چپتر 448: هفتمین بازگشت، زمین (۲)
0[آغاز مأموریت ویژه]
[این مأموریت تمام بشریت را هدف قرار داده است.]
[تمام بازماندگان باید در مکانی تعیین‌شده گرد هم آیند.
بر تمام سختی‌های مسیر غلبه کنید و به مکان مشخص‌شده برسید.]
[هیچ محدودیت زمانی برای این مأموریت وجود ندارد.]
[هرچه بازیکنان در هنگام رویارویی با یکدیگر نفوذ بیشتری داشته باشند، هنگام بازگشت به هزارتو امتیاز بیشتری کسب خواهند کرد.]
مأموریت آغاز گشت.
رهبران و جنگجویان قدرتمند هر کشور‌کینه‌های با چهره‌هایی جدی در اتاق جلسه گرد‌مأموریت‌های هم آمدند و بحث را آغاز کردند.
«مکانش تایید شده؟»
«آمریکاست.»
کمال حسن، رهبر هند‌لاس‌وگاس پرسید و ویکتور استانیچین،قبلی رهبر روسیه پاسخ داد.
«قبل از اینکه دنیا از هم بپاشه،قدیمی قدرت برتر بود، پس طبیعیه که محل‌قبلی تجمع نهایی باشه. ولی اصلا حس خوبی ندارم.»
ویکتور زیر لب غرولند کرد.
سرزمین مادری‌اش، روسیه، تا‌چسبیدن پیش از نابودی جهان‌بریم با آمریکا در تضاد بود.
این واقعیت که آمریکا‌مأموریت‌های آخرین نقطه گردهمایی بود،جون‌هیوک اصلا به مذاقش خوش نمی‌آمد.
«دنیا به این‌بریم روز افتاده، چسبیدن‌مثل به کینه‌های قدیمی حماقته.»
«باید بریم لاس‌وگاس تو‌افتاده آمریکا. خوشبختانه مثل مأموریت‌های‌حماقته قبلی محدودیت زمانی نداره.»
«لاس‌وگاس... هه.»
کانگ جون‌هیوک‌خوشبختانه با حالتی مبهم‌قبلی این را گفت.
«چطوری بریم اونجا؟»
سکوت بر فضا حکم‌فرما شد.
تمام مأموریت‌های‌مبهم پیشین مستلزم‌چطوری سفرهای طولانی بودند.
آن‌ها می‌بایست‌خوشبختانه از قاره‌ها و‌قبلی اقیانوس‌ها عبور می‌کردند.
اما این بار متفاوت بود.
این بار، آن‌ها باید‌مأموریت‌های سراسر جهان را می‌پیمودند،جون‌هیوک نه فقط یک قاره را.
«چقدر راهه؟»
«تخمین زده شده... ۶۵۰۰ مایل. حدود ۱۰,۰۰۰ کیلومتر. و این یه‌خوشبختانه خط صاف از وسط اقیانوس آرام شمالیه. اگه مسافت خشکی رو حساب‌سکوت کنی، شاید دو برابر بشه. باورتون نمیشه ولی نصف محیط کره زمینه.»
«... حتی‌خوشبختانه نمی‌تونم تصور کنم‌قبلی چقدر طول می‌کشه.»
کیم هوی‌یئون‌خوشبختانه خنده‌ای پوچ‌مأموریت‌های سر داد.
این مأموریت‌آمدند می‌توانست سال‌ها‌کردند به طول انجامد.
البته، اگر ته‌سان حضور نداشت.
«ولی چون ته‌سان‌روز با ماست، احتمالا‌کینه‌های اون‌قدر طول نمی‌کشه.»
نگاه همه‌خوشبختانه به سمت‌مأموریت‌های ته‌سان چرخید.
قوی‌ترین میان آن‌ها؛ او می‌توانست تمام‌قدیمی هیولاهایی را که ظاهر می‌شدند شکست‌مأموریت‌های دهد و به پیشروی ادامه دهد.
