چپتر 492: طبقه ۹۲ - ایمان (۵)
0جلد ۲۰، چپتر ۱۹
۴۹۴. طبقه ۹۲.
ایمان (۵)
غرش کاراخ‌زمین در قلعه‌ی‌چشم‌برهم‌زدن متروکه طنین‌انداز شد.
با چهره‌ای درهم‌کشیده‌گویی از خشم، به‌پایش سوی ته‌سان یورش برد.
مشتش حامل‌رسید تمام قدرت‌حرکت کاراخ بود.
«این همون قدرت نیروی فیزیکیه؟»
ته‌سان در برابر تمام‌چشم‌برهم‌زدن قدرت آن نامیرا، تنها انگشتی‌درآورد را به نرمی جلو برد.
مشتِ حواله‌شده‌لبخند به انگشتش‌منظره برخورد کرد.
موج شوک‌رسید عظیمی همه‌چیز‌حرکت را درنوردید.
تماشاچیان برای‌پاهایش لحظه‌ای وحشت کردند‌چنین و فریاد کشیدند.
«آه... ولی‌زمین ته‌سان حتی‌چشم‌برهم‌زدن یه تکونم نخورد.»
مشت کاراخ متوقف شد؛منظره انگشت ته‌سان سد راهش شده‌چشم‌برهم‌زدن بود و توان پیشروی نداشت.
سایه یأس‌رسید بر چهره‌حرکت کاراخ نشست.
ته‌سان بشکنی زد.
بدن کاراخ همچون‌کوبید گلوله توپ به‌رسید عقب پرتاب شد.
«اووووه!»
«ارباب لمیدائوس!»
آن‌هایی که با ترس‌ولرز سرهایشان‌چنین را بالا آورده بودند، با دیدن‌وضوح این صحنه فریاد شگفتی سر دادند.
با رویارویی در برابر این‌پشت قدرت مطلق و درهم‌شکننده، ایمانشان به‌دفاع ته‌سان بیش از پیش شعله‌ور شد.
«پاشو.»
«اووووه!»
کاراخ در حالی که‌دشمنی درد را به جان می‌خرید،اراده‌ی به زحمت روی پاهایش ایستاد.
حتی در برابر دشمنی‌چشم‌برهم‌زدن چنین قدرتمند، روحیه جنگندگی و‌درآورد اراده‌ی تسلیم‌ناپذیرش به وضوح می‌درخشید.
ته‌سان لبخند زد؛گویی گویی از دیدن‌پایش این منظره راضی بود.
پایش را بر زمین کوبید.
در یک چشم‌برهم‌زدن به‌دشمنی پشت کاراخ رسید و‌جنگندگی شمشیرش را به حرکت درآورد.
کاراخ با عجله مشتش‌چشم‌برهم‌زدن را برای دفاع بالا آورد،درآورد اما دفاعش در هم شکست.
با شدت روی زمین غلتید.
فریادهای جمعیت بلندتر شد.
ته‌سان دوباره نزدیک شد.
«آااارغ!» کاراخ با دستپاچگی سعی کرد از‌شمشیرش بدنش محافظت کند، اما ته‌سان بازویش را‌دفاعش گرفت و او را به گوشه‌ای پرت کرد.
ته‌سان یک وجود متعالی بود.
نامیراها در‌رسید برابرش پشیزی‌حرکت ارزش نداشتند.
اگر اراده می‌کرد، می‌توانست‌دشمنی تنها با یک طلسم فرمان،اراده‌ی آن‌ها را در هم بشکند.
اما با فشاری بسیار ناچیز‌پشت به کاراخ پاسخ می‌داد و‌عجله مدام به او فرصت واکنش می‌بخشید.
هر چه مردم بیشتر‌منظره این صحنه را تماشا می‌کردند،چشم‌برهم‌زدن ایمانشان به ته‌سان استوارتر می‌شد.
کاراخ با‌رسید چهره‌ای مسخ‌شده‌حرکت از خشم غرید:
«داری چیکار می‌کنی!ایستاد باهام بازی نکن،قدرتمند فقط بکشم! مسخره‌ام نکن!»
