چپتر 202: طبقه ۵۰، دیوانه‌ای که مجنون شد (۲)
0«منو ببلع، فانی!»
احساسات به شکلی خشونت‌بار‌حفظ طغیان کردند و در‌کالبدی سراسر اتاق پخش شدند.
و همان‌طور که گسترش‌همین می‌یافتند، شروع به رخنه‌گذشته‌اش در وجود ته‌سان کردند.
«هاهاهاها!»
والنسیا از پیروزی‌اش مطمئن بود.
او احساسات‌می‌توانست بی‌شماری را‌حفظ بلعیده بود.
تنها تماس با تکه‌هایی از آن‌ناامیدی‌ای احساسات رها شده کافی بود تا‌مشتش هر کسی را به جنون بکشاند.
و حالا، او تمام‌می‌شکست آن احساسات را مستقیم به‌ناامیدی‌ای سوی ته‌سان سرازیر کرده بود.
«تمومه!»
هیچ راه‌می‌توانست نجاتی از این‌کند مهلکه وجود نداشت.
حتی اگر کسی به نحوی می‌توانست عقلش‌زندگی را حفظ کند، موج سهمگین احساسات او‌برد را به کالبدی تهی از عقل تبدیل می‌کرد.
البته، ته‌سان تا به‌می‌شکست حال بدون هیچ مشکلی احساسات‌ناامیدی‌ای خالص را جمع‌آوری کرده بود.
اما حتی با آن سطح‌حفظ از استحکام ذهنی، او قادر‌تهی به تحمل قدرت والنسیا نخواهد بود.
والنسیا نیشخندی زد.
حالا تنها کاری که باید می‌کرد‌ناامیدی‌ای این بود که از بدن ته‌سان به‌بالا عنوان ظرفی برای جمع‌آوری احساسات استفاده کند.
آن‌گاه، همه‌باقی چیز واقعاً‌می‌شکست تمام می‌شد.
درست همان‌طور که انتظار‌عقلش داشت، سیلابی از احساسات‌سهمگین در ذهن ته‌سان خروشید.
خشم.
سرمستی.
نفرت.
ناامیدی.
هر احساسی‌می‌توانست مانند پتکی بر‌کند سرش کوبیده می‌شد.
و ته‌سان‌محو به سادگی همه‌مقایسه آن‌ها را پذیرفت.
جریانی زیرین و خشونت‌بار.
موجی که هر آنچه از‌حفظ وجودِ بلعیده‌شده باقی مانده بود را‌عقل در هم می‌شکست و محو می‌کرد.
اما ماجرا‌می‌توانست همین بود‌حفظ و بس.
در مقایسه با ناامیدی‌ای که‌مقایسه او در زندگی گذشته‌اش حس کرده‌بودند بود، این احساسات بی‌نهایت ضعیف‌تر بودند.
ته‌سان مشتش‌باقی را بالا برد‌محو و فرود آورد.
والنسیا که در حال‌عقلش نزدیک شدن بود، با نیروی‌کالبدی مشت به عقب پرتاب شد.
«چـ... چطور؟!»
«چون ضعیفی.»
ته‌سان به سادگی‌مانده پاسخ داد و به‌همین سمت او یورش برد.
والنسیا دیوانه‌وار احساسات را‌عقلش جمع کرد و آن‌ها را‌کالبدی به سوی ته‌سان پرتاب نمود.
بار دیگر،می‌توانست احساسات بی‌شماری به‌کند جلو هجوم آوردند.
اما ته‌سان با کج‌همین کردنِ جزئیِ سرش، آن‌ها‌گذشته‌اش را از خود دور کرد.
والنسیا در انکار فریاد کشید.
«چرا؟!»
«تعداد چه‌می‌توانست اهمیتی داره؟ این‌کند احساسات کاملاً بی‌ارزشن.»
از جهتی،محو این امری‌همین طبیعی بود.
احساساتی که والنسیا بلعیده بود، همگی‌ماجرا متعلق به کسانی بود که تسلیم شده‌ضعیف‌تر و در میانه راه متوقف شده بودند.
مهم نبود چه تعداد‌عقلش از این احساسات جمع شوند،کالبدی آن‌ها هرگز به جایی نمی‌رسیدند.
فقط یک‌می‌توانست عدد بزرگ، و‌کند نه چیزی بیشتر.
