چپتر 205: طبقه ۵۱، جنگلی که موجودات عرفانی در آن زندگی می‌کنند (۳)
0«قبولش می‌کنی؟»
گرملین در حالی که با‌می‌کرد نگاهی درنده و نافذ به او‌جنگل خیره شده بود، این را پرسید.
ته‌سان سر تکان داد.
«آره.»
اگر حرف‌های لی ته‌یئون حقیقت‌بیارش داشت، انجام مأموریت‌های گرملین راه استاندارد‌واضح برای عبور از طبقه ۵۱ بود.
شاید روش‌های دیگری هم وجود داشت،مجبورت اما چون این مسیر اصلی و متعارف‌همش بود، دلیلی برای رد کردنش وجود نداشت.
مأموریت فرعی پذیرفته شد.
گرملین نیشخندی زد.
«پس، اول از همه... اون‌می‌کرد پری‌های لعنتی. خیلی به بال‌هاشون‌کنی می‌نازن. بکنشون و برام بیار.»
«وحشیانه‌ست.»
«اونا بودن که اول پز دادن. بهم گفتن یه موجود‌هیچ پست که بدون بال رو زمین می‌خزه. گفتن از قلمروشون‌جنگل گمشم بیرون. می‌خوام ببینم وقتی بال‌هاشون کنده شد چی می‌گن؟»
گرملین قاه‌قاه‌چرخید خندید و دستش‌بیارش را تکان داد.
«برو.»
«چیزی بهم نمی‌رسه؟»
ته‌سان پرسید که آیا آیتم یا مهارتی‌اون‌وقت برای کمک به انجام مأموریت وجود دارد‌می‌کرد یا نه، اما گرملین با بی‌تفاوتی پاسخ داد.
«چرا باید چیزی‌بقیش بهت بدم؟ خودت‌پاداش یه راهی پیدا کن.»
او با‌تغییر انگشت به‌صحبت خودش اشاره کرد.
«من بهت مأموریت‌می‌گردونم دادم چون یه‌احساسی چیزی ازت می‌خوام.»
سپس، انگشتش‌نیست به سمت‌بخوام ته‌سان چرخید.
«بقیش با خودته.بقیش بیارش، پاداش می‌گیری. گند‌می‌گیری بزنی، تمومه. واضح نیست؟»
«اگه بخوام‌تغییر بیخیال شم‌صحبت و برم چی؟»
«اون‌وقت برت می‌گردونم.»
گرملین بدون‌نیست هیچ تغییر‌بخوام احساسی صحبت می‌کرد.
«مجبورت نمی‌کنم. چه مأموریتم‌خودته رو قبول کنی چه از‌بزنی جنگل بری... همش انتخاب خودته.»
گرملین جلوی ته‌سان را نمی‌گرفت.
رفتارش نشان می‌داد که‌هیچ هر انتخابی ته‌سان بکند،می‌کرد مسئولیتش تنها با خود اوست.
«برم می‌گردونی؟»
«آره. اگه بخوای،بقیش با یه اشاره برت‌می‌گیری می‌گردونم به دهکده. می‌خوای؟»
«نه.»
ته‌سان سرش‌برت را تکان‌هیچ داد و اندیشید.
«پس داره‌نیست بهم حق‌بخوام انتخاب میده.»
عجیب بود.
سختی طبقه ۵۱ ناگهان اوج‌می‌کرد گرفته بود، اما ظهور شهری که‌جنگل دیده نمی‌شد، غیرعادی به نظر می‌رسید.
و این حقیقت که تنها‌تغییر کسانی که تسلیم شده بودند در‌مأموریتم آنجا ساکن بودند، حسی غیرطبیعی داشت.
ملاقات حضوری با‌اگه گرملین باعث شد‌برم ته‌سان دلیلش را دریابد.
طبقه ۵۱ منحصر‌به‌فرد‌بقیش بود زیرا مانند‌پاداش یک فیلتر عمل می‌کرد.
آیا جلوتر می‌روی؟
یا نه؟
افراد ساکن در‌اگه دهکده احتمالا بلافاصله‌برم تسلیم نشده بودند.
آن‌ها حتماً مدام مأموریت‌های گرملین‌بیارش را می‌پذیرفتند و برای عبور‌تمومه از طبقه ۵۱ تلاش می‌کردند.
اما تمام‌تغییر تلاش‌هایشان با شکست‌می‌کرد مواجه شده بود.