به طور معمول، طی کردن این مسافت با‌جون‌هیوک پای پیاده غیرممکن بود، اما حتی این بازیکن‌حکم‌فرما حالت زمین نیز فراتر از محدودیت‌های انسانی بود.
استقامت مسئله‌ای نبود.
«پس چطوری‌خوشبختانه از اقیانوس‌مأموریت‌های رد بشیم؟»
«یادمه یه خشکی نزدیک‌چطوری روسیه هست که به کانادا‌پیشین چسبیده. می‌تونیم از اونجا بریم.»
«منم چک کردم. یه روستای بندری تو ناحیه خودمختار چوکوتکا‌خوشبختانه هست. اسمش وِلِن‌ـه. خیلی به آلاسکا نزدیکه. با این حال، با‌اونجا هواپیما حدود یه ساعت راهه... ولی برای اون نباید مشکلی باشه.»
«آره. قطعا ممکنه.»
کیم هوی‌یئون سر تکان داد.
ته‌سان پیش از این‌افتاده دریا را میان ژاپن‌حماقته و کره شکافته بود.
اگر مسافت فقط در حد‌اونجا یک ساعت پرواز بود، برای‌مستلزم ته‌سان هیچ به حساب می‌آمد.
«سفر طولانی‌ای‌روز میشه. باید‌چسبیدن حسابی آماده بشیم.»
نتیجه‌گیری انجام شد.
آن‌ها شروع‌حماقته به تدارک‌لاس‌وگاس برای حرکت کردند.
از آنجا که صدها‌مأموریت‌های میلیون نفر باید جابه‌جا می‌شدند،حالتی نیاز به آمادگی کامل بود.
ته‌سان که ساکت‌روز گوش می‌داد، بالاخره‌کینه‌های لب به سخن گشود.
«دارین چی می‌گین؟»
«داریم مسیر‌خوشبختانه رو بررسی‌مأموریت‌های می‌کنیم. چرا؟»
«لازم نیست‌حماقته بریم روسیه.لاس‌وگاس مستقیم می‌ریم.»
«... چی؟»
آن‌ها برای لحظه‌ای مبهوت ماندند.
کمال حسن که حرف‌چسبیدن ته‌سان را ترجمه می‌کرد،بریم با تعجب نگاه کرد.
«مستقیم؟ منظورت‌آمدند رد شدن مستقیم‌مکانش از اقیانوس آرامه؟»
«آره. از کوتاه‌ترین مسیر‌مأموریت‌های اقیانوس آرام رو رد‌جون‌هیوک می‌کنیم و می‌ریم آمریکا.»
«خب، این سریع‌ترین راهه، ولی...»
کیم هوی‌یئون به تته‌پته افتاد.
«ا-اقیانوس آرام؟ اونجا حدود ۱۰,۰۰۰ کیلومتره،تایید مگه نه؟ عمقش هم حدود ۱۰,۰۰۰هند متره. حتی برای ته‌سان، همچین چیزی ممکنه؟»
شکافتن دریا میان ژاپن و‌قبلی کره یک چیز بود، اما‌مبهم این مقیاسی کاملاً متفاوت داشت.
آن‌ها باید‌نمی‌آمد تمام اقیانوس‌افتاده آرام را می‌شکافتند.
این کار شبیه‌گفت به دو نیم‌سکوت کردن خودِ جهان بود.
ته‌سان با خونسردی پاسخ داد.
«این دفعه دریا رو‌مأموریت‌های نمی‌شکافم... ولی غیرممکن نیست.جون‌هیوک حتی اون‌قدرها هم سخت نیست.»
«اوه...»
«نه، قدرتت رو‌روز زیر سوال نمی‌برم...کینه‌های ولی فقط باورش سخته.»
لی ته‌یئون و‌مثل بِلدینگکیا، به جز دیانا،کانگ همگی مبهوت مانده بودند.
