین‌جوری غذا می‌خوردیم.»
«اوضاع الان‌اوه یه کم‌آشنا فرق داره.»
«با اینکه اون خاطرات ترسناک‌احترام و دردناک بودن، ولی لحظاتی که‌می‌زد با ته‌سان-نیم بودم هنوزم برام شیرینه.»
لبخند زد.
ناگهان آنتشا‌خود دستانش را‌خیلی به هم کوبید.
«راستی! ته‌سان-نیم،اوه می‌تونین از جادوی‌شدین تاریک استفاده کنین؟»
«الان می‌تونم.»
پس از تکمیل ماموریت‌سردرگمی بکوئست، او کنترل مناسبی‌شادی بر آن پیدا کرده بود.
«خب، چقدر توش تسلط دارین؟»
«می‌تونم از خیلی از‌آشنا طلسم‌های جادوی تاریک استفاده کنم،ختم ولی تسلطم اون‌قدرها بالا نیست.»
[شما باد سیاه سِیر را فعال کردید.]
باد بالای‌خود کف دست‌خیلی ته‌سان جمع شد.
برخلاف جادوی معمولی، قدرت‌آشنا جادوی تاریک بسته به میزان‌ختم انرژی شیطانی مصرف‌شده تغییر می‌کرد.
اما او نمی‌توانست‌دوباره کاری فراتر از‌تعظیم آن انجام دهد.
روشی که آنتشا باد سیاه‌چشمانش را مثل عضوی از بدن خود‌می‌شد کنترل می‌کرد، برای ته‌سان غیرممکن بود.
تسلط او بر‌مسلط جادوی تاریک در نقطه‌ای‌خوشحالم به بن‌بست رسیده بود.
به نظر می‌رسید تسلط‌آشنا واقعی نیازمند یکپارچگی کامل‌بهت با ذات آن بود.
«البته... جادوی تاریک در اصل هنر‌تعظیم شیاطینه. حتی اگه ته‌سان-نیم یادش بگیره،شادی رسیدن به تسلط بالا براش سخته.»
چشمانش برق زد،میان انگار که این‌موج موضوع خبر خوبی بود.
«پس، اگه مشکلی ندارین، دوست دارین‌ندیدمتون بهتون یاد بدم؟ نحوه استفاده از‌میان جادوی تاریک تفاوت خیلی زیادی ایجاد می‌کنه.»
«من مشکلی ندارم، ولی مطمئنی؟»
«البته! شما جون منو نجات‌احترام دادین، ته‌سان-نیم. اینو به حساب‌موج جبران محبتی که بهم کردین بذارین.»
«من پاداشم‌تعظیم رو از‌سردرگمی خدای شیطانی گرفتم.»
«نه.»
آنتشا با‌اوه لبخند سرش‌آشنا را تکان داد.
«این جبران شخصی خودمه.»