چپتر 529: طبقه ۹۵. اسنس (۶)
0مهارت‌های بی‌شمار و‌تماماً قدرت‌های نامتناهی، دگرگون‌تنها شدند و تکامل یافتند.
و ته‌سان به آن رسید.
کمال.
قلمرو خودش.
دنیای خودش.
«هو.» ته‌سان نفسی کوتاه کشید تا‌لرزان فوران لرزانی را که تازه به‌تاریکی آن دست یافته بود، آرام کند.
ناگهان، انرژی‌اش ثبات یافت.
ته‌سان به اطراف نگریست.
تصویر ذهنی‌پوشانده کاملاً تغییر‌توسط کرده بود.
آن فرم تحریف‌شده‌ای که خود‌موجی نابودش کرده بود، رنگ باخته و‌الوهیت به چیزی نو بدل شده بود.
وسیع و استوار.
نه یک‌باردری رویای ساده، بلکه‌موجی یک جهان کامل.
«خوبه.»
[... تو.]
غاصب خشکش زده بود.
با انکار لب گشود:
[مزخرف نگو.]
کا-گا-گاک!
خط مرز بالا آمد.
انرژی خاکستری‌رنگ فوران کرد‌فشرد و به‌سوی ته‌سان هجوم آورد‌اصل تا تعادل را برهم زند.
[تو منی.
تو مال منی.]
«شاید قبلاً.» ته‌سان بشکن زد.
«ولی دیگه نه.»
کانگ!
مرزی که غاصب‌مشت سعی در کشیدنش‌لرزان داشت، محو شد.
قدرت غیرمجاز از‌کامل تصویر ذهنی ته‌سان‌خشکش بیرون رانده شد.
از این‌باردری پس، غاصب دیگر‌موجی همزاد او نبود.
صعود بنیادین در رتبه روح‌بازنویسی در هم شکسته و به‌حذف چیزی کاملاً جدید تبدیل شده بود.
فسادی که تصویر ذهنی‌فشرد را پوشانده بود، تماماً توسط‌اصل خود کانگ ته‌سان بازنویسی شد.
آن تنها‌جهان یک ماده‌خوبه خارجی ساده بود.
پس آن‌باردری ماده خارجی‌فشرد باید حذف می‌شد.
ته‌سان باردری‌پوشانده را در‌توسط مشت فشرد.
با موجی‌باردری لرزان، خط مرز‌موجی دور باردری پیچید.
در اصل، مرز‌کامل ترکیبی از الوهیت‌خشکش و تاریکی بود.
طبیعتاً ابتدا الوهیت و تاریکی‌موجی را به جهان فرامی‌خواند، سپس‌ترکیبی گام‌به‌گام آن‌ها را ترکیب می‌کرد.
اما این بار متفاوت بود.
مرز مستقیماً‌باردری از بدن‌فشرد ته‌سان نشأت می‌گرفت.
گویی دیگر نیازی به‌خوبه ترکیب نداشت؛ انگار مرز،انکار خودِ قدرت ته‌سان بود.
کیفیت و سطح‌مشت مرز به‌وضوح با‌لرزان قبل تفاوت داشت.
در مقایسه با این،توسط مرزهای پیشین همچون تقلیدی‌خارجی ساده به نظر می‌رسیدند.
و فراتر‌باردری از همه،فشرد طبیعی بود.
همچون حرکت دادن‌کامل دست‌وپای خود، مرز‌خشکش به‌نرمی تجلی یافت.
آن مرز تجلی‌یافته‌مشت همچون تیغه‌ای سیاه‌لرزان به‌سوی غاصب پرواز کرد.
غاصب به‌سرعت‌پوشانده مرز خود‌توسط را بیرون کشید.
اما رنگ و‌مشت کیفیت آن با مرز‌دور ته‌سان کاملاً متفاوت بود.
دو مرز‌جهان متفاوت با‌خوبه هم برخورد کردند.
کا-گا-گاک!
مرز غاصب در هم شکست.
بدون هیچ مقاومت یا‌فشرد وقفه‌ای، مرز ته‌سان خرد کرد،اصل لگدمال کرد و فشار آورد.
و سپس‌جهان غاصب را‌خوبه یکجا بلعید.
تمام بدن غاصب به‌فشرد رنگ خاکستری درآمد و‌پیچید در زیر دفن شد.
ته‌سان لحظه‌ای خیره‌تماماً ماند، سپس پایش‌تنها را بلند کرد.
خاکستر در‌باردری پای ته‌سان‌فشرد موج برداشت.
و همین‌که قدم برداشت،خوبه بدن ته‌سان در آنی‌انکار به رنگ خاکستری درآمد.
وقتی فرم دوباره‌مشت ظاهر شد، درست‌لرزان بالای سر غاصب بود.