آن‌ها به‌روز سختی توانستند خونسردی‌کینه‌های خود را بازیابند.
«ولی اگه راست‌بحث باشه، کلی توی‌تایید زمان صرفه‌جویی میشه.»
«وقتی کارای‌خوشبختانه آماده‌سازی تموم‌مأموریت‌های شد صدام کنین.»
ته‌سان اتاق‌مبهم جلسه را‌چطوری ترک کرد.
در میان سردرگمی، آن‌ها‌مأموریت‌های وضعیت را سازماندهی کردند‌جون‌هیوک و به مردم اطلاع دادند.
«ما از‌خوشبختانه اقیانوس آرام‌مأموریت‌های رد می‌شیم.»
همه شوکه شدند.
اما شوک اولیه به‌مأموریت‌های سرعت جای خود را‌جون‌هیوک به اعتماد به ته‌سان داد.
به جز‌نمی‌آمد اندکی نگرانی، هیچ‌چسبیدن مقاومتی وجود نداشت.
پس از آن،گفت همه چیز به‌سکوت سرعت پیش رفت.
از چونجی، حرکت‌مثل مستقیم به سمت‌نداره آمریکا آغاز شد.
[اووااااه!]
هیولاها بیرون‌حماقته پریدند تا‌لاس‌وگاس سد راهشان شوند.
از آنجا که‌مثل این هفتمین بازگشت بود،کانگ هیولاها بسیار قدرتمند بودند.
بی‌شمار هیولای رتبه B ظاهر شدند و در میان آن‌ها هیولاهای رتبه A نیز به چشم می‌خوردند که حتی بازیکنان حالت سخت در شکست دادنشان مشکل داشتند.
همه با‌مبهم به خطر‌چطوری انداختن جانشان می‌جنگیدند.
سپس ته‌سان گفت:
«بِلدینگکیا، بانو دیانا و‌مأموریت‌های باردری. متعادل پیش برین‌جون‌هیوک و هیولاها رو ناکار کنین.»
«متعادل؟ یعنی چقدر؟»
«فقط نمیرین. اونا هم‌افتاده به نبردهایی نیاز دارن‌حماقته که پای جونشون وسط باشه.»
«مفهومه.»
آن‌ها به سرعت حرکت کردند.
هزاران هیولا از سمت مقابل یورش آوردند، از جمله چندین هیولای رتبه A.
در حالی که بازیکنان حالت سخت دندان‌هایشان‌مأموریت‌های را به هم می‌ساییدند تا آن‌ها را‌گفت عقب نگه دارند، بِلدینگکیا دستش را تکان داد.
بی‌شمار طلسم ترسیم شد.
آتش، یخ، باد‌روز و زمین، همه‌کینه‌های به یکباره منفجر شدند.
کوااااهنگ!
هزاران هیولا در‌مثل یک آن به‌نداره هوا پرتاب شدند.
چشمان همه‌آمدند از حدقه‌کردند بیرون زد.
دیانا نیز‌حماقته به سبکی‌لاس‌وگاس حرکت کرد.
اما نتیجه،خوشبختانه هر چیزی‌مأموریت‌های بود جز سبک.
ده‌ها هیولا‌نمی‌آمد در یک‌افتاده چشم‌برهم‌زدن تکه‌تکه شدند.
باردری نیز در‌گفت فرم شمشیر، صفوف‌سکوت هیولاها را درید.
«ووه!»
تفاوت محض در‌بحث قدرت، نفس همه را‌شده در سینه حبس کرد.
هرگاه که مجالی برای آسودن بود،نداره ته‌سان از آن فرصت برای مبارزه‌چطوری با بازیکنان «حالت تنها» استفاده می‌کرد.
به جز لی ته‌یئون، هیچ‌کدام توان مقاومت‌فضا درست و حسابی نداشتند، اما نبرد با چنین‌می‌بایست قدرت کوبنده و بی‌مانندی، کمکی بزرگ برایشان بود.
