چپتر 386: ششمین بازگشت، زمین (۵)
0«همون اول کار‌چندانی سه رقمی؟ می‌ترسم‌نیم ببینم بعدش چی میاد.»
لی ته‌یئون در حالی‌روی که بدنش را حرکت‌همان می‌داد، زیر لب غرولند کرد.
روح به یاری‌اش شتافت‌مهاجم و جادوی سیاه بر‌اطراف سر هیولا باریدن گرفت.
کوگوگوگوگونگ!
بازوهای لزج و‌میارن پیچ‌درپیچ هیولا به‌چهار هر سو شلاق کشیدند.
حملات چنان متراکم و‌درآورند فشرده بود که گریز‌نگاهی کامل از آن‌ها ناممکن می‌نمود.
لی ته‌یئون‌دووم شمشیرش را‌تعداد در هوا چرخاند.
[شما «خونریزی» را فعال کردید.]
کوگوگونگ!
مسیر حرکت‌دووم نوچه‌های هیولا‌تعداد منحرف شد.
تمامی قدرت هیولا بر روی لی ته‌یئون‌درست متمرکز گشت، و درست در همان لحظه،آمد کانگ جون‌هیوک از فراز سر هیولا فرود آمد.
خراچ!
شمشیر کانگ جون‌هیوک بدن‌لحظه هیولا را شکافت و از‌آمد آن سوی دیگر بیرون زد.
پیکر هیولا که‌میارن غافلگیر شده بود،چهار به لرزه افتاد.
حمله‌اش به سمت لی ته‌یئون‌مهاجم متوقف شد و ته‌یئون این‌انداخت فرصت را از دست نداد.
او با سرعتی برق‌آسا یورش برد‌چهار و همراه با کانگ جون‌هیوک، شمشیرش‌برای را در تن هیولا فرو کرد.
[شما هیولای ۵۷۷ را شکست دادید.]
«حالت خوبه؟»
«مشکلی نیست.»
لی ته‌یئون نفس‌نفس‌زنان پاسخ داد.
اگر با کانگ جون‌هیوک همکاری‌زیادی می‌کرد، می‌توانستند هیولاهای سه رقمی را‌سخت بدون دردسر چندانی از پا درآورند.
لی ته‌یئون در حالی که‌جون‌هیوک هیولای مهاجم را به دو‌شمشیر نیم می‌شکافت، نگاهی به اطراف انداخت.
«خوب دارن دووم میارن.»
تعداد زیادی هیولای چهار‌تعداد رقمی و چند هیولای‌میدان سه رقمی در میدان بودند.
بازیکنان حالت سخت برای مقابله با‌گشت آن‌ها به زحمت افتاده بودند، اما‌فراز هرطور شده آن‌ها را زمین می‌زدند.
آن‌ها در زمین با هیولاهایی‌نیم روبرو شده بودند که قدرتی‌خوب بسیار فراتر از حد توانشان داشتند.
از میان مرگ‌های بی‌شمار و تجربیات تلخ،چند آن‌ها بهینه‌ترین روش‌های مبارزه و آرایش‌های جنگی‌زحمت را برای نبرد با هیولاها ابداع کرده بودند.
اکنون دیگر‌همان به سادگی‌کانگ عقب‌نشینی نمی‌کردند.
لی ته‌یئون‌دووم به جلو‌تعداد خیز برداشت.
سرعت بدنش‌دردسر در یک آن‌مهاجم دو برابر شد.
[شما «شتاب» را فعال کردید.]
خراچ!
«اوه، هفت‌تا.»
شمشیرش بدن هیولا را شکافت.
کیم هوی‌یئون که دندان‌هایش را‌نیم به هم می‌فشرد و مقاومت‌خوب می‌کرد، چشمانش از تعجب گرد شد.
لی ته‌یئون‌دووم قبضه شمشیر‌تعداد را محکم‌تر فشرد.
[شما «دریدن» را فعال کردید.]
شررراق!
شمشیر در تمام جهات‌تعداد به حرکت در آمد‌میدان و هیولا را تکه‌تکه کرد.
«ممنون ته‌یئون.»
«وضعیت بد نیست.»
«ما که...»
کیم هوی‌یئون‌دووم نگاهی به‌تعداد کنار انداخت.
از سمت محل تجمع بازیکنان‌جون‌هیوک هندی، صدای آژیر خطر بلندی‌شمشیر تا اینجا به گوش می‌رسید.
«صداش اصلا خوب نیست.»
