چپتر 97: بره جوان خدای شیطانی (۸)
0مرد موقرمز در حالی که‌اوه نگاهش را بر ته‌سان دوخته‌چشمانی بود، چهره در هم کشید.
«خیلی جوونه.»
به نظر می‌رسید‌نگریست به زور بیست‌هستی بهار را دیده باشد.
در این دنیا،شاهزاده معمولاً قدمت با‌شجاع قدرت هم‌تراز است.
این نوجوان، شاید تنها‌داد کمی بیش از یک‌نام دهه مشق رزم کرده بود.
مرد مو‌دیگر سفید پوزخندی‌نگاهی زد و گفت:
«یعنی ما چهار نفر‌قوی‌ترین باید واسه یه همچین‌ارباب الف‌بچه‌ای تا اینجا می‌اومدیم؟»
«فکر کردی‌جهان خودم دلم‌ارباب می‌خواست بیام؟»
آن‌ها استاد‌شوالیه‌ای شمشیر بودند؛ قوی‌ترین‌محافظت انسان‌های این جهان.
حتی ارباب برج‌همون جادو نیز تاب ایستادگی‌محافظت در برابرشان را نداشت.
با این حال، مجبور‌قوی‌ترین شده بودند برای مقابله‌ارباب با یک نفر متحد شوند.
این مسئله‌ای حیثیتی بود.
مضاف بر این،هستی هر کدام به‌می‌کنه ملتی متفاوت تعلق داشتند.
قرار گرفتن در یک رابطه‌هستی رقابتی و اجبار به همکاری،برخلاف اصلاً به مذاقشان خوش نمی‌آمد.
چونگ‌بال با خونسردی گفت:
«این دستور‌درخشان مستقیم خداست.همون غر نزن.»
مرد مو سفید‌شاهزاده با نارضایتی بازدمش را‌برخلاف از بینی بیرون داد.
«اوه!»
مرد موطلایی، که آتریا‌نگاهی نام داشت، با چشمانی‌خشونت درخشان به ته‌سان نگریست.
«تو همون شوالیه‌ای‌نگریست هستی که از شاهزاده‌شاهزاده محافظت می‌کنه؟ چه شجاع!»
برخلاف دیگر استادان‌شاهزاده شمشیر، او نگاهی‌شجاع دوستانه به ته‌سان انداخت.
مرد موقرمز با‌بیرون گستاخی و خشونت‌موطلایی گامی به پیش برداشت.
«بکش کنار، آتریا.»
«هوم؟ می‌خوای‌درخشان تنهایی کلکش‌همون رو بکنی؟»
«نکنه انتظار داری بذارم‌محافظت هر چهار تامون بریزیم سرش؟استادان اونم سر یه همچین فسقلی‌ای؟»
«خب، این‌جوری خیلی ضایع می‌شد.»
استاد شمشیر موطلایی،استادان آتریا، با کمال‌انداخت میل عقب کشید.
آن‌ها می‌دانستند‌درخشان ته‌سان یک‌همون جادوگر است.
و در سطح یک استاد‌می‌کنه شمشیر، فرد می‌توانست حتی بر‌نگاهی ارباب برج جادو نیز چیره شود.
«من اول می‌رم.»
«هر جور مایلی.»
سایر استادان‌درخشان شمشیر نیز‌همون عقب‌نشینی کردند.
مرد موقرمز شمشیرش را برکشید.
شمشیری معمولی‌بینی و فاقد‌داد ویژگی خاص.
ناگهان نوری آبی‌رنگ، عمیق‌تر‌نگاهی و وسیع‌تر از مال‌خشونت گاراند، از تیغه فوران کرد.
مرد موقرمز گارد گرفت.
«شروع کنیم؟»
«باشه.»
ته‌سان لبخند زد.
هاله.
بالاخره داشت استفاده‌شاهزاده صحیح از آن‌شجاع را به چشم می‌دید.
مرد موقرمز خیز برداشت.
ته‌سان دستش را حرکت داد.
چانگ!
شمشیرها به هم برخورد کردند.
مردمک چشمان‌بینی مرد موقرمز‌داد اندکی گشاد شد.
«شمشیر خوبیه.»
