چپتر 469: پایگاه گوشین (۴)
0«چه جرأتی. نه تنها جسم تجسم "هیولای خالی" رو‌حسی نابود کردی و تیکه‌های "خردکننده جهان" رو دزدیدی، حالا‌می‌رسید به قلمرویی که من ناظرشم هم چشم طمع دوختی؟»
نفرت و‌کرده خشمی سوزان‌اون از کلامش می‌چکید.
ته‌سان اما توانست‌هنگام تکه‌ای اطلاعات از‌خالی آن تجسم بیرون بکشد.
«اگه جسم‌حرکت تجسمه، پس‌می‌دانست اطلاعات منو داره.»
چهره تجسم در هم پیچید.
«من تجسم‌کرده "هیولای زمان‌پیما"اون هستم. پارادایس. می‌کشمت.»
«سعی‌تو بکن.»
ته‌سان با‌حرکت لحنی سبک‌می‌دانست پاسخ داد.
پارادایس دستش‌اون را به سوی‌انتظاری آسمان بلند کرد.
در همان لحظه،جلوی ته‌سان بلافاصله به‌وایسه حرکت در آمد.
او می‌دانست که هنگام رویارویی با‌خالی جسم تجسم هیولای خالی، آن موجود‌کند می‌تواند قدرت گوشین را دریافت کند.
و هیچ قصدی نداشت‌می‌دانست که بگذارد این اتفاق‌خالی در آرامش رخ دهد.
[شما «شتاب» را فعال کردید.]
[شما «شتاب مهارت» را فعال کردید.]
ته‌سان به جلو یورش برد.
با ترکیب شتاب‌جرأت و شتاب مهارت، سرعتش‌موجودات تقریباً چهار برابر شد.
پارادایس در یک‌می‌دانست آن، رد حرکت‌هیولای ته‌سان را گم کرد.
«تو...!»
در چشم‌برهم‌زدنی، ته‌سان شمشیرش‌بدون را هدف گرفت تا‌گستاخ در گردن پارادایس فرو کند.
پارادایس وحشت‌زده شد و با‌جلوی شتاب عقب کشید، اما سرعت ته‌سان‌داشت برای رسیدن به او کافی بود.
با این‌آمد حال، ته‌سان‌هنگام متوجه چیزی شد.
هرچه به پارادایس‌کافی نزدیک‌تر می‌شد، بدنش‌متوجه کندتر حرکت می‌کرد.
پارادایس به راحتی‌راحتی و بدون هیچ دردسری‌حفظ فاصله را حفظ کرد.
«... گستاخ و بی‌ادب. از‌جلوی احمقی که جرأت کرده جلوی اون‌داشت موجودات وایسه، چه انتظاری میشه داشت؟»
«چی؟»
ته‌سان شمشیرش را راست کرد.
حسی که داشت عجیب بود.
فقط یک کند‌جرأت شدن ساده نبود؛ بسیار‌موجودات غیرطبیعی به نظر می‌رسید.
پارادایس دستش را‌می‌دانست بلند کرد و‌هیولای رو به آسمان گرفت.
«من تجسم هیولای زمان‌پیمام! کارگزارت اینجا‌متوجه درخواست می‌کنه! لطفاً قدرت قدم زدن‌کندتر در زمان رو به من عطا کن!»
کوووونگ!
هم‌زمان، آسمان شکافت.
قدرتی عظیم‌آمد تمام وجود پارادایس‌رویارویی را لبریز کرد.
«هوف... پارادایس‌رسیدن فضایی رو‌بود باز کرده.»
در دستش‌می‌کرد یک تپانچه فتیله‌ای‌دردسری کوتاه ظاهر شد.
«حتی اگه به لبه‌کرده تعالی رسیده باشی، مهم نیست.انتظاری قدرت اون برای کشتن متعالی‌هاست.»
پارادایس با تکبر گفت:
«قدرت عظیم‌رسیدن رو بهت‌بود نشون می‌دم.»
هیولای زمان‌پیما.
همان‌طور که از‌جرأت نامش پیداست، قدرتش یقیناً‌موجودات با زمان مرتبط بود.
ابتدا، ته‌سان‌آمد باید آن قدرت‌رویارویی را درک می‌کرد.
با فعال‌سازی تمام‌کافی مهارت‌های تقویتی‌اش، ته‌سان‌متوجه مانا را گرد آورد.
[شما «فروپاشی عظیم [الهی]» را فعال کردید.]
[شما «شتاب جادو» را فعال کردید.]
