چپتر 175: دنیای غول‌های متکبر (۲)
0«تو... تو!»
«گفتم یه سوال ازت دارم.»
غولی که پیش‌تر چون پر کاهی به‌مهاجم هوا پرتاب شده بود، در حالی که‌داداش دندان‌هایش را از خشم بر هم می‌سایید، بازگشت.
«آدمیزاد فسقلی! کارت تمومه!»
آن‌ها به سویش یورش بردند.
ته‌سان با‌والا ناخشنودی زبان‌اون به کام گرفت.
ظاهراً پیش از گرفتن‌رنگ هر جوابی، باید همه‌پرید آن‌ها را زمین‌گیر می‌کرد.
درست همان دمی که‌آراسته مشتش را گره کرد، غریوی‌رتبه‌ای بلند از دوردست طنین‌انداز شد.
صدای کوبش سم‌ها بود.
همزمان، چکاچک‌والا برخورد زره‌های فولادی‌حروم‌زاده‌ها به گوش رسید.
رنگ از‌گوش رخسار غول‌های‌رنگ مهاجم پرید.
«لعنتی! شوالیه‌هان!»
«فرار کنین!»
«ا-اما داداش!»
نگاهشان به‌گوش سمت غول‌رنگ سرنگون‌شده چرخید.
اما تنها برای لحظه‌ای کوتاه.
غولی که «داداش»افسانه‌های خطاب شده بود،بیرون سر تکان داد.
«ولش کنین!»
«اطاعت!»
آن‌ها با‌آمده سراسیمگی پا‌آراسته به فرار گذاشتند.
ته‌سان در سکوت‌افسانه‌های منتظر ماند تا‌بیرون صدای سم‌ها نزدیک‌تر شود.
دیری نپایید‌والا که منشأ‌اون صدا پدیدار گشت.
غولی بود پوشیده در زرهی‌رخسار که گویی مستقیم از دل‌شوالیه‌هان افسانه‌های قرون وسطایی بیرون آمده بود.
ظاهر آراسته و‌ظاهر زره صیقل‌خورده‌اش گواهی می‌داد‌گواهی که رتبه‌ای والا دارد.
«اون حروم‌زاده‌ها‌مستقیم هم‌نژاد خودشون‌قرون رو ول کردن؟»
غول زره‌پوش با چهره‌ای درهم‌رفته‌حروم‌زاده‌ها به غول افتاده نگریست و‌چهره‌ای سپس نگاهش بر ته‌سان لغزید.
ته‌سان دستی تکان داد.
«سلام؟»
غول جا خورد.
«یه انسان؟ یکی‌دارد مثل تو چطور سر‌خودشون از دنیای ما درآورده؟»
«خوشحالم که می‌شناسی.»
گویا نیازی‌آمده به زحمت‌آراسته توضیح دادن نبود.
غول نگاهش را‌افسانه‌های میان ته‌سان و غول‌آمده سرنگون‌شده گرداند و پرسید:
«تو زمینش زدی؟»
ته‌سان سر تکان داد.
لبان غول‌آمده حیرت‌زده به‌آراسته پوزخندی کج شد.
«چشمگیره.»
«سرورم!»
اندکی بعد، صدای برخورد فلز اوج‌غول‌های گرفت و ده‌ها سرباز از مسیری‌کنین که غول آمده بود، هجوم آوردند.
«حالتون خوبه؟»
«خوبم.»
غولی که «سرور»دارد خطاب شده بود،هم‌نژاد با چانه اشاره‌ای کرد.
«دستگیرش کنین.گوش مراقب باشین‌رنگ لهش نکنین.»
«ها؟»
چشمان سربازان به‌افسانه‌های سمت ته‌سان و‌بیرون غول سرنگون‌شده چرخید.
