چپتر 499: طبقه ۹۳، شیاطین (۱)
0طبقه ۹۳. اکنون‌بزنی در میانه طبقات‌منن نودم قرار داشت.
تائه‌سان به‌جرئت سمت پله‌ها‌اجازه حرکت کرد.
در همان‌رفت لحظه، فضا‌جرئت شکافته شد.
نه بالبامبا‌اتفاقی بود و‌چشمان نه الهه.
موجودیت کاملاً متفاوتی بود.
گررااانگ!
فضا به لرزه‌چطور درآمد و حضور آن‌سوی‌دادی شکاف، به هزارتو بازگشت.
او کسی‌اتفاقی نبود جز‌چشمان صاحب مغازه.
چهره‌اش همچون یک‌بزنی گابلین، سرخ و‌منن در هم پیچیده بود.
ریش‌های ضخیمش می‌لرزید‌خودت و مشت‌هایش را به‌گول سختی گره کرده بود.
تنها یک‌رفت احساس در وجودش‌خودت نمایان بود: خشم.
تائه‌سان با چهره‌ای‌افتاده بی‌تفاوت گفت: «چرا‌حدقه همچین اتفاقی افتاده؟»
چشمان صاحب مغازه‌بزنی با وحشی‌گری از‌منن حدقه بیرون زد.
او به‌جرئت سمت تائه‌سان‌اجازه هجوم برد.
با حرکتی‌رفت ناگهانی، یقه تائه‌سان‌خودت را چنگ زد.
«این چه وضعشه!»
«حالا چرا یهو رم کردی...»
«چرا! آخه چرا!»
صاحب مغازه‌رفت با چهره‌ای‌جرئت مسخ‌شده فریاد کشید.
«چرا آدمای‌اتفاقی من دارن به‌وحشی‌گری تو خدمت می‌کنن؟»
تائه‌سان دلیل‌گول خشم صاحب مغازه‌اونا را درک کرد.
در حالی که‌خودت یقه‌اش در چنگ او‌گول بود، با آرامش گفت:
«وسط انجام مأموریت، یه‌جرئت چیز اضافه‌تر هم گیرم اومد.گول اونم ایمان اون آدما بود.»
«تویِ لعنتی!»
فشار دستش‌گول دور یقه‌نداره بیشتر شد.
چهره صاحب مغازه‌خودت تا جایی که امکان‌گول داشت در هم رفت.
«چطور جرئت کردی! چطور به‌خودت خودت اجازه دادی آدمای منو گول‌نداره بزنی! امکان نداره! اونا آدمای منن!»
«حالا هر‌اتفاقی چقدرم که‌چشمان اینو بگی...»
کاری برای ایمانی که‌نداره از قبل به دست‌اینو آمده بود، نمی‌شد کرد.
تائه‌سان دستی که‌خودت یقه‌اش را گرفته‌منو بود، نگه داشت.
در یک آن، صاحب مغازه‌خودت لرزید و سپس با صدای‌بزنی «گرومب!» به عقب پرتاب شد.
تائه‌سان به‌اتفاقی آرامی لباس‌هایش‌چشمان را مرتب کرد.
«من آرزویی که گفتی رو‌اونا برآورده کردم، ولی اینکه یهو‌کاری این‌طوری بازی درمیاری واقعاً گیج‌کننده‌ست.»
چیزی که صاحب‌خودت مغازه می‌خواست، مرگ‌منو آن متعالی بود.
هیچ شرط‌رفت دیگری در‌جرئت مأموریت وجود نداشت.
تائه‌سان آن متعالی را کشته‌وحشی‌گری و آن مأموریت را به‌حرکتی بی‌نقص‌ترین شکل ممکن تکمیل کرده بود.
اما حالا، صاحب‌بزنی مغازه ناگهان شروع‌منن به شکایت کرده بود.
تائه‌سان نمی‌توانست‌جرئت او را‌اجازه درک کند.
«چرت‌وپرت نگو! اونا باید به‌خودت من خدمت کنن! نه هیچ‌کس‌بزنی دیگه‌ای، فقط من! پادشاه واقعی!»