حتی پس از برخورد‌همون هاله، شمشیر ته‌سان هیچ‌محافظت نشانه‌ای از آسیب ندید.
برق طمع‌هستی در چهره‌محافظت مرد موقرمز درخشید.
«باید به‌بینی عنوان غنیمت‌داد برش دارم.»
چانگ!
نور آبی یورش‌نگریست آورد و تمام بدن‌شاهزاده ته‌سان را نشانه گرفت.
بسیار سریع‌تر از گاراند بود. «این‌شجاع فقط سرعت فیزیکی نیست.» به نظر می‌رسید‌گستاخی توانایی‌های جسمانی‌اش توسط هاله تقویت شده است.
اما آن‌چنان هم چشمگیر نبود.
ته‌سان حتی با حرکاتی‌نگاهی آسوده و خونسرد نیز‌خشونت می‌توانست به آن پاسخ دهد.
«هووم، جالبه.»
مرد موقرمز، بی‌خبر از‌محافظت آنکه ته‌سان در حال‌دیگر کنترل قدرتش است، شگفت‌زده شد.
«شنیده بودم جادوگری،بیرون ولی بدنت رو‌موطلایی هم ساختی؟ بد نیست.»
مرد موقرمز پوزخندی زد.
«فکر کنم باید جدی بگیرم.»
چانگ!
پنج شمشیر که بر‌داد پشت مرد موقرمز بسته‌نام شده بودند، بیرون کشیده شدند.
شمشیرها، در محاصره نور‌نگاهی آبی، خود به خود‌خشونت در هوا شناور ماندند.
«شایعات رو شنیدم. می‌گن می‌تونی‌شوالیه‌ای حملات رو پاک کنی. چند‌شجاع بار می‌تونی این کار رو بکنی؟»
شمشیرها شتاب گرفتند و چنان آزادانه‌شجاع حرکت می‌کردند که گویی جان دارند؛انداخت تمام بدن ته‌سان را هدف گرفتند.
در پاسخ، مرد‌بیرون موقرمز به سمت‌موطلایی ته‌سان هجوم برد.
«این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
تکنیکی بود که گویی مستقیم از دل‌شاهزاده رمان‌های رزمی بیرون آمده بود؛ کنترل آزادانه‌نگاهی شمشیرها، شمشیرزنی‌ای که حتی شباهتی به شمشیرزنی نداشت.
و حالا‌هستی درست در برابر‌می‌کنه چشمانش رخ می‌داد.
ته‌سان بدنش را حرکت داد، با چرخش‌آتریا کمر از شمشیرهایی که پاهایش را نشانه رفته‌هستی بودند جا خالی داد و گذاشت رد شوند.
سپس با‌دیگر ضربه‌ای شمشیرها‌نگاهی را کنار زد.
چانگ!
با این حال،شاهزاده نتوانست تمام حملات‌شجاع را دفع کند.
با آن تعداد شمشیری که‌اوه او را نشانه رفته بودند، اجازه‌درخشان داد برخی از آن‌ها فرود بیایند.
[خنثی‌سازی مطلق اولین حمله] شما فعال شد.
شمشیرهای آبی‌هستی به وضعیت پیش‌می‌کنه از برخورد بازگشتند.
مرد موقرمز در حالی که‌اوه شمشیرها را کنترل می‌کرد، با‌چشمانی چهره‌ای سرشار از تحسین گفت:
«واقعاً حس می‌شه‌همون که زمان داره‌شاهزاده به عقب برمی‌گرده.»
این بار، بالاتنه،بودند پایین‌تنه و سرش‌جهان را نشانه گرفتند.
ته‌سان به عقب خم شد و برای دفاع‌تاب حرکت کرد، اما شمشیرهای آبی همچون موجوداتی زنده‌مقابله از جاخالی‌هایش پیروی کردند و حمله ور شدند.
«آخ!»
خنثی‌سازی حمله‌نگریست کاملاً دور‌شوالیه‌ای زده شد.
ته‌سان بدنش را به سختی حرکت‌جهان داد تا شمشیرها را سد کند،تاب اما یکی از آن‌ها شانه‌اش را خراشید.
شما ۵۲ واحد آسیب دریافت کردید.
«آسیبش خیلی فرق نداره.»