«اون چیه؟»
«چرا انقدر کوچیکه؟»
آن‌ها زیر لب پچ‌پچ می‌کردند، در‌صیقل‌خورده‌اش حالی که غول سرنگون‌شده را گرفتند،اون با طناب بستند و کشان‌کشان بردند.
غول سوار‌مستقیم بر اسب لب‌وسطایی به سخن گشود.
«ممنون. اون مزاحم‌ها‌دارد حسابی برام دردسر‌هم‌نژاد درست کرده بودن.»
«گروه رو مخی بودن، نه؟»
«دزدایی که مسافرا رو لخت می‌کنن. زور‌گواهی زیادی ندارن، ولی وقتی پای فرار وسط باشه،خودشون مثل ماهی لیزن. خوب شد شرشون کم شد.»
غول خندید‌مستقیم و دستش‌قرون را دراز کرد.
«اسمت؟»
«کانگ ته‌سان.»
«اسم عجیبیه. من اومبرک هستم. پاداش زیادی‌گواهی برای رفع مشکلم نیست، ولی نظرت چیه‌هم‌نژاد به قلمرو من بیای؟ درست‌وحسابی ازت پذیرایی می‌کنم.»
«باشه.»
ته‌سان پذیرفت.
او باید‌گوش پادشاه غول‌های‌رنگ اینجا را می‌یافت.
و برای این کار، نخست به اطلاعات‌گواهی نیاز داشت؛ اینکه اینجا کجاست و برای‌هم‌نژاد رسیدن به خواسته اش چه باید بکند.
غول پیش رویش،افسانه‌های اومبرک، به نظر می‌رسید‌آمده جایگاه رفیعی داشته باشد.
احتمال زیادی وجود داشت‌اون که از اطلاعات مورد‌کردن نظر ته‌سان آگاه باشد.
اومبرک با دیدن‌رسید موافقت ته‌سان، لبخندی‌غول‌های از سر رضایت زد.
«یه مهمون‌آمده کمیاب. باید‌آراسته ضیافت بگیریم.»
اما خیلی‌مستقیم زود، لبخندش‌قرون رنگ تردید گرفت.
«ولی، چطوری باید...؟»
تفاوت جثه‌شان‌گوش بیش از‌رنگ حد بود.
هر گام معمولی یک‌آراسته غول، مسافتی بیش از تمام‌دویدن‌رتبه‌ای یک انسان را طی می‌کرد.
و از آنجا که‌قرون سوار بر اسب بود،ظاهر اختلاف سرعت اجتناب‌ناپذیر می‌نمود.
«نگران اونش نباش.»
ته‌سان پایش را بر زمین‌رخسار کوفت و بر پشت اسب جهید‌فرار و در جای خود مستقر شد.
اومبرک با دیدن فرود بی‌زحمت ته‌سان بر‌گواهی اسبی که دست‌کم ده برابر قد او‌هم‌نژاد ارتفاع داشت، آهی از سر تحسین کشید.
«شگفت‌انگیزه. پس جای نگرانی نیست.»
اومبرک با‌والا پایش پهلوی اسب‌حروم‌زاده‌ها را مهمیز زد.
اسب شیهه‌ای کشید‌رسید و چهارنعل به سوی‌مهاجم قلمرو در دوردست تاخت.
سرعت اسب باورنکردنی بود؛ هرچند از تمام‌دویدن ته‌سان کندتر‌رتبه‌ای بود، اما بسیار فراتر از آن چیزی بود که‌چهره‌ای لی ته‌یئون یا کانگ جون‌هیوک بتوانند با آن برابری کنند.
«نژادی که‌مستقیم حتی می‌تونه با‌وسطایی متعالی‌ها رقابت کنه.»
پس از چند‌دارد ده دقیقه سواری،هم‌نژاد به قلمرو رسیدند.
در برابر دروازه‌های عظیم شهر که‌غول‌های گویی از دل داستان‌های فانتزی قرون‌کنین وسطایی بیرون آمده بود، اومبرک فریاد برآورد.
