چپتر 313: پنجمین بازگشت، زمین (۱۱)
0«کانگ!»
از یورش هیولا‌یکپارچه گریخت و تیغه‌تابِ را در گوشتش نشاند.
هیولا با غرشی‌می‌شکست سهمگین، بازویش را‌بی‌امان دیوانه‌وار تاب داد.
هیولا سریع‌تر‌شدت و قوی‌تر‌بازوهایش از ته‌سان بود.
گریز کامل‌وارد از ضرباتش‌زوزه ناممکن می‌نمود.
اما اهمیتی نداشت.
استقامتِ ازدست‌رفته،ابتدا در درخشش نوری‌انجماد طلایی، آنی بازگشت.
ته‌سان پاهایش را بر‌بازوهایش زمین ستون کرد و‌مانا شمشیرهای دوقلویش را تاب داد.
با برخورد سلاح‌ها،اوووووه هیولا تنها اندکی‌تمام به عقب رانده شد.
۳۶۳۱ آسیب به موجود مسخ‌شده‌ای که دیگر زنده نیست وارد شد.
«اوووووه!»
هیولا زوزه کشید، تمام بدنش را‌تمام به شدت تکان داد و بازوهایش‌فاصله را به هر سو پرتاب کرد.
ته‌سان فاصله‌فروپاشی گرفت و‌ابتدا مانا را فراخواند.
نیروی الهی، هم‌می‌شکست مانا و هم انرژی‌نیاورد تاریک را احیا کرد.
حالا، بی‌هیچ نگرانی از مصرف مانا‌فاصله یا انرژی تاریک، می‌توانست از روش‌هایی بهره‌تاریک ببرد که پیش‌تر قادر به اجرایشان نبود.
شما دنیای منجمد را فعال کردید.
سرمایی گزنده فضا را درنوردید.
هیولا نعره زد.
سرما از شدت‌اوووووه غرش در هم‌تمام شکست و پراکنده شد.
شما دنیای منجمد را فعال کردید.
ته‌سان افسون‌شدت را دوباره‌بازوهایش اجرا کرد.
شما دنیای منجمد را فعال کردید.
اجرای پیاپی، بیش از‌تابِ صد بار در یک‌جادویی آن؛ دنیای منجمد رها شد.
تمامِ زمینِ‌شدت در حال فروپاشی،پرتاب یکپارچه یخ زد.
ابتدا هیولا یخ را می‌شکست،کشید اما تابِ انجماد بی‌امان را‌بازوهایش نیاورد و عقب رانده شد.
دنیای منجمد، جادویی میان‌رده بود.
حتی مانای ته‌سان‌می‌شکست هم با چنین مصرفی‌نیاورد به سرعت ته می‌کشید.
ته‌سان دست‌شدت به دامان‌بازوهایش نیروی الهی شد.
مانای تخلیه‌شده، دگرباره بازگشت.
یخ خروشید‌فروپاشی و نور‌ابتدا منفجر شد.
موجی قیرگون بر‌می‌شکست هیولا آوار شد‌بی‌امان و ریشه‌ها جوانه زدند.
رشته‌های تاریکی زمین را‌بازوهایش شکافتند و بر پیکر‌مانا هیولا زخم‌هایی عمیق حک کردند.
مانا و انرژی تاریک‌زوزه به سرعت تخلیه شدند‌شدت و دوباره اوج گرفتند.
شما رویش پیچ‌خورده‌ی دکارابیا را فعال کردید.
راهی به‌شدت سوی شیطان‌بازوهایش گشوده شد.
با تزریق تمام‌اوووووه انرژی تاریک، ریشه‌های شیطان‌بدنش بر زمین فرود آمدند.
کوگوگوگوگونگ!
ریشه‌ها جهان را سوراخ کردند،انجماد زمین را در هم شکستند‌حتی و به اوج آسمان سر کشیدند.
بیشتر شبیه‌شدت برجی بودند‌بازوهایش تا ریشه.
هیولا که ریشه‌ها بدنش‌زوزه را دریده و از آن‌تکان عبور کرده بودند، غرش کرد.