«غررر—!»
والنسیا دندان‌هایش‌باقی را به‌می‌شکست هم سایید.
او به ریختن‌می‌توانست احساسات ادامه داد،کند اما هیچ‌کدام اثری نداشتند.
مردمک‌هایش به شدت‌عقلش لرزیدند و سپس‌موج به آرامی کوچک شدند.
او از دویدن ایستاد.
شمشیر ته‌سان سینه‌اش را شکافت.
خون از لبان والنسیا جاری‌حفظ شد، در حالی که به‌تهی چشمان ته‌سان خیره شده بود.
او سر ته‌سان‌عقلش را چنگ زد‌موج و فریاد کشید:
«ذهن! نشونم بده چی داری!»
تلاش برای قضاوت یکپارچگی ذهنی.
قضاوت در حال انجام است...
با پنجره‌باقی قضاوت، جهان‌می‌شکست تغییر کرد.
در برابر چشمان‌می‌توانست ته‌سان، تنها دنیایی از‌موج خاکستر خاکستری گسترده شد.
او به‌می‌توانست طور غریزی دریافت—این‌کند دنیای ذهن بود.
‘پس قضیه اینه.’
آن‌ها یکدیگر‌باقی را به دنیای‌محو ذهن فراخوانده بودند.
و حالا، قرار بود‌عقلش با روح و جانشان‌سهمگین با هم درگیر شوند.
اگر چنین بود،عقلش اینجا باید درون‌موج ذهن والنسیا باشد.
ته‌سان در‌محو دنیای ذهنی‌همین قدم برداشت.
قطعاتی که به نظر‌می‌شکست می‌رسید خاطرات والنسیا باشند،مقایسه در اطراف شناور بودند.
از طریق آن‌ها،می‌توانست او می‌توانست زندگی‌کند والنسیا را ببیند.
او مردی معمولی از یک دنیای قرون‌سهمگین وسطایی بود، پسر یک مأمور مالیات که‌حال زندگی‌اش را با رسیدگی به مالیات‌ها می‌گذراند.
ته‌سان متعجب شد.
این یک زندگی کاملاً‌می‌شکست پیش‌پاافتاده بود و خود والنسیا‌ناامیدی‌ای هم راضی به نظر می‌رسید.
چرا دیوانه شده بود؟ چه‌حفظ چیزی او را واداشته بود تا‌عقل به دنبال ذهن یک متعالی باشد؟
در آن لحظه، یک‌حفظ قطعه خاطره خاص توجه‌کالبدی ته‌سان را جلب کرد.
این قطعه سیاه مطلق بود.
وقتی ته‌سان به آن‌می‌شکست نزدیک شد، خاطره درونش‌مقایسه شروع به باز شدن کرد.
ته‌سان اخم کرد.
تنها نابودی بود.
شهرها می‌سوختند.
مردم می‌مردند در‌مانده حالی که شوالیه‌ها‌ماجرا بر اسب می‌تاختند.
اژدهایان در آسمان پرواز می‌کردند.
قدرت متعالی‌می‌توانست شروع به باریدن‌کند بر زمین کرد.
به نظر می‌رسید‌ماجرا آن‌ها تلاش می‌کردند‌ناامیدی‌ای جلوی چیزی را بگیرند.
بوم!
و سپس، همه چیز‌عقلش زیر نیروی موجی سهمگین‌سهمگین از قدرت فرو ریخت.
شوالیه‌ها لگدمال شدند.
اژدهایان در حالی‌ماجرا که خونریزی می‌کردند‌ناامیدی‌ای به زمین سقوط کردند.
دنیا در حال پایان بود.
‘یک جاودانه؟’
ته‌سان چشمانش را باریک کرد.
قدرتی که دنیا را در‌مقایسه هم می‌کوبید، هاله‌ی انکارناپذیر یک‌ضعیف‌تر جاودانه را با خود داشت.
والنسیا بی‌هدف‌باقی در میان‌می‌شکست آشوب می‌دوید.
در حالی که در وحشت‌حفظ و ناامیدی غرق شده بود، چیزی‌عقل هنگام فرار به او نزدیک شد.
والنسیا چشمانش را‌عقلش بست، اشک از‌موج صورتش جاری بود.
کراک.
و سپس،باقی همه چیز‌می‌شکست تمام شد.