و در نقطه‌ای، حتماً‌هیچ فهمیده بودند که این‌می‌کرد مسیر برای آن‌ها نیست.
هر چقدر هم‌اگه که تلاش می‌کردند،برم نمی‌توانستند پیشروی کنند.
نمی‌توانستند از‌چرخید این فیلتر‌خودته عبور کنند.
بنابراین، کسانی که تسلیم شده بودند‌مجبورت در دهکده طبقه ۵۱ ماندند؛ پناهگاهی‌بری که جادوگر برایشان آماده کرده بود.
دلیل اینکه تنها‌می‌گردونم افراد درهم‌شکسته در دهکده‌صحبت ساکن بودند، ساده بود.
کسانی که تسلیم نشده بودند، یا در تلاش‌برت برای عبور از طبقه ۵۱ کشته شده بودند،نمی‌کنم یا موفق شده و به طبقه ۵۲ رفته بودند.
مانند قهرمان،چرخید مانند کواناد،خودته مانند لی ته‌یئون.
«فقط بال‌هاشون‌تغییر رو بکنم، آره؟می‌کرد تعدادش مهم نیست؟»
«هر چی بیشتر،می‌گردونم بهتر، ولی فعلاً‌احساسی همون یکی هم کافیه.»
ته‌سان از جنگل خارج شد.
با پشت سر گذاشتن‌خودته درختان تک‌رنگ، دوباره به جنگل‌بزنی پرجنب‌وجوش و رنگین‌کمانی قدم گذاشت.
بلافاصله، صدای‌تغییر پری‌های طلایی در‌می‌کرد فضا طنین‌انداز شد.
«اومد بیرون.»
«انسان جالبه اومد بیرون.»
«بیاین بازی کنیم.»
آن‌ها ریزریز‌تغییر خندیدند و‌صحبت پراکنده شدند.
نور بار‌برت دیگر به‌هیچ سویش شلیک شد.
ته‌سان شروع‌نیست به جاخالی‌بخوام دادن کرد.
بام! بام! بام!
نور درختان را‌احساسی سوراخ می‌کرد و شاخه‌های‌نمی‌کنم جدیدی جای آن‌ها می‌رویید.
«لی ته‌یئون‌برت گفت چیکار‌هیچ کرده بود؟»
پری‌ها اگر تا حد خاصی‌بیخیال به یک ماجراجو حمله کنند‌هیچ و او نمیرد، خسته می‌شوند.
سپس می‌روند‌چرخید و تا‌خودته مدت زیادی برنمی‌گردند.
لی ته‌یئون از روی تجربه این را‌نمی‌کنم فهمیده بود و روشی را انتخاب کرد‌انتخاب تا مانع از خسته شدن آن‌ها شود.
مانند یک دلقک، رقصیده بود،تغییر آواز خوانده بود و احساساتش‌نمی‌کنم را اغراق‌آمیز نشان داده بود.
با توجه به شخصیت‌بخوام ذاتاً برون‌گرایش، حتماً در‌برت نقش بازی کردن مهارت داشت.
پری‌ها که کنجکاو‌بقیش شده بودند، به‌پاداش جای حمله، تماشایش می‌کردند.
شاید چون در تماشای او‌می‌کرد سرگرمی بیشتری می‌دیدند تا بازی‌کنی کردن با او، حمله نکردند.
بنابراین لی‌برت ته‌یئون به‌هیچ دلقک‌بازی ادامه داد.
با گذشت زمان،اگه احتیاط پری‌ها از بین‌اون‌وقت رفت و نزدیک‌تر شدند.
این نتیجه بیش‌بقیش از یک ماه‌پاداش دلقک‌بازی لی ته‌یئون بود.
وقتی به اندازه کافی نزدیک‌می‌کرد شدند، او خیز برداشت و‌کنی گردن یک پری را شکست.
این حتماً‌برت یکی از‌هیچ راه‌حل‌های درست بود.
اما ته‌سان هیچ‌اگه قصدی نداشت که همان‌اون‌وقت کار را تکرار کند.
سفیر!
پس از جاخالی‌احساسی دادن تمام نورها، ته‌سان‌نمی‌کنم مشتش را گره کرد.
شما جزر و مد سیاه مارباس را فعال کردید.
بوم!
موجی تاریک خروشید‌احساسی و تمام جنگل را‌نمی‌کنم زیر پا له کرد.