«دروازه‌ها رو‌آمده باز کنین!آراسته اربابتون برگشته!»
به‌زودی، دروازه‌ها‌مستقیم با صدای‌قرون جیرجیری باز شدند.
سربازان صف‌والا کشیدند و‌اون ادای احترام کردند.
«خوش اومدین!»
«همگی شادی کنین!»
اومبرک پوزخند زد.
«بالاخره اون‌والا غارتگران سیاه‌اون دردسرساز رو گرفتیم!»
سربازان غریو شادی سر دادند.
ارباب مشتش را بالا برد.
«امروز ضیافت‌مستقیم داریم! به‌قرون مردم خبر بدین!»
سربازان پاسخ‌های‌والا کوتاهی دادند‌اون و پراکنده شدند.
ته‌سان به راهنمایی‌رسید اومبرک وارد اتاقی عظیم‌مهاجم شد تا استراحت کند.
تخت‌خواب به‌آمده اندازه یک‌آراسته تپه کوچک بود.
ته‌سان خود را‌افسانه‌های روی آن انداخت، چشمانش‌آمده را بست و آسود.
آن شب،والا اومبرک به‌اون اتاقش آمد.
«ضیافت داره‌گوش شروع میشه.رنگ همراهمون میای؟»
ته‌سان برخاست.
دهکده غول‌ها
در مرکز دهکده‌ای عظیم، شمار‌حروم‌زاده‌ها بی‌پایانی از غول‌ها گرد آمده‌چهره‌ای بودند، گپ می‌زدند و می‌خندیدند.
آتشی مهیب در میانه‌شان‌رنگ زبانه می‌کشید و غذا‌پرید و نوشیدنی دست‌به‌دست می‌شد.
و آنجا، بسته‌ظاهر به ستونی، غارتگر‌صیقل‌خورده‌اش سیاه دیده می‌شد.
«همگی سنگ بزنین!افسانه‌های این دزد از‌بیرون ما دزدی کرده!»
غول‌ها سنگ‌ریزه‌هایی پرتاب کردند؛ سنگ‌هایی‌حروم‌زاده‌ها که برای آن‌ها کوچک بود، اما‌درهم‌رفته برای ته‌سان حکم تخته‌سنگ را داشت.
غولی که‌گوش سنگ‌باران می‌شد،رنگ فریاد کشید.
«نندازین!»
«همه به اینجا نگاه کنین!»
اومبرک نعره زد.
توجه غول‌ها جلب‌رسید شد و او‌غول‌های به ته‌سان اشاره کرد.
«این موجود فسقلی‌ظاهر همونیه که غارتگر‌صیقل‌خورده‌اش سیاه رو زمین‌گیر کرد!»
«اون چیه؟»
«... یه انسان؟»
«چقدر کوچیکه.گوش ممکنه اشتباهی‌رنگ لهش کنم.»
آن‌ها زیر لب زمزمه می‌کردند.
واکنشی طبیعی بود.
دیدن موجودی تا این‌اون حد متفاوت از خودشان،کردن هیچ‌کس را بی‌تفاوت نمی‌گذاشت.
اما سردرگمی‌شان تنها لحظه‌ای پایید.
در کمتر از پنج دقیقه،زره دوباره گرم صحبت شدند و‌والا به ته‌سان غذا تعارف کردند.
«یه موجود‌مستقیم به این کوچیکی‌وسطایی اصلاً چی می‌خوره؟»
«آشپز! یه‌والا چیز مخصوص‌اون براش درست کن!»
همان‌طور که ته‌سان‌رسید پیشکش‌هایشان را می‌پذیرفت،غول‌های حقیقتی را دریافت.
اینجا دنیای‌آمده غول‌ها بود و‌زره او، یک انسان.
بیگانه.