«خب برو ایمان منو پاک کن‌حدقه و مال خودت رو جاش بذار.یقه تا اون موقع، من دخالتی نمی‌کنم.»
«ای... این...!»
صاحب مغازه‌جرئت به شدت‌اجازه به لرزه افتاد.
در همان لحظه، کف‌جرئت زمین دوباره فرو ریخت‌منو و بالبامبا ظاهر شد.
[یک غریبه وارد شده است.]
صدا سرد و بی‌رحم بود.
برخلاف همیشه، حالتی ماشینی داشت.
رفتاری شبیه به زمانی‌جرئت که تائه‌سان برای اولین بار‌گول با بالبامبا ملاقات کرده بود.
[تو برای رسیدن به آرزویت، مسئولیت مغازه در هزارتو‌برد را بر عهده گرفتی، و اکنون آن آرزو برآورده‌کردی شده است. رابطه تو با هزارتو به پایان رسیده است.]
«اما!»
[شرط مأموریت، مرگ آن متعالی بود. اگر خواهان‌بزنی ایمان بودی، آن نیز باید بخشی از آرزویت می‌بود.ایمانی اما زمانی که وارد هزارتو شدی، چنین چیزی نگفتی.]
تائه‌سان متوجه‌رفت منظور لحن‌جرئت بالبامبا شد.
این دقیقاً همان رفتاری بود که‌حدقه برای یک غریبه به کار می‌رفت؛ یک‌چنگ مهاجم که هیچ ارتباطی با او نداشت.
[از آنجا که آرزویت برآورده شده، هزارتو دیگر هیچ ارتباطی با تو‌ایمانی ندارد. در حالت عادی، مهاجمان باید فوراً نابود شوند... اما با این‌عقب حال، هنوز ذره‌ای لطف در من باقی است. گورت را گم کن.]
خرررچ.
قدرت بالبامبا آزاد شد.
صاحب مغازه‌اتفاقی به زور‌چشمان بیرون رانده شد.
او سعی کرد چیزی‌نداره فریاد بزند، اما صدایش در‌بگی میان آن قدرت خفه شد.
و به این‌خودت ترتیب، صاحب مغازه از‌گول هزارتو بیرون انداخته شد.
[تموم شد. دیگه نمی‌تونی‌جرئت به اینجا برگردی. مگه‌منو اینکه آرزوی جدیدی داشته باشی.]
«چقدر بی‌رحم.»
[این بار مشکل کاملاً از طرف اوناست. اگه ایمان می‌خواست، باید از‌ایمانی همون اول تو آرزوش می‌آورد. لابد فکر کرده غیرممکنه و بی‌خیالش شده، اما‌پرتاب وقتی فرصت رو دیده، هار شده. واسه همین نمی‌تونم باهاش خوب تا کنم.]
[مهم نیست. اون یارو‌اجازه هیچ‌وقت به ما بیشتر‌بزنی از یه ابزار نگاه نمی‌کرد.]
روح با بی‌تفاوتی گفت.
با نگاهی به‌افتاده گذشته، روح همیشه از‌بیرون صاحب مغازه متنفر بود.
[تائه‌سان، لطفی که بهت کردم به خاطر‌چقدرم این بود که ابزاری برای رسیدن به آرزوم‌آمده بودی، نه به خاطر اینکه ازت خوشم می‌اومد.]
[به هر حال تموم‌اجازه شد. دیگه نمی‌بینیش، مگه‌بزنی اینکه خودت بری دنبالش.]
همان‌طور که بالبامبا‌چطور گفت، مأموریت به‌اجازه پایان رسیده بود.
تائه‌سان هیچ‌اتفاقی قصدی برای‌چشمان درگیری بیشتر نداشت.
او به وضوح کاری‌نداره را که باید انجام‌اینو می‌داد، تمام کرده بود.
[وقتی آرزو برآورده میشه، قرارداد هم به پایان می‌رسه. اتفاقات‌اونا بعدش دیگه بستگی به کرم جادوگر و پیمانکار داره. باید‌آمده اینو یادت بمونه. همین قضیه در مورد تو هم صدق می‌کنه.]
بالبامبا نگاهش‌رفت را به‌جرئت فضای خالی دوخت.