ته‌سان با‌زمین خونسردی جواب‌چشم‌برهم‌زدن داد: «نه.»
کاراخ فریاد کشید‌گویی و دوباره به‌پایش سوی ته‌سان یورش برد.
کووونگ!
نبرد ادامه یافت.
طبیعتاً، ته‌سان‌زمین سلطه مطلق را‌پشت در دست داشت.
کاراخ دیوانه‌وار مقاومت می‌کرد،منظره اما تلاش‌هایش همچون دست‌وپازدن‌های کودکی‌چشم‌برهم‌زدن سه‌ساله در هم شکسته می‌شد.
مردم با‌رسید چشمانی مات‌ومبهوت‌حرکت تماشا می‌کردند.
پس از گذشت ده‌ها دقیقه،چنین ته‌سان به این نتیجه رسید‌تسلیم‌ناپذیرش که زمانش فرا رسیده است.
قدرت را در پاهایش‌چشم‌برهم‌زدن جمع کرد و به‌حرکت سوی کاراخ هجوم برد.
کاراخ غریزتاً سعی کرد‌منظره از خود محافظت کند، اما‌چشم‌برهم‌زدن شمشیر خاکستری‌رنگ سینه‌اش را شکافت.
«کوهـ-آک!»
«کارت خوب بود.»
«امکان نداره. من...»
کرراااانگ!
نور خاکستری منفجر شد.
کاراخ حتی بدون آنکه‌دشمنی مجال یافتن آخرین کلماتش‌جنگندگی را داشته باشد، جان داد.
ته‌سان با خونسردی گفت: «اگه با ساکنین این‌حرکت جهان مثل بازیچه‌های ایمانت رفتار می‌کنی، پس باید‌شدت آماده باشی که به همون شکل هم بمیری.»
خیزش روح فعال نشد.
اختلاف سطح‌رسید بیش از‌حرکت حد زیاد بود.
اما باردری‌پاهایش و آکاشا‌دشمنی متفاوت بودند.
«همم.»
«این دیگه...»
قدرت نامیرا در‌شمشیرش وجود باردری و‌عجله آکاشا رسوخ کرد.
هر دو از‌ایستاد شدت قدرت و فشار،روحیه ناله‌های خفه‌ای سر دادند.
پیروان ته‌سان‌زمین با بهت و‌پشت حیرت نظاره‌گر بودند.
آرام‌آرام درک می‌کردند که‌منظره نامیرایی که بر آن‌ها‌کوبید حکومت می‌کرد، مرده است.
«اووووه!»
ایمانشان فوران کرد.
ایمان متزلزلشان، اکنون‌کوبید تمام‌وکمال به سوی‌رسید ته‌سان معطوف شده بود.
قلمرو ته‌سان به‌گویی سرعت به سطحی‌پایش بالاتر صعود کرد.
تسلط بر الوهیت ۳٪ افزایش یافت.
ته‌سان به‌زمین خدای همین سیاره‌پشت تبدیل شده بود.
پس از‌لبخند جذب الوهیت، لب‌راضی به سخن گشود:
«حالا دیگه ترکتون می‌کنم.»
«آااااه!»
«ارباب لمیدائوس!زمین خواهش می‌کنم‌چشم‌برهم‌زدن تنهامون نذارین!»
«نگران نباشین. به زودی، جانشین‌راضی برحقم میاد. اون زمانی پادشاهتون‌پشت بود، اما توسط خطاکاران طرد شد.»
«آااه...»
«ارباب لمیدائوس...»
مردم کم‌کم آرام گرفتند.
اینکه فروشنده را می‌پذیرفتند یا نه،پایش مشخص نبود، اما این مسئله‌ای بود که‌حرکت خود او باید به آن رسیدگی می‌کرد.
ته‌سان تله‌پورت را فعال کرد.
«من همیشه مراقبتون هستم.»
شما تله‌پورت [آشوب] را فعال کردید.
ته‌سان در میان‌شمشیرش نور خاکستری‌رنگ بلعیده‌عجله و ناپدید شد.