«ته‌سان کجاست؟»
«رفته روسیه. گفت‌درآورند اینجا قابل کنترله‌می‌شکافت و سپردش به شما.»
کیم هوی‌یئون‌همان غرولندی کرد اما‌جون‌هیوک چهره‌اش گرفته نبود.
به عبارت دیگر،همان ته‌سان به او‌جون‌هیوک اعتماد کرده بود.
«روسیه، هان.»
لی ته‌یئون‌تمامی چشمانش را‌روی باریک کرد.
روسیه فاصله زیادی داشت و در‌می‌شکافت حال نبرد بود، اما این فاصله‌دووم برای او دیگر مسئله مهمی محسوب نمی‌شد.
بازیکنان روسی بی‌رحمانه‌میارن توسط هیولاها در‌چهار هم کوبیده می‌شدند.
و درست در‌لحظه آنجا، پیکر ته‌سان‌فراز در میانشان فرود آمد.
«اینم الان تموم میشه.»
وضعیت در روسیه وخیم بود.
ویکتور که سعی‌میارن داشت جلوی هیولاهای مهاجم‌چند را بگیرد، وحشت‌زده بود.
«این دیوونگیه!»
هیولاها بسیار‌دردسر قوی‌تر از‌درآورند قبل بودند.
هیولاهای کمیاب سه رقمی چنان قدرتمند بودند‌چند که حتی بازیکنان حالت سخت به دشواری‌زحمت می‌توانستند در برابر یک ضربه آن‌ها دوام بیاورند.
«پس اون هشدار واقعیت داشت!»
در زمان تبادل اطلاعات، کیم هوی‌یئون هشدار‌فرود داده بود که هیولاهایی که این بار‌دیگر ظاهر می‌شوند، کاملاً با قبل متفاوت خواهند بود.
بدون آمادگی،درست بسیاری جانشان را‌کانگ از دست می‌دادند.
ویکتور حرفش‌دووم را نصفه‌ونیمه‌تعداد باور کرده بود.
اگرچه قدرت ته‌سان را تایید کرده بود، اما‌نگاهی هیولاهایی که ته‌سان تا آن لحظه با آن‌ها‌زیادی روبرو شده بود، آنقدرها هم قوی به نظر نمی‌رسیدند.
با این حال،میارن محض احتیاط تدارکات‌چهار کافی دیده بود.
اما قدرت‌تمامی هیولاها فراتر‌روی از انتظاراتش بود.
کوووونگ!
با غرشی سهمگین،همان افراد به هر‌جون‌هیوک سو پرتاب شدند.
هر بار که هیولای‌تعداد غول‌پیکر گرزش را می‌چرخاند،میدان جان انسان‌ها گرفته می‌شد.
بازیکنان روسی و مغولی‌درآورند دستپاچه شده بودند و‌نگاهی نمی‌توانستند واکنش درستی نشان دهند.
آن‌ها درمانده‌دووم و بی‌پناه به‌زیادی عقب رانده می‌شدند.
[اوووووه!]
تالاپی! کو تالاپی!
غول نعره‌ای کشید‌میارن و به سمت‌چهار ویکتور یورش برد.
مردم متوجه قصد او شدند و‌نیم سعی کردند با بدن‌هایشان سد راهش‌دارن شوند، اما کاری از پیش نبردند.
گرز فرود آمد و ویکتور‌زیادی دندان‌هایش را به هم سایید‌بازیکنان و سعی کرد مقاومت کند.
خراچ!
پیکر غول در هم‌کانگ شکست و با شدت‌آمد به زمین کوبیده شد.
هیولایی که‌درست هیچ‌کس حریفش نبود،کانگ ناگهان جان داد.
و کسی که این‌تعداد کار را کرد، اکنون بر‌بودند روی جنازه هیولا ایستاده بود.
«... کانگ ته‌سان.»
«تقریباً دستت‌چندانی اومد، نه؟ تو‌نیم چه وضعیتی هستیم.»
«تا مغز استخونم.»
ویکتور با‌دووم چهره‌ای گرفته‌تعداد سر تکان داد.
«همین کافیه.»
انسان‌ها تا چیزی را‌مهاجم با پوست و گوشت‌اطراف خود تجربه نکنند، درکش نمی‌کنند.
چهره ویکتور نشان می‌داد‌تعداد که اکنون کاملاً متوجه‌میدان وخامت اوضاع شده است.
پس زمان‌همان آن بود که‌جون‌هیوک کار تمام شود.
