چپتر 84: نسل شانزدهم، احمقی که رویاها را تصفیه می‌کند (۳)
0«کوووررر!»
بالروگ ناگهان خیز برداشت و با هیکل عظیمش‌جای سایه‌ای بر سر او انداخت. دستان سنگینش را دراز‌هافران کرد تا ته‌سان را در چنگال خود اسیر کند.
ته‌سان دمی کوتاه‌فشرد گرفت و شمشیرش‌روبرو را به حرکت درآورد.
نوک شمشیر که با ظرافتی مرگبار‌همچون می‌رقصید، مسیر بازوان بالروگ را منحرف‌فاصله کرد و مستقیم بر سینه بی‌دفاعش نشست.
کراک.
«کووورو!»
پیکر بالروگ با شدت بر زمین‌روبرو کوبیده شد. اما بلافاصله از جا پرید‌پایین‌تر و با خشم به ته‌سان خیره شد.
ته‌سان سوت زد.
«واقعاً که سفت و سخته.»
موجی از‌مواجه جادو درون‌حکم هیولا متورم شد.
بالروگِ مهر و موم شده، انفجاری از جادو را فعال کرد.
جادو همچون طوفانی‌طرز سهمگین به هر‌فشرد سو یورش برد.
ته‌سان در حالی که‌حکم فاصله می‌گرفت، با خود‌جای اندیشید: «شبیه جادوی نژاد شیاطینه؟»
اگرچه مفهوم کلی جادو یکسان بود، اما چیزی متفاوت‌طلایی در آن حس می‌شد. در مقایسه با جادویی که‌تمرین جاگان استفاده می‌کرد، این یکی غلیظ‌تر و تاریک‌تر بود.
شما هولی را فعال کردید.
وقتی جادوی فوران‌کرده به‌حکم ته‌سان رسید، در هم پیچید‌آنکه و با شدت منحرف شد.
شما کُندی را فعال کردید.
«کوووررر!»
حرکات بالروگ‌مواجه به طرز‌حکم محسوسی کند شد.
ته‌سان شمشیرش را‌فشرد محکم فشرد و‌روبرو حمله را آغاز کرد.
روبرو شدن با بالروگ فرصتی طلایی برای او بود؛یورش چرا که در اعماق پایین‌تر دوباره با بالروگ مواجه‌شیاطینه می‌شد، پس این نبرد حکم یک تمرین عالی را داشت.
به جای آنکه کار بالروگ‌محکم را به سرعت تمام کند، ته‌سان‌فرصتی تکنیک‌های مختلف را روی او می‌آزمود.
هافران که نظاره‌گر این صحنه‌تمرین بود، به سختی می‌توانست حیرت‌کار و خشمش را پنهان کند.
«...واقعاً همچین چیزی ممکنه؟»
آمار آن‌ها تقریباً با بالروگ یکسان بود،طوفانی اما ته‌سان با تکیه بر قدرت، تکنیک‌ها و‌شبیه حواس خود، کاملاً بر او چیره شده بود.
«حتی اگه عقلش رو از دست داده باشه‌آغاز و ضعیف شده باشه، اینکه این‌طور بر بالروگ‌پایین‌تر مسلط بشه... [بهت که گفتم. اون پسره عرضه داره.]»
«بازم عجیبه.مواجه آخه این‌حکم دیگه چه وضعیه...»
از نگاه سرد و ارزیابانه سطح طبقه ۳۰، این موضوع چندان خارق‌العاده نبود. بالروگ که‌مواجه مدت‌ها مهر و موم شده بود، هوش و مهارت‌هایش تا حد نابودی تحلیل رفته بود.هافران حتی یک ماجراجوی معمولی از طبقه ۳۰ هم می‌توانست به راحتی بالروگ فعلی را شکست دهد.
دشمنی که کورکورانه و بدون عقل حمله‌طوفانی می‌کرد، حریفی ناچیز برای آن‌ها بود—اما این در‌شبیه صورتی بود که آن‌ها ماجراجویان طبقه ۳۰ می‌بودند.
«...آمارشون شبیهه؟ چطور؟ هر‌محسوسی چقدر هم کسی قوی باشه،روبرو آمار باید غیرقابل مقایسه باشه.»
در چشمانِ پر از‌حکم زمزمه هافران، تنها یک‌جای علامت سؤال باقی مانده بود.
مهارت‌ها را می‌شد با‌حمله استعداد شگرف یا تلاش به‌طلایی دست آورد. تسلط هم همین‌طور.