مردم به تلخی گریستند.
ساعت‌ها همان‌جا ماندند‌کوبید و ایمانشان را‌رسید نثار ته‌سان کردند.
با ترک آن‌گویی سیاره، ته‌سان فوراً‌پایش به سیاره‌ای دیگر رفت.
آن سیاره‌رسید تفاوت چندانی‌حرکت با اولی نداشت.
جز اینکه به جای‌دشمنی کوتوله‌ها، انسان‌ها در آن ساکن‌اراده‌ی بودند؛ همه‌چیز تقریباً یکسان بود.
یک نامیرای ستمگر.
لمیدائوس که در رؤیاها ظاهر‌راضی می‌شد، از رستگاری سخن می‌گفت و‌رسید ایمان مردم را به دست می‌آورد.
به همین دلیل، ته‌سان‌حرکت دقیقاً از همان روش‌آورد در سیاره دوم استفاده کرد.
«من لمیدائوس هستم.»
او خود را به عنوان‌پشت لمیدائوس معرفی کرد و رهبری‌عجله مردم را بر عهده گرفت.
ستمگرانشان را از‌گویی میان برداشت و‌پایش اعتمادشان را جلب کرد.
آرام‌آرام، در حالی که‌حرکت مردم را به دنبال خود‌اما می‌کشید، به نامیرا نزدیک شد.
«فانیِ احمق!»
اما این بار فرق می‌کرد.
نامیرا با‌لبخند اعتمادبه‌نفس منتظر‌منظره ته‌سان مانده بود.
«چطور جرأت کردی به ما دست‌درازی کنی! خبرش از قبل به‌شکست گوش اون رسیده. به نظر میاد تو هم به قلمرو عظیمی‌بدنش رسیدی، اما اون خیلی بزرگ‌تر از هر موجودی مثل توئه! زنده نمی‌مونی...»
«سخنرانی بسه دیگه.»
ته‌سان شمشیرش را بیرون کشید.
نامیرا با حرکتی‌گویی سریع، خود را به‌زمین سوی ته‌سان پرتاب کرد.
«توی کثافت!»
«هر کاری‌پاهایش کنم، به تو‌چنین هیچ ربطی نداره.»
ته‌سان درست مانند سیاره‌چشم‌برهم‌زدن اول، قدرت درهم‌شکننده‌اش را‌حرکت به مردم نشان داد.
وقتی همه‌چیز به‌گویی اوج خود رسید،پایش به مبارزه پایان داد.
«ها، از‌رسید این کارت‌حرکت پشیمون می‌شی!»
نامیرا با‌پاهایش چهره‌ای درهم‌کشیده به‌چنین پیشواز مرگ رفت.
«اووه!»
«ارباب لمیدائوس!»
ایمان مردم‌رسید تمام‌وکمال به سوی‌درآورد ته‌سان سرازیر شد.
با این باور که‌دشمنی او لمیدائوس است، ایمانِ‌جنگندگی سال‌ها انباشته‌شان را نثارش کردند.
بدین ترتیب، ته‌سان‌کوبید به خدای سیاره‌ای‌رسید دیگر تبدیل شد.
باردری با‌لبخند ناباوری به‌منظره حرف آمد:
«واقعاً به همین آسونی بود؟»
«فقط به‌پاهایش خاطر اینکه تمام‌چنین شرایط مهیا بود.»
«اونا از‌زمین قبل تحت ستم‌پشت یکی دیگه بودن.»
با وجود آن خفقان‌منظره و ستم، هنوز هم‌کوبید به وجودی ایمان داشتند.
ته‌سان تنها داشت ایمانی‌حرکت را که در این میان‌اما ریشه دوانده بود، غارت می‌کرد.
هیچ دلیلی‌پاهایش برای سختی‌دشمنی کشیدن وجود نداشت.
«بازم نباید این‌قدر‌کوبید آسون می‌بود... ولی‌رسید خب، بد هم نیست.»
ته‌سان بی‌درنگ‌لبخند به سوی سیاره‌راضی بعدی حرکت کرد.
