چپتر 324: سایه‌ای که همه‌چیز را می‌بلعد (۲)
0ته‌سان گام‌نکنه در دل‌باشن تاریکی نهاد.
هرچه بیشتر در اعماق فرو‌جسته می‌رفت، انبوه سایه‌ها فزونی می‌یافت؛ سایه‌هایی‌ادامه که به جان هم افتاده بودند.
کوگوگوگونگ!
با شدتی ویرانگر به‌موجودی هم می‌کوبیدند و نبردی‌همه‌چیز درنده‌خو را رقم می‌زدند.
سایه‌های قوی‌تر، ضعیفان‌گونه را می‌بلعیدند تا‌زمانی بر قدرت خویش بیفزایند.
آنگاه، سایه‌های‌این دیگر از‌بهره پشت خنجر می‌زدند.
آنان که توانشان در نبرد تحلیل رفته‌هیچ‌کس بود، یارای دفاع در برابر شبیخون را‌زادگاه نداشتند؛ به سرعت لگدمال شده و محو می‌گشتند.
سایه‌ای که از این موقعیت بهره‌بوده جسته بود، با قدرتی افزون‌تر و‌جایگاه با طمأنینه به راه خود ادامه می‌داد.
دو سایه‌ای که تمام‌باشن توانشان را باخته بودند، آرام‌بوده در دل تاریکی ناپدید شدند.
«وحشیانه‌ست.»
یکدیگر را‌جاودانه می‌دریدند و‌منم قدرت می‌ربودند.
ته‌سان این‌احتمالاً چرخه را‌موجودی نظاره کرد.
او مفهوم سرقت‌گونه قدرت و فرآیند‌زمانی آن را درک می‌کرد.
«شبیهه.»
اژدهای حقیقی که با هیولای تشنه‌ی‌تقریباً حیات قرارداد بسته بود، روشی برای جذب‌خونه قدرت از طریق کشتار دیگر بازیکنان داشت.
این وضعیت‌احتمالاً تفاوت چندانی‌موجودی با آن نداشت.
«نکنه از یه گونه باشن؟»
هیولای تشنه‌ی حیات‌موقعیت احتمالاً زمانی موجودی‌قدرتی فانی بوده است.
او همه‌چیز را بلعید و‌نمی‌دونم تنها با تکیه بر قدرت،کجا به جایگاه یک جاودانه عروج کرد.
[«منم نمی‌دونم. تقریباً هیچ‌کس نمی‌دونه اون‌بوده جاودانه از کجا اومده. اون هیولای تشنه‌ی‌جاودانه حیات حتی خونه و زادگاه خودشم بلعید.»]
هیچ‌چیز باقی نگذاشت‌گونه و هر آنچه را‌موجودی لمس کرد، فرو برد.
بدین‌سان قدرتی‌این کافی یافت تا‌جسته به جاودانگی برسد.
[«ولی... شبیه به نظر میاد. شاید‌تقریباً همون‌طور که گفتی هم‌نوع باشن؟ یعنی اون‌خونه هیولا از اولش یه گونه‌ی خاص بوده؟»]
روح با علاقه زمزمه کرد.
ته‌سان به‌نکنه اعماق تاریکی‌باشن پیش رفت.
چواک!
در آن لحظه،عروج سایه‌ای به سوی‌تقریباً ته‌سان خیز برداشت.
ته‌سان شمشیرش را تاب داد.
با صدایی‌نکنه خشن، قدرت‌هایشان‌باشن در هم آمیخت.
کاگاک!
سایه تمام پیکرش‌عروج را به جلو راند‌هیچ‌کس تا ته‌سان را ببلعد.
قدرتی که از درونش‌موجودی احساس می‌شد، بسیار عظیم‌تر و‌بلعید سهمگین‌تر از دیگر سایه‌ها بود.
ته‌سان نیرو را در‌باشن شمشیرش متمرکز کرد و‌فانی گامی به پیش نهاد.
پس از مدتی،موقعیت ته‌سان موفق شد‌قدرتی سایه را مغلوب کند.
افزایش نیروی روح شما فعال شد.
تسلط بذر حیات ۱ درصد افزایش یافت.