[هاه؟]
باردری از‌باردری این جابه‌جایی فضایی‌موجی آنی جا خورد.
ته‌سان او را‌کامل نادیده گرفت و بر‌زده پیکر افتاده‌ی غاصب کوبید.
مرز دوباره برخاست؛مشت بسیار طبیعی، اما‌لرزان انبوه و عمیق.
صدها، هزاران رشته‌تماماً بیرون زدند و بر‌ماده تمام بدن غاصب کوبیدند.
گرچه سعی در مقاومت‌فشرد داشت، هر ضربه او‌پیچید را خرد و لگدمال می‌کرد.
کوادوک!
در عرض‌باردری چند ثانیه، غاصب‌موجی کاملاً مغلوب شد.
«نمی‌تونی همین‌طوری غیبت‌تماماً بزنه. هنوز کلی‌تنها سوال ازت دارم.»
از کی غاصب او را هدف‌لرزان گرفته بود؟ فسادش چگونه به وجود آمده‌طبیعتاً بود؟ کی کاملاً متوجه ته‌سان شده بود؟
حدس‌هایی وجود داشت،کامل اما بسیاری چیزها‌خشکش هنوز نامعلوم بود.
ته‌سان قصد داشت‌مشت همین حالا به‌لرزان آن پاسخ‌ها برسد.
[... حیف شد.]
غاصب ناگهان ساکت شد.
آشفتگی و هرج‌ومرج‌کامل محو شد و‌خشکش تنها حسرت باقی ماند.
[فکر می‌کردم‌باردری آرزوی دیرینه‌م‌فشرد بالاخره برآورده میشه...
ولی ظاهراً‌پوشانده به این‌توسط آسونی‌ها هم نیست.
کاریش نمیشه کرد.
چه حیف.]
«مزخرف نگو.»باردری ته‌سان به‌فشرد پایش نیرو داد.
بدن غاصب متلاشی‌تماماً شد و قدرتش‌تنها همچون مه پراکنده گشت.
«کاش حداقل جواب‌مشت می‌دادی.» با این‌لرزان حال، غاصب پاسخی نداد.
تنها به حرف‌هایش ادامه داد.
[مایه تأسفه، ولی‌مشت حالا باید از‌لرزان راه مستقیم وارد بشم.]
غاصب خندید.
ظاهرش دقیقاً شبیه ته‌سان بود،موجی اما لبخندش فراتر از حد‌ترکیبی تصور کج و معوج شده بود.
[خودم گوشت و پوستت رو‌غاصب لگدمال می‌کنم، ذهنت رو نابود‌مزخرف می‌کنم تا تورو غصب کنم.]
هم‌زمان، غاصب منفجر شد.
بقایای درونش شروع‌تماماً به پراکنده شدن‌تنها در همه جا کردند.
ته‌سان تصویر ذهنی‌اش را بالا‌موجی آورد و سعی کرد با اراده‌اش‌الوهیت قطعات پراکنده را به دام اندازد.
اما نتوانست‌جهان جلوی همه‌خوبه آن‌ها را بگیرد.
آن‌ها به این‌سو و‌فشرد آن‌سو جاخالی دادند، حصار‌پیچید را شکستند و پخش شدند.
ته‌سان دیوانه‌وار‌پوشانده دستش را‌توسط تکان داد.
مرز برخاست.
برخلاف گذشته، کاملاً از کنترل ته‌سان پیروی‌زده می‌کرد، همچون سگ شکاری که طعمه را‌بالا دنبال کند و مفاهیم پراکنده را ببلعد.
کوآآآآنگ!
اما بقایا مرز‌تماماً را شکافتند و‌تنها به پیش تاختند.
ته‌سان اخم کرد.
«نزول الهیه؟»
برخلاف قبل، سطحی‌مشت سرسام‌آور و قدرتی‌لرزان تحریف‌شده را حس می‌کرد.
نمی‌دانست غاصب از چه روشی‌بازنویسی استفاده کرده، اما به نظر می‌رسید‌می‌شد غاصب موقتاً خودش نازل شده است.
ته‌سان سعی کرد مرزش‌فشرد را تماماً بیرون بکشد تا‌اصل غاصب را به دام اندازد.
و در همان‌کامل لحظه، ته‌سان آن‌خشکش را حس کرد.
آنچه در درون داشت،فشرد حقیقتاً سعی داشت خود را‌اصل در این جهان آشکار کند.
کاروک.
حیوانی زوزه کشید.
فریاد می‌زد،جهان گویی می‌خواهد از‌غاصب قفس آزاد شود.
عظیم و غلیظ بود.
فراتر از هر‌تماماً چیزی که ته‌سان تا‌ماده به حال دیده بود.
«آخ!»
ته‌سان ناخودآگاه‌جهان قدرتش را‌خوبه سرکوب کرد.