سیاره سوم‌رسید هم تفاوتی‌حرکت با قبلی‌ها نداشت.
ته‌سان ایمانشان را تا‌دشمنی قطره آخر مکید و با‌اراده‌ی جاودانه آن سیاره روبه‌رو شد.
اما این‌زمین بار، واکنش‌چشم‌برهم‌زدن جاودانه متفاوت بود.
با بدنی لرزان‌گویی و چهره‌ای درهم‌تنیده، تلوتلوخوران‌زمین به عقب پس نشست.
«چرا! چرا تکون‌شمشیرش نمی‌خوری! دارن دارایی‌هاتو می‌دزدن،دفاع پس چرا ساکت موندی؟»
هیچ اثری از‌ایستاد روحیه جنگندگی در‌قدرتمند وجودش دیده نمی‌شد.
گویی باورش نمی‌شد که‌چشم‌برهم‌زدن چنین چیزی ممکن است؛حرکت مدام تقلا می‌کرد تا بگریزد.
طبیعتاً، ته‌سان‌لبخند اجازه فرار‌منظره به او نداد.
حتی در لحظه مرگ، چهره‌درآورد جاودانه به جای کینه از ته‌سان،شکست غرق در سردرگمی و بهت بود.
«چرا... آخه چرا...»
پیکر جاودانه فرو ریخت.
ایمان مردم فوران کرد‌منظره و همچون سیلی خروشان‌کوبید به سوی ته‌سان سرازیر شد.
تسلط بر الوهیت ۲ درصد افزایش یافت.
اکنون ته‌سان ایمان‌کوبید سه سیاره را در‌شمشیرش خود جمع کرده بود.
الوهیتش بیش‌لبخند از پیش منسجم‌راضی و تثبیت شد.
سپس برای‌رسید یافتن سیاره‌ای دیگر‌درآورد به راه افتاد.
به محض ورود، نیرویی‌دشمنی قدرتمند ناگهان او را‌جنگندگی مورد شبیخون قرار داد.
ته‌سان به نرمی بشکنی زد.
نیروهای مهاجم در‌گویی هم دریده شده‌پایش و دود شدند.
«آآآآه!»
«بکشینش!»
چهار جاودانه با چهره‌هایی مستأصل از‌رسید سایه‌ها بیرون آمدند و برای مقابله‌آورد با ته‌سان، قدرت‌هایشان را یکی کردند.
«این بار‌لبخند من اول‌منظره شروع می‌کنم.»
اما هیچ توفیری نداشت.
او مدام ایمان بیشتری دریافت‌چنین می‌کرد و الوهیتش با ثباتی‌تسلیم‌ناپذیرش بی‌نقص در حال شکل‌گیری بود.
مهم نبود چند جاودانه‌چشم‌برهم‌زدن به سویش هجوم بیاورند؛حرکت برای ته‌سان پشیزی ارزش نداشت.
تنها با اشاره‌ای‌گویی از انگشتش، تاریکی مطلق‌زمین بر جهان سایه افکند.
سیاهی به آرامی رنگ‌حرکت باخت تا اینکه به انرژی‌ای‌اما ناملموس و تهی بدل گشت.
ته‌سان این پوچی‌ایستاد مطلق را مستقیماً به‌روحیه سوی جاودانه‌ها پرتاب کرد.
بسیار ناچیز بود—تقریباً به‌چشم‌برهم‌زدن اندازه یک حشره—و به‌حرکت نظر می‌رسید هیچ خطری ندارد.
جاودانه‌ها بی‌تفاوت از کنارش گذشتند‌راضی و سعی کردند این پوچی‌پشت را با قدرت‌هایشان محو کنند.
اما به محض اینکه با‌درآورد آن‌ها تماس پیدا کرد، متوجه‌دفاعش شدند که یک جای کار می‌لنگد.
«آآآآه!»
«صـ... صبر کنین!» با وحشت‌پشت تقلا کردند تا این پوچی‌عجله را از خود دور کنند.
اما پوچی محکم‌تر به‌منظره آن‌ها چسبید و تمام قدرت‌هایشان‌چشم‌برهم‌زدن را بی‌اثر و باطل کرد.