[«اعلامیه اختفا رو برداشتی؟»]
«نه.»
ته‌سان هنوز‌زمانی توسط مُهر‌فانی زبان پنهان بود.
او پا‌باشن بر سایه‌ی‌زمانی افتاده نهاد.
«به نظر میاد رو‌جاودانه اونایی که از یه‌تقریباً حدی قوی‌ترن کار نمی‌کنه.»
سایه‌ای که به ته‌سان‌موقعیت حمله کرده بود، آشکارا‌افزون‌تر از دیگران نیرومندتر بود.
برای یک ماجراجوی سطح پایین‌بوده معمولی، پیروزی بر آن حتی‌تکیه با تمام توان دشوار می‌نمود.
هدف سطح‌باشن پایین‌ها شکست‌زمانی دادن سایه‌ها نبود.
بلکه یافتن راهی‌جایگاه برای گریز و عبور‌نمی‌دونم از دل تاریکی بود.
این حقیقت تنها‌این با نگریستن به‌جسته قدرت سایه‌ها هویدا می‌شد.
هر کدام اندکی ضعیف‌تر از‌بوده یک مرد شکسته بودند، اما‌تکیه شمارشان به بیش از هزار می‌رسید.
شکست دادن‌باشن تک‌تک سایه‌ها‌زمانی راهبردی عادی نبود.
اما آنچه ته‌سان‌جایگاه در سر داشت نیز‌نمی‌دونم راهبردی عادی محسوب نمی‌شد.
«کشتن این ضعیفا محدودیت داره.»
از دشمنانی که سطحشان از حد معینی پایین‌تر‌بلعید باشد، نمی‌توان امتیاز تجربه کسب کرد و همین‌تقریباً قانون برای افزایش نیروی روح نیز صادق است.
اگر تنها چند ده سایه‌ی‌موجودی دیگر را از پای درمی‌آورد،بلعید هر دو به سقف خود می‌رسیدند.
ته‌سان در حالی که‌جاودانه افکارش را مرتب می‌کرد،تقریباً لب به سخن گشود.
«زور سایه‌ها‌سایه‌ای با هم‌موقعیت فرق داره.»
شکست دادن برخی آسان‌فانی بود، در حالی که‌بلعید برخی دیگر چالش‌برانگیز بودند.
دلیلش این بود‌احتمالاً که سایه‌ها برای دزدی‌بوده قدرت، یکدیگر را می‌بلعیدند.
«پس باید‌تکیه قوی‌ترینشون هم‌جاودانه اینجا باشه.»
سایه‌ای که بیشترین بلعیدن را‌بهره انجام داده؛ موجودی با قدرتی عظیم‌خود که بر این مکان حکمرانی می‌کند.
روح به آرامی تایید کرد.
[«راست میگی.
ولی چطوری پیداش می‌کنی؟»]
تاریکی اینجا‌سایه‌ای بینایی و حواس‌بهره را مسدود می‌کرد.
حتی اگر ته‌سان تشخیص قلمرو‌بوده لرازی را فعال می‌کرد، سایه‌ها‌تکیه تمام قدرت تشخیص را می‌بلعیدند.
سپس به‌باشن سوی ته‌سان‌زمانی هجوم می‌آوردند.
برای ته‌سان که دوئل‌های اجباری داشت مشکل‌نمی‌دونم بزرگی نبود، اما با وجود بیش از‌حتی هزار سایه، رسیدگی به همه آن‌ها زمان‌بر بود.
علاوه بر این،این او حتی نمی‌دانست وسعت‌قدرتی این مکان چقدر است.
ممکن بود‌زمانی به اندازه‌فانی یک سیاره باشد.
«مهم نیست.»
قدرت تشخیص بلعیده می‌شود؟ پس کافی‌منم بود چنان حجم عظیمی از قدرت‌کجا را سرازیر کند که قابل بلعیدن نباشد.
شما تغییر شکل رسول [تاریکی و آشوب] را فعال کردید.
شما کالبد پادشاه را فعال کردید.
شما تجسم طبیعت را فعال کردید.
قدرت خدایان‌تکیه در وجود‌جاودانه ته‌سان جاری شد.