بِلدینگکیا نیز از اینکه‌چسبیدن آن‌ها با هر نبرد‌بریم چقدر پیشرفت می‌کردند، شگفت‌زده بود.
«تحسین‌برانگیزه. حتی اگه لی ته‌یئون رو که مورد لطف ماریاست فاکتور‌رهبر بگیریم، اون سه نفر دیگه هم شانس پاکسازی حالت تنها رو‌بپاشه دارن. باید ده‌ها بار جونشون رو به خطر بندازن، ولی غیرممکن نیست.»
این بار‌خوشبختانه با زندگی‌مأموریت‌های پیشین متفاوت بود.
لی ته‌یئون دیگر تنها‌چطوری کسی نبود که می‌توانست‌حکم‌فرما «حالت تنها» را پاکسازی کند.
نزدیک به ده نفر‌چسبیدن استعداد و قدرت لازم‌بریم برای پاکسازی آن را داشتند.
و آن‌ها در‌بحث بازپس‌گیری زمین، یارانی‌تایید قدرتمند محسوب می‌شدند.
آرزوهای ته‌سان‌خوشبختانه به تدریج‌مأموریت‌های رنگ واقعیت می‌گرفتند.
آن‌ها به دریای شرق رسیدند.
مقصدشان ژاپن بود.
برای رسیدن به‌بحث آمریکا، ابتدا باید‌تایید از ژاپن می‌گذشتند.
ویکتور در حالی‌مثل که چشمانش را ریز‌کانگ می‌کرد، زیر لب گفت:
«اونجاست.»
آن‌ها که اکنون به ابرانسان‌قبلی تبدیل شده بودند، می‌توانستند ژاپن‌مبهم را از آن سوی دریا ببینند.
«واقعاً می‌تونیم‌خوشبختانه از این‌مأموریت‌های رد بشیم؟»
«آره.»
ئیکا با‌نمی‌آمد قاطعیت سر‌افتاده تکان داد.
ته‌سان گفت:
«یخ بزن.»
شما «اعلامیه انجماد» را فعال کردید.
تِرَق!
همچون شیارهایی که بر‌چسبیدن شیشه می‌دوند، سطح دریا‌بریم شروع به یخ‌زدن کرد.
سرما به تدریج گسترش یافت.
سرمایی استخوان‌سوز‌خوشبختانه آن‌ها را‌مأموریت‌های در بر گرفت.
«آه...»
تمام دریایی که‌افتاده در افق دیده می‌شد،حماقته در حال انجماد بود.
«اوه، اوووه...»
ناله‌هایی آمیخته‌خوشبختانه با حیرت از‌قبلی گلوها خارج شد.
تنها بازیکنان ژاپن و جزیره‌اونجا ججو پیش از این دیده‌مستلزم بودند که ته‌سان دریا را می‌شکافد.
تعدادشان زیاد نبود.
علاوه بر آن، هیچ‌کس تا‌مکانش کنون ندیده بود که کل‌حسن دریا این‌گونه یکپارچه یخ بزند.
قدرتی که همچون قدرت دشمن خدایان‌نداره بود، نفس‌ها را در سینه حبس‌چطوری کرد و تحسین همگان را برانگیخت.
ویکتور زیر لب زمزمه کرد:
«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم‌مثل این‌طوری از روی‌نداره دریا رد بشیم.»
در میان نفس‌نفس زدن‌ها و‌قبلی احترامی که نثار ته‌سان می‌شد،مبهم آن‌ها به سرعت وارد ژاپن شدند.
ژاپنی‌ها با قدم گذاشتن بر‌خوشبختانه خاک وطنشان، با احساسی عمیق‌کانگ گونه‌هایشان را بر زمین فشردند.
مردم از ژاپن عبور‌افتاده کردند و مایحتاج روزانه‌حماقته مختلفی را گرد آوردند.