اگر سلاح مرد موقرمز بسیار بهتر از‌حتی گاراند بود اما آسیب وارده یکسان بود، بدین‌نداشت معنا بود که منشأ آسیب خودِ هاله است.
مرد موقرمز نیشخندی‌حتی زد و فشار را‌نیز بر ته‌سان بیشتر کرد:
«جادوت محدود به‌شاهزاده سه باره؟ حالا‌شجاع می‌خوای چی‌کار کنی؟»
ته‌سان شمشیرش‌بینی را وحشیانه‌داد تاب داد.
چانگ!
با صدایی مهیب،نگریست مرد موقرمز به‌هستی عقب پرتاب شد.
«چی؟»
مرد موقرمز‌بینی دست بی‌حس‌داد شده‌اش را گرفت.
اگر در آن لحظه بدنش‌دوستانه را با هاله تقویت نکرده‌پیش بود، قطعاً روی زمین غلت می‌خورد.
ته‌سان با‌درخشان حالتی کنجکاو‌همون به او نگریست.
«پس هاله اینه.»
فریبنده و چالش‌برانگیز بود.
پنج شمشیر آبی چنان آزادانه حرکت‌انداخت می‌کردند که گویی زنده‌اند و بدون‌بکش جادو یا مهارت، سد کردنشان ممکن نبود.
«بیشتر شبیه‌درخشان یه مهارته تا‌شوالیه‌ای شمشیرزنی. خیلی خاصه.»
اما چیزی‌هستی نبود که نتواند‌می‌کنه پاسخش را بدهد.
«مفهومش رو گرفتم.»
شما [شتاب] را فعال کردید.
ته‌سان با سرعتی غیرقابل‌محافظت قیاس با قبل، به‌دیگر سمت مرد موقرمز یورش برد.
هوا در هم شکست، چنان که‌موطلایی چشم قادر به دنبال کردنش نبود،نگریست اما مرد موقرمز یک استاد شمشیر بود.
او تمام عمرش‌استادان را با شمشیر‌انداخت تمرین کرده بود.
به طور غریزی دستش را‌شوالیه‌ای تاب داد تا ته‌سان را‌شجاع با شمشیرهای آبی سوراخ کند.
ته‌سان شمشیرش‌هستی را با‌محافظت خشونت فرود آورد.
شمشیرهای آبی‌بینی همچون شیشه‌داد در هم شکستند.
«این... این دیگه چیه!»
مرد موقرمز‌درخشان مشتش را‌همون محکم گره زد.
شمشیرهای آبی که دوباره‌محافظت ظاهر شده بودند، بار‌دیگر دیگر ته‌سان را هدف گرفتند.
دفاع یا جاخالی‌بیرون دادن از همه‌موطلایی آن‌ها تقریباً غیرممکن بود.
اگر قرار بود‌استادان ضربه بخورد، این‌انداخت تنها راهش بود.
ته‌سان دوباره آن‌ها را‌همون کنار زد، اما برخی از‌می‌کنه شمشیرها به او برخورد کردند.
تپ!
چهره مرد موقرمز برای‌داد لحظه‌ای روشن شد، اما سپس‌داشت در وحشت در هم پیچید.
«چی!»
سرعت ته‌سان‌درخشان ذره‌ای کم‌همون نشده بود.
حتی با شمشیرهایی که در دست و پایش‌دیگر فرو رفته بود، چنان به سمت مرد موقرمز‌پیش هجوم برد که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.
چانگ!
شمشیرها به هم گره خوردند.
مرد موقرمز زمین‌گیر شد.
ته‌سان شمشیر مرد موقرمز‌محافظت را به کناری پرتاب‌دیگر کرد و قلبش را شکافت.
«مـ... من!»
مرد موقرمز‌دیگر خون بالا آورد‌دوستانه و فریاد کشید.
این آخرین کلامش بود.
[فوران روح] شما فعال شد.
شما مهارت غیرفعال ویژه [صلاحیت: گواه شمشیر] را کسب کردید.
«با این‌درخشان سطح، می‌تونم یه‌شوالیه‌ای فوران روح بگیرم.»
به نظر می‌رسید که به سختی‌شجاع از خطری مهلک عبور کرده است، چرا‌گستاخی که هیچ آماری به دست نیاورده بود.