وحشت در چهره‌هایشان رخنه کرد.
تمام قدرت و عظمتی‌دشمنی که در طول سالیان اندوخته‌اراده‌ی بودند، اکنون پشیزی ارزش نداشت.
همه چیز در‌کوبید حال محو شدن‌رسید و پاک شدن بود.
به عدم مطلق کشیده می‌شد.
با استیصال تقلا‌شمشیرش کردند تا خود را‌دفاع برهانند، اما بی‌فایده بود.
پوچی به آرامی آن‌ها را‌چنین در خود بلعید و ذره‌ذره‌تسلیم‌ناپذیرش وجودشان را از بین برد.
«نه، نههه.»
وحشتی عظیم‌تر از‌گویی مرگ، تمام وجودشان‌پایش را در بر گرفت.
پس از مدتی تقلا‌حرکت و پذیرش این واقعیت که‌اما کاملاً بی‌دفاعند، به التماس افتادند.
«خواهش می‌کنم، التماست می‌کنم... لطفاً...»
«فعلاً نمی‌کشمتون. باید زنده بمونین.»
ته‌سان پوچی را پس کشید.
به نظر می‌رسید جاودانه‌های حاکم‌درآورد بر سیارات دیگر برای متوقف‌دفاعش کردن او به اینجا آمده بودند.
«ولی به‌پاهایش هر حال‌دشمنی فایده‌ای نداره.»
جاودانه‌ها روی‌زمین زمین به‌چشم‌برهم‌زدن خود می‌پیچیدند.
«چرا... چرا، ارباب لمیدائوس...»
به نظر‌رسید می‌رسید متعالی‌ها قادر‌درآورد به حرکت نیستند.
«ما بهش خبر‌ایستاد دادیم... ولی بازم‌قدرتمند ساکته... چرا... آخه چرا...»
جاودانه‌ها با‌زمین حالتی مبهوت‌چشم‌برهم‌زدن زمزمه می‌کردند.
ته‌سان سرش‌لبخند را تکان داد.راضی «من چه می‌دونم.»
«چرا این‌قدر همه‌جا ساکته؟»
لمیدائوس، متعالی‌ای که زمانی ایمان این‌قدرتمند سیارات را دریافت می‌کرد، به وضوح‌می‌درخشید داشت اعمال ته‌سان را تماشا می‌کرد.
قطعاً همه‌چیز را دیده بود—اینکه ته‌سان‌رسید چگونه ایمانش را غارت کرد و‌آورد خادمانش را به خاک و خون کشید.
اما با‌لبخند این حال، هیچ‌راضی واکنشی نشان نداد.
نقشه اولیه ته‌سان این بود که آن‌قدر ایمانشان را بدزدد‌دفاعش تا لمیدائوس متوجه شود، و سپس خود را در برابر‌دستپاچگی مردم نمایان کند تا پایه‌های ایمانشان را به لرزه درآورد.
اما لمیدائوس‌پاهایش هیچ نشانه‌ای از‌چنین اقدام بروز نداد.
به لطف این سکوت، ته‌سان توانست حجم عظیمی از ایمان‌عجله را جمع‌آوری کند، اما این آرامش بیش از حد عجیب‌بلندتر بود—گویی غارت ایمان توسط ته‌سان، بخشی از نقشه خود لمیدائوس بود.
مهارت شناسایی کامل تمام‌منظره اطلاعات را گردآوری می‌کرد،کوبید اما همیشه محدودیت‌هایی وجود داشت.
اطلاعاتی که فراتر‌شمشیرش از سطح مشخصی‌عجله بودند، قابل استخراج نبودند.
از این رو،ایستاد ته‌سان نمی‌توانست هدف اصلی‌روحیه لمیدائوس را حدس بزند.
«برام مهم نیست.
اگه جلومو نمی‌گیره،گویی منم دست رد‌پایش به سینه‌ش نمی‌زنم.
هر چقدر بتونم، غارت می‌کنم.»