و در هر دنیایی که‌حروم‌زاده‌ها پا می‌گذاشتی، بیگانگان با دیوار‌چهره‌ای بلند طرد و انکار روبه‌رو می‌شدند.
تاریخ خودِ زمین گواه این حقیقت بود؛ انسان‌هایی که‌لعنتی تنها به خاطر تفاوت رنگ پوست، یکدیگر را تبعیض می‌کردند‌چرخید و می‌راندند، چه برسد به موجودی از نژادی کاملاً متفاوت.
از این رو،ظاهر ته‌سان انتظار داشت‌صیقل‌خورده‌اش کسب اطلاعات دشوار باشد.
اما اشتباه می‌کرد.
غول‌ها بدون‌والا ذره‌ای ترس‌اون به استقبالش آمدند.
این نشان‌گوش از جسارتشان بود...رخسار و اعتمادبه‌نفس بی‌حدومرزشان.
حتی اگر او یک‌آراسته بیگانه بود، یقین داشتند‌می‌داد که تهدیدی برایشان محسوب نمی‌شود.
برای آن‌ها،مستقیم او تنها‌قرون یک مهمان بود.
اومبرک که از ضیافت‌اون لذت می‌برد، با خنده‌ای‌کردن از ته دل نزدیک شد.
«خوش می‌گذره؟»
«بد نیست.»
ته‌سان لقمه‌ای‌مستقیم غذا در‌قرون دهان گذاشت.
یک آشپز مست،دارد سهمیه کوچکی مخصوص‌هم‌نژاد او آماده کرده بود.
غذا خام و ابتدایی بود، اما‌غول‌های پس از مدت‌ها دوری از غذای‌کنین پخته، قابل تحمل به نظر می‌رسید.
«خوبه. نمی‌دونستم با‌ظاهر یه آدم‌کوچولو چطور‌صیقل‌خورده‌اش باید رفتار کنم.»
اومبرک یک‌مستقیم لیوان عظیم آبجو‌وسطایی را سر کشید.
«خب، بریم سر‌دارد اصل مطلب. واسه‌هم‌نژاد چی اومدی دنیای ما؟»
چشمانش هنگام صحبت تیز شد.
«من بهت خوش‌آمد گفتم، ولی به‌عنوان یه ارباب،می‌داد باید به خاطر قلمروم بپرسم. نزدیک پونصد ساله‌کردن که پای هیچ انسانی به دنیای ما باز نشده.»
«برای جادو.»
ته‌سان دلیلی برای پنهان‌کاری نمی‌دید.
«خدای جادو بهم گفت. که‌رخسار جادو رو دوباره به دنیاتون معرفی‌فرار کنم و اسمشو اینجا حک کنم.»
«خدای جادو؟»
چهره اومبرک تغییر کرد.
چانه‌اش را خاراند.
«جادو... خیلی وقته این کلمه رو‌غول‌های نشنیدم. از وقتی بچه بودم و تو‌اما متنای باستانی خوندم، دیگه خبری ازش نبود.»
درست همان‌طور که خدای جادو‌زره گفته بود، به نظر می‌رسید‌والا جادو در اینجا قدرتی فراموش‌شده است.
«پس اومدی دوباره زنده‌ش کنی.»
قیافه اومبرک مبهم شد.
«غیرممکنه.»
«چرا؟»
«چون ما‌مستقیم نیازی به‌قرون جادو نداریم.»
لحنش محکم بود.
«مهم‌تر از اون، اگه می‌خوای راجع‌به‌غول‌های این چیزا حرف بزنی، باید با‌کنین پادشاهمون صحبت کنی. ولی من اختیارشو ندارم.»
«چطور می‌تونم پادشاه رو ببینم؟»
«آسون نیست.»
اومبرک لبخند کجی زد.
«حتی منم بدون دلیل موجه‌رخسار نمی‌تونم ببینمش. چه برسه به‌شوالیه‌هان یه خارجی مثل تو. خیلی سخت‌تره.»