قطعه خاطره‌نحوی به تکه‌های‌عقلش بی‌شمار خرد شد.
«این...»
ته‌سان چشمانش را ریز کرد.
در حالی که ته‌سان درون‌محو ذهن والنسیا بود، والنسیا نیز‌زندگی همان کار را کرده بود.
او به‌نحوی درون ذهن ته‌سان‌حفظ نفوذ کرده بود.
«اگه فقط‌می‌توانست بتونم اینجا‌حفظ رو ببلعم—!»
بدن در‌محو نهایت توسط‌همین ذهن حرکت می‌کند.
اگر او می‌توانست ذهن‌می‌شکست ته‌سان را ببلعد، بدن‌مقایسه ته‌سان مال او می‌شد.
با چشمانی لبریز از‌عقلش جنون، او آگاهی‌اش را‌سهمگین در تمام جهات گسترش داد.
درست زمانی که می‌خواست‌حفظ همه چیز را مصرف‌کالبدی کند و مال خود سازد—
«ها...؟ چـ... چی؟»
او خیلی زود متوجه شد.
قدرت ذهنی‌نحوی او اصلاً به‌حفظ جای دوری نمی‌رسید.
«تاریکی؟»
تنها آن‌محو زمان بود‌همین که والنسیا فهمید.
او در تاریکی ایستاده بود.
پرتگاهی بی‌پایان که حتی یک وجب جلوتر‌موج هم در آن دیده نمی‌شد، تاریکی‌ای چنان‌البته عمیق که حتی وجود خودش را هم می‌بلعید.
او وحشت‌زده‌می‌توانست سعی کرد‌حفظ به جلو برود.
اما تاریکی محو نشد.
او قدرتش را پراکنده کرد،محو اما تمام آن توسط تاریکی‌زندگی بلعیده شد و ناپدید گشت.
‘این...’
والنسیا وحشت کرده بود.
او پی برده بود.
این ذهن ته‌سان بود.
اما او هیچ چیز نمی‌دید.
تنها یک دلیل وجود داشت.
ذهن خودش‌محو بی‌نهایت حقیرتر از‌مقایسه ذهن ته‌سان بود.
با وجود بلعیدن صدها هزار‌محو ذهن، او حتی نمی‌توانست ذره‌ای‌زندگی از ذهن ته‌سان را لمس کند.
قضاوت موفقیت‌آمیز بود!
کراک!
جهان در هم شکست.
بازگشته به‌نحوی هزارتو، ته‌سان‌عقلش اخم کرد.
‘یک جاودانه؟’
موجودی که دنیای والنسیا‌همین را در هم کوبیده و‌بی‌نهایت او را مطیع کرده بود.
آن بدون‌باقی شک حضور‌می‌شکست یک جاودانه بود.
«چرا همچین چیزی وجود داره؟»
این فقط یک ردپا نبود.
این یعنی یک‌ماجرا جاودانه شخصاً دنیای والنسیا‌زندگی را نابود کرده بود.
و حضوری که‌مانده در پایان به‌ماجرا والنسیا نزدیک شده بود...
باید همان جاودانه بوده باشد.
اما اگر‌می‌توانست چنین بود، یک‌کند سوال باقی می‌ماند.
چرا والنسیا اینجا بود؟
او می‌خواست بپرسد،مانده اما والنسیا در وضعیتی‌همین نبود که پاسخ دهد.
«ها... هاها... هاهاها...»
با شمشیری که در‌حفظ سینه‌اش فرو رفته بود،کالبدی هیچ مقاومتی نشان نداد.
«پس تو... اون‌طوری هستی.»
او با‌باقی صدایی گرفته به‌محو ته‌سان نگاه کرد.
«درسته. تو باید هسته خالصی داشته‌کند باشی. از همون اول، تو سطحی داشتی‌می‌کرد که تحت تأثیر چنین چیزایی قرار نمی‌گرفت...»
«من انتقام می‌خواستم. انتقام از اون جاودانه‌سهمگین که بالاتر از همه ایستاده بود و منو‌بدون به این روز انداخت... اما بیهوده‌ست. خیلی بیهوده...»
سال‌ها، شاید‌محو دهه‌ها، شاید‌همین حتی قرن‌ها.
دیوانه‌ای که رویای تبدیل شدن به‌ماجرا یک متعالی را در سر داشت و‌ضعیف‌تر در هزارتو ساکن شده بود، این‌گونه مرد.