ته‌سان جاودانه‌ها‌پاهایش را به‌دشمنی اسارت گرفت.
ته‌سان از‌لبخند سیاره‌ای به سیاره‌راضی دیگر سفر کرد.
با جاودانه‌های اسیر شده، به‌درآورد مردم گفت: «من لمیدائوس هستم. پایین‌شکست اومدم تا اینا رو مجازات کنم.»
مردم ساده‌لوحانه باور کردند که‌چنین ته‌سان همان لمیدائوس است و‌تسلیم‌ناپذیرش در برابرش به سجده افتادند.
پس از گذشت مدتی،چشم‌برهم‌زدن ته‌سان ایمان تمام سیارات‌حرکت را در خود بلعید.
«هوووف.»
نفس عمیقی کشید.
فشار سهمگین و ایمان‌دشمنی عظیم، بندبند وجود ته‌سان‌جنگندگی را لبریز کرده بود.
الوهیتش در آستانه‌کوبید رسیدن به ثباتی‌رسید بی‌نقص قرار داشت.
باردری و آکاشا‌گویی نیز به قدرت‌های‌پایش شگرفی دست یافته بودند.
در این میان،شمشیرش تغییرات آکاشا به‌عجله شکل چشمگیری مشهود بود.
آکاشا مدام ناله‌های خفیفی‌دشمنی سر می‌داد، گویی چیزی‌جنگندگی از درون آزارش می‌داد.
«چیزی یادت اومده؟»
«یه چیزی...
یه چیزی داره اذیتم می‌کنه.
فقط یه‌رسید کم دیگه... فقط‌درآورد یه ذره دیگه...»
به نظر‌پاهایش می‌رسید آکاشا هنوز‌چنین چیزی کم دارد.
وضعیت ته‌سان نیز تفاوتی نداشت.
گویی سدی نامرئی، راه او‌راضی را برای رسیدن به قلمرو‌پشت حقیقی متعالی‌ها مسدود کرده بود.
«زمانش خیلی کوتاه بود؟»
از آنجا که این حجم از ایمان در‌جنگندگی مدت زمان بسیار کوتاهی جمع‌آوری شده بود، او‌راضی هنوز نتوانسته بود به حالت متعالی کامل دست یابد.
اما گذشته از‌کوبید این مانع، همه‌چیز‌رسید به آرامی پیش می‌رفت.
روند غارت ایمان آن‌قدر بی‌دردسر‌راضی بود که حتی رنگ و‌پشت بوی ملال‌آوری به خود گرفته بود.
دلیل این‌رسید امر کاملاً‌حرکت روشن بود.
ته‌سان نگاهش را‌ایستاد به ستاره سفید‌قدرتمند در آن‌سوی کیهان دوخت.
او ایمانی را غارت کرده‌پشت بود که موجود دیگری سال‌ها‌عجله برای بنا کردنش زحمت کشیده بود.
با این وجود،گویی صاحب اصلی آن‌پایش هیچ واکنشی نشان نمی‌داد.
در حالی که ایمان خدایان تمام‌عجله سیارات تا قطره آخر مکیده شده‌شدت بود، لمیدائوس همچنان بی‌حرکت مانده بود.
خانه‌ای بدون صاحب—نه، صاحبی که درها‌قدرتمند را چهارطاق باز گذاشته بود، گویی‌می‌درخشید خودش دزد را به داخل دعوت می‌کرد.
هیچ دلیلی‌زمین برای تقلا و‌پشت درگیری وجود نداشت.
«دنبال چیه؟»
ایمانی که او قصد‌حرکت داشت به دست بیاورد،آورد از قبل غارت شده بود.
پس، خودش شخصاً به آنجا می‌رفت تا‌روحیه اوضاع را بررسی کند و با رویارویی با‌منظره صاحب اصلی، هدف ماموریت را به پایان برساند.
ته‌سان دستش را‌کوبید به سوی فضای‌رسید بی‌کران دراز کرد.
شکافی دهان باز‌گویی کرد و ته‌سان‌پایش از میان ابعاد جهید.
قدرت مهارت ارتقا یافت.