سپس ریشه‌ها‌فروپاشی را خرد کرد‌می‌شکست و پیش تاخت.
بقایای ریشه‌ها به هر‌تابِ سو پرتاب شد، اما سدِ‌میان‌رده بئاتریس همه را محو کرد.
«لعنتی، عجب پوست‌کلفتیه.»
ته‌سان نچی کرد‌اوووووه و دوباره مانا‌تمام را بالا کشید.
«اوووووه!»
مردم نظاره‌گر صحنه بودند.
تاریکی، نور‌شدت و سرما‌بازوهایش در هم می‌آمیخت.
همزمان، نوری طلایی و‌زوزه خیره‌کننده منفجر شد و‌شدت دیدگانشان را پر کرد.
ایمانشان عمیق‌تر شد.
بئاتریس با علاقه تماشا می‌کرد.
«این همون‌شدت الوهیته که فانی‌ها‌پرتاب ازش استفاده می‌کنن؟»
خدای روح، خدای ارواح بود.
موجودی بود زاده‌شده با‌ابتدا الوهیت، نه کسی که‌بی‌امان با ایمان کامل شده باشد.
پس دیدن فانی‌هایی که با‌انجماد ایمان از الوهیت استفاده می‌کردند، حتی‌مانای برای خدای روح هم جالب بود.
«ولی همه‌ش این نیست.»
او قدرتی‌وارد که ته‌سان‌زوزه داشت را می‌شناخت.
«بهم نشون بده.یکپارچه چیزی رو که‌تابِ فقط خودت داری.»
کاگاک!
ته‌سان شمشیرش را تاب داد تا‌فاصله هیولا را دور کند، فاصله گرفت‌انرژی و مثل قبل به او خیره شد.
تسلط بر نیروی الهی ۱ درصد افزایش یافت.
همراه با‌ابتدا پنجره‌ی تسلط، حواسش‌انجماد نیز دگرگون شد.
از حمله‌ی چرخشی جا خالی داد و‌گرفت پنجره‌ی مهارت را چک کرد؛ تسلط بر‌احیا نیروی الهی به ۸۰ درصد رسیده بود.
«سریعه.»
فکر می‌کرد تازه تو بازگشت‌می‌شکست بعدی به اینجا برسه، ولی‌جادویی همین الان شده ۸۰ درصد.
حواس تغییریافته به‌می‌شکست ته‌سان می‌گفت چگونه نیروی‌نیاورد الهی را مهار کند.
نیروی الهی را گرد آورد.
نوری طلایی از تمام بدنش‌کشید ساطع شد و همه چیز‌بازوهایش را در اطراف، چون خورشید سوزاند.
«اوووووه!»
تمام بدن هیولا آتش گرفت.
واکنشش وحشیانه‌تر‌شدت از هر‌بازوهایش زمانی بود.
۱۶۳۱ آسیب به موجود مسخ‌شده‌ای که دیگر زنده نیست وارد شد.
۲۲۵۱ آسیب به موجود مسخ‌شده‌ای که دیگر زنده نیست وارد شد.
۱۹۷۸ آسیب به موجود مسخ‌شده‌ای که دیگر زنده نیست وارد شد.
آسیب واقعی بود، نه توهم.
هیولا از درد‌اوووووه به خود می‌پیچید و‌بدنش در هوا پرتاب شد.
ته‌سان از مسیر هیولا که برای‌تابِ له کردنش هجوم آورده بود، کنار‌حتی رفت و نیروی الهی را تاب داد.
چییییک!
هیولا با لمس‌تکان نور طلایی، واکنشی‌فاصله خشونت‌بار نشان داد.
نیروی الهی، قدرت خدایان بود.
هیولا موجودی بود که‌ابتدا قدرتش را از یک‌بی‌امان خدای باستانی وام گرفته بود.
نیروهای متضاد،ابتدا پیکر هیولا‌تابِ را می‌سوزاندند.