ته‌سان سرش را بلند کرد.
اساتید شمشیر با چهره‌هایی‌نگاهی آکنده از بهت به‌خشونت او خیره مانده بودند.
«این... این دیگه چیه.»
«شنیده بودم جادوگری.»
«سریع‌تر و قوی‌تر از ما؟»اوه این را استاد شمشیر موقرمز که‌درخشان متعلق به کشور رقیب بود، گفت.
باید از مرگ او خوشحال می‌شدند، اما‌گستاخی قدرتی که ته‌سان به نمایش گذاشت، فراتر‌هوم از آن بود که جای خوشحالی بگذارد.
«...قدرتش عین یه هیولاست.»
بدنی که حتی حین‌محافظت استفاده از جادو، از‌دیگر یک استاد شمشیر برتر بود.
پذیرش این‌بینی سطح از‌داد قدرت دشوار بود.
تازه، ته‌سان هنوز‌استادان حتی از جادو‌انداخت استفاده نکرده بود.
چونگ‌بال با ناباوری نالید.
«آدمی مثل‌هستی تو از‌محافظت کدوم جهنمی اومده؟»
«از هزارتو.»
«هزارتو؟» چونگ‌بال‌دیگر و بک‌بال گیج‌دوستانه به نظر می‌رسیدند.
اما آتریا، مرد موطلایی،همون نگاهی داشت که نشان‌محافظت می‌داد چیزی دستگیرش شده است.
«هزارتو... نکنه؟» ته‌سان‌شاهزاده واکنش او را به‌برخلاف دقت زیر نظر گرفت.
چونگ‌بال لبش را گزید.
«بیاید با هم حمله‌نگاهی کنیم. تحقیرآمیزه، اما... اون خیلی‌گامی از ما سرتره. نمی‌گم نامردیه.»
«هر کاری می‌خوای بکن.»
آن‌ها گارد گرفتند.
شروع به محاصره ته‌سان کردند.
هم‌زمان با‌دیگر فوران نور‌نگاهی آبی، یورش آوردند.
چلنگ! ته‌سان شمشیرهای دوقلویش‌همون را حرکت داد تا‌محافظت دفع کند و ضدحمله بزند.
شمشیر اول، دندان گرگ، و شمشیر دوم، رقص رقاص، به نوبت‌دوستانه برای تحت فشار گذاشتن اساتید شمشیر به کار گرفته شدند. «یعنی شمشیرزنیش‌کلکش از ما بهتره؟» چونگ‌بال با چهره‌ای گرفته شمشیرش را وحشیانه تاب داد.
چلنگ! هاله‌های‌بینی هلالی‌شکل از‌داد شمشیرها شلیک شد.
دست و پای ته‌سان‌نگاهی پیش از آنکه بتواند واکنش‌گامی نشان دهد، هدف قرار گرفت.
خنثی‌سازی مطلق اولین حمله شما فعال شد.
هاله شلیک‌شده بازگشت‌بیرون و دوباره به‌موطلایی سمت خودش آمد.
ته‌سان به سرعت فاصله گرفت.
بوم! هاله‌درخشان درختان را‌همون در هم شکست.
نگاه چونگ‌بال عمیق‌تر و تاریک‌تر شد. «...همون‌طور که شایعه‌استادان شده بود، جادوی بازگشت زمان انگار روی افراد هم اعمال‌کنار میشه. آخه همچین جادویی رو از کدوم گوری یاد گرفته؟»
چونگ‌بال احساس درماندگی می‌کرد،داد و ته‌سان نیز به‌نام همان اندازه حیرت‌زده بود.
هرگز تصور نمی‌کرد‌استادان بتواند هاله را‌انداخت بدین شکل شلیک کند.
«هاپ!» آتریا شمشیر‌نگریست بزرگش را با‌هستی حالتی کنجکاو حرکت داد.
هاله‌ای که دور شمشیر‌محافظت بزرگ پیچیده بود، چندین برابر‌استادان بزرگ‌تر از خود شمشیر بود.
بوم! شمشیر که به‌داد ضخامت تنه یک درخت بود،داشت با شمشیر ته‌سان برخورد کرد.