[چیزی که تو آرزو کردی، فقط یه جرقه برای‌برد تبدیل شدن به یه متعالی بود. همین و بس.کردی اگه بخوای پاتو از این فراتر بذاری، من دخالت می‌کنم.]
[می‌دونم، پس زیاد جوش نزن.]
صدایی واضح طنین‌انداز شد.
صدای جادوگر سبز بود.
[قصد ندارم چیز بیشتری بخوام.]
[فقط محض احتیاط هشدار‌نداره دادم. ولی در مورد تو،بگی فکر نکنم جای نگرانی باشه.]
تائه‌سان نیز نگاهش را‌اجازه به همان سمتی که‌بزنی بالبامبا نگاه می‌کرد، چرخاند.
هاله سبز‌رفت رنگ جادوگر در‌خودت آنجا حس می‌شد.
«خیلی وقته همو ندیدیم.»
[آره. یه‌گول چیز خیلی‌نداره جالب دیدم.]
اکنون رفتار جادوگر‌خودت سبز نسبت به‌منو تائه‌سان بسیار مؤدبانه بود.
لحن او احترام‌آمیز بود.
«داری باهام رسمی حرف می‌زنی؟»
[تو به سطحی رسیدی که من‌منن نمی‌تونم بهش برسم. کاملاً طبیعیه که‌ایمانی متناسب با اون باهات رفتار کنم.]
«لازم نیست این‌قدر رسمی باشی.»
[نه.]
اما جادوگر‌اتفاقی سبز با‌چشمان قاطعیت گفت.
[چاره‌ای نیست. کسایی که به همچین درجات‌چقدرم بالایی می‌رسن، لایق احترام مناسب هستن. تائه‌سان،دست تو با همون لحن خودمونی باهام حرف بزن.]
«اگه اصرار داری...»
تائه‌سان زیاد‌رفت روی رفتار‌جرئت او حساس نشد.
او همان‌طور که از‌چشمان اولین ملاقاتشان با او رفتار‌برد می‌کرد، به برخوردش ادامه داد.
او هم چندان‌بزنی به گستاخی صاحب‌منن مغازه اهمیتی نمی‌داد.
اما اگر او‌خودت اصرار داشت، دلیلی‌منو برای تغییر ندادن نمی‌دید.
«راهی پیدا کردی؟»
جادوگر سبز آرزو داشت‌چشمان سرنخی برای تبدیل شدن به‌برد یک تعالی‌یافته واقعی پیدا کند.
او قطعاً از طریق قراردادش با‌منن تیسان چیزهای زیادی دیده بود، اما‌ایمانی جادوگر سبز سرش را تکان داد.
[هنوز نه... نمی‌دونم.
از اونجایی که با‌جایی ایمان نمیشه بهش رسید، دارم‌خودت ترس و وحشت جمع می‌کنم.
فکر کنم ممکنه،چطور اما یه بخشی‌اجازه از وجودم دو دله.]
«مبهمه.»
هیچ‌کس نمی‌توانست بگوید که‌نداره آیا واقعاً رسیدن از این‌بگی راه ممکن است یا نه.
[رمیدیوس بود،جرئت نه؟ اون خیلی‌دادی از من قوی‌تره.
با اینکه بهت باخت،جایی اما به جز چند نفر،خودت هیچ‌کس تو جهان حریفش نمیشه.]
حتی او هم نتوانست‌نداره به سطحی که جادوگر سبز‌بگی به آن امید داشت برسد.
جادوگر سبز یک‌جرئت بار دیگر فهمید که‌منو واقعاً چه آرزویی دارد.
«آروم روش‌همچین فکر کن.افتاده قراردادم هنوز پابرجاست.»
[ممنون.]
جادوگر سبز به‌بزنی طور خلاصه تشکر‌منن کرد و رفت.
ساماندهی نهایی‌چطور واقعاً کامل‌خودت شده بود.
تیسان از پله‌ها پایین رفت.
صاحب مغازه‌ای‌بیشتر که همیشه منتظرش‌امکان بود، رفته بود.
فقط مغازه‌گول بی‌صاحب باقی‌نداره مانده بود.