اما آمار داستان دیگری داشت؛ اعدادی که تنها از طریق ارتقای سطح‌فاصله و مقابله با دشمنان به دست می‌آمدند و هر چقدر هم که کسی‌متفاوت قدرتمند بود، غیرممکن بود که آماری فراتر از سطح طبقه خود داشته باشد.
تعداد انگشت‌شماری مهارت نادر وجود‌محکم داشت که آمار را افزایش‌شدن می‌داد، اما تأثیر آن‌ها ناچیز بود.
با این حال، ته‌سان که‌تمرین هنوز در طبقه ۱۶ بود،کار آماری مشابه بالروگِ طبقه ۳۰ داشت.
«[حتی واسه منم عجیبه.]»
اگر اجازه داشت، می‌توانست پنجره سیستم را‌طوفانی ببیند. از آنجا که روح (گوست) دیگر‌اندیشید رفته بود، ته‌سان احتیاط خاصی به خرج نداد.
«[همچین مهارتی‌حرکات رو از‌محسوسی کجا گیر آوردی؟]»
تمامی مهارت‌های ته‌سان خارج از لیست استاندارد بودند، اما‌آنکه در میان آن‌ها، «عروج روح» به‌طور ویژه‌ای خاص بود—مهارتی که‌صحنه آمار را افزایش می‌داد و حتی مهارت دیگری اعطا می‌کرد.
به‌راستی که مهارتی غیرممکن بود.
روح با خود اندیشید:انفجاری «...این مهارتیه که به‌سهمگین یه فانی داده میشه؟»
این چیزی از مرتبه‌ای بالاتر بود،فشرد چیزی بیگانه. حداقل مهارتی نبود که بتوان‌برای به عنوان پشتیبانی از می‌گونگ دریافت کرد.
«[هر چی باشه، تو آدمی هستی که تا حالا‌آنکه لنگه‌شو ندیدم. و اگه دقیق نگاه کنی، می‌بینی که دقیقاً‌صحنه همون کسی هستی که قراره از این وضعیت سود ببره.]»
ته‌سان تنها در حال شکست دادن‌روبرو بالروگ نبود؛ او داشت بی‌شمار تکنیک‌اعماق رزمی و مهارت را کالبدشکافی می‌کرد.
حتی هافران که برای اولین‌فعال بار او را می‌دید، متوجه‌برد شد که بینش ته‌سان خارق‌العاده است.
«[اگه اون باشه، شاید بتونه‌محکم کمکت کنه اون آرزویی که‌شدن اینجا ریشه دوانده رو برآورده کنی.]»
با شنیدن این‌نبرد جمله آرام، چشمان‌عالی هافران به زیر افتاد.
در همین حین، بالروگ که‌آغاز تمام توانش تخلیه شده بود،برای از شدت خستگی فرو ریخت.
کانگ ته‌سان بر بالروگ مهر و موم شده پیروز شد.
«بسیار خب. بهت اجازه می‌دم.»
این جمله‌ای بود که هافران حین نزدیک‌شدن شدن بر زبان آورد، در حالی که مات‌مواجه و مبهوت به بالروگِ اسیر شده خیره بود.
ته‌سان در حالی که‌انفجاری شمشیرش را غلاف می‌کرد‌سهمگین پرسید: «چی... چیکار می‌کنی؟»
«دنیای من.حرکات می‌رم به‌محسوسی اون جای ویران‌شده.»
«می‌تونی بری‌مواجه به یه‌حکم جای ویران‌شده؟»
«دنیای من به روش نسبتاً‌آغاز خاصی نابود شد. جواهری هست که‌چرا اجازه می‌ده آدم به اونجا بره.»
هافران معبری فضایی باز کرد و‌همچون جواهری با رنگی عجیب بیرون آورد. آن‌می‌گرفت سوی هاله‌ی لرزانِ قدرت، دنیایی دیده می‌شد.
«این تورو می‌فرسته اونجا. وقتی رسیدی،فشرد مواد جمع کن. با اینکه دنیا‌طلایی نابود شده، ولی هنوز چیزایی باقی مونده.»
هافران نگاهی به کارگاهش انداخت—اتاق‌تمرین کاری ساده که با یک سندان،سرعت چکش و کوره مجهز شده بود.
«اینجا بد نیست،فشرد ولی چیزایی که می‌تونم‌شدن بسازم محدودن—همشون آیتم‌های معمولی‌ان.»
این موضوع درباره او مشهور بود؛ قدرت یک آهنگر در ساخت تجهیزات برای‌می‌گرفت بخش‌های مورد نیاز بود، نه در خلق ابزار خارق‌العاده. حتی لی ته‌یئون هم فقط‌مقایسه تا سطوح میانی از آهنگر استفاده می‌کرد؛ در اعماق پایین‌تر، به ندرت سراغش می‌رفت.