پاهای ته‌سان‌دیگر از شدت ضربه‌دوستانه کمی لیز خورد.
استاد شمشیر مو‌نگریست سفید قصد داشت کار‌شاهزاده ته‌سان را تمام کند.
هاله آبی که در شمشیر‌می‌کنه ساکن بود، مانند ماری خزید‌نگاهی و گردن ته‌سان را نشانه رفت.
شما بازگشت را فعال کردید.
نیرویی نامرئی‌درخشان از ته‌سان‌همون پخش شد.
مرد مو سفید کمی به عقب رانده شد و‌استادان ته‌سان فاصله گرفت. «این دقیقاً عین رمان‌های رزمیه.» ته‌سان‌بکش در حالی که از هاله شلیک‌شده جا خالی می‌داد، خندید.
او قدرت‌بینی و سرعت‌داد خیره‌کننده‌ای داشت.
در مقام مقایسه، اساتید شمشیر مانند ماجراجویانی‌گستاخی بودند که طبقه ۲۰ هزارتو را پاکسازی‌هوم کرده‌اند؛ کسانی که او تا کنون کشته بود.
تحسین‌برانگیز بود که بدون کمک سیستم‌هستی تا این حد قوی شده بودند،دیگر اما به اندازه کافی تهدیدآمیز نبودند.
از نظر قدرت و‌محافظت سرعت، می‌توانست به راحتی‌دیگر آن‌ها را له کند.
با این‌بینی حال، کار‌داد کمی دشوار بود.
هاله مانند شمشیر شلیک می‌شد.
هاله مانند‌درخشان موجودی زنده‌همون حرکت می‌کرد.
و هاله تا اندازه‌ای رشد می‌کرد‌شجاع که از شمشیر بزرگ فراتر می‌رفت‌انداخت و به بزرگی یک ساختمان می‌شد.
به دلیل خاص بودن هاله و‌موطلایی آسیبی که از دفاع او عبور‌نگریست می‌کرد، ته‌سان نمی‌توانست به راحتی سرکوبشان کند.
نمی‌توانست خط دفاعی را‌نگاهی بشکند مگر اینکه حاضر‌خشونت به دریافت آسیب باشد.
ویش! هاله‌درخشان مانند طوفان‌همون شلیک شد.
ته‌سان فاصله گرفت و‌محافظت آن را منحرف کرد،دیگر اما نتوانست کامل دفاع کند.
یک هاله‌بینی ران ته‌سان‌داد را شکافت.
شما ۵۶ آسیب دریافت کردید.
«هاپ!» شمشیر‌هستی عظیمی از جنس‌می‌کنه هاله فرود آمد.
ته‌سان دفاع کرد اما به عقب رانده شد و به‌چشمانی درختی کوبیده شد. «اینا شبیه منن؟» ته‌سان با استفاده از‌برخلاف اطلاعات و مهارت‌ها بر حریفانی با آمار برتر پیروز شده بود.
آن‌ها هم‌دیگر همین کار‌نگاهی را می‌کردند.
آمار کمتری نسبت به ته‌سان داشتند،هستی اما با استفاده از تکنیک عالی‌دیگر هاله او را تحت فشار می‌گذاشتند.
با این حال،شاهزاده تفاوت تعیین‌کننده‌ای میان ته‌سان‌برخلاف و آن‌ها وجود داشت.
شما شنل اختفا را فعال کردید.
برای یک ثانیه،نگریست شنل اختفا بدنش‌هستی را پنهان کرد.
به محض‌هستی فعال شدن، حضور‌می‌کنه ته‌سان ناپدید شد.
اساتید شمشیر جا‌بیرون خوردند و شمشیرهایشان‌موطلایی را متوقف کردند.
در همان لحظه، ته‌سان درست‌دوستانه کنار استاد شمشیر مو سفیدی بود‌برداشت که شمشیر بزرگ را حمل می‌کرد.
کراک!
«اوخ!» استاد شمشیر مو سفید به طور‌برخلاف غریزی خطر را حس کرد و سپری از‌گامی هاله ساخت که شمشیر ته‌سان را منحرف کرد.
ته‌سان دوباره‌بینی شمشیرش را‌داد تاب داد.
شما ضربه سنگین را فعال کردید.