منطقی بود.
یک پادشاه بدون‌افسانه‌های دلیل با کسی از‌آمده نژاد دیگر ملاقات نمی‌کرد.
نیاز به‌والا دستاورد یا‌اون چیزی مشابه داشت.
«البته، به‌عنوان یه خارجی، شاید یکی‌غول‌های از اطرافیان پادشاه بیاد سراغت. ولی‌کنین ملاقات با خودِ پادشاه؟ مگه اینکه...»
اومبرک لحظه‌ای در‌ظاهر فکر فرو رفت‌صیقل‌خورده‌اش و ادامه داد:
«ما غولیم. قدرت رو می‌پرستیم و‌بیرون به قوی‌ترها احترام می‌ذاریم. اگه بتونی قدرتتو‌می‌داد ثابت کنی، شاید بشه یه کاریش کرد.»
«اثبات قدرت، هان؟»
مشکل همین‌جا بود.
همان‌طور که‌آمده ته‌سان در فکر‌زره بود، اومبرک پرسید:
«از هزارتو اومدی؟»
«می‌شناسیش؟»
«حتی بین ما هم معروفه. جایی‌غول‌های که نوابغ و استثناهای همه دنیاها جمع‌اما می‌شن. ولی هیچ‌کدوم از ما اونجا نمی‌ریم.»
اومبرک رک و راست گفت:
«چون ما همین‌جوری‌شم قوی هستیم. واسه‌بیرون قوی‌تر شدن نیازی به هزارتو نداریم.گواهی در مورد جادو هم همینه. لازمش نداریم.»
بووووو—!
همزمان با پایان‌رسید حرف‌های اومبرک، صدای‌غول‌های شیپوری در فضا پیچید.
غول‌هایی که‌آمده مشغول خوش‌گذرانی‌آراسته بودند، خشکشان زد.
شعله‌ای سوزان‌مستقیم در چشمانشان‌قرون زبانه کشید.
«بازم پیداشون شد.»
اومبرک در‌گوش حالی که‌رنگ برمی‌خاست، نیشخندی زد.
«می‌خوای تماشا کنی؟»
ته‌سان سر تکان داد.
از حاشیه شهر، انرژی کثیف‌حروم‌زاده‌ها و شومی تپیدن گرفت؛ حسی‌چهره‌ای که ته‌سان بارها تجربه‌اش کرده بود.
«اونا به اینجا هم رسیدن؟»
«اینا همون موجوداتین که‌آراسته دارن به دنیای ما تجاوز‌رتبه‌ای می‌کنن. موجودات حال‌به‌هم‌زن و بی‌ارزش.»
اومبرک دندان‌هایش‌مستقیم را به‌قرون هم سایید.
«همه بلند‌والا شین! دشمن‌اون داره میاد!»
با نعره‌ای‌گوش جنگی، اومبرک‌رنگ یورش برد.
غول‌ها به دنبالش روانه شدند.
پس از حرکت‌افسانه‌های آن‌ها، ته‌سان نیز‌بیرون به راه افتاد.
از روی بام‌ها گذشت، از‌حروم‌زاده‌ها ساختمانی به ساختمان دیگر پرید‌چهره‌ای تا به منشأ انرژی شوم رسید.
شکافی در‌گوش برابر غول‌ها دهان‌رخسار باز کرده بود.
پارگی بنفش‌رنگی‌آمده در آسمان بالای‌زره دشتی وسیع می‌تپید.
با عریض‌تر‌مستقیم شدن شکاف،قرون هیولاها بیرون ریختند.
گرررر—!
موجودات کریه‌گوش و لولنده‌رنگ بیرون ریختند.
همزمان، پنجره‌آمده سیستم مقابل‌آراسته ته‌سان ظاهر شد.
هیولای شماره ۱۸۲۸۵۱ ظاهر شد.