بقایای پراکنده‌باردری یکی شدند و‌موجی وحشیانه یورش بردند.
تِرِک‌تِرِک!
دیوارهای تصویر‌باردری ذهنی شروع به‌موجی ترک خوردن کردند.
اراده‌ای برای فرار از این‌غاصب مکان و پراکندن کثافت خود‌مزخرف در سراسر کیهان را نشان می‌داد.
بیرون، اسنس منتظر بود.
با بی‌خیالی نشسته‌تماماً بود و با نگاهی‌ماده خالی به آینه می‌نگریست.
«یعنی تهش چی میشه.»
صدای آرامش طنین‌انداز شد.
راستش را‌باردری بخواهید، او‌فشرد هم تردید داشت.
چیزی درون ته‌سان بود.
و آن چیز‌مشت در رتبه برابر‌لرزان یا حتی بالاتر بود.
در حالت‌جهان عادی، نباید‌خوبه مشکلی می‌بود.
هرچه باشد،باردری آنجا تصویر‌فشرد ذهنی ته‌سان بود.
درون تصویر ذهنی خود،توسط فرد می‌توانست قدرتی تقریباً‌خارجی مطلق را به کار گیرد.
اما ته‌سان تحریف شده‌فشرد بود؛ حتی اسنس هم نمی‌توانست‌اصل او را کاملاً درک کند.
به خاطر این‌کامل ویژگی عجیب، اسنس از‌زده پیروزی ته‌سان مطمئن نبود.
«امیدوارم مشکلی پیش نیاد.»
با نگرانی‌پوشانده منتظر بود تا‌بازنویسی اوضاع آرام شود.
تِرِک.
«... هوم؟»
ترک‌هایی روی آینه پخش شد.
اسنس که انتظار داشت ته‌سان‌بازنویسی کار را تمام کند و زود‌می‌شد بیرون بیاید، متوجه چیز عجیبی شد.
با فشار از میان‌فشرد ترک‌ها، هاله الهی شفاف‌پیچید و قدرتمندی حس می‌شد.
«چطور جرأت می‌کنی!»
اسنس با عجله قدرت اسنس‌موجی خود را فعال کرد تا آینه‌الوهیت را محکم سرکوب و مهروموم کند.
اما ترک‌ها متوقف نشدند.
تِرِک‌تِرِک!
آن‌ها در میان تمام قدرت‌ها‌غاصب و کنترل‌های او پیچیدند و سرانجام‌نگو از آن سوی آینه بیرون زدند.
کوآگاگاکانگ!
و آن چیز شکل گرفت.
اسنس دندان‌هایش‌باردری را به‌فشرد هم سایید.
«غاصب!»
«خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
«غاصب» با‌پوشانده صدایی آرام‌توسط پاسخ داد.
خنده‌ای کرد و از‌فشرد کنار «اسنشال» گذشت و به‌اصل آن سوی کائنات پرواز کرد.
«اسنشال» دوباره‌جهان قدرتش را‌خوبه فعال کرد.
نیروی ذاتش سعی‌مشت کرد «غاصب» را‌لرزان در چنگ بگیرد.
اما «غاصب» به‌تماماً آرامی دستش را‌تنها روی نیرو گذاشت.
کـانـگ!
نیروی «اسنشال»جهان غصب و‌خوبه متلاشی شد.
«اسنشال» دندان‌هایش‌باردری را به‌فشرد هم فشرد.
«احمق لعنتی!»
«غاصب» به مسیرش ادامه‌فشرد داد و خیلی زود‌پیچید به مرز کائنات رسید.
[پس، مراقب اوضاع باش.]
[خفه شو.]
صدایی تیز طنین‌انداز‌تماماً شد و «غاصب»تنها از خنده منفجر شد.
و بعد، سروصدا فوران کرد.
غرشی چنان عظیم که‌خوبه موجودات رده‌پایین حتی قادر‌انکار به حس کردنش نبودند.
اما رده‌بالاها می‌توانستند آن‌فشرد را در هر جای‌پیچید کائنات به وضوح بشنوند.
مرز به کائنات ضربه زد.
هم‌زمان، زخمی عمیق‌مشت و عظیم در‌لرزان کیهان بر جای گذاشت.
همراه با مرز،کامل مفهوم این دنیا‌خشکش نیز در هم آمیخت.
با اجازه مفهوم،مشت شکافی وسیع در کائنات‌دور شروع به شکل‌گیری کرد.
کی‌گی‌گی‌گی‌جیک!
نشانی پاک‌نشدنی پدیدار شد‌فشرد و در آن سوی آن،اصل چیزی خود را نمایان کرد.
مهر و مومی عظیم‌خوبه علیه موجودات الهی، همراه‌انکار با زخمی بزرگ ظاهر شد.
تـرق تـروق!