[شما «شتاب مهارت» را فعال کردید.]
کوگوگوگوگونگ!
کره‌ای طلایی‌می‌کرد به سوی‌بدون پارادایس پرواز کرد.
تنها یک ضربه سبک بود،جلوی اما قدرتی که در آن‌میشه نهفته بود، تقریبا مطلق بود.
حتی یک نامیرای سطح بالا‌رویارویی هم اگر مستقیماً مورد اصابت‌قدرت قرار می‌گرفت، به خطر می‌افتاد.
ته‌سان برنامه داشت بسته به‌حال واکنش پارادایس، ضربه تضمینی یا‌می‌شد انفجار جادویی را فعال کند.
اما واکنش پارادایس‌راحتی هیچ شباهتی به‌فاصله انتظار ته‌سان نداشت.
او فقط‌احمقی سر جای‌کرده خود ایستاد.
و ته‌سان به وضوح دید.
هرچه «فروپاشی عظیم»کافی به پارادایس نزدیک‌تر‌متوجه می‌شد، کندتر می‌گشت.
پارادایس به‌می‌کرد آسانی جا‌بدون خالی داد.
ته‌سان اخم کرد.
[شما «انفجار جادو» را فعال کردید.]
کوووونگ!
فروپاشی عظیم منفجر شد‌کرده و امواج شوک را‌وایسه به هر سو پراکند.
اما هرچه به پارادایس نزدیک‌تر‌رویارویی می‌شد، انفجار بیشتر قدرتش را‌قدرت از دست می‌داد و کند می‌شد.
پارادایس بدنش را به‌بود سبکی حرکت داد و‌هرچه از تمام امواج انفجار گریخت.
«اگه نتونی‌می‌کرد بهم دست بزنی،دردسری هیچ فایده‌ای نداره.»
پارادایس دستش‌احمقی را در‌کرده هوا دراز کرد.
فضا و زمان تاب‌هنگام برداشتند و به زودی یک‌می‌تواند گلوله واحد را شکل دادند.
او گلوله‌رسیدن را در‌بود تپانچه جای‌گذاری کرد.
حرکاتش مانند یک‌راحتی آیین مقدس، سرشار‌فاصله از احترام بود.
کلیک.
تپانچه پر‌آمد شده، ته‌سان‌هنگام را نشانه رفت.
«پس تفنگ داره.»
این نوعی دشمن بود‌بدون که ته‌سان پیش از‌گستاخ این هرگز ندیده بود.
فشرده‌سازی فضا-زمان درون‌جرأت گلوله‌ها؛ این یک‌اون تفنگ معمولی نبود.
فعلاً مشاهده می‌کرد.
باید می‌فهمید چه نوع حمله‌ای‌حال است، چقدر قدرت دارد و راه‌بدنش مقابله با آن را پیدا می‌کرد.
ته‌سان آرام‌می‌کرد لوله تفنگ‌بدون را پایید.
انگشت پارادایس ماشه‌جرأت را کشید و‌اون ته‌سان بلافاصله حرکت کرد.
گلوله‌ای سیاه‌آمد و قیرگون‌هنگام شلیک شد.
سرعتش به طرز باورنکردنی‌بود زیاد بود، تقریبا سریع‌تر از‌نزدیک‌تر آنکه چشم بتواند دنبال کند.
اما جاخالی دادن غیرممکن نبود.
ته‌سان بدنش را پیچاند.
گلوله داشت‌آمد از کنارش‌هنگام رد می‌شد.
ززززئونگ!
در آن لحظه، گلوله‌بدون منحرف شد و ردی‌گستاخ از خود به جا گذاشت.
ته‌سان ضربه‌احمقی سنگینی روی‌کرده سینه‌اش حس کرد.
بدنش به عقب کشیده شد.
«... چی؟»
«[ارباب؟]»
ته‌سان نچ‌نچ کرد.
گلوله سیاه‌آمد از روی سینه‌اش‌رویارویی به زمین افتاد.
پارادایس غرید:
«موش کثیف... چطور‌راحتی جرأت می‌کنی از‌فاصله قدرت "او" استفاده کنی؟»
کلیک.
او با‌آمد خشم گلوله‌هنگام دیگری بیرون کشید.
ته‌سان به‌رسیدن لطف «تغییرناپذیری خود»،حال آسیبی ندیده بود.
اما اگر یک بار‌بدون دیگر ضربه می‌خورد، حتی‌گستاخ آن هم در هم می‌شکست.