«پس حالا دیگه سلف‌سرویسه.»
به نظر می‌رسید اگر کسی‌چشمان قیمت و تجهیزات مورد نظرش را‌حرکتی تطبیق می‌داد، می‌توانست آن را بخرد.
اما این‌بیشتر موضوع اهمیت‌جایی چندانی نداشت.
مأموریت طبقه ۹۳ آغاز می‌شود.
شرایط طبقه ۹۳ را پاکسازی کنید.
پاداش: تکه نور تاریک‌شونده
پاداش مخفی: ؟؟؟
توضیحات هیچ‌گول سرنخی برای شرایط‌اونا پاکسازی آن نمی‌داد.
او باید مستقیماً‌جرئت از کسی که‌دادی منتظر بود می‌شنید.
تیسان در را باز کرد.
کسی که آنجا‌چهره منتظر بود به‌رفت او خوش‌آمد گفت.
[اومدی؟]
شما با لرد شیطانی، لوسیفر ملاقات کردید.
موهای سیاهش تا پاهایش می‌رسید.
چشمان تیزش شبیه گربه بود.
یک لباس بلند مشکی.
لرد شیطانی دقیقاً مثل اولین دیدارشان‌وحشی‌گری به نظر می‌رسید، اما رفتارش نسبت‌ناگهانی به تیسان قطعاً تغییر کرده بود.
چشمانی که زمانی به نظر‌امکان می‌رسید او را آزمایش می‌کنند،اجازه حالا از محبت و علاقه می‌درخشیدند.
او با‌گول نگاه به‌نداره تیسان، تحسین کرد:
[به یه رده پایدار رسیدی.
و این همه تقدس.
دیگه به‌همچین این راحتی‌ها‌افتاده نمی‌تونم زمینت بزنم.]
«لطف داری.»
[نه، جدی میگم.
اگه تو‌اتفاقی یه سطح‌چشمان عادی بودی، نمی‌دونستم.
اما کسی مثل‌جرئت تو از یه دنیای‌منو دیگه می‌تونست دوام بیاره.
خیلی قوی‌تر شدی.
و... به‌همچین نظر میاد یه‌چشمان چیزی رو فهمیدی.]
تیسان متوجه‌بیشتر چیزی که‌جایی درونش بود شد.
به نظر می‌رسید‌بزنی لرد شیطانی هم‌منن متوجه آن شده است.
تیسان از او پرسید:
«مأموریت طبقه‌همچین ۹۳ مال‌افتاده توئه، لرد شیطانی؟»
[نه.]
لرد شیطانی سرش‌بزنی را تکان داد‌منن و به عقب رفت.
[دلم می‌خواد، اما نمی‌تونم.
این دفعه،گول مأموریت مال‌نداره یکی دیگه‌ست.]
[مال منه.]
کررررچ!
فضا در‌اتفاقی هم شکست‌چشمان و تاب برداشت.
مردی عضلانی ظاهر شد.
[خیلی وقته ندیدمت، موجود ترکیبی.]
شاخ‌های بزرگ روی سرش، مردمک‌های‌خودت قرمز خزنده مانند و هاله‌ای سیاه‌نداره که از تمام بدنش جریان داشت.
بعل پوزخند زد.
شما با شیطان اعظم، بعل ملاقات کردید.
[این مأموریت‌رفت تحت رهبری‌جرئت من پیش میره.
لرد شیطانی‌گول فقط یه‌نداره دلال ساده‌ست.]
[هنوزم وقتی‌چطور بهش فکر می‌کنم‌اجازه ازش خوشم نمیاد.]
[مگه داستان‌همچین از قبل تموم‌چشمان نشده؟ لرد شیطانی.
این واجبه؛ برای‌خودت اون، برای ما‌منو و برای تو.
هر چی‌بیشتر بیشتر طول بکشه،امکان اوضاع بدتر میشه.]
[چون فهمیدم قبول کردم.]
[خوبه.
پس یه‌گول مدتی حواسم‌نداره به عزیزدردانه‌ت هست.]
بعل در حالی‌خودت که انگشتش را‌منو بالا می‌برد، خندید.