بوم! هاله در هم شکست.
استاد شمشیر‌بینی مو سفید‌داد بی‌پناه ماند.
«نه!» حتی سه‌استادان نفری هم نمی‌توانستند‌انداخت او را مهار کنند.
اگر یکی‌درخشان می‌مرد، نتیجه‌همون مشخص بود.
استاد شمشیر مو آبی به سرعت‌شجاع شمار زیادی هاله شلیک کرد، اما‌انداخت آن‌ها مانند تیرهای یخی منحرف شدند.
با این حال، نتوانست همه‌اوه را دفع کند و برخی‌چشمانی به بدن ته‌سان برخورد کردند.
شانه‌اش بی‌رحمانه سوراخ شد.
ته‌سان با‌درخشان خونسردی شمشیرش‌همون را بالا برد.
شما اراده تسلیم‌ناپذیر را فعال کردید.
می‌توانید به مدت ۱۰ ثانیه با نادیده گرفتن جراحات مبارزه کنید.
شمشیر ته‌سان بدن‌بودند استاد شمشیر مو‌جهان سفید را شکافت.
او در حالی‌حتی که خون بالا‌جادو می‌آورد، بر زمین افتاد.
چونگ‌بال با عذاب فریاد زد.
«چرا نمی‌میری!» هاله‌همون تمام بدن ته‌سان‌شاهزاده را سوراخ کرد.
با وجود‌شمشیر وضعیت وحشتناکش، ته‌سان‌انسان‌های از پا نیفتاد.
«من با شما فرق دارم.»
ته‌سان با بی‌تفاوتی‌هستی گفت و به‌می‌کنه سمت چونگ‌بال یورش برد.
چونگ‌بال دندان‌قروچه‌نگریست کرد و از‌هستی هاله‌اش استفاده کرد.
هاله‌ای که همه چیز‌قوی‌ترین را در مسیرش می‌برید،ارباب به شکل هلال پرواز کرد.
پاسخ ته‌سان ساده بود.
از حملاتی که سر و قلبش را‌شجاع نشانه رفته بودند جا خالی داد، بقیه را‌خشونت به جان خرید و به جلو یورش برد.
استاد شمشیر مو آبی که‌هستی تاب تحمل پیشروی بی‌محابای ته‌سان‌برخلاف را نداشت، به همین سادگی مرد.
«درد داره.»
ته‌سان شمشیری را که در‌برج شکمش فرو رفته بود بیرون‌برابرشان کشید و سلامتی‌اش را چک کرد.
سپر: ۰/۱۹۲
سلامتی: ۱۵۲۲/۲۲۵۰
«خیلی هم بد نیست.»
حتی با شمشیری‌شاهزاده در سر یا‌شجاع قلبی سوراخ‌شده، او نمی‌مرد.
تا زمانی که‌بیرون سلامتی‌اش به صفر‌موطلایی نمی‌رسید، عملاً جاودانه بود.
در مقابل، آن‌ها بدن‌های بسیار‌دوستانه شکننده‌ای داشتند که با سوراخ شدن‌برداشت سینه یا قطع شدن سر، می‌مردند.
تفاوت آشکار بود.
«با این حال، خوبه.»
برعکس، این یعنی او باید با‌موطلایی دشمنی که در حال سقوط بود می‌جنگید‌همون در حالی که از هاله آسیب می‌دید.
البته، ته‌سان‌دیگر از تمام‌نگاهی قدرتش استفاده نمی‌کرد.
اگر تمام مهارت‌هایش را‌همون به کار می‌گرفت، می‌توانست خیلی‌می‌کنه راحت‌تر آن‌ها را مغلوب کند.
صرفاً فعال کردن دوئل اجباری‌می‌کنه وضعیت را ۱ به ۱نگاهی می‌کرد و کار بسیار آسان‌تر می‌شد.
اما قطعاً‌بینی مقداری استقامت‌داد هدر می‌رفت.
هاله ارزشش را داشت.
«حالا فقط تو موندی.»
ته‌سان شمشیرش را‌شاهزاده به سمت استاد‌شجاع شمشیر موطلایی، آتریا، گرفت.
آتریا لبخند‌بینی زد و دستش‌اوه را بالا برد.
«من تسلیمم.»