چپتر 547: صندوق گنج غاصب (۸)
0«کواااااه!»
نعره‌ای کرکننده فضا را شکافت.
موج انفجار به تنهایی‌غیره آن‌قدر قدرت داشت که سیاره‌ای‌بود را به خاکستر بدل کند.
و ته‌سان از‌کرد دلِ آن نیرو‌کوفتیه به پیش تاخت.
او استوار و‌ماده بی‌تزلزل به سمت‌بودند غاصب گام برداشت.
اما غاصب‌طرد پایش را‌غیره بر زمین کوبید.
«دستت به من نمی‌رسه.»
با همین‌شکستند کلمات کوتاه،رگه‌هایی قدرتی شعله‌ور شد.
فاصله میان ته‌سان‌یکنواختی و غاصب به‌مختلف اجبار وسعت یافت.
مانند دو آهنربای هم‌نام که‌دیگه یکدیگر را دفع کنند، هرچه‌رگه ته‌سان نزدیک‌تر می‌شد، غاصب دورتر می‌رفت.
ته‌سان در حالی که‌غیره بازویش را تاب می‌داد، غرولند‌بود کرد: «این دیگه چه کوفتیه؟»
مانا متراکم شد‌نبود و هزاران رگه‌قطعاتی خاکستری‌فام را شکل داد.
شما [یورش رنگین‌کمان چندرنگ: مرز] را فعال کردید.
شما [ضربه دقیق] را فعال کردید.
کو-کو-کو-کو-گونگ!
رگه‌های خاکستری فضا‌نبود را درنوردیدند و به‌مفهوم سوی غاصب هجوم بردند.
فضای در حال انبساط با‌شده فشاری سهمگین فشرده شد و‌پاشیدند شکاف میان آن دو را بست.
کا-آنگ!
اما لحظه‌ای که رگه‌ها‌ساخته به غاصب برخورد کردند،شدند همچون خرده‌شیشه در هم شکستند.
ته‌سان اخم کرد.
رگه‌هایی که از مانا و ماده‌تبعید خاکستری ساخته شده بودند، به ماده‌مختلف تبدیل شدند و سپس از هم پاشیدند.
هرچند مطمئن نبود، اما‌نظر به نظر می‌رسید قطعاتی‌باشند از یک «مفهوم» باشند.
«انگار ته نداره.»
زوال، تبعید،غرولند سرکوب، طرد،این یکنواختی و غیره.
غاصب بیش از‌ماده ده قدرت مختلف‌بودند را بیرون کشیده بود.
البته، آن‌ها در‌یکنواختی بهترین حالت تنها‌مختلف تقلیدهایی ناقص بودند.
استفاده از قدرت‌ها و مفاهیم‌زوال گوناگون و بیرون کشیدن ذات‌غیره آن‌ها برای او غیرممکن بود.
این کار شبیه به‌نظر احمقی دست‌پاچلفتی بود که سلاحی‌انگار را دیوانه‌وار و بی‌هدف می‌چرخاند.
اما آن‌شکستند سلاح‌ها عظیم‌رگه‌هایی و متنوع بودند.
حجم و تنوع‌یکنواختی آن‌ها بر ضعفِ‌مختلف مهارت در استفاده‌شان می‌چربید.
هر بار که ته‌سان موفق می‌شد‌کوفتیه قدرتی را در هم بشکند، غاصب‌شکل بلافاصله قدرت دیگری را احضار می‌کرد.
«مگه چندتا داره؟»
ته‌سان پایش‌مطمئن را به سرعت‌می‌رسید بر زمین کوبید.
بدنش با سرعتی خارق‌العاده به جلو‌بودند پرتاب شد، سرعتی که برای دور زدن‌نبود یک سیاره در یک چشم‌برهم‌زدن کافی بود.
و غاصب کاملاً‌اخم از تمام حرکات‌ساخته او آگاه بود.
«نمی‌تونی از نگاهم فرار کنی.»
این قدرتِ نظارت بود.
نگاه کردن به چیزی، تأمل‌زوال در آن و درکِ همه‌غیره چیز؛ یک مفهوم کیهانی عظیم.
قدرت خاکستری‌مطمئن در برابر‌نظر مفاهیم صف‌آرایی کرد.