هاله تاریک‌رفت به دور‌جرئت تیسان پیچید.
[موجود ترکیبی، دنبالم بیا.]
تیسان در‌گول برابر انرژی‌نداره مقاومتی نکرد.
بدنش هزارتو را‌خودت ترک کرد و به‌گول جای دیگری منتقل شد.
[یه اخطار دیگه.]
صدای ضعیفی شنیده شد.
[ما قطعاً یه قرارداد بستیم.
اما الان، چیزی‌اتفاقی جز زنجیرهای زنگ‌زده‌وحشی‌گری و خرد شده نیست.
اگه باهاش بازی کنی...]
[قصدشو ندارم، تازه‌چطور با این حال،اجازه اون یارو خیلی نگرانشه.]
بعل با خونسردی جواب داد.
در حالی که تیسان‌نداره به فضایی از تاریکی مطلق‌بگی منتقل می‌شد، صدایش ضعیف شد.
[این باید‌جرئت دومین باری‌اجازه باشه که اینجایی.]
اگرچه فقط تاریکی فضا را‌خودت پر کرده بود، اما تاریکی در‌نداره اینجا نقش نور را ایفا می‌کرد.
اینجا قلمرو بعل بود.
بعل روی‌گول صندلی‌ای از‌نداره جنس تاریکی نشست.
[داستان رو شنیدم، بنیادین.
اون پیرمرد برگشته.
تو این مسیر، مشکل اوروبوروس‌خودت رو حل کردی و شر‌بزنی اون آشغال بی‌ارزش رو کم کردی.]
«تو همه‌چیز رو می‌دونی؟»
[اطلاعات وجود داره.
این‌طوریه که‌همچین تا اینجا‌افتاده بالا اومدی، هاه.]
بعل نگاهی‌بیشتر به سرتاپای‌جایی تیسان انداخت.
چشمانش او را‌بزنی با دقت و‌منن تأمل بررسی می‌کرد.
[...قوی شدی.
و داری نزدیک میشی.
اما هنوزم نمی‌تونم‌اتفاقی بگم که قراره‌وحشی‌گری چطوری تغییر کنی.]
«چرا احضارم کردی؟»
نگاه تیسان ثابت ماند.
«درباره من چی می‌دونی؟»
رازش، چیزی که درونش بود.
اینکه از کجا‌چهره آمده و چگونه‌رفت ترکیب شده بود.
خود تیسان تازه داشت‌نداره کم‌کم آن را می‌فهمید، اما‌بگی بعل از همان ابتدا می‌دانست.
[دلیل احضار‌چطور کردنت چیز‌خودت مهمی نیست.
حداقل الان نه.]
بعل به نرمی‌خودت خندید و موضوع‌منو را عوض کرد.
«خیلی سخت کار کردی.جرئت هنوز یه استراحت درست‌منو و حسابی نداشتی، مگه نه؟»
«درسته.»
تیسان آن را انکار نکرد.
او به‌جرئت طرز وحشتناکی‌اجازه قوی شده بود.
اما هرگز به‌چطور معنای واقعی کلمه‌اجازه استراحت نکرده بود.
ارتقای سطح به سرعت‌چشمان خستگی ذهنی را کاهش می‌داد،برد بنابراین نیازی به استراحت نبود.
«پس نظرت چیه‌بزنی هر از گاهی‌منن یه استراحتی بکنی؟»
«استراحت؟»
[شیاطین جلسات‌رفت منظمی دارن‌جرئت که من میزبانشم.
تمام شیاطینی‌گول که قلمرو دارن‌اونا اونجا جمع میشن.
و تو‌اتفاقی هم تا‌چشمان حدودی شیطانی.]
تیسان قلمرو‌گول بلیال را مال‌اونا خودش کرده بود.
او قلمرو‌جرئت یک شیطان را‌دادی در اختیار داشت.
همان‌طور که بعل گفت،جرئت او یک پایش را‌منو در قلمرو شیاطین گذاشته بود.
«نظرت چیه؟ علاقه‌ای‌افتاده داری یه بار به‌بیرون جمع ما ملحق بشی؟»
مهارت باعث ارتقای سطح شد.