پیکر پری‌هایی که‌می‌گردونم از دور حمله‌احساسی می‌کردند، نمایان شد.
«فرار کنین!»
«فرار!»
پری‌ها جیغ‌تغییر کشیدند و شروع‌می‌کرد به فرار کردند.
خیلی دور بودند.
حملات معمولی به آن‌ها نمی‌رسید.
پس، اگر‌چرخید حملات فیزیکی‌خودته کارساز نبود...
شما شتاب را فعال کردید.
بدنش با سرعتی‌اگه کورکننده به سمت‌برم پری‌ها شلیک شد.
جیغ‌هایشان بلندتر‌چرخید شد و‌خودته پراکنده شدند.
ته‌سان نزدیک‌ترینشان را هدف گرفت.
شما مداخله احساسی را فعال کردید.
«آه! آاه!»
پری در حال فرار‌صحبت ناگهان سرش را گرفت‌مأموریتم و به خود پیچید.
ته‌سان در‌برت یک آن فاصله‌تغییر را پر کرد.
پری تلوتلو خورد و سعی‌بیخیال کرد در جنگل پنهان شود،هیچ اما دیگر خیلی دیر شده بود.
شمشیر ته‌سان‌چرخید در بدنش‌خودته فرو رفت.
خِرخِر!
چهره پری در هم پیچید.
ته‌سان شمشیر‌نیست را بر‌بخوام زمین کوبید.
پری چند بار‌بقیش تکان خورد و‌پاداش سپس بی‌جان شد.
حس شرور بودن داری؟
«یکمی.»
پری ظاهری زیبا داشت،خودته چیزی که انگار مستقیم‌گند از قصه‌ها بیرون آمده بود.
فرو کردن شمشیر‌احساسی در بدن چنین‌مجبورت موجودی حس عجیبی داشت.
ته‌سان بال‌های‌برت پری را‌هیچ از جا کند.
با غنیمتش،نیست به قلمرو‌بخوام گرملین بازگشت.
گرملین که در حال‌خودته نوشیدن چای بود، با‌گند دیدن ته‌سان خشکش زد.
«به همین‌تغییر زودی؟ ...صبر کن،می‌کرد نکنه بیخیال شدی؟»
«بگیر.»
ته‌سان بال‌های‌نیست پری را‌بخوام به او داد.
گرملین مات‌ومبهوت آن‌ها‌بقیش را گرفت و‌پاداش زیر لب زمزمه کرد:
«...واقعیه. آخه چطور به این‌می‌کرد سرعت گیرش آوردی؟ سریع‌ترین نفر‌کنی حداقل یه هفته وقت لازم داشت.»
او که هنوز گیج‌هیچ می‌زد، ناگهان پوزخندی زد و‌مجبورت بال‌ها را به پشتش چسباند.
«چطور شدم؟»
«یکمی ناجوره.»
بال‌های درخشان پری روی‌صحبت بدن سبز گرملین منظره‌ای‌مأموریتم غریب و مضحک داشت.
«هوم. شاید بخاطر تفاوت‌هیچ سایزه؟ دلم می‌خواد کلی‌می‌کرد بال پری دیگه داشته باشم.»
حرف بعدی‌اش قابل پیش‌بینی بود.
«بال‌های پری بیشتری برام بیار.»
«حتی اگه بیشتر‌احساسی هم بخوای، الان‌مجبورت دیگه کار سختیه.»
پری‌ها قبلاً مورد حمله‌هیچ ته‌سان قرار گرفته بودند. احتمالاً‌مجبورت از سر احتیاط مخفی می‌ماندند.
«نگران اونش‌نیست نباش. من‌بخوام ردیفش می‌کنم.»
گرملین پوزخند زد.
«بال‌های پری یه فرومون خاص‌می‌کرد دارن. با هم‌نوعاشون ارتباط می‌گیرن‌کنی و جای بقیه رو نشون می‌دن.»
قُل‌قُل...
چیزی درون دیگ می‌جوشید.
گرملین بال‌ها‌چرخید را به‌خودته درونش انداخت.
«و اگه‌تغییر اینا رو‌صحبت پردازش کنیم...»
او به جست‌وجو پرداخت‌هیچ و گیاهان، ریشه‌ها و تکه‌های‌مجبورت چوب مختلفی را اضافه کرد.
«بعدش اینو اضافه می‌کنیم.»