گلوله چنین قدرتی داشت.
صداهایی آمیخته‌آمد با سردرگمی‌هنگام طنین‌انداز شد.
«[ارباب... قشنگ جاخالی داد که.]»
«[منم دیدم. چی شد؟]»
«درسته.»
مفهومی نبود که‌می‌دانست دید یا حواسش‌هیولای را مختل کند.
شبیه تیر ویرانگری که شایان‌حال استفاده می‌کرد و با سرعتی‌می‌شد باورنکردنی نفوذ می‌کرد هم نبود.
«داره برعکس میشه؟»
قدرت بسیار عجیبی بود.
تا اینجا،آمد پارادایس دو قدرت‌رویارویی نشان داده بود.
ته‌سان هر‌رسیدن دو را‌بود تحلیل کرد.
[شما «تعیین نشان» را فعال کردید.]
[شما «چشم‌برهم‌زدن محدود» را فعال کردید.]
ته‌سان مستقیماً‌کرده به بالای سر‌موجودات پارادایس منتقل شد.
هم‌زمان، ته‌سان حسش کرد.
سرعتش به‌حرکت شدت کم‌می‌دانست شده بود.
«این...»
فقط سرعتش کم نشده بود.
اگر این‌طور بود،هنگام سرعت سقوطش بر اثر‌موجود جاذبه باید ثابت می‌ماند.
اما ته‌سان بسیار آرام‌می‌دانست سقوط می‌کرد، انگار داشت‌خالی صحنه‌ای آهسته را تماشا می‌کرد.
پارادایس پوزخندی‌اون زد و‌وایسه خنجری بیرون کشید.
درست وقتی می‌خواست گردن‌اون ته‌سان را بشکافد، ته‌سان‌میشه مهارتی را فعال کرد.
[شما «شتاب تعیین نشان» را فعال کردید.]
«شتاب نشانگر تعیین‌شده»، حرکت به‌انتظاری سوی مکان هدف را چنان‌عجیب سرعت می‌بخشد که گویی تله‌پورت است.
پیکر ته‌سان‌کرده در آنی‌اون شتاب گرفت.
گرچه هنوز کند بود، اما‌هیولای فراتر از انتظار پارادایس ظاهر شد‌دریافت و خنجر تنها هوا را شکافت.
و هرچه فاصله‌آمد ته‌سان از پارادایس بیشتر‌هیولای می‌شد، سرعتش فزونی می‌یافت.
با بازگشت به‌موجودات نقطه تعیین‌شده، بلافاصله‌میشه در گارد مبارزه ایستاد.
شما «فروپاشی فضای تعیین‌شده بعل» را فعال کردید.
ووونگ!
فضایی که پارادایس‌موجودات در آن ایستاده‌میشه بود، در هم پیچید.
اما سرعت‌کرده فرایند بسیار‌اون کند بود.
پارادایس با گامی‌هنگام سبک به کناری‌خالی رفت و جاخالی داد.
با پوزخندی‌حرکت تحقیرآمیز به ته‌سان‌هنگام گفت: «تلاش بیهوده‌ایه.»
ته‌سان اطلاعات به‌موجودات دست آمده را‌میشه در ذهنش مرتب کرد.
«فهمیدم.»
اکنون یقین داشت.
یکی از قدرت‌های‌آمد پارادایس، در «جریان»رویارویی زمان پیرامونش مداخله می‌کرد.
اگر خارج از‌موجودات محدوده‌ای مشخص می‌ماندی،میشه در امان بودی.
اما هرچه‌کرده نزدیک‌تر می‌شدی، گذر‌موجودات زمان کندتر می‌شد.
در فاصله نزدیک، این اثر به‌خالی اوج می‌رسید و به پارادایس اجازه‌کند می‌داد به سادگی از حملات ته‌سان بگریزد.
قدرتی دردسرساز که‌آمد عملاً نبرد تن‌به‌تن‌رویارویی را پس می‌زد.
ته‌سان زمزمه کرد:موجودات «از هر جور‌میشه قدرتی استفاده می‌کنی، نه؟»
کلیک.
پارادایس با خونسردی تپانچه‌اش‌رویارویی را مسلح کرد و‌می‌تواند دوباره ته‌سان را نشانه رفت.
این بار، ته‌سان جاخالی نداد.
شما «سه سپر محافظ» را فعال کردید.
شما «حصار آبی درخشان» را فعال کردید.
شما «خواب تاریک آستاروث» را فعال کردید.