سطح شما افزایش یافت.
سطح شما افزایش یافت.
شما مهارت ویژه غیرفعال [تداخل احساسی] را به دست آوردید.
رتبه روح شما بالا رفت.
شما مهارت ویژه غیرفعال [طغیان احساسی] را به دست آوردید.
مهارت ویژه غیرفعال [طغیان احساسی] با مهارت ویژه غیرفعال [سه گواه] ادغام شد.
همجوشی مهارت‌ها رخ داده بود.
[مهارت غیرفعال ویژه: سه گواه]
[شما خود را به خودتان، به خدایان و به جهان ثابت کرده‌اید.
آنچه ساخته‌اید و احساساتتان به صورت پدیده متجلی می‌شوند، در اطراف شما می‌مانند و تأثیر فیزیکی اعمال می‌کنند.]
علاوه بر آنچه از طریق سه‌زندگی گواه انباشته شده بود، حالا احساسات‌بالا نیز به شکل پدیده نمود پیدا می‌کردند.
«پس یه کم قوی‌تر شده.»
فقط بحث رتبه نبود؛تهی حالا احساسات هم در‌البته آن گنجانده شده بود.
قدرت احساساتی که والنسیا نشان داده‌موج بود، تنها از رتبه یک قدیس‌می‌کرد پایین‌تر بود، نه اینکه ضعیف باشد.
مهارت «سه‌تهی گواه» بی‌تردید‌تبدیل قوی‌تر شده بود.
[مهارت غیرفعال ویژه: تداخل احساسی]
[تسلط: ۱٪]
[می‌توانید در احساسات دیگران تداخل ایجاد کنید.
یا می‌توانید حملات خود را با احساسات آمیخته کنید تا تلاشی برای قضاوت ذهنی روی حریفان انجام دهید.
هرچه ثبات ذهنی هدف قوی‌تر باشد، اثر آن کمتر است.]
«بذار ببینم.»
ته‌سان [تیر‌زیرین یخی] را‌آنچه فعال کرد.
وقتی از تداخل احساسی استفاده کرد،کند سیل احساساتی که والنسیا نشان داده بود،می‌کرد آرام‌آرام به درون تیر یخی نفوذ کرد.
«بد نیست.»
در اصل، مثل‌ماجرا اعمال یک اثر وضعیت‌زندگی روی هر حمله بود.
روی دشمنان واقعاً قدرتمند کارساز‌ناامیدی‌ای نبود، اما در برابر انبوه‌بودند دشمنان ضعیف‌تر کاملاً کاربردی بود.
اما این تمام ماجرا نبود.
[شما به مکانی رسیدید که طراح هزارتو آرزو داشت.
پاداشی اعطا خواهد شد.]
گرومب.
کاشی‌های کف جابه‌جا شدند.
آن‌ها مثل تکه‌های‌می‌توانست پازل کنار هم قرار‌موج گرفتند و شکلی ساختند.
[باز هم تویی.]
«سلام، بالبا بامبا.»
مدیر هزارتو،باقی بالبا بامبا،می‌شکست ظاهر شد.
در حالی که‌موجی به ته‌سان نگاه می‌کرد،باقی زیر لب غرولند کرد.
[کم پیش میاد ماجراجویی که‌عقل هنوز به لایه‌های عمیق نرسیده،بدون این‌قدر زیاد من رو ببینه.]
«مگه چیز خوبی نیست؟»
[بستگی داره‌ماجرا چطور بهش‌مقایسه نگاه کنی.
اول باید‌باقی کارم رو‌می‌شکست انجام بدم.]
بدن بالبا بامبا تق‌تق کرد.
جسد والنسیا شروع‌کالبدی به پایین رفتن‌تبدیل در اعماق هزارتو کرد.
گرومب.
در جای آن،همین یک شیء کروی‌زندگی کوچک ظاهر شد.
به نظر می‌رسید این به عنوان یک NPC موقت جایگزین نقش والنسیا خواهد شد.
[طبقه ۲۱ که مدت‌ها بخشی‌حفظ از هزارتو بود و راهنمای‌تهی طبقه ۴۱... هر دو ناپدید شدند.
و به‌سهمگین دست یک‌تهی ماجراجوی واحد.]
«باید عذرخواهی کنم؟»
[نیازی نیست.