کالبد پادشاه ارواح‌این نزول کرد و‌جسته با طبیعت درآمیخت.
اعلامیه اختفا در هم‌فانی شکست و امواج قدرتی سهمگین‌تنها به هر سو گسترش یافت.
سایه‌ها شروع به خزیدن و‌موجودی نزدیک شدن کردند و ته‌سان‌بلعید انرژی شیطانی خود را گرد آورد.
شما تشخیص قلمرو لرازی را فعال کردید.
شما تقویت اجباری را فعال کردید.
انرژی شیطانی‌احتمالاً در آنی‌موجودی بلعیده شد.
قدرت تشخیص که با رتبه تقویت‌زمانی شده بود، با نیرویی که گویی‌بلعید همه‌چیز را در هم می‌شکست، گسترش یافت.
سایه‌ها کوشیدند قدرت‌موقعیت تشخیص را ببلعند،قدرتی اما بیهوده بود.
با استفاده از سه مهارت‌نمی‌دونم تقویت‌شده با رتبه و تقویت اجباری،اومده قدرت به شدت افزایش یافته بود.
موج قدرت، سایه‌هایی را که‌فانی قصد بلعیدنش را داشتند پس زد‌تکیه و به هر سو پخش شد.
اطلاعاتی بی‌شمار‌نکنه به ذهن‌باشن ته‌سان سرازیر گشت.
تعداد سایه‌های‌این باقی‌مانده، ابعاد و‌جسته شکل این قلمرو.
همه چیز چنان مرتب در ذهنش جای‌هیچ‌کس گرفت که گویی خود در آن قدم‌زادگاه زده و وجب به وجبش را کاویده است.
در حالی که تشخیص قلمروِ گسترش‌یافته‌بوده رو به محو شدن می‌رفت، چیزی‌جایگاه در لبه‌ی آن به دام افتاد.
موجودی بسیار عظیم؛ کسی‌باشن با قدرتی چنان مهیب‌فانی که ته‌سان نمی‌توانست نادیده‌اش بگیرد.
«پیداش کردم.»
ته‌سان قابلیت‌جاودانه «تشخیص دامنه»منم را غیرفعال کرد.
وقتی نگاهش را‌زمانی چرخاند، هزاران سایه‌بوده به سمتش هجوم می‌آوردند.
ته‌سان پایش‌نکنه را بر‌باشن زمین کوبید.
[کاروک.]
سایه‌ی عظیم، ساکت‌عروج و آرام در‌تقریباً اعماق پرتگاه خفته بود.
گرسنه بود.
بسیار گرسنه بود.
می‌خواست این‌این خلأ بی‌پایان‌بهره را پر کند.
بدنش را‌جاودانه به آرامی‌منم تکان داد.
سایه‌ای که پیکرش را تشکیل می‌داد،بوده به هزاران شاخه تقسیم شد و‌جایگاه شروع به گسترش در تمام جهات کرد.
شاخه‌های سایه که در دل‌احتمالاً تاریکی می‌تاختند، سایه‌های پراکنده اطراف‌است را در خود فرو بردند.
سایه‌ها مقاومت کردند و‌بهره سعی در بلعیدنش داشتند،طمأنینه اما بی‌رحمانه لگدمال شدند.
در یک چشم‌برهم‌زدن،عروج ده‌ها سایه بخشی‌تقریباً از وجودش شدند.
[کاروک.]
اما راضی نشد.
گرسنگی‌اش هیچ تغییری نکرده بود.
بیش‌ازحد قوی شده بود.
سایه‌ای که از اعماق متولد شده بود، پس‌همه‌چیز از بلعیدن و مصرف کردن، به نهایتی رسیده‌نمی‌دونم بود که گونه‌اش می‌توانست به آن دست یابد.
از اینجا به بعد،باشن هر چقدر هم که‌فانی می‌بلعید، چیزی تغییر نمی‌کرد.
سایه این‌این را غریزی‌بهره درک می‌کرد.
سایه گرسنه بود.
فراموش کرده بود‌زمانی آخرین بار کی گرسنگی‌اش‌است را رفع کرده است.