سرانجام، قطعه‌ای‌چرخید سیاه را‌خودته درون دیگ انداخت.
فیسسس!
مایع جوشان در دم‌هیچ سرد شد و کریستال‌های‌می‌کرد کوچکی بر جای گذاشت.
گرملین آن‌ها را‌اگه جمع کرد و‌برم به هم فشرد.
«با این می‌تونیم‌بقیش جایی که پری‌ها استراحت‌می‌گیری می‌کنن رو پیدا کنیم.»
«پس بخاطر همین‌احساسی بود که حتی‌مجبورت یدونه‌اش هم کافی بود؟»
«آره. فقط‌برت یه بال برای‌تغییر پیدا کردنشون کافیه.»
[نشان بال‌های پری]
[نشانی خلق‌شده از طریق کیمیاگری پیشرفته.
شما را به پناهگاه پری‌ها راهنمایی می‌کند.]
«و از اونجایی‌صحبت که الان هدفشون‌نمی‌کنم شدی، اینم بگیر.»
گرملین کریستال‌های باقی‌مانده را تراشید،گفتن با چیزی مخلوط کرد و‌زمین پودر را روی بدن ته‌سان پاشید.
[شما شنل نامرئی پری را به دست آوردید.]
[شنل نامرئی پری]
[شنلی پودری خلق‌شده از طریق کیمیاگری پیشرفته.
برای مدتی محدود، شما را از ادراک پری‌ها پنهان می‌کند.
جنگل نیز شما را به عنوان موجودی عرفانی خواهد شناخت و تغییر نخواهد کرد.]
«با این‌تمومه می‌تونی بدون دردسر‌اگه به مخفیگاهشون برسی.»
ته‌سان در‌احساسی سکوت اثرات‌می‌کرد را خواند.
هر دو‌بودن آیتم به‌بهم کیمیاگری اشاره داشتند.
برق علاقه در چشمانش درخشید.
«اگه کیمیاگری وجود داره،نیست می‌تونی گیاهان و این‌جور‌برم چیزا رو ترکیب کنی؟»
«معلومه. این‌طوریه که‌صحبت اینجا زنده موندم‌نمی‌کنم و قلمرو خودمو ساختم.»
گرملین با غرور صحبت می‌کرد.
«کیمیاگری سطح بالا قدرتی متفاوت از جادو داره. آماده‌سازیش پردردسره، اما‌اگه اثراتش انکارناپذیره. واسه همینه که تونستم آزار و اذیت‌ها رو تحمل‌می‌کرد کنم. حتی این جنگل... قلمروی منه که با کیمیاگری شکل گرفته.»
در واقع، به محض‌نیست ورود به جنگل گرملین،برم تغییرات متوقف شده بود.
حتماً از چیزی استفاده‌می‌کرد کرده بود تا جلوی‌قبول ورود بیگانگان را بگیرد.
«اون پری‌های لعنتی هنوزم می‌تونن از راه‌پست دور تک‌تیراندازی کنن، ولی حداقل خطر مرگ‌بیرون آنی از بین رفته. من به همین راضیم.»
«می‌تونی قلمرو بسازی؟»
«قابلیت‌های دیگه‌ای هم هست، ولی این اصلیشه.بیخیال اگه توش استاد بشی، می‌تونی کل این‌احساسی جنگل رو به قلمروی خودت تبدیل کنی.»
گرملین نیشخند زد.
ته‌سان پرسید:
«می‌تونم کیمیاگری یاد بگیرم؟»
کیمیاگری.
این موضوع‌احساسی کنجکاوی‌اش را‌می‌کرد برانگیخته بود.
لی ته‌یئون «پودر برکت» را که از‌پست بال‌های پری ساخته شده بود، به عنوان‌بیرون پاداش پاکسازی طبقه ۵۱ دریافت کرده بود.
اثرش حیرت‌انگیز بود؛ وقتی روی بدن اعمال‌بزنی می‌شد، مانا برای مدت مشخصی تخلیه نمی‌شد‌برم و عملاً استفاده نامحدود را ممکن می‌ساخت.
هرچند او تمامش را طی پیشروی در‌بیخیال سیاه‌چال مصرف کرده بود، اما اگر اثرش‌احساسی واقعی بود، برای ته‌سان ارزشی بی‌اندازه داشت.
توانایی رگباری زدنِ مهارتی مثل دنیای‌نمی‌کنم یخ‌زده برای ده‌ها بار پشت سر‌همش هم، جریان بازی را تغییر می‌داد.