«اما اگه بتونی از دنیای ویران‌شده من‌حمله مواد بیاری—موادی که فقط کسی مثل من‌چرا می‌تونه باهاشون کار کنه—می‌تونی چیزی قوی‌تر بسازی.»
اشتیاقی در‌مواجه چشمان هافران‌حکم شعله کشید.
ته‌سان با‌محکم گیجی سرش‌حمله را کج کرد.
«برای کسی‌موم در سطح‌انفجاری من ممکنه؟»
«از اولشم قصد نداشتم بفرستمت جایی که غیرممکن باشه.روبرو جایی که بتونی بالروگ رو شکست بدی، قطعاً در‌مواجه دسترس توئه. اون مهارت رو که داری، مگه نه؟»
ته‌سان سر تکان داد.
«همون کافیه.محکم بذار سبک‌حمله شروع کنیم.»
هافران با آرامش گفت: «تو‌فعال دنیای ویران‌شده من، برو به جنگل‌حالی خاکستری و ریشه وحشی رو بیار.»
آغاز مأموریت فرعی
هافران درخواستی از شما دارد.
وارد دنیای ویران‌شده او شوید و ریشه وحشی را از جنگل خاکستری بیاورید.
موفقیت پاداشی برای شما به همراه خواهد داشت.
پاداش: تجهیزات ساخته‌شده از ریشه وحشی.
«یه نقشه برای پیدا کردن مکان بهت‌روی می‌دم. لحظه‌ای که وارد جنگل بشی، می‌فهمی‌حیرت چطور ریشه وحشی رو به دست بیاری.»
هیچ فکری‌فرصتی برای رد کردن‌چرا مأموریت وجود نداشت.
ته‌سان سر تکان داد.
به محض پذیرش مأموریت،طرز هافران جواهر را فشرد و‌آغاز زیر لب چیزی زمزمه کرد.
چیرینگ.
فضا شکافته شد.
دنیای خاکستری پدیدار گشت.
«وارد شو.»
پیش از آنکه ته‌سان قدم به درون‌روی بگذارد، پرسید: «به نظر میاد تو انتخاب‌حیرت کسی که مأموریت رو می‌گیره خیلی سخت‌گیری.»
هافران قاطعانه پاسخ داد: «همین‌طوره. فقط به‌پایین‌تر قهرمان و تو دادمش. بقیه رو هم‌داشت در نظر داشتم، ولی همشون رد کردن.»
«دلیل اینکه کسی رو به دنیای خودم می‌فرستم، اینه که اونجا‌آنکه چیزی هست که می‌خوام... چیزی تو عمیق‌ترین بخش، تو روستای من.سختی بزرگ‌ترین حسرتم موقع ترک دنیام این بود که اونو با خودم نیاوردم.»
اندوهی عمیق‌کُندی در چشمان‌طرز هافران درخشید.
«اگه اون‌قدر ضعیف بودی‌تمام که نمی‌تونستی به اونجا برسی،هافران نمی‌خواستم خاک دنیامو لگدکوب کنی.»
ته‌سان این گفته‌طلایی را به منزله‌ی‌اعماق تأییدی ضمنی پنداشت.
هافران گامی به عقب برداشت.
«همین‌قدر بدونی کافیه.حرکات فقط یه چیز...محکم اینو یادت باشه.»
در حالی که ته‌سان وارد گذرگاه‌مختلف گشوده‌شده توسط جواهر می‌شد، هافران گفت:سختی «دنیا سعی می‌کنه تو رو بکشه.»
در یک‌فرصتی آن، جهان در‌چرا تاریکی فرو رفت.
پیکرش در‌پایین‌تر خلأیی سیاه به‌نبرد حرکت در آمد.
«این چیه؟»
جابه‌جایی فضایی.
از آنجا که این مسافت میان‌ستاره‌ای است، سفر اندکی زمان می‌برد.
کمی صبر کنید تا به مقصد برسید.
دنیای خاکستری‌رنگی که در‌طرز آن سو دیده می‌شد،حمله نزدیک‌تر شد؛ جهانی ویران.
دیدن آن برای‌سرعت نخستین بار، کنجکاوی‌مختلف صادقانه‌ای را برمی‌انگیخت.
حتی قهرمان هم گفته بود‌چرا دنیایش نابود شده؛ شاید فروشنده‌نبرد هم همین حس را داشت.
از جهتی، زمین‌دوباره نیز جهانی رو‌حکم به زوال بود.