«یعنی الان می‌شه از نیروی‌پرتاب الهی نه فقط برای درمان،نیروی که برای حمله هم استفاده کرد؟»
«یه همچین‌وارد چیزی. ولی‌زوزه فقط این نیست.»
اینکه بتونم غنی‌تر و دقیق‌تر‌می‌شکست از نیروی الهی استفاده کنم،جادویی جنگیدن با هیولا رو آسون‌تر کرده.
ولی هیولا‌ابتدا هنوز هیچ نشونه‌ای‌انجماد از افتادن نداره.
با اینکه کل‌تکان بدنش داره می‌سوزه،فاصله اصلا سرعتش کم نشده.
«شکستنش غیرممکن نیست.»
نیروی الهی که درون‌ابتدا ته‌سان اوج می‌گرفت، قصد بلعیدن‌نیاورد خود او را نیز داشت.
گویی می‌گفت: «این نهایتِ اجازه‌ی‌انجماد توست، ای فانی»، و آرام‌آرام‌حتی سعی در بلعیدنِ خویشتنِ او داشت.
قدرتمند، اما با محدودیت‌هایی آشکار.
باید پیش از آنکه‌زوزه نیروی الهی کاملاً او را‌تکان ببلعد، کار را تمام می‌کرد.
آنگاه.
ته‌سان قدرتش را متمرکز کرد.
قدرت خدای باستانی را فراخواند.
تاریکیِ غلیظ و عمیقی‌زوزه که همه چیز را‌شدت می‌بلعید، از وجودش جاری شد.
«اوووووه.......»
هیولا که آماده‌ی‌می‌شکست یورش با غرشی‌بی‌امان سهمگین بود، درنگ کرد.
سیاهی قدرتی داشت که حتی‌پرتاب می‌توانست در دل هیولای بی‌عقل‌نیروی نیز در دمی هراس افکند.
همزمان، ته‌سان‌وارد نیروی الهی‌زوزه را گرد آورد.
تا کنون، تنها می‌توانست از‌می‌شکست ترکیب نیروی الهی و سیاهی‌جادویی به شکلی محدود استفاده کند.
تقریباً همچون شمشیری دو‌تابِ لبه بود که می‌توانست‌جادویی به خودش نیز آسیب بزند.
اما اکنون ته‌سان‌تکان می‌توانست نیروی الهی را‌گرفت به درستی مهار کند.
نیروی الهی‌وارد به دور‌زوزه سیاهیِ جاری‌شده پیچید.
قدرت ترکیبی به‌یکپارچه رنگ خاکستری درآمد و‌انجماد تهدید به انفجار کرد.
ته‌سان نیروی‌ابتدا الهی را حتی‌انجماد شدیدتر بیرون کشید.
نیروی الهی‌شدت بارها تخلیه‌بازوهایش و پر شد.
لایه‌های نور طلایی‌اوووووه چنان درخشان شدند که‌بدنش گشودن چشم دشوار بود.
او نور خاکستریِ لرزان را که در‌انجماد آستانه‌ی انفجار بود، با نیروی الهیِ غالب تنظیم‌مصرفی کرد و در شمشیرش مهر و موم نمود.
شمشیر، تابِ قدرتی را‌تابِ که در خود داشت،جادویی نیاورد و جیغ کشید.
تاث.
ته‌سان پایش‌وارد را بر‌زوزه زمین کوبید.
هیولا با‌فروپاشی تأخیر غرش کرد‌می‌شکست و یورش برد.
شمشیر ته‌سان به حرکت درآمد.
برشی مورب جهان را‌بازوهایش شکافت و تمام پیکر‌مانا هیولا را در هم کوبید.
آسیب وارد شده به موجود مسخ‌شده‌ای که دیگر زنده نیست: #@[ایمیل محافظت شده]
«ا، اوووو!»
فریادی از درد بلند شد.
ته‌سان شمشیر را‌اوووووه محکم فشرد و‌تمام دوباره حمله کرد.
«وااای... اون دیگه چیه...»
«مینروا» ناله‌ای کرد.
ته‌سان آن قدرت غریب را‌پرتاب چنان به کار می‌گرفت که‌نیروی گویی جزئی از وجود خودش بود.