ناپدید شدن اون‌ها‌مانده یعنی آرزوهاشون به‌ماجرا شکلی برآورده شده.]
بدن بالبا‌نحوی بامبا با صدای‌حفظ تق‌وتوق حرکت کرد.
[ما با اون‌ها قرارداد بستیم.
به همین‌تهی خاطر در‌تبدیل هزارتو موندند.
پایان قرارداد و‌ماجرا تموم شدن نقششون،ناامیدی‌ای فی‌نفسه چیز خوبیه.
جنگجوی پشت‌ماجرا سرت هم‌مقایسه موافقه، مگه نه؟]
«[...خب.]»
جنگجو حرفش را ناتمام گذاشت.
[کار من اینجا تمومه.
حالا وقتشه پاداشت رو بدم.]
بدن بالبا بامبا به‌می‌شکست صدا درآمد و قدرتی‌مقایسه شروع به نزول کرد.
[شما به دومین قلمرویی رسیدید که جادوگر هزارتو آرزو داشت.]
«سطح ۱۰۰؟»
[از نظر عددی، بله.
برای رسیدن به‌موجی این نقطه، جادوگر‌بلعیده‌شده پاداشی برات آماده کرده.]
در سطح ۵۵ هم‌تهی بالبا بامبا ظاهر شده‌البته و گزینه‌هایی داده بود.
'چی بودن باز؟'
تجهیزات، تسلط مهارت، افزایش‌مقایسه آمار، دانش هزارتو، حقایق‌بی‌نهایت پنهان و اطلاعات مطلوب.
این چیزی‌باقی بود که‌می‌شکست به یاد می‌آورد.
در حالی که ته‌سان داشت‌وجودِ فکر می‌کرد این بار چه چیزی‌ماجرا انتخاب کند، بالبا بامبا صحبت کرد.
[به نظر میاد داری‌تهی سبک‌سنگین می‌کنی، اما این‌البته بار فقط دو گزینه هست.]
«کمتر از دفعه قبل.»
[از من نپرس.
جادوگر این‌طور تصمیم گرفته.]
صدای بالبا بامبا کلافه بود.
[این بار می‌تونی‌عقلش بین تجهیزات ارزشمند یا‌سهمگین یک مهارت انتخاب کنی.
انتخابت رو بکن.]
نیازی به تردید نبود.
«مهارت رو بده.»
تجهیزات بالاخره جایگزین می‌شدند.
مهارت‌ها نه.
بالبا بامبا بدنش را‌تبدیل تکان داد، انگار انتظار‌بدون این انتخاب را داشت.
[بگیرش.
هدیه جادوگر به تو.]
[شما مهارت فعال‌سازی ویژه: [اراده ماجراجو] را به دست آوردید.]
[مهارت فعال‌سازی ویژه: اراده ماجراجو]
[هزینه مانا: ۵]
[اراده‌ای که تنها کسانی که در هزارتو فرود می‌آیند می‌توانند داشته باشند.
اراده و روح تزلزل‌ناپذیر به شما اجازه می‌دهد تمام قضاوت‌های تحمیل‌شده بر خود را برای مدتی معین نادیده بگیرید.]
«مهارت مصونیت وضعیت؟»
چشمان ته‌سان‌ماجرا از علاقه‌مقایسه برق زد.
نادیده گرفتن تمام قضاوت‌ها یعنی‌محو مصونیت در برابر یخ‌زدگی، سوختگی، اثرات‌گذشته‌اش احساسی، مرگ آنی، گیجی و غیره.
اگرچه او پیش از این هرگز تحت‌باقی تأثیر قضاوت‌های ذهنی قرار نگرفته بود، اما تفاوت‌زندگی بین مصونیت کامل و مقاومت موفقیت‌آمیز واضح بود.
[تو اون‌قدر پایین‌کالبدی اومدی که جادوگر‌تبدیل رو راضی کنی.
پس لایق پاداش درخوری هستی.
راضی شدی؟]
ته‌سان سر تکان داد.
بدن بالبا‌باقی بامبا شروع‌می‌شکست به فروپاشی کرد.
[پس من‌نحوی باید برگردم‌عقلش سر وظایفم.
چه دردسری،سهمگین همش به‌تهی خاطر ارباب پرمشغله‌م.]