ترک‌ها گسترش‌پوشانده یافتند و شکافی‌بازنویسی را آشکار کردند.
و در آن‌مشت سو، موجوداتی پیچیده و‌دور مسخ‌شده نگاهشان را دوختند.
«... ذات لعنتی!»
«اسنشال» که بلافاصله‌مشت وضعیت را درک‌لرزان کرده بود، ناسزا گفت.
تعادل کائنات‌پوشانده شروع به‌توسط لرزیدن کرد.
کـوادوک.
ته‌سان که همه چیز‌فشرد را حل‌وفصل کرده بود،پیچید از آینه بیرون قدم گذاشت.
آنچه دید، کائناتی متلاشی‌شده بود.
مرزهای تحریف‌شده‌باردری و در‌فشرد حال فروپاشی.
در آن سو، حضور‌خوبه موجوداتی که شبیه خدایان الهی‌گشود به نظر می‌رسیدند، احساس می‌شد.
«چه گندی.»
«اومد بیرون؟»
«چی شد؟»
«خب... به نظر میاد‌خوبه هم تو و هم من‌گشود حرفای زیادی برای گفتن داریم.»
«اسنشال» با لبخندی تلخ نشست.
«بذار با‌پوشانده شنیدن شروع کنیم.بازنویسی دقیقاً چی شد؟»
«چیز خاصی نبود.»
ته‌سان با آرامش همه چیز‌غاصب را که درون تصویر ذهنی‌اش‌مزخرف رخ داده بود، توضیح داد.
با شنیدن‌باردری توضیحات، «اسنشال»فشرد چانه‌اش را مالید.
«پس قضیه این بود. می‌دونستم یه چیزی‌ماده تو وجودت هست، ولی فکر نمی‌کردم انقدر عمیق‌موجی درگیر باشه. ولی اگه اینطوره، عجیبه. چطور بردی؟»
«ولش کردم.»
«ولش کردی؟»
«اسنشال» با‌باردری ناباوری پرسید، انگار‌موجی نمی‌توانست درک کند.
«منظورت اینه‌پوشانده که خودتو‌توسط رها کردی؟»
«قلمرویی که‌باردری بهش رسیده‌فشرد بودم رو.»
«...»
«اسنشال» آهی‌باردری از سر‌فشرد تحسین کشید.
«این... باورنکردنیه.»
«اسنشال» موجودی متعالی‌مشت بود که بر‌لرزان مفهوم «ذات» حکمرانی می‌کرد.
برای او،جهان ذات مهم‌تر از‌غاصب جان خودش بود.
ترجیح می‌داد بمیرد‌مشت تا اینکه آن‌لرزان را رها کند.
اما ته‌سان بدون‌تماماً تردید آن را‌تنها دور انداخته بود.
این کار‌باردری «اسنشال» را‌فشرد عمیقاً شگفت‌زده کرد.
«با این حال،کامل حدس می‌زنم حسابی‌خشکش تغیرت داده باشه.»
«خیلی چیزا عوض شده.»
«اسنشال» بالاخره‌پوشانده توانست ته‌سان را‌بازنویسی به درستی ببیند.
او خدای ذات بود.
هیچ‌کس نمی‌توانست عمیق‌تر‌کامل یا گسترده‌تر از او‌زده ذات را درک کند.
اما حتی «اسنشال»مشت هم نمی‌توانست از کار‌دور ته‌سان سر در بیاورد.
«تثبیت شدی، نه؟»
این اولین‌باردری چیزی بود‌فشرد که حس کرد.
«قبلاً، یه اعوجاجی وجود داشت. ریشه‌ت‌خشکش شکسته بود، یه پیچیدگی غیرقابل‌ردیابی. ولی‌گاک الان حتی دیده هم نمیشه. چیکار کردی؟»
«خودمو کاملاً پر کردم.»
«اسنشال» خنده‌ای خشک کرد.
«تحسین‌برانگیزه.»
چیزهای غیرممکن هم اتفاق می‌افتند.
مواردی وجود داشت که مفهوم یک‌لرزان متعالی تحریف و شکسته می‌شد، سپس‌تاریکی خالی و از نو پر می‌شد.
اگرچه نادر و دشوار بود،بازنویسی حتی با ردگیری تا زمان‌حذف تولد کائنات، اما غیرممکن نبود.
اما فوق‌العاده سخت بود.
رها کردن حاصل عمر و پر کردن دوباره‌انکار آن از نو... حتی یک متعالی هم احتمالاً‌انرژی زیر فشار روانی و شوک‌های رتبه‌ای فرو می‌پاشید.
ته‌سان در حین مبارزه با دشمنانی‌لرزان درنده‌خو این کار را امتحان کرد...تاریکی و بدون هیچ مشکلی موفق شد.
«جایی که الان‌تماماً بهش رسیدی... حتی‌تنها منم نمی