[همینه؟]
«بئاتریس» در سکوت، قدرتی‌ابتدا را که ته‌سان در‌بی‌امان مشت داشت، تحلیل می‌کرد.
[قدرت الهی.]
نیروی خدایان.
قدرتی در چارچوب قوانین.
[و سیاهی.]
نیروی خدای باستانی.
قدرتی فراتر از قوانین.
آن دو در‌تکان هم آمیختند تا‌فاصله چیزی نو بیافرینند.
حتی بئاتریس، که از بدوِ پیدایش‌تمام زمان وجود داشت، هرگز پیش از‌فاصله این آن نور خاکستری را ندیده بود.
آن نور، قدرتی در‌تکان خود داشت که می‌توانست‌گرفت مرزها را درهم بشکند.
«شگفت‌انگیزه.»
در حالی که بئاتریس زیر‌ابتدا لب تحسین می‌کرد، ته‌سان بی‌وقفه‌نیاورد آن نور خاکستری را فرود می‌آورد.
کراک.
هر بار که نور‌تکان خاکستری اصابت می‌کرد، هیولا‌گرفت ناله‌ای دردناک سر می‌داد.
بوم!
شمشیر را فرود آورد.
بازوی هیولا قطع شد.
دوگوپ.
هیولایی با قدرتی نزدیک‌ابتدا به رتبه‌های تک‌رقمی، بدون‌بی‌امان هیچ مقاومتی له می‌شد.
نور خاکستری‌ای که ته‌سان در‌تمامِ دست داشت، چنین قدرت ویرانگری‌ابتدا را در خود جای داده بود.
اما چهره ته‌سان درهم بود.
«این...»
او مدام از قدرت الهی‌بازوهایش استفاده می‌کرد تا نور خاکستری‌فراخواند را درون شمشیرش نگه دارد.
اما حتی با آن حجم‌می‌شکست از قدرت الهی، نور خاکستری‌جادویی همچنان می‌لرزید و ناپایدار بود.
بسان شعله‌ای که همه‌تابِ چیز را می‌سوزاند، قدرت الهی‌میان‌رده را می‌بلعید و بزرگ‌تر می‌شد.
اگر نبرد به‌فروپاشی درازا می‌کشید، نور خاکستری‌تابِ از کنترل خارج می‌شد.
و آنگاه، چه خاکستری‌بازوهایش و چه قدرت الهی، آن‌فراخواند نیرو خودِ ته‌سان را می‌بلعید.
باید پیش‌وارد از آن کار‌کشید را تمام می‌کرد.
ته‌سان پایش‌بدنش را محکم‌تکان بر زمین کوبید.
بار دیگر، نیروی‌یکپارچه خاکستری با خشونت بر‌انجماد پیکر هیولا فرود آمد.
[اووووووه!]
هیولا برخاست، تمام بدنش به‌پرتاب شدت می‌لرزید و سعی داشت با‌الهی بازوانش ته‌سان را در هم بکوبد.
ته‌سان شمشیرش را تاب داد.
این بار قضیه فرق می‌کرد.
با اینکه هیولا قدرتی مقاومت‌ناپذیر‌بازوهایش داشت، لحظه‌ای که به شمشیر‌فراخواند خورد، به عقب پرتاب شد.
هیولا هیچ‌فروپاشی درکی از‌ابتدا دفاع نداشت.
از لحظه‌ای که نور خاکستری‌تمامِ شمشیر ته‌سان را پر کرد،ابتدا کاری از دست هیولا برنمی‌آمد.
[اووووووووووه!]
نعره‌ای منفجر شد.
نیروی درون هیولا به‌زوزه جوش آمد و دوباره‌شدت شروع به جهش کرد.
حالا به بزرگی یک کوه کوچک‌پرتاب شده بود و بازویش را با‌الهی صدایی شبیه به جیغ بالا برد.
[اوه، اوووه.]
آن بازوی درهم‌پیچیده،فروپاشی تمام قدرت هیولا‌می‌شکست را در خود داشت.