یک عدد‌گوش شش‌رقمی... و عددی‌رخسار نزدیک به آغاز.
چندین هیولای رتبه C خود را نشان دادند.
همان موجوداتی که زمین را‌وسطایی لگدمال کرده بودند، حالا در‌زره دنیای غول‌ها ظاهر شده بودند.
اما جای تعجب نداشت.
خدای شیطانی گفته بود؛رنگ خدایان باستانی دنیاهای بی‌شماری‌پرید را در هم کوبیده بودند.
بیش از ۲۵۰ دنیا.
زمین اولین نبود.
بسیاری سقوط کرده‌دارد بودند و بسیاری‌هم‌نژاد دیگر در نوبت بودند.
دنیای غول‌ها هم استثنا نبود.
«حالا، همگی!»
اومبرک دیوانه‌وار خندید.
«بذارین نبرد شروع بشه!»
غول‌ها غریدند‌گوش و به سمت‌رخسار هیولاها یورش بردند.
هیولاها نیز متقابلاً حمله کردند.
شاید چون اینجا دنیای غول‌ها‌وسطایی بود، هیولاها نیز عظیم‌الجثه بودند؛زره هم‌قد و قواره خود غول‌ها.
البته ته‌سان چنین اندازه‌هایی‌اون را در زمین دیده‌کردن بود، پس شوکه نشد.
آنچه شوکه‌کننده‌گوش بود، قدرت‌رنگ غول‌ها بود.
یک هیولای رتبه C چیزی بود که تنها بازیکنانی که حالت معمولی را پاکسازی کرده بودند، می‌توانستند شکستش دهند.
در مقایسه با حالت‌قرون سخت ضعیف بود، اما‌ظاهر اصلاً حریف دست‌وپابسته‌ای محسوب نمی‌شد.
قبل از ظهور هزارتو،اون همین سطح قدرت می‌توانست‌کردن به‌تنهایی ملت‌ها را نابود کند.
«هاااا!»
اومبرک با‌آمده فریادی جنگی شمشیرش‌زره را فرود آورد.
هیولای رتبه C زیر ضربه تلوتلو خورد.
هیولا تلافی کرد‌دارد و با شاخک‌هم‌نژاد عظیمی ضربه زد.
اومبرک پوزخندی‌گوش زد و‌رنگ مشت کوبید.
شاخک به هوا پرتاب شد.
تا هیولا به خود‌قرون بیاید، اومبرک شمشیرش را‌ظاهر در بدنش فرو کرد.
اما او تنها جنگجو نبود.
غول‌ها، که هنوز لباس‌های معمولی جشن را به تن داشتند، با مشت و گرز هیولاهای رتبه C را از پا درمی‌آوردند.
نه به آسانیِ اومبرک،آراسته اما با کار تیمی‌می‌داد آن‌ها را به زانو درآوردند.
«احتمالاً از پس رتبه B هم برمیان.»
غول‌ها همان‌قدر‌والا که ادعا‌اون می‌کردند، قوی بودند.
ته‌سان از دور نظاره‌گر بود.
پس از اینکه آخرین هیولا‌زره بر زمین افتاد، اومبرک نفس‌والا راحتی کشید و فریاد زد:
«پیروزی مال‌مستقیم ماست! جام‌هاتونو‌قرون ببرین بالا!»
ضیافت از سر گرفته شد.
وقتی تمام‌گوش شد، شب از‌رخسار نیمه گذشته بود.
ته‌سان به اتاقش‌ظاهر برگشت و روی‌صیقل‌خورده‌اش تخت عظیم دراز کشید.
در حالی که به‌قرون سقف خیره شده بود،ظاهر زیر لب زمزمه کرد:
«نژادی که می‌تونه‌دارد جلوی متعالی‌ها وایسه...هم‌نژاد هرچند به قیافه‌شون نمی‌خوره.»
(ارتقای سطحِ حاملِ مهارت.)