او با‌حرکت قدرت زمین از‌هنگام پیکرش محافظت کرد.
گریز ممکن نبود.
پیش‌تر جاخالی داده‌جلوی بود، اما حمله‌وایسه همچنان اصابت کرده بود.
پس این‌می‌دانست بار، رودررو‌رویارویی درهم می‌شکستش.
ماشه چکید و‌آمد گلوله‌ای قیرگون به‌رویارویی سوی ته‌سان شلیک شد.
ته‌سان «فروپاشی عظیم»موجودات را فراخواند و رودررو‌داشت سد راه گلوله شد.
کاگاگاگاک!
«فروپاشی عظیم»می‌دانست با گلوله‌رویارویی برخورد کرد.
گلوله لرزید.
در هم پیچید‌موجودات و پس‌تصویرهای متعددی از‌داشت خود بر جای گذاشت.
گلولهِ تحریف‌شده در یک آن، «فروپاشی عظیم»انتظاری را شکافت و شروع به درهم‌شکسن حصارهای‌شدن پیرامون ته‌سان، یکی پس از دیگری کرد.
ته‌سان «الوهیت» را‌هنگام در شمشیرش دمید و‌موجود آن را فرود آورد.
تیغه با گلوله درگیر شد.
کاگاگاگاک!
برای لحظه‌ای،کرده پیکر ته‌سان به‌موجودات عقب رانده شد.
قدرت نهفته در گلوله‌رویارویی چنان بود که حفظ‌می‌تواند تعادل را دشوار می‌ساخت.
اما ته‌سان پا پس نکشید.
او «الوهیت» بیشتری بیرون کشید.
نوری زرین، گویی که‌اون جهان را به آتش می‌کشد،داشت شمشیرش را در بر گرفت.
گلوله بار دیگر‌هنگام پس‌تصویرهایی از خود‌خالی به جا گذاشت.
گویی زمان به عقب‌می‌دانست بازمی‌گشت، همان صحنه بارها‌خالی و بارها تکرار شد.
و سرانجام، از روی احتمالی محض، گلوله‌داشت به سمت شکافی بسیار جزئی که پوشش‌نبود «الوهیت» در آن ضعیف بود، تغییر مسیر داد.
گلوله بر بازوی ته‌سان نشست.
ززززیییونگ!
دیگر تاب مقاومت‌آمد نداشت و «تغییرناپذیری» او‌هیولای شروع به درهم‌شکستن کرد.
ته‌سان نوچ کرد.
گلوله‌ای که به‌جلوی دفاعش برخورد کرده بود،انتظاری تغییر جهت داده بود.
گویی زمان‌می‌دانست به عقب‌رویارویی بازگشته باشد.
و دقیقاً‌حرکت از نقطه‌ضعف دفاعش‌هنگام عبور کرده بود.
«این شبیه‌اون "ده‌هزار احتمال"وایسه و افکت‌های مشابه‌شه؟»
هنوز نیاز به اطمینان‌اون بیشتری داشت، اما تا‌میشه حدودی دستگیرش شده بود.
تمامشان قدرت‌هایی‌می‌دانست به‌شدت حیله‌گرانه‌رویارویی و دشوار بودند.
اما چهره ته‌سان درهم نرفت.
چشمانش برقی زد.
«بد نیست.»
ته‌سان گاردش را صاف کرد.
پارادایس که از‌آمد خونسردی ته‌سان ناخشنود‌رویارویی بود، نوچ کرد.
«تو نه می‌تونی جلوی قدرت "اون" رو بگیری‌راست و نه می‌تونی درش رخنه کنی. با این حال‌نظر هنوز به امید واهی چنگ زدی. واقعاً که احمقانه‌ست.»
پارادایس لبخندی عمیق زد.
«پس من همون‌هنگام امید واهی رو‌خالی هم در هم می‌شکنم.»
او با‌حرکت اطمینان دستانش‌می‌دانست را گشود.
هم‌زمان، جهان‌اون شروع به‌وایسه تاب برداشتن کرد.
چیزی در هم پیچید.
قوانین جهان‌می‌دانست در حال‌رویارویی فروپاشی بود.
پارادایس فریاد کشید:
«ارباب من! من این جهان‌انتظاری رو پیشکش تو می‌کنم! لطفاً‌عجیب این جهان رو آلوده کن!»
کیییییینگ!
صدایی غریب طنین‌انداز شد.
امواجی سهمگین‌حرکت به هر‌می‌دانست سو هجوم آوردند.