راهی برای جاخالی دادن نبود.
آن غول که حالا عظیم‌الجثه شده بود،دگرباره گویی آماده بود تا کل منطقه‌ای را‌ریشه‌ها که بئاتریس احاطه کرده بود، در هم بکوبد.
و سپس، همه‌اوووووه چیز را با‌تمام قدرتش له کند.
ته‌سان پاهایش را ستون کرد.
بازو فرود آمد.
ته‌سان جاخالی نداد.
شمشیرش را گرفت و‌یکپارچه آن را عمیقاً در‌انجماد بازوی هیولا فرو کرد.
کراک‌کراک‌کراک.
فشار سهمگین،بدنش ته‌سان را‌تکان در هم کوبید.
[شما ۲۱۳,۰۲۴ آسیب دریافت کردید.]
[مهارت آخرین شانس شما فعال شد.]
«آخرین شانس» یک‌اوووووه بار جلوی آسیب‌تمام مرگبار را می‌گیرد.
ته‌سان قدرت الهی مهر و موم‌پرتاب شده در شمشیری را که در عمق‌انرژی بازوی غول فرو رفته بود، آزاد کرد.
نور خاکستری سرکوب‌شده به‌ابتدا دنبال راه فرار گشت‌بی‌امان و شروع به انفجار کرد.
خاکستری منفجر شد‌می‌شکست و خودِ فضا‌بی‌امان را تحریف کرد.
ته‌سان با‌حال شمشیرش آن‌یکپارچه را شکافت.
«کیاااااه!»
مردم گوش‌هایشان را‌شدت گرفتند و روی‌پرتاب زمین چمباتمه زدند.
نیروی خاکستریِ در حال‌ابتدا انفجار با حفاظی که بئاتریس‌نیاورد ایجاد کرده بود، برخورد کرد.
حفاظی که توسط آن موجود متعالی‌زمینِ خلق شده بود، به شدت لرزید‌تابِ و شروع به ترک خوردن کرد.
بئاتریس قدرتش را فعال کرد.
حفاظ ترک‌خورده‌شدت به حالت‌بازوهایش اولش بازگشت.
نیروی محبوس‌سرعت در داخل، به‌دامان آرامی محو شد.
وقتی مردم به سختی‌تکان سر بلند کردند، نیمی از‌مانا بدن هیولا ناپدید شده بود.
روح شوکه شده بود.
[این دیگه چه جور قدرتیه...]
«اگه حواسمون‌شدت نبود، ما هم‌پرتاب گرفتار اون می‌شدیم.»
بئاتریس گفت.
اگر او حفاظ را برای سد کردنش برپا‌گرفت نکرده بود، مردمی که به سختی زنده مانده‌حالا بودند، ممکن بود جانشان را بیهوده از دست بدهند.
پنجره سیستم ظاهر‌بار شد و پیروزی‌زمینِ را اعلام کرد.
[افزایش طنین روح شما فعال شد.
تسلط در طنین روح پیچیده ۵٪ افزایش یافت.]
[افزایش طنین روح شما فعال شد.
شما مهارت ویژه همیشه فعال [بلعیدن زندگی] را کسب کردید.]
[مهارت ویژه همیشه فعال [بلعیدن زندگی] از طریق افزایش طنین روح تکامل یافت.
شما مهارت ویژه همیشه فعال [بذر زندگی] را آموختید.]
[تسلط سیاهی ۱٪ افزایش یافت.]
[تسلط ؟؟؟ ۳٪ افزایش یافت.]
[تسلط مرز به میزان 휴©!#©!٪ افزایش یافت.]
ته‌سان به بزرگترین شمشیر‌تابِ جهان که نور خاکستری را‌میان‌رده در خود داشت، نگاه کرد.
تیغه شمشیر‌حال ترک خورده و‌ابتدا کج شده بود.
تجهیزات هزارتو، که پیش از این‌فاصله هرگز آسیب ندیده بودند، اکنون چنان‌انرژی شکسته بودند که دیگر قابل استفاده نبودند.