ته‌سان انرژی‌درست تاریکش را‌لحظه متمرکز کرد.
قدرت از طریق‌میارن معبر باز شده،چهار در جهان تجلی یافت.
[شما «طوفان سیاه جِپار» را فعال کردید.]
«ایییییک!»
«ن... نجاتمون بدین... ها؟»
کسانی که‌دووم نومیدانه با هیولاها‌زیادی می‌جنگیدند، خشکشان زد.
بادی سیاه و‌قدرت کوچک در میان‌گشت هیولاها شکل گرفت.
آنقدر کوچک بود که می‌شد نادیده‌اش‌می‌شکافت گرفت، اما به طرزی عجیب، تمام هیولاها‌میارن به سمت آن باد سیاه کشیده می‌شدند.
باد شروع به رشد کرد.
چرخید و چرخید‌لحظه و به زودی به‌فرود شکل طوفانی عظیم درآمد.
کاگ‌گ‌گ‌گ!
طوفانی که زمین‌میارن و زمان را‌چهار می‌بلعید، فرود آمد.
هیولاها یکی پس‌قدرت از دیگری به‌گشت درون گردباد مکیده می‌شدند.
مردم جیغ می‌کشیدند و روی زمین کز‌نگاهی می‌کردند، اما طوفان سیاه کاری به آن‌ها‌تعداد نداشت؛ تنها هیولاها را به کام خود می‌کشید.
«این دیگه چیه...»
ویکتور با نگاهی‌میارن مات و مبهوت به‌چند طوفان خیره شده بود.
طوفان آرام‌آرام فروکش‌چندانی کرد و دیگر‌نیم اثری از هیولاها نبود.
ده‌ها هزار هیولا‌میارن در یک چشم‌برهم‌زدن‌چهار محو و نابود شدند.
در برابر چنین‌قدرت قدرت خردکننده‌ای، هیچ‌کس‌گشت توان سخن گفتن نداشت.
«... نکنه‌دووم جلوی ما خودشو‌زیادی نگه داشته بود؟»
ویکتور خنده‌ای تلخ سر داد.
ته‌سان حتی زمانی که سه هزار‌چهار بازیکن حالت سخت را شکست داد،برای تمام قدرتش را نشان نداده بود.
ویکتور خیلی‌دردسر دیر متوجه‌درآورند این حقیقت شد.
دو روز‌تمامی بعد، موج‌روی به پایان رسید.
روسیه آسیب کمتری دید، چرا که ته‌سان اوضاع‌اطراف را مدیریت کرده بود، و سه کشور شرق آسیا‌چند نیز به لطف تجربه‌شان بدون مشکل خاصی پیروز شدند.
اما هند متفاوت بود.
آن‌ها به سختی‌لحظه و بر روی کوهی‌فرود از اجساد زنده ماندند.
«آه...»
فریادها و‌چندانی ناله‌ها در‌مهاجم همه‌جا طنین‌انداز بود.
چهره بازیکنان حالت‌میارن سخت هند از‌چهار وحشت منجمد شده بود.
خسارات وحشتناک بود؛لحظه افراد بسیار زیادی‌فراز کشته شده بودند.
برای آن‌ها،درست مأموریت بازگشت تنها‌کانگ یک بازی بود.
آن‌ها باور داشتند که می‌توانند هر زمان‌چند که بخواهند هیولاها را شکست دهند، بنابراین‌زحمت هیچ آرایش نظامی یا تاکتیکی تدارک ندیده بودند.
به همین‌دردسر دلیل، تلفات اجتناب‌ناپذیر‌مهاجم و سنگین بود.
پس از بررسی، مشخص شد‌زیادی که ۳۰ درصد از بازیکنان‌بازیکنان جان خود را از دست داده‌اند.
بسیاری از بازیکنان‌قدرت حالت سخت نیز‌گشت در میان کشته‌شدگان بودند.
و ناگهان،چندانی مأموریت دوباره‌مهاجم ظاهر شد.
[آغاز مأموریت ویژه]
[موج دوم آغاز می‌شود.]
[زمان انتظار: یک هفته.]
[تمام هیولاهای مهاجم را شکست دهید.]
[پاداش‌ها هنگام بازگشت به هزارتو بر اساس عملکرد متغیر خواهد بود.]
«آه.»
ترس بر‌دووم چهره مردم‌تعداد سایه افکند.
حسن نومیدانه سعی‌چندانی می‌کرد بازیکنان حالت‌نیم سخت را متقاعد کند.