موجود عجیبی گفته بود اگر به‌زمانی اینجا بیاید، می‌تواند گرسنگی‌اش را رفع کند،تنها پس وارد شد، اما چیزی تغییر نکرد.
آری.
موجودی که او را‌منم به اینجا فراخوانده بود،نمی‌دونه بسیار لذیذ به نظر می‌رسید.
به نظر می‌رسید‌زمانی بلعیدن او می‌تواند‌بوده گرسنگی‌اش را تسکین دهد.
هم‌زمان، متوجه چیزی شد.
آن موجودی‌این بود که‌بهره نمی‌توانست ببلعد.
فراتر از توانش بود.
به همین دلیل بود‌موجودی که به آن موجود‌همه‌چیز عجیب حمله نکرده بود.
اما اگر قرار بود‌باشن این‌طور از گرسنگی تلف شود،بوده حداقل باید تلاشش را می‌کرد.
از گذشته پشیمان‌موقعیت شد و سعی‌قدرتی کرد دوباره بخوابد.
زیرا طبق تجربه‌اش،عروج بهترین راه برای فراموش‌هیچ‌کس کردن گرسنگی، خوابیدن بود.
درست زمانی که‌زمانی هوشیاری‌اش در حال محو‌است شدن بود، ناگهان برخاست.
کییییینگ.
موج عظیمی‌این از قدرت از‌جسته میان سایه گذشت.
چیزی وارد اینجا شده بود.
این به‌احتمالاً خودی خود‌موجودی تعجب‌آور نبود.
موجودات ضعیف و‌گونه ناچیز اغلب به‌زمانی قلمرو او تجاوز می‌کردند.
آن‌ها آن‌قدر ضعیف بودند که‌جسته حتی بلعیدنشان هم گرسنگی‌اش را‌خود پر نمی‌کرد، بنابراین اهمیتی نمی‌داد.
اما این‌جاودانه موج قدرت‌منم متفاوت بود.
با آن قدرت...
سایه برخاست.
شروع به یورش به سمت مکانی کرد‌افزون‌تر که قدرت از آنجا ساطع می‌شد، محیط‌باخته اطراف را ویران می‌کرد و تاریکی را می‌بلعید.
چواااک!
ته‌سان حمله سایه‌ی مهاجم‌موجودی را دفع کرد و شمشیرش‌بلعید را در آن فرو برد.
قدرت را به‌گونه تیغه تزریق کرد و‌موجودی آن را تکه‌تکه نمود.
شما «دوئل اجباری» را فعال کردید.
یک سایه را شکست‌موجودی داد و دوباره «دوئل‌همه‌چیز اجباری» را فعال کرد.
بی‌توجه به هزاران سایه‌ای‌باشن که به سمتش می‌تاختند،فانی به جلو یورش برد.
لحظه‌ای که از مهارتی‌بهره مانند «تغییر شکل رسول» استفاده‌راه کرد، سایه‌ها دیگر حریفش نبودند.
یکی‌یکی آن‌ها را‌عروج لگدمال کرد و شکست‌هیچ‌کس داد و پیش رفت.
چقدر پیش رفته بود؟
ته‌سان از حرکت باز ایستاد.
«پیداشون شد.»
[صبر کن.]
روح نالید.
[... اون دیگه چیه؟]
کاگاگاگاک!
صدای مهیبی طنین‌انداز شد.
سایه‌ای عظیم به سمتشان می‌دوید.
تمام سایه‌هایی‌نکنه که سد راهش‌احتمالاً بودند را می‌بلعید.
سایه‌ها سعی در مقاومت داشتند، اما در‌افزون‌تر برابر آن قدرت طاقت‌فرسا، همچون حیواناتی که‌باخته در بلایای طبیعی گرفتار شوند، دفن شدند.
سایه‌هایی که حریصانه به‌منم سمت ته‌سان حمله کرده‌نمی‌دونه بودند، فوراً متفرق شدند.
گویی از‌احتمالاً آن سایه‌ی‌موجودی عظیم وحشت داشتند.
«بلعنده سایه» ظاهر شده است.
سیل خروشان «بلعنده‌عروج سایه»، ته‌سان را‌تقریباً در بر گرفت.
ته‌سان قدرت را‌زمانی در شمشیرش جمع‌بوده کرد و یورش برد.