آن هم‌بودن حتماً کار‌بهم کیمیاگری بود.
اگر یادش می‌گرفت، می‌توانست‌پاداش خودش چنین چیزهایی بسازد؛ نه‌واضح اینکه فقط منتظر پاداش بماند.
و خلق قلمرو.
ارزش آن‌احساسی روی زمین‌می‌کرد غیرقابل‌سنجش بود.
مزیتی عظیم به شمار می‌رفت.
«...تو؟ کیمیاگری یاد بگیری؟»
انزجار در چهره گرملین‌نیست موج زد، گویی کسی قصد‌اون‌وقت دزدیدن گنجینه زندگی‌اش را داشت.
«این چیزیه که یه عمر واسه ساختنش زحمت کشیدم. نمی‌خواستم مثل‌بری هم‌نوعام بدبخت زندگی کنم، واسه همین تنها امیدمو چنگ زدم. به‌تنها لطف همین بود که وارد سیاه‌چال شدم و صاحب اینجا شدم.»
او دستانش را باز کرد.
«به این جنگل نگاه کن! یه گنجینه از کیمیاگریه! هر‌نیست گیاهی اینجا یه ثروت می‌ارزه و حتی ریشه یه درخت‌احساسی هم بیرون از اینجا دهه‌ها طول می‌کشه تا پیدا بشه!»
چهره سرمستش‌تمومه ناگهان در‌نیست هم رفت.
«از هم‌نوعام متنفر بودم. موجودات حقیری که رو زمین می‌خزیدن و هر روز به زور‌نمی‌گرفت زنده می‌موندن. واسه همین کیمیاگری یاد گرفتم. زندگیمو پاش گذاشتم، فکر می‌کردم بالاخره می‌تونم با اون‌داره موجودات عرفانی برابری کنم. اما هیچی عوض نشد. برای اونا، من هنوزم فقط یه گرملین زشتم.»
قاه‌قاه خندید.
«می‌خوای کیمیاگری یاد بگیری؟»
چشمانی که از‌واضح خشم می‌سوختند، روی‌بخوام ته‌سان قفل شدند.
«پس بکششون. چیزی که می‌خوام رو برام‌مأموریتم بیار. بسته به چیزی که میاری و‌جلوی کاری که می‌کنی، ممکنه نظرم عوض بشه.»
«باشه.»
ته‌سان پاسخش را گرفته بود.
برگشت تا برود.
گرملین که‌احساسی غافلگیر شده بود،مجبورت به تته‌پته افتاد.
«به همین راحتی قبول کردی؟»
«چرا رد کنم؟»
او پاداش کاملی دریافت می‌کرد.
وگرنه، آمدن‌احساسی تا اینجا‌می‌کرد بی‌معنی می‌شد.
«اولش، فقط‌بودن باید بال‌های پری‌گفتن بیشتری بیارم، درسته؟»
«آ-آره.»
گرملین لکنت گرفت.
ته‌سان به دل جنگل دوید.
به لطف شنل‌دادن پودری، جنگل رنگین‌کمانی واکنشی‌پست به حضورش نشان نداد.
مهره‌ای بیرون آورد‌بیارش و جهت امواج‌گند انرژی را خواند.
سریع اما بی‌صدا پیش رفت.
از آنجا که جنگل‌می‌کرد تعقیبش نمی‌کرد، سریع‌تر از‌قبول انتظار به مقصد رسید.
دریاچه کوچکی آنجا بود.
بر فراز آن،بیارش بی‌شمار پری مشغول‌گند بازی و آب‌بازی بودند.
در میانشان، پری‌ای وجود‌نیست داشت که سه برابر‌برم بزرگ‌تر از بقیه بود.
[ملکه پری ظاهر شده است.]
[ملکه پری.
با توجه به همراهانش، حتماً برای گردش بیرون آمده است.]
روح زمزمه کرد.
[خیلی قوی‌تر از پری‌های معمولیه.
هیولای طبقه ۵۱ نیست.]
«چه بهتر.»
گرملین گفته بود روحیه‌اش‌نیست بسته به چیزی که‌برم ته‌سان بیاورد تغییر می‌کند.
بال‌های ملکه باید راضی‌اش می‌کرد.
ته‌سان در سکوت پری‌ها‌بهم را زیر نظر گرفت‌بدون و نقشه حمله‌اش را چید.