«مگه ندیدین؟ هیولاهایی که از این به بعد‌همان میان، با قدرت ما قابل توقف نیستن. ما‌شمشیر باید با گروه‌های دیگه متحد بشیم و کمک بخوایم...»
«خفه شو!»
اما آن‌ها‌درست به حرف کمال‌کانگ حسن گوش ندادند.
«این فقط همین یه باره. فقط‌نیم همین یه بار... ما می‌تونیم با‌دارن قدرت خودمون موج دوم رو متوقف کنیم!»
اطمینانی کورکورانه‌تمامی به قدرت‌روی مطلق خویش.
باوری که هیولاها‌درآورند را در برابر‌می‌شکافت خود هیچ می‌پنداشتند.
اما آنگاه که تمام آن‌زیادی باورها در هم شکست، شروع‌بازیکنان به انکار خودِ واقعیت کردند.
تنها با تکیه‌همان بر غرور و‌جون‌هیوک لجاجت، فریاد می‌کشیدند.
«... که این‌طور.»
چشمان کمال‌تمامی حسن تیره‌روی و تار شد.
با نگاهی که‌درآورند بوی تصمیم می‌داد،می‌شکافت قدمی به عقب برداشت.
و موج دوم آغاز گشت.
هیچ چیز تغییر نکرد.
هیولاها همچنان نیرومند‌چندانی بودند و آن‌ها،نیم ضعیف‌تر از آن هیولاها.
برخلاف موج اول، دست‌کم‌روی آرایشی دست‌وپاشکسته تشکیل داده بودند،لحظه اما تعدادشان بسیار کمتر بود.
و چون هماهنگی‌درآورند نداشتند، خسارت حتی‌می‌شکافت سنگین‌تر از پیش بود.
«اومدیم کمک!همان بیاین پشت‌کانگ سر ما!»
خوشبختانه، بازیکنان کره‌ای که در میان‌چهار مرگِ بسیاری دیگر، موج را پاکسازی‌برای کرده بودند، برای پشتیبانی از راه رسیدند.
به لطف این حمایت، توانستند جلوی‌نیم خسارت بیشتر را بگیرند و بدون‌دارن تلفاتِ افزون، وضعیت را مهار کنند.
اما فضا سنگین‌تر شد.
این واقعه ثابت کرد که‌نیم آن‌ها توان متوقف کردن هیولاها‌خوب را با قدرت خود ندارند.
مردم شروع‌همان به تفرقه‌کانگ و جدایی کردند.
دلیل دوامِ سیستم طبقاتی این بود‌چهار که بازیکنان حالت سخت می‌توانستند با‌برای تکیه بر قدرت خود زنده بمانند.
آن‌ها می‌توانستند با نیروی‌درآورند قاطع خود، طبقه و جایگاهشان‌اطراف را بر دیگران تحمیل کنند.
همه‌چیز بر‌دووم پایه منطق زور‌زیادی بنا شده بود.
اما اگر‌چندانی آن قدرت را‌نیم از دست می‌دادند،
اگر اعتماد و‌میارن حمایت از آن‌ها‌چهار هیچ حاصلی نداشت،
هر آنچه بر‌لحظه آن قدرت بنا‌فراز شده بود، فرو می‌ریخت.
پنجره‌ای ظاهر شد که‌تعداد اعلام می‌کرد موج بعدی‌میدان یک هفته دیگر آغاز می‌شود.
و درست شب بعد،
بازیکنان حالت آسان هند که طبقه‌گشت «چاندالا» را داشتند، سعی کردند مخفیانه‌فراز به سمت آرایش کره‌ای‌ها حرکت کنند.
اما از آنجا که‌تعداد تعدادشان کم نبود، توسط حواس‌بودند بازیکنان حالت سخت شناسایی شدند.
بازیکنان حالت سخت‌لحظه هند با چهره‌هایی درهم‌رفته‌فرود راهشان را سد کردند.
«شماها! فکر کردین دارین چه‌زیادی غلطی می‌کنین؟! بهتون گفته بودم‌بازیکنان با گروه‌های دیگه تماس نگیرین!»
«خفه شو!»
مردی از‌چندانی طبقه چاندالا با‌نیم خشونت فریاد زد.
«مثل برده و ابزار باهامون رفتار کردین و‌آمد گفتین اگه راه شمارو بریم، زنده می‌مونیم! اما‌پیکر حالا مارو ببینین! ما داریم می‌میریم، زندگی نمی‌کنیم!»