کااانگ!
موجی عظیم طنین‌انداز شد.
فضا از‌جاودانه شدت برخورد به‌نمی‌دونم لرزه در آمد.
سایه و‌احتمالاً ته‌سان هم‌زمان به‌فانی عقب رانده شدند.
ته‌سان نیرویش را جمع کرد.
«قویه.»
اگر فقط بر اساس‌منم قدرت خام قضاوت می‌شد،نمی‌دونه فراتر از رهبران بود.
[مگه اینجا سطح‌زمانی پایین نیست؟ چرا‌بوده همچین چیزی اینجاست؟]
روح با ناباوری زمزمه کرد.
هیولایی بود با‌موقعیت قدرتی بسیار فراتر‌قدرتی از سطح پایین.
[کاروک.]
«بلعنده سایه» آرام خندید.
سایه‌ها شروع به گسترش‌باشن آهسته در تمام جهات‌فانی کردند و فضا را بلعیدند.
ته‌سان خندید.
این حریفی‌جاودانه به اندازه‌منم کافی رضایت‌بخش بود.
شما «مینروا»، پادشاه روح باد را احضار کردید.
شما «بارکازا»، سپر رنگارنگ را احضار کردید.
«ارباب. این بار چه خبری...»
مینروا که می‌خواست گرم‌باشن احوال‌پرسی کند، با دیدن‌فانی سایه‌ی عظیم متوقف شد.
«... اون دیگه چیه؟»
[بازم مبارزه با‌عروج موجودات خاص. فقط‌تقریباً باید شکستش بدیم، درسته؟]
«هدف همینه،احتمالاً ولی آسون‌موجودی نخواهد بود.»
بارکازا دستانش‌نکنه را به‌باشن هم کوبید.
نور رنگین‌کمانی‌این بر سر‌بهره سایه فرو ریخت.
کوگوگوگونگ!
پیکر «شاه‌احتمالاً سایه» به‌موجودی شدت لرزید.
بارکازا با گیجی زمزمه کرد:
[چرا دفاع نمی‌کنه؟]
یک حمله آزمایشی ساده بود.
موجودی با آن حجم از قدرت‌بوده می‌توانست به راحتی جاخالی دهد یا‌جایگاه دفاع کند، اما سایه چنین نکرد.
آن‌ها به‌نکنه زودی دلیلش‌باشن را فهمیدند.
کادوک.
صدای جویدن طنین‌انداز شد.
قدرتی که بارکازا برای‌موجودی حمله به سایه استفاده کرده‌بلعید بود، به تدریج جذب می‌شد.
«... هان؟»
[کاروک.]
سایه با‌جاودانه خنده‌ای خشن به‌نمی‌دونم جلو یورش برد.
بارکازا که مات و‌موجودی مبهوت تماشا می‌کرد، سراسیمه‌همه‌چیز نور رنگین‌کمانی ساطع کرد.
مینروا از آن‌گونه قدرت برای فراخواندن‌زمانی باد استفاده کرد.
«برو.»
به فرمان ارباب، باد‌منم تبدیل به تیغه شد و‌اون به سمت سایه هجوم برد.
مینروا با بلعیدن‌زمانی ذات طبیعت، آشکارا‌بوده قوی‌تر شده بود.
با پشتیبانی بارکازا، حتی‌باشن اگر دوباره با «ویشنو»فانی می‌جنگید، نبرد قابل‌قبولی می‌شد.
کوااک!
پیکر سایه توسط‌عروج تیغه‌ی باد به‌تقریباً عقب رانده شد.
اما چهره‌ی‌احتمالاً مینروا در‌موجودی هم رفت.
«... داره قدرتمو می‌بلعه؟»
کودوک.
کودوک.
تیغه‌ی باد به‌زمانی آرامی در بدن‌بوده سایه ناپدید شد.
[کاروک.]
سایه با خوشحالی‌موقعیت بدنش را حتی‌قدرتی بیشتر متورم کرد.
سایه‌هایی که فضا را‌منم پر کرده بودند، به‌نمی‌دونه سمت ته‌سان هجوم بردند.
ارتقای سطح با قدرت مهارت.