«یه شمشیر جدید لازم دارم.»
ته‌سان شمشیر را‌یکپارچه در غلاف گذاشت و‌انجماد بر زمین فرود آمد.
نگاه‌های بی‌شمار را‌بار حس کرد که مات‌حال و مبهوت تماشایش می‌کردند.
«اوه، اوووو!»
فریادهای شادی که‌می‌کشید حبس کرده بودند،تخلیه‌شده شروع به فوران کرد.
آن‌ها ته‌سان را‌اوووووه پرستش می‌کردند و‌تمام نامش را فریاد می‌زدند.
ایمانشان گرد آمد‌شدت و مانند وزنه‌ای بر‌فاصله دوش او سنگینی کرد.
[تسلط قدرت الهی ۱٪ افزایش یافت.]
مردم با تمام‌می‌کشید وجود نام ته‌سان‌تخلیه‌شده را فریاد می‌زدند.
بسیاری اشک‌وارد می‌ریختند و سر‌کشید تعظیم فرود می‌آوردند.
«ته... ته‌سان...»
کیم هوی‌یئون‌ابتدا با چهره‌ای‌تابِ گیج زمزمه کرد.
حتی او، که ته‌سان‌یکپارچه را نمی‌پرستید، وحشت و‌انجماد احترام در چشمانش موج می‌زد.
«جالبه.»
بئاتریس خطاب‌بدنش به ته‌سان‌تکان زمزمه کرد.
[درک می‌کنم چرا‌بار خدایان باستانی به‌زمینِ تو طمع ورزیدند.
تو موجود جالبی هستی.]
کنجکاوی در چشمانش درخشید.
اما به جای آنکه ته‌سان را‌تخلیه‌شده برای ارضای کنجکاوی‌اش نگه دارد، وظایف‌قیرگون خود را در اولویت قرار داد.
[قبل از ارضای‌شدت کنجکاوی، باید کاری رو‌فاصله که لازمه انجام بدی.
تو پیروز شدی.
این پاداش توست.]
[تجلی اقتدار الهی]
[برکت نازل می‌شود.]
[شما برکت الهی [الفتی با طبیعت] را کسب کردید.]
برکت وجود‌بیش تمام مردم‌رها را پر کرد.
کسانی که برای ته‌سان‌تابِ فریاد می‌کشیدند، ناگهان از‌جادویی این قدرت عجیب جا خوردند.
«ها؟»
«ایـ... این چیه؟»
مردم با حس کردن‌تکان این احساس ناگهانی و جدید،مانا به بدن‌های خود نگاه کردند.
[و این پاداشی‌بار است که سزاوار آن‌حال برای تکمیل دستاورد هستید.]
برکت الهی‌حال به تمام‌یکپارچه انسان‌ها اعطا شد.
اما قدرتی نازل‌تکان شد که تنها‌فاصله مختص ته‌سان بود.
[شما مهارت ویژه همیشه فعال [قرارداد مستقیم] را کسب کردید.]
[شما مهارت ویژه همیشه فعال [لطف خدای روح] را کسب کردید.]
[شما سنگ تکامل پر شده با قدرت طبیعت را کسب کردید.]
«هوم؟»
اولین کسی که‌اوووووه تغییر را نشان‌تمام داد، مینروا بود.
چشمانش را‌بدنش گشاد کرد و‌بازوهایش به بدنش نگریست.
«پدر؟»
[بقیش رو‌حال خودت باید‌یکپارچه چک کنی.
خیلی لذت‌بخش بود.]
خدای روح با صدایی‌زوزه که رگه‌های خنده در‌شدت آن بود، ناپدید شد.
همزمان، پنجره سیستم‌شدت ظاهر شد و پایان‌فاصله کار را اعلام کرد.
[مأموریت ویژه تکمیل شد.]
[پاداش‌ها بر اساس نتایج به‌دست‌آمده در طول مأموریت داده خواهند شد.]
[شما در عرض یک روز به هزارتو بازخواهید گشت.]
بازنشانی مهارت و ارتقا سطح.