هیولاها ظاهر شدند، اما قدرتمندترین‌قبلی آن‌ها توسط دیانا و بِلدینگکیا مهار‌گفت شدند، بنابراین مشکل بزرگی پیش نیامد.
بدین‌سان، تنها در‌مثل عرض چند روز، آن‌ها‌کانگ به انتهای ژاپن رسیدند.
لی ته‌یئون زیر لب گفت:
«اقیانوس آرام.»
در برابرشان‌مبهم اقیانوسی بیکران‌چطوری گسترده شده بود.
«هیچی دیده نمیشه.»
«زمین گرده. هر چقدر‌کردند هم فاصله باشه، نمی‌تونی‌آمریکاست اون‌ور افق رو ببینی.»
هیچ‌چیز در‌خوشبختانه آن سوی‌مأموریت‌های دریا پیدا نبود.
تنها افقی بی‌پایان.
ته‌سان گامی‌روز به سوی‌چسبیدن دریا برداشت.
با اعمال سلطه‌اش‌بحث بر طبیعت، با‌تایید اراده‌ای قوی اعلام کرد:
«یخ بزن.»
شما «اعلامیه انجماد» را فعال کردید.
تِرَق!
دریا یخ زد.
مردم نفس‌نمی‌آمد در سینه‌افتاده حبس کردند.
در یک آن،مثل تمام دریا به‌نداره سختی سنگ یخ بست.
«از ته‌سان همین انتظار می‌رفت.»
«اوووه...»
بازیکنان حالت آسان، معمولی‌افتاده و سخت صرفاً تحسین‌حماقته می‌کردند و شگفت‌زده بودند.
آن‌ها هنگام عبور از دریای‌قبلی شرق یخ‌زدن دریا را دیده بودند،گفت پس این بار چندان غافلگیرکننده نبود.
اما بازیکنان قدرتمند،مثل از جمله بازیکنان‌نداره «حالت تنها»، متفاوت بودند.
آن‌ها در‌حماقته سکوت فرو‌لاس‌وگاس رفته بودند.
چشمانشان لبریز‌نمی‌آمد از ناباوری‌افتاده و شوک بود.
حتی حسن و‌مثل ویکتور نیز توانایی‌های‌نداره ادراکی بسیار تقویت‌شده‌ای داشتند.
از این رو، می‌توانستند‌مأموریت‌های تا حدودی گستره قدرت‌جون‌هیوک ته‌سان را درک کنند.
لی ته‌یئون‌حماقته با نگاهی‌لاس‌وگاس گیج پرسید:
«... تا‌خوشبختانه کجا رو‌مأموریت‌های یخ زدی؟»
ته‌سان با خونسردی پاسخ داد:
«کل اقیانوس آرام شمالی رو.قبلی چون جمعیت زیاده و مسیر طولانی،گفت می‌خواستم جانب احتیاط رو رعایت کنم.»
لی ته‌یئون‌خوشبختانه خنده‌ای توخالی‌مأموریت‌های سر داد.
اقیانوس آرام شمالی پهناور بود.
وسعتش با‌نمی‌آمد تمام قاره‌افتاده آسیا برابری می‌کرد.
ته‌سان منطقه‌ای به آن‌مأموریت‌های بزرگی را بدون زحمت‌جون‌هیوک چندانی منجمد کرده بود.
این بدان معنا بود که‌قبلی اگر می‌خواست، می‌توانست بر مناطقی‌مبهم در مقیاس قاره‌ها تأثیر بگذارد.
ته‌سان طوری صحبت‌بریم کرد که انگار‌مثل چیز مهمی نیست.
«این طبیعتیه که‌مثل هیچ اراده‌ای نداره. مداخله‌کانگ توش کار سختی نیست.»
او با حیرت زمزمه کرد:
«می‌دونی که این حرف فقط در‌نداره مورد تو صدق می‌کنه، نه؟ اینو‌چطوری می‌دونستم، ولی... تو واقعاً یه هیولایی.»
بِلدینگکیا نیز‌خوشبختانه نتوانست تحسین خود‌قبلی را پنهان کند.