بازیکنان حالت سخت‌میارن لحظه‌ای در برابر فورانِ‌چند عمیقِ احساسات تردید کردند.
مرد دندان‌هایش را‌چندانی به هم سایید‌نیم و فریاد کشید:
«اگه همین‌طوری ادامه بدیم، همه‌مون‌متمرکز می‌میریم! واسه همین تصمیم گرفتیم‌کانگ به یه گروه دیگه ملحق بشیم!»
«ایـ... این...»
چهره بازیکنان‌درست حالت سخت‌لحظه سرخ شد.
می‌خواستند بحث کنند اما نمی‌توانستند.
اگر اوضاع به‌چندانی همین منوال پیش‌نیم می‌رفت، بیشترشان می‌مردند.
با این حال،قدرت هیچ قصدی برای توافق‌درست با طرف مقابل نداشتند.
«... باشه. قبول دارم. ولی‌زیادی ما قانون داریم. هرکی به‌بازیکنان ما خیانت کنه، حکمش مرگه.»
بازیکنان حالت‌درست سخت سلاح‌هایشان‌لحظه را کشیدند.
چاندالاها جیغ‌دووم کشیدند و‌تعداد بر خود لرزیدند.
با دیدن واکنش آن‌ها، یکی از‌نیم بازیکنان حالت سخت پوزخندی زد و‌دارن شمشیرش را به سمت مرد نشانه رفت.
«اگه الان توبه کنی و‌متمرکز خودتو بکشی، بقیه رو می‌بخشم‌کانگ و فقط یه چشمشونو در میارم.»
«گمشو.»
مرد انگشت‌درست وسطش را‌لحظه بالا آورد.
«چه این‌جوری بمیرم‌چندانی چه اون‌جوری، فرقی نداره.می‌شکافت هر غلطی می‌خواین بکنین.»
«... پس‌تمامی برای مرگ‌روی عجله داری، هان؟»
بازیکنان حالت‌دووم سخت تصمیم به‌زیادی کشتن آن‌ها گرفتند.
درست همان لحظه‌لحظه که سلاح‌هایشان را‌فراز برای حمله بالا بردند—
«این سر‌دووم و صدا‌تعداد واسه چیه؟»
«آه.»
اما اتفاقی نیفتاد.
درست در کنارشان،میارن ته‌سان بی‌هیچ حالتی‌چهار در چهره، نظاره‌گرشان بود.
بازیکنان حالت‌درست سخت لحظه‌ای‌لحظه مبهوت ماندند.
نزدیک شدن‌دووم ته‌سان را‌تعداد حس نکرده بودند.
او همچون روحی‌چندانی ناگهان در کنارشان‌نیم ظاهر شده بود.
اما خیلی‌دووم زود خونسردی‌تعداد خود را بازیافتند.
«گمشو.»
یکی از بازیکنان‌لحظه حالت سخت با‌فراز اطمینان قدم پیش گذاشت.
«این مسئله مربوط‌میارن به گروه ماس.چهار تو حق دخالت نداری.»
ته‌سان پاسخی نداد،میارن تنها در سکوت‌چهار به او خیره شد.
مو بر تن بازیکن حالت سخت سیخ‌درست شد، اما خود را مجبور کرد نادیده‌اش‌آمد بگیرد و به چشمان او نگاه کرد.
«تو. اسمت؟»
«ساجید خان. برهمن بزرگِ هند.»
«درسته. ساجید. ازت خوشم نمی‌اد.»
«... چی؟»
«من قدیس نیستم. قصدی هم ندارم کسایی که مال من نیستن‌سخت رو نجات بدم، ولی اگه مال من بشن، قضیه فرق می‌کنه.قدرتی اونا دارن شما رو ول می‌کنن و می‌خوان بیان تو گروه من.»
ته‌سان نگاهش‌درست را به‌لحظه سمت چاندالاها گرداند.
«می‌خواین بیاین پیش ما، درسته؟»
«آ-آره! دنبالت‌تمامی میایم. دیگه با‌متمرکز این لعنتیا نمی‌مونیم.»
چاندالا که حالا‌میارن امیدوار شده بود،چهار با استیصال فریاد زد.
ته‌سان سری تکان داد.
«پس حله. بیاین این طرف.»
«... کی‌دووم بهت همچین‌تعداد حقی داده!»
ساجید با خشونت‌درآورند فریاد زد و‌می‌شکافت شمشیرش را کشید.