غاصب مشتش را بالا‌ساخته برد و فرود آورد؛ نیرویی‌سپس عظیم با ته‌سان برخورد کرد.
کواااانگ!
ته‌سان ضربه سنگینی‌ماده را با تمام‌بودند وجود حس کرد.
این تنها یک‌یکنواختی ضربه فیزیکی نبود؛ هدفش‌بیرون کوبیدنِ خودِ روح بود.
آن هم‌باشند نوعی قدرت‌نداره محسوب می‌شد.
ته‌سان نچی کرد‌نبود و خودش را‌قطعاتی با «مرز» پوشاند.
او نه تنها از‌ساخته بدنش، بلکه از ذهنش‌شدند نیز به سختی محافظت کرد.
«برخیز.»
غریوِ یک هیولا طنین‌انداز شد.
هیولای مرز با تمام وجود‌بیش ظاهر شد؛ شکلی تحریف‌شده از بی‌عدالتی‌آن‌ها که سعی داشت غاصب را ببلعد.
اما غاصب عقب ننشست.
در عوض، انگار که داشت‌می‌رسید لذت می‌برد، با فرمی پیچیده و‌زوال درهم‌تنیده به سمت مرز یورش برد.
قدرت‌های بی‌شماری گسترده‌ماده شدند، گویی منتظر‌بودند همین لحظه بودند.
کواااانگ!
نیروها با هم درآمیختند.
حتی با اینکه ته‌سان هیولای‌بیش مرز را فراخوانده بود، نتوانست برتری‌آن‌ها یابد و فاصله دوباره زیاد شد.
«دردسرسازه.»
یکی به تنهایی مشکلی نبود.
از آنجا که غاصب قدرت‌ها را دیوانه‌وار‌بیرون تاب می‌داد، مهم نبود چه مفهومی باشند،تنها ته‌سان می‌توانست به راحتی آن‌ها را دفع کند.
اما غاصب چندین قدرت را همزمان به‌مانا کار می‌گرفت و مدام قدرت‌های جدیدی رو می‌کرد،یورش که شکستن همه آن‌ها را عملاً غیرممکن می‌ساخت.
«حالا چی‌کار کنم؟»
ته‌سان فاصله‌مطمئن گرفت و در‌می‌رسید فکر فرو رفت.
در همان‌رگه‌هایی حال، خودِ غاصب‌شده نیز شگفت‌زده بود.
«خوب دووم آوردی.»
هر مفهومی که او‌ساخته به کار می‌گرفت، مفهومِ‌شدند یک جهان کامل بود.
هرچند نمی‌توانست آن‌ها را بی‌نقص‌بیش مدیریت کند، اما صرفِ به کار‌آن‌ها بردنشان بر کل کیهان تأثیر می‌گذاشت.
این مانندِ به دست گرفتنِ‌زوال همزمانِ قدرت‌های انتخاب، مبارزه، مرگ،غیره پیروزی، جادو و شمشیر بود.
اگرچه او به عنوان کسری از‌قطعاتی غاصب ضعیف بود، اما درون صندوق‌تبعید گنج اطمینان داشت که به هیچ‌کس نمی‌بازد.
ولی ته‌سان محکم ایستاده بود.
او هر قدرتی را که‌ماده غاصب استفاده می‌کرد در هم می‌شکست‌سپس و دوباره به سمتش یورش می‌برد.
«قوی هستی.»
غاصب با اکراه اعتراف کرد.
ته‌سان واقعاً قدرتمند بود.
اگر «دگرگونی» او را هم حساب می‌کردی، حتی‌باشند موجودات متعالی یا خدایانی که بر مفاهیم خالص تسلط‌بیش داشتند، اگر کمی ضعیف بودند، به چالش کشیده می‌شدند.
«عالیه.»
غاصب ته‌سان را تحسین کرد.
اما هیچ نشانی‌ماده از بحران در‌بودند چهره‌اش دیده نمی‌شد.
تنها اطمینانی‌طرد تزلزل‌ناپذیر به‌غیره پیروزی موج می‌زد.
«اگه اونو مال خودم کنم...می‌رسید می‌تونم واقعاً اون ذات بیرونی‌نداره رو غصب کنم و کامل بشم.»
طمع چهره‌شکستند غاصب را‌رگه‌هایی پر کرد.