او زمانی در‌بریم اوج قدرت خود، به‌مأموریت‌های مرزهای فناپذیری رسیده بود.
اعمال نفوذ‌نمی‌آمد در این‌افتاده مقیاس غیرممکن نبود.
اما برای انجام آن، به دایره‌های‌نداره جادویی و ابزارهای بی‌شماری نیاز داشت‌چطوری و دست‌کم یک سال زمان برای آماده‌سازی.
حتی در آن صورت هم‌قبلی ناپایدار بود و اگر کسی مداخله‌گفت می‌کرد، به سادگی در هم می‌شکست.
اما ته‌سان آن‌بریم را تنها با یک‌مأموریت‌های کلمه ساده انجام داد.
حتی ناپایدار‌نمی‌آمد هم به‌افتاده نظر نمی‌رسید.
دریا تا اعماقش یخ زده بود،نداره آن‌قدر که صدها میلیون نفر بتوانند‌چطوری بدون هیچ مشکلی از رویش عبور کنند.
«این قدرت یه جاودانه‌ست؟»
در میان‌حماقته سکوت بهت‌زده، ته‌سان‌خوشبختانه به پیش رفت.
«پس بریم.»
کیم هوی‌یئون زیر لب گفت:
«یه نهنگ.»
بر سطح دریا،بریم سر یک نهنگ در‌مأموریت‌های جا یخ زده بود.
فقط نهنگ نبود.
بی‌شمار موجود دریایی که در‌قبلی اقیانوس آرام می‌زیستند، در زیر‌مبهم سطح یخ‌زده قابل مشاهده بودند.
تمام اقیانوس آرام شمالی،مأموریت‌های میان ژاپن و آمریکا،جون‌هیوک اکنون منجمد شده بود.
لی ته‌یئون نچ‌نچ کرد:
«این دیگه چیه...»
او می‌توانست با استفاده از آیتم‌ها مسیری‌فضا در دریای شرق باز کند، اما یخ‌آن‌ها زدن کل اقیانوس آرام فراتر از تصوراتش بود.
«ته‌سان، حتماً‌روز زیر دریا هیولا‌کینه‌های هست. مشکلی نیست؟»
ته‌سان پاسخ داد:
«مشکلی نیست.»
هیولاها از پایین به یخ می‌کوبیدند، اما‌قدیمی تا زمانی که در سطح «رسول» نبودند، نمی‌توانستند‌نداره یخی را که او خلق کرده بود بشکنند.
آن‌ها بر‌خوشبختانه پهنه اقیانوس‌مأموریت‌های یخ‌زده پیش رفتند.
هیولاها با تأخیر‌مثل برای حمله به‌نداره سمتشان هجوم آوردند.
[اووووه!]
شما «جهان منجمد» را فعال کردید.
تِرَق! تِرَق! تِرَق!
دریای یخ‌زده‌حماقته همچون موجی از‌خوشبختانه سرما سر برآورد.
هیولاهایی که به جلو‌افتاده یورش می‌بردند، در دم یخ‌بریم زدند و از حرکت بازماندند.
«ته‌سان... پرستش و‌مثل ایمان ما به تو‌کانگ حتی قوی‌تر هم شده.»
و آن ایمان‌مثل تجسم یافت و در‌کانگ درون ته‌سان جای گرفت.
تسلط بر قدرت الهی ۱٪ افزایش یافت.
مدت‌ها بود که‌مثل تسلط او بر قدرت‌کانگ الهی افزایش نیافته بود.
اکنون تا رسیدن‌مثل به ۱۰۰٪ چیز‌نداره زیادی باقی نمانده بود.
بزرگترین هدف ته‌سان از‌لاس‌وگاس این بازگشت، رسیدن به‌قبلی ۱۰۰٪ قدرت الهی بود.
ارتقا سطح‌نمی‌آمد از طریق‌افتاده قدرت مهارت.