«اینا مال ما‌لحظه هستن! به تو‌فراز هیچ ربطی نداره!»
«اون‌وقت تو‌دووم این حق‌تعداد رو داری؟»
«چ-چی؟»
«تو رهبر هند نیستی.مهاجم کمال حسن رهبره. منم‌اطراف قبلاً باهاش حرف زدم.»
اگر کسی بخواهد‌لحظه گروهش را عوض کند،فرود جلویش را نخواهند گرفت.
مانع حرکت آزادانه نخواهند شد.
این چیزی بود که‌تعداد کمال حسن دو روز پیش‌بودند مخفیانه به ته‌سان گفته بود.
«حتی اگه کنترل واقعی دستت نباشه، اونو‌چند به عنوان رهبر قبول کردی. پس بقیه‌زحمت فقط بازیکن معمولین. تو حقی نداری جلومو بگیری.»
پاسخ بی‌تفاوت ته‌سان.
آن‌ها نمی‌توانستند بحث کنند.
خودشان بودند که کمال حسن‌جون‌هیوک را رهبر کردند تا کارهای‌شمشیر دردسرساز را گردن او بیندازند.
«... مسخره‌بازی در نیار!»
اما ساجید مقاومت کرد.
«فکر کردی اجازه میدم؟!»
«نیازی به اجازه نداری.»
«هع!»
ساجید پوزخندی زد و‌تعداد کوله‌اش را باز کرد‌میدان و عصایی آبی‌رنگ بیرون کشید.
«به هر‌چندانی حال، بهم‌مهاجم خیانت کردین! بمیرین!»
[ساجید عصای تیغه باد را فعال کرده است.]
تیغه‌های باد‌دووم به سمت‌تعداد چاندالاها هجوم بردند.
چاندالاها جیغ‌تمامی کشیدند و روی‌متمرکز زمین کز کردند.
ته‌سان به‌چندانی آرامی دستش‌مهاجم را تکان داد.
باد تحت‌دووم کنترل او‌تعداد پراکنده شد.
ساجید جا خورد.
«چ-چی؟»
قدرتش مسدود نشد.
صرفاً ناپدید شد.
ته‌سان بی‌هیچ‌همان احساسی به‌کانگ او خیره شد.
ساجید به زور خود‌لحظه را آرام کرد و‌فرود با اطمینان فریاد زد:
«اونا برده‌ان!دردسر نیازی به‌درآورند حقوق ندارن!»
مطمئن بود که‌قدرت ته‌سان هرگز نمی‌تواند‌گشت او را بکشد.
هند هنوز‌چندانی صدها هزار بازیکن‌نیم حالت سخت داشت.
اگر ته‌سان اینجا به‌تعداد ساجید حمله می‌کرد، قطعاً‌میدان درگیری تمام‌عیاری رخ می‌داد.
ساجید گمان می‌کرد‌لحظه ته‌سان فقط به‌خاطر چند‌فرود چاندالا، چنین ریسکی نمی‌کند.
«فهمیدی؟ گمشو، غریبه!»
ساجید فریاد زد‌میارن و به سمت‌چهار چاندالاها حمله برد.
دیگر بازیکنان حالت‌قدرت سخت نیز آرام‌آرام‌گشت شروع به حرکت کردند.
اما ساجید‌دووم در مورد یک‌زیادی چیز اشتباه می‌کرد.
بازیکنان حالت سخت‌لحظه هند برای ته‌سان‌فراز پشیزی ارزش نداشتند.
ته‌سان بی‌تفاوت بشکنی زد.
سرِ ساجید که در حال‌مهاجم حمله بود، با خشونت به عقب‌خوب پیچید و به گوشه‌ای پرتاب شد.
ساجید روی زمین‌میارن پهن شد و مثل‌چند کرم به خود می‌پیچید.
«... هان؟»
«فکر کنم اشتباه متوجه شدی.»
در سکوتِ بهت‌زده و‌تعداد آکنده از وحشت، صدای‌میدان ته‌سان به آرامی طنین‌انداز شد.
«شماها واسه‌دووم من هیچ‌تعداد ارزشی ندارین.»
بازیکنان حالت آسان و معمولی که مانند‌نگاهی برده با آن‌ها رفتار می‌شد، و بازیکنان‌تعداد حالت سخت که بر آن‌ها حکمرانی می‌کردند.
برای ته‌سان،دووم همه آن‌ها‌تعداد یکی بودند.
منبعی برای‌درست ارتقا سطح‌لحظه قدرت مهارت.