بالبا بامبا غرولندکنان‌عقل خواست برود، اما‌البته ته‌سان متوقفش کرد.
«صبر کن. یه سوال دیگه.»
[این اجازه رو نداری.]
«چیز بزرگی‌سهمگین نیست. فقط‌تهی یه تایید ساده‌ست.»
بدن بالبا‌تهی بامبا در میانه‌می‌کرد فروپاشی متوقف شد.
پرسید:
[بگو.
چیه؟]
«پاداش پاکسازی طبقه... مهم نیست‌عقل کدوم طبقه باشه، تا وقتی‌بدون پاکسازیش کنی، تضمینی دریافتش می‌کنی، درسته؟»
[پس سوالت اینه.]
بالبا بامبا‌ماجرا کلافه به‌مقایسه نظر می‌رسید.
[معلومه.
اصلاً هدف پاداش طبقه همینه.]
«گرفتم.»
ته‌سان سر تکان داد.
بدن بالبا‌ماجرا بامبا کاملاً‌مقایسه پودر شد.
[پس تا دیدار بعد.]
با تایید شدن‌کالبدی حدسش، ته‌سان از‌تبدیل طبقه پایین رفت.
[این مسیری است که به لایه‌های عمیق‌تر هزارتو منتهی می‌شود.]
[اینجا جایی است که موجودات پوشیده در راز ساکن هستند.]
[سقوط‌کردگان و سقوط‌نکردگان در هماهنگی همزیستی می‌کنند.]
[آغاز مأموریت طبقه ۵۱.]
[باس طبقه ۵۱ را شکست دهید و پیش بروید.]
[پاداش: پابند محافظ دل‌شکستگان.]
[پاداش مخفی: ؟؟؟]
آهنگر طبقه‌ماجرا ۵۱ به‌مقایسه استقبالش آمد.
«بالاخره تا اینجا اومدی.»
با احساس‌سهمگین به ته‌سان‌تهی نگاه کرد.
«سرعتت با بقیه قابل مقایسه نیست. از اینجا به بعد،خالص هزارتو دوباره تغییر می‌کنه. خیلی چیزها ظاهر می‌شن. اینکه چه‌نیشخندی نوع رابطه‌ای باهاشون شکل بدی کاملاً به خودت بستگی داره.»
او نصیحت کوتاهی کرد.
ته‌سان آن را‌مانده در ذهن سپرد و‌همین از گذرگاه عبور کرد.
'خب پس.'
خدای شیطانی گفته‌عقلش بود راهنمایان رده پنجم‌سهمگین در طبقه ۵۱ منتظرند.
و لی ته‌یئون اشاره‌تبدیل کرده بود که طبقه‌بدون ۵۱ خیلی منحصر‌به‌فرد است.
قژژژ.
ته‌سان در را باز کرد.
آنچه به‌نحوی استقبالش آمد،عقلش شهری عظیم بود.
ساختمان‌های متعدد به‌کالبدی سبک قرون وسطی در‌می‌کرد خیابان‌ها ردیف شده بودند.
آدم‌های بی‌حس و‌عقلش حال یکی‌یکی در‌موج جاده‌ها راه می‌رفتند.
هیچ هیولایی دیده نمی‌شد.
کمتر شبیه طبقه سیاه‌چاله‌همین بود و بیشتر شبیه‌گذشته‌اش یک دهکده به نظر می‌رسید.
«واقعیه.»
[خیلی وقته منم اینجا نبودم.]
ماجراجویان بی‌شماری‌می‌توانست به هزارتو‌حفظ آمده بودند.
برخی به لایه‌های عمیق‌تبدیل رفتند، در حالی که دیگران‌مشکلی در طول مسیر جان دادند.
اما چنین‌محو افرادی بسیار‌همین نادر بودند.
اکثر کسانی که‌همین وارد هزارتو می‌شدند،زندگی نیمه‌کاره تسلیم می‌شدند.
ناامیدی از اینکه‌مانده استعدادشان برای زنده‌ماجرا ماندن کافی نیست.
شک به‌زیرین اینکه هرگز‌آنچه به اعماق نرسند.
و غیره.
کسانی که تسلیم چنین احساساتی‌عقل شدند، فتح را رها کردند‌بدون و در میانه هزارتو ساکن شدند.
اینجا طبقه ۵۱ بود.
شهر دل‌شکستگان.