او خندید‌طرد و بشکنش‌غیره را زد.
ذرات زوال‌غرولند دیوانه‌وار در همه‌دیگه جهات پخش شدند.
«بالاخره مصرف میشی.»
مرز قدرتی بی‌نهایت نبود.
او آن‌قدر آن را گسترش داده بود که‌شدند انتهایش پیدا نبود، اما در نهایت، ته‌سانِ کاربر‌قطعاتی نمی‌توانست بیش از حدِ توانش از آن استخراج کند.
«اول تو تموم میشی؟ یا‌بیش اینجا خالی میشه؟ اینم بخشی از‌آن‌ها سرگرمیه. بیا از تماشا لذت ببریم.»
قدرت دیگری‌رگه‌هایی در قلمرو‌ساخته تجلی یافت.
ته‌سان فاصله را بیشتر کرد.
هزاران تیغه‌شکستند به سمتش‌رگه‌هایی سرازیر شدند.
ته‌سان مرز‌طرد را جمع‌غیره و فشرده کرد.
چندین کره خاکستری ظاهر شدند.
سپس آن‌ها را منفجر کرد.
هزاران تیغه با‌یکنواختی انفجارها برخورد کردند‌مختلف و خنثی شدند.
«این میشه چهارده‌تا.»
تعداد قدرت‌هایی‌شکستند که غاصب‌رگه‌هایی فرمان می‌داد.
«بیشتر از‌غرولند چیزیه که‌این فکر می‌کردم.»
حتی اگر با مفاهیم‌غیره کامل جنگیده بود، تعدادشان‌کشیده کمتر از ده می‌شد.
بقیه مفاهیم کوچکی‌انگار بودند که جای‌تبعید نگرانی چندانی نداشتند.
اما این‌مطمئن به راحتی‌نظر از ده گذشت.
با این‌رگه‌هایی حال، چهره‌ساخته غاصب آرام بود.
انگار که هنوز کفِ کار معلوم‌ساخته نبود، انگار این تازه شروع ماجرا‌پاشیدند بود؛ غاصب قدرت‌های حتی بیشتری را فراخواند.
«خیلی‌ها رو کشتی.»
دست‌کم چهارده موجود متعالی‌غیره که بر مفاهیم کامل تسلط‌بود داشتند، رتبه‌شان غصب شده بود.
«هوم.»
ته‌سان شمشیرش‌شکستند را به‌رگه‌هایی آرامی تاب داد.
«برنامه‌رو عوض کنم؟»
نقشه اولیه‌اش این بود که‌بیش تا زمانی که غاصب تمام مفاهیم‌آن‌ها جهان را بازی کند، مقاومت کند.
از آنجا که غاصب نمی‌توانست‌زوال درست از آن‌ها استفاده کند،غیره این کار کاملاً شدنی بود.
اما تعداد مفاهیمی که‌نظر غاصب استفاده می‌کرد بیش‌باشند از حد انتظار بود.
اگر وضع این‌طور پیش می‌رفت،شده ممکن بود ته‌سان قبل از‌پاشیدند شکستنِ همه آن‌ها از پا دربیاید.
پس از‌شکستند اندکی تفکر، ته‌سان‌ماده تصمیمی سریع گرفت.
او برنامه را تغییر داد.
بی‌خیالِ جنگ فرسایشی شد.
او می‌خواست یک فرصت‌ساخته گیر بیاورد و کار‌شدند را یک‌باره تمام کند.
و ته‌سان کارتی داشت‌غیره که برای این کار‌کشیده به اندازه کافی قدرتمند بود.
کو-کو-کو-گونگ!
به محض گرفتن‌اخم تصمیم، ته‌سان به‌ساخته جلو خیز برداشت.
قدرت خاکستری در هر جهت پخش‌مختلف شد و فضا را تحت کنترل‌بهترین گرفت، در حالی که او یورش می‌برد.
«تو تبعید شدی.»
جئوووونگ!
قدرت تبعید‌رگه‌هایی به ته‌سان‌ساخته برخورد کرد.
اما او عقب ننشست.
مرزی که در دستش متراکم‌بیش شده بود، به عنوان یک‌البته قدرت در جهان محقق شد.
جئوووونگ!
دنیا از هم گسست.