همین که ته‌سان‌موجودات خواست برای واکنش‌میشه حرکتی کند، دریافت.
بدنش تکان نمی‌خورد.
نه، مسأله‌می‌دانست ناتوانی در‌رویارویی حرکت نبود.
زمان در‌حرکت جهان متوقف‌می‌دانست شده بود.
«چی؟»
ته‌سان در‌کرده درونش دچار‌اون وحشت شد.
زمان در تمام‌هنگام این ناحیه کاملاً‌خالی از حرکت ایستاده بود.
حتی برای خود او.
«این...»
ته‌سان این اثر را می‌شناخت.
پارادایس خندید و فریاد زد:
«این قدرتیه که من دارم!هنگام قوی‌ترین قدرتی که "آن یگانه‌می‌تواند بزرگ" به من ارزانی داشته!»
«رسول» خنجری بیرون کشید.
با شتاب یورش‌جلوی برد تا سینه‌وایسه ته‌سان را بشکافد.
«بمیر!»
ته‌سان سعی‌حرکت کرد واکنش‌می‌دانست نشان دهد.
اما غیرممکن بود.
«مانا»، جادو، بدن—هیچ‌چیز حرکت نمی‌کرد.
قدرت‌های معمولی در‌هنگام این زمانِ منجمد،خالی قادر به فعال‌سازی نبودند.
تنها قدرتی‌حرکت هم‌سطح می‌توانست‌می‌دانست تجلی یابد.
«الوهیت» و‌اون «سیاهی» در جهانِ‌انتظاری منجمد پدیدار شدند.
آن دو نیرو به سختی تکان می‌خوردند،انتظاری اما نمی‌توانستند کاملاً از بندِ زمانِ متوقف‌شده‌شدن بگریزند و تنها نیرویی ناچیز تولید می‌کردند.
ته‌سان آن دو‌هنگام نیرو را در هم‌موجود آمیخت و یکی کرد.
«خاکستری» در‌حرکت زمانِ منجمد‌می‌دانست تجلی یافت.
ته‌سان آن را منفجر کرد.
کوآآآآنگ!
پارادایس که در‌هنگام حال یورش بود،خالی سراسیمه عقب نشست.
با درهم‌شکستن آن‌آمد قدرت، زمانِ متوقف‌شده‌رویارویی دوباره به جریان افتاد.
ته‌سان بلافاصله فاصله گرفت.
پارادایس چشمانش را باریک کرد.
«... تو درون قدرت "اون" واکنش‌خالی نشون میدی؟ قطعاً ارزشش رو داره که‌هیچ ازتون بر حذر باشیم. اما همش همینه.»
«رسول» پوزخندی زد.
«قدرت من "مداخله در زمان"ـه!انتظاری هر چقدر هم که دست‌وپایی‌عجیب بزنی، نمی‌تونی من رو شکست بدی!»
او مفهوم مطلق‌جلوی زمان را به‌وایسه میل خود کنترل می‌کرد.
این قدرتی بود‌هنگام که «رسول» از‌خالی اربابش دریافت کرده بود.
«رسول» به‌حرکت پیروزی خود‌می‌دانست ایمان داشت.
او به ته‌سان نگریست، با این‌میشه یقین که ته‌سان در برابر قدرتِ‌شدن کوبنده‌ی او به یأس دچار خواهد شد.
آنگاه مردمک چشمانش لرزید.
لبخندی بر لبان ته‌سان نشست.
خنده‌ای سرشار از شعف‌می‌دانست بود، گویی دیگر نمی‌توانست‌خالی جلوی خود را بگیرد.
«تو؟»
او همین‌کرده حالا زمان را‌موجودات متوقف کرده بود.
او در قانونی مطلق که هیچ‌کس در این‌می‌تواند جهان یارای ایستادگی در برابرش را نداشت، مداخله کرده‌این و آن را به میل خود کنترل نموده بود.
این قدرتی بی‌نقص بود‌می‌دانست که حریف قطعاً پیش‌خالی از این هرگز ندیده بود.
پس چرا‌اون خبری از‌وایسه یأس نبود؟
چرا شگفت‌زده نشد؟
حالت چهره‌اش چنان بود که‌هیولای گویی قدرتی که حریف به‌گوشین نمایش گذاشته، برایش بسیار آشناست.
«نه. جدی می‌گم.»
ته‌سان گوشه‌اون لبش را‌وایسه بالا داد.
نمی‌توانست احساساتش را پنهان کند.
«خیلی ممنونم.»