وضعیت آن‌ها‌کُندی چه‌بسا آینده‌ی‌طرز زمین باشد.
ته‌سان اندیشید که چه‌تمام تفاوتی میان ویرانی آن‌ها‌می‌آزمود و زمین وجود دارد.
دنیای خاکستری هر لحظه‌برای نزدیک‌تر شد تا سرانجام‌دوباره پیکر ته‌سان به آن رسید.
نخستین برداشتش‌پایین‌تر این بود:مواجه ناخوشایند و لزج.
اولین حسی که‌حرکات تجربه کرد، ناتوانی‌محکم در نفس کشیدن بود.
لحظه‌ای که سعی کرد نفس‌تکنیک‌های بکشد، چیزی بیگانه و سمی‌نظاره‌گر به درون بدنش هجوم آورد.
شما موهاپ را فعال کردید.
به‌طور غریزی‌کُندی مهارت را‌طرز فعال کرد.
با چهره‌ای درهم‌کشیده،سرعت دستش را در‌مختلف هوای خالی تکان داد.
هیچ حسی نداشت.
اگر هوایی وجود داشت،مواجه حرکت دستش باید نسیمی‌عالی برمی‌انگیخت، اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
ته‌سان به زمین نگریست.
خاک خشک و پژمرده به آرامی‌مختلف به شن بدل می‌شد و گویی‌سختی قصد داشت او را یکجا ببلعد.
هرچند پایش را چرخاند تا رها‌اعماق شود، اما این سرزمین ناآشنا تفاوتی‌تمرین نداشت؛ زمین تشنه‌ی بلعیدن او بود.
به آسمان نگریست.
ابری در کار نبود.
ورای خلأ بی‌پایان،سرعت تنها لایه‌ای ضخیم از‌روی رنگ خاکستری گسترده بود.
در آن خاکستری، حتی‌برای کودکی خردسال نیز می‌توانست‌دوباره خصومتی عمیق را حس کند.
ته‌سان دریافت که‌دوباره حتی ستارگان نیز در‌تمرین پی کشتن موجودات زنده‌اند.
بازدمی انجام داد.
هوای اندک‌کار درون بدنش‌تمام خارج شد.
سپس دوباره نفس کشید.
چیزی زهرآگین، همچون سم، در‌نبرد گلویش خزید و وارد ریه‌ها‌جای شد. «...یه کم اکسیژن هست.»
آن ماده‌ی‌کُندی بیگانه حاوی رگه‌ای‌محسوسی از اکسیژن بود.
پی‌درپی نفس‌های کوتاه‌سرعت کشید تا تنفسش‌مختلف را تنظیم کند.
شما ۲ واحد آسیب دریافت کردید.
بدین‌سان، با به‌حرکات حداقل رساندن آسیب، موفق‌فشرد به نفس کشیدن شد.
بدون موهاپ، این کار‌تمام مطلقاً غیرممکن بود؛ صرفِ نفس‌هافران کشیدن، حکم شکنجه را داشت.
پوزخندی زد.
«واقعاً چیز باارزشی اینجا پیدا‌نبرد میشه؟» در ابتدا جز ویرانی چیزی‌آنکه به ذهنش خطور نکرد، اما نه.
خودِ جهان لبریز‌حرکات از خصومت بود،محکم مصمم به کشتن.
در چنین مکانی، چیزهایی هست که می‌تونی به دست بیاری.
ته‌سان بازدم‌پایین‌تر و دمی‌مواجه دیگر گرفت.
حتی در حالی که زمین زیر‌محکم پایش فرو می‌ریخت و سعی در‌فرصتی بلعیدنش داشت، ته‌سان نقشه‌ای را گشود.
جنگل خاکستری‌کار و موقعیت فعلی‌اش‌تکنیک‌های علامت‌گذاری شده بودند.
فاصله نه‌فرصتی چندان دور بود‌چرا و نه نزدیک.
ته‌سان گام در راه گذاشت.
بهتره حرکات ناگهانی انجام ندی.
اگه کارهای غیرضروری بکنی، این مکان نگاهشو روت قفل می‌کنه.
حتی اگه آروم حرکت کنی، دیر یا زود متوجهت میشه... ولی حداقل مثل کوه روت آوار نمیشه.
«چه حرفای ترسناکی.»
او به توصیه‌ی روح‌طرز عمل کرد و با‌حمله سرعتی معمولی پیش رفت.
در حالی که‌سرعت به تنفس منظم ادامه‌روی می‌داد، مهارتی کسب کرد.
شما محیط خشن را تحمل کردید.
شما مهارت غیرفعال دائمی [مقاومت در برابر سم] را کسب کردید.
تسلط موهاپ ۱٪ افزایش یافت.
تسلط مقاومت در برابر بیماری ۱٪ افزایش یافت.
و با پیشروی‌نبرد بیشتر، پنجره سیستم‌عالی دوباره ظاهر شد.
تسلط سد کردن ۱٪ افزایش یافت.
تنها با راه‌طرز رفتن، تسلطش بالا می‌رفت‌حمله و مهارت‌های جدید می‌آموخت.
پوزخندی زد.
با این حال، همان‌طور‌حمله که هافران گفته بود،فرصتی وضعیت به حد فروپاشی نبود.
سلامتی‌اش بسیار جزئی کاهش می‌یافت؛ قابل‌همچون مقایسه با آسیبی که یک سپر محافظ‌می‌گرفت پیش از رسیدن به مقصد متحمل می‌شود.
ته‌سان به پیشروی ادامه داد.
با گذشت‌مواجه زمان، سم‌حکم غلیظ‌تر شد.
با هر‌محکم نفس، آسیب‌حمله افزایش می‌یافت.
تِرِق.
نشانه‌های زبری‌حرکات روی پوستش‌محسوسی پدیدار شد.
نواحی در معرض‌نبرد هوا به آرامی شروع‌داشت به تغییر شکل کردند.
گوشتش پوسته پوسته‌فشرد شد و لایه‌های‌روبرو زیرین را نمایان کرد.
شما ۴ واحد آسیب دریافت کردید.
ته‌سان چهره‌مواجه درهم کشید و‌تمرین پوستش را فشرد.
بدن شما به تدریج در حال سخت شدن است تا ماده بیگانه را پس بزند.
«هوم.»
فعلاً می‌توانست تحمل‌نبرد کند، اما با گذشت‌داشت زمان، کار دشوارتر می‌شد.
هافران گفته بود هر زمان بخواهد‌روبرو می‌تواند برگردد؛ در آن صورت مأموریت شکست‌پایین‌تر می‌خورد، اما حداقل مرگ در کمین نبود.
ته‌سان تصمیمش را‌شده گرفت و دستش‌همچون را تکان داد.
شترق.
شما ۵ واحد آسیب دریافت کردید.
ناخن‌هایش سطح پوستش را دریدند.
ته‌سان به حرکت دست‌محسوسی ادامه داد و بر‌آغاز نقاط مختلف بدنش زخم نشاند.
آم... تقریباً حدس می‌زنم، ولی چرا داری این کارو می‌کنی؟
«مقاومت و تحمل‌شده وقتی زخمی باشی‌همچون بهتر به دست میان.»
ته‌سان ایستاد و در‌محسوسی سکوت منتظر ماند؛ صدای‌آغاز خنده‌ی آرام روح را شنید.
می‌فهمم، ولی نادره کسی رو ببینم که واقعاً این کارو بکنه.
اون‌قدر بهش عادت کردم که دیگه تعجب نمی‌کنم.
تِرِق.
زخم‌هایی که ته‌سان‌سرعت ایجاد کرده بود، شروع‌روی به باز شدن کردند.
خون جاری شد‌طلایی و دردی ناخوشایند‌اعماق وجودش را فرا گرفت.
ته‌سان در سکوت‌دوباره خونسردی‌اش را حفظ‌حکم کرد و منتظر ماند.
با گذشت‌کُندی زمان، مهارت‌های‌طرز جدیدی کسب کرد.
شما مهارت غیرفعال دائمی [تحمل پوسیدگی] را کسب کردید.
شما مهارت غیرفعال دائمی [تحمل بریدگی] را کسب کردید.
«بد نیست.»
مهارت غیرفعال دائمی: تحمل پوسیدگی
تسلط: ۱٪
تحمل در برابر پوسیدگی.
شاید هنوز خیلی چشمگیر نباشد.
.
مهارت غیرفعال دائمی: تحمل بریدگی
تسلط: ۱٪
تحمل در برابر زخم‌های برنده.
شاید هنوز خیلی چشمگیر به نظر نرسد.
هرچند توضیحات نشان می‌داد‌حمله که شاید چندان معنادار‌فرصتی نباشند، اما مهارت، مهارت بود.
پس از‌موم کسب آن‌ها، فشار‌فعال اندکی کاهش یافت.
با ادامه‌ی مسیر،طرز سرانجام بیابانی وسیع‌فشرد را کشف کرد.
به لطف‌مواجه ارتقای مهارت‌ها،حکم سطحش بالا رفت.