قدرتِ هیولایی که‌نبود در زمان قدم‌قطعاتی می‌زند، فعال شد.
خودِ قلمرو از هم گسست‌ماده و راه را بر قدرت‌شدند تبعید بست تا به ته‌سان نرسد.
کواااانگ!
با تمام توان‌یکنواختی پا بر زمین‌مختلف کوبید و خیز برداشت.
غاصب دستش را تکان داد.
«دستت به من نمی‌رسه.»
فضا کش آمد. هرچه‌این ته‌سان سریع‌تر نزدیک می‌شد،متراکم فضا بیشتر منبسط می‌گشت.
ته‌سان اعتنایی‌طرد نکرد. تنها‌غیره بر شتابش افزود.
کو-کو-کو-کو-گونگ!
فضای کش‌آمده با‌اخم زور و فشار شروع‌شده به فشرده شدن کرد.
قدرت، یارای‌غرولند همگامی با سرعت‌دیگه ته‌سان را نداشت.
کواااانگ!
ته‌سان با نیروی خالص‌نظر سد را شکست و‌باشند بی‌محابا به پیش تاخت.
فضا تابِ تحملِ چنین سرعتی را نداشت‌شده و در هم شکست. «مرز» که بی‌نهایت فشرده‌نبود شده بود، در همه جا به لرزه افتاد.
غاصب نیز بیکار نماند. قدرت‌هایی‌دیگه را که در چنگ داشت تاب‌خاکستری‌فام داد تا ته‌سان را متوقف کند.
ته‌سان نه جاخالی داد و نه‌مختلف دفاع کرد. تنها با بدنش دلِ‌بهترین خطر را شکافت و پیش رفت.
کود-داد-داد-دا-دوک!
بی‌عدالتیِ «مرز»شکستند در آنی از‌ماده هم دریده شد.
اما متوقف نشد.کرد خستگی را نادیده‌کوفتیه گرفت و نزدیک‌تر شد.
«هوم.»
غاصب دریافت که‌نبود ته‌سان تاکتیکش را‌قطعاتی عوض کرده است.
و می‌دانست‌شکستند که این‌رگه‌هایی انتخابی درست است.
او قدرت‌های بی‌شماری داشت. پیش از آنکه‌مانا ته‌سان بتواند همه آن‌ها را درک کند،شما انرژی‌اش ته می‌کشید و از پا درمی‌آمد.
پس پیروزی‌طرد سریع، تنها‌غیره راه درست بود.
ته‌سان به‌مطمئن سادگی به‌نظر این نتیجه می‌رسید.
و البته،شکستند غاصب نیز‌رگه‌هایی این را می‌دانست.
«بیا.»
غاصب بازوانش را از هم‌بیش گشود. همچون شاه شیاطین که به‌آن‌ها استقبال قهرمان می‌رود، ته‌سان را فراخواند.
قدرت‌ها سرازیر شدند.
انواع مفاهیم‌شکستند کیهانی بر سر‌ماده ته‌سان آوار گشتند.
کواااانگ!
و با‌طرد این حال، ته‌سان‌بیش شکافت و گذشت.
شما انکار احتمال را فعال کردید.
احتمالِ ضربه خوردن را‌این انکار کرد و به‌متراکم سوی غاصب یورش برد.
کواااانگ!
اما قدرت‌هایی که‌نبود غاصب به کار می‌گرفت،مفهوم مفاهیمِ خودِ جهان بودند.
«انکار احتمال» به‌اخم تنهایی نمی‌توانست حریف‌ساخته همه آن‌ها شود.
انکارِ «مرز» سرانجام‌کرد تماماً مصرف شد و‌مانا حمله به ته‌سان رسید.
خنثی‌سازی مطلق اولین حمله شما فعال شد.
و خنثی‌سازی اثر کرد.
مهارتی که با ورود به «حالت‌کوفتیه تنها» به دست آورده بود، حتی‌شکل علیه مفاهیم کیهانی نیز کارگر بود.
تمام خنثی‌سازی‌ها مصرف‌یکنواختی شد و حتی آخرین‌بیرون شانسش نیز فعال گشت.
و ته‌سان‌مطمئن به مقابل‌نظر غاصب رسید.
ته‌سان قبضه شمشیر را فشرد.
شما جمع را فعال کردید.
شما تیغه روح را فعال کردید.
شما تغییر شکل را فعال کردید.
شما ضربه سنگین را فعال کردید.
شما هدف‌گیری نقاط حیاتی را فعال کردید.
شما ضرب را فعال کردید.
«نیروی فیزیکی» لایه‌ماده به لایه بر‌بودند شمشیر انباشته شد.
تنها با‌باشند همین، قلمرو‌نداره به لرزه افتاد.
قدرت فیزیکیِ‌رگه‌هایی بی‌نهایت فشرده‌شده در‌شده واقعیت تجلی یافت.
و آن‌طرد قدرت با‌غیره «مرز» پوشانده شد.
نیرویی عظیم با «مرز» درآمیخت.
اگر مستقیم‌باشند اصابت می‌کرد، هیچ‌کس‌زوال یارای ایستادگی نداشت.
و غاصب، گویی‌ماده که منتظر باشد،بودند دندان‌هایش را نشان داد.
«پس می‌دونستی‌طرد که می‌تونی‌غیره اینو بیرون بکشی.»
غاصب دستانش‌رگه‌هایی را در‌ساخته هم قلاب کرد.
«بیا، قدرت دفاع.»
کو-کو-کو-کو-گونگ!
مفهومی عظیم فراخوانده شد.
مفهومی از محافظت و دفاع.
تمام دفاع‌های موجود در‌نداره سراسر کیهان، به کمال‌طرد گردِ غاصب جمع شدند.
ته‌سان پا پس نکشید.
شمشیرش را‌طرد بالا برد‌غیره و فرود آورد.
نیروی فیزیکیِ‌رگه‌هایی خاکستریِ فشرده با‌شده دفاع برخورد کرد.
کو-کو-کو-کو-گوک!
فضا تاب برداشت.
امواج قدرتِ برخاسته از‌غیره جعبه گنج غاصب، تاب‌کشیده نیاوردند و در هم پیچیدند.
ته‌سان فشار‌رگه‌هایی شمشیر را‌ساخته بیشتر کرد.
قدرت‌ها با صدایی‌انگار گوش‌خراش شروع به‌تبعید ترک خوردن کردند.
سپس، غرشی سهمگین منفجر شد.
کووووونگ...
پس‌لرزه آرام‌آرام‌رگه‌هایی شروع به‌ساخته محو شدن کرد.
و آنچه‌باشند پدیدار شد،نداره قلمرویی ویران بود.
و غاصب آرام ایستاده بود.
هرچند در ظاهر آرام‌غیره می‌نمود، اما بهت بر‌کشیده چهره‌اش نقش بسته بود.
«... قدرت خرد شد.»
آنچه برای سد کردن‌نداره «نیروی فیزیکی» خاکستری بیرون‌طرد کشیده بود، قدرت دفاع بود.
او خودِ مفهومِ دفاع‌ساخته را که در جهان‌شدند وجود داشت، کنترل کرده بود.
این یکی‌طرد از برترین‌غیره مفاهیمِ عظیم بود.
او تمامش را‌ماده برای محافظت از‌بودند خود به کار گرفت.
اما آن قدرت دفاع‌نداره اکنون در سراسر کیهان‌طرد در هم شکسته بود.
چنان خرد شده بود‌ساخته که دیگر نه قابل استفاده‌سپس بود و نه قابل ترمیم.
«نیروی فیزیکی» خاکستری، خودِ‌غیره مفهوم دفاع را به‌کشیده کلی متلاشی کرده بود.
«حدش همین بود؟»
این تمام ماجرا نبود.
تنها همان پس‌لرزه ساده، بسیاری‌شده از مفاهیم کوچک‌تر را نیز‌پاشیدند شکسته و تباه کرده بود.
آن مفاهیم کوچک‌یکنواختی آن‌قدر ضعیف نبودند‌مختلف که نادیده گرفته شوند.
هرچند از مفاهیم کامل‌ساخته پایین‌تر بودند، اما از سطح‌سپس موجودات الهی بسیار فراتر می‌رفتند.
آن‌ها می‌توانستند به‌انگار راحتی بر قطعات یا‌سرکوب تکه‌های خدایان پیروز شوند.
بیش از ده مفهوم‌ساخته کوچک این‌چنینی تنها با‌شدند همان پس‌لرزه ناپدید شده بودند.
غاصب خنده‌ای تلخ سر داد.
نیروی فیزیکیِ‌رگه‌هایی «مرز» از انتظاراتش‌شده فراتر رفته بود.
اما در‌باشند نهایت، او‌نداره فرو نریخت.
او با مصرف کردن‌ساخته قدرت دفاعی‌اش، موفق شده‌شدند بود از خود محافظت کند.
و دست ته‌سان خالی ماند.
شما استقامت را فعال کردید.
شما در نهایت شکست خوردید.
غاصب با اطمینان فریاد زد.
ته‌سان انکار نکرد.
حرف غاصب اشتباه نبود.
او همین حالا‌نبود با تمام توانش‌قطعاتی قدرتی را شکسته بود.
اما همین بود و بس.
غاصب هنوز‌غرولند قدرت‌های بسیاری‌این در چنگ داشت.
شکستن آن‌ها‌طرد در حال‌غیره حاضر غیرممکن بود.
دست‌کم برای‌مطمئن ته‌سان در‌نظر وضعیت فعلی‌اش.
«کم‌کم دارم می‌فهمم.»
قدرت‌های غاصب را.
نحوه استفاده‌طرد پایه و‌غیره تداخلشان را.
در نتیجه،مطمئن ته‌سان مفهوم‌نظر جدیدی کشف کرد.
ته‌سان به جلو گام برداشت.
غاصب جلودارش نشد.
گویی بی‌صدا‌طرد می‌گفت: «بفرما،غیره دارم تماشا می‌کنم.»
ته‌سان دستش‌مطمئن را روی‌نظر قدرت‌های پراکنده گذاشت.
«داری چی‌کار می‌کنی؟»
غاصب پوزخند زد.
«می‌خوای کنترلشون رو بگیری،غیره ها؟ من قطعاً اینجا‌کشیده نتونستم درست‌وحسابی مدیریتشون کنم.»
غاصب یک خدا بود.
و این‌ها‌شکستند مفاهیم کیهانیِ موجود‌ماده در اینجا بودند.
او کاری‌غرولند جز تقلید از‌دیگه آن‌ها نمی‌توانست بکند.
«ولی با‌طرد این حال،غیره اینا مال منن.»
حتی اگر نمی‌توانست‌نبود کنترلشان کند، مالکیتشان‌قطعاتی از آنِ غاصب بود.
«تو به تنهایی کامل شدی و‌ساخته قدرت‌هایی که از من سرچشمه می‌گرفتن‌پاشیدند رو از دست دادی. نمی‌تونی غصب کنی.»
«این‌طوریاست؟»
حرف غاصب حقیقت داشت.
افزایش نیروی‌مطمئن روح از‌نظر بین رفته بود.
حتی اگر وجود داشت، اکنون‌ماده بی‌معنی بود چرا که تنها برای‌سپس به زیر کشیدن حریف فعال می‌شد.
اما افزایش نیروی‌کرد روح به «تصاحب نیروی‌مانا روح» تبدیل شده بود.
و برخلاف افزایش‌یکنواختی نیروی روح، «تصاحب نیروی‌بیرون روح» نیرویی فعال بود.
در زمان‌مطمئن راکیراتاس ناخودآگاه‌نظر فعال شده بود.
آن زمان خودش‌اخم هم نمی‌دانست چطور‌ساخته از آن بهره ببرد.
اما حالا نه.
حالا می‌توانست کاملاً‌یکنواختی به اراده خود‌مختلف از آن استفاده کند.
ته‌سان دستی را‌نبود که روی قدرت‌ها‌قطعاتی گذاشته بود، مشت کرد.
قدرت‌هایی که بدون درک‌رگه‌هایی کامل به کار می‌برد، اکنون‌تبدیل تمام‌وکمال تحت فرمانش فعال شدند.
غاصب لحظه‌ای خشکش زد.
چیزی عجیب‌طرد حس کرد و‌بیش کوشید حرکت کند.
اما خیلی دیر بود.
قدرت فعال شد.
شما تصاحب نیروی روح را فعال کردید.
مفاهیم کیهانی شروع‌نبود کردند به درآمدن‌قطعاتی تحت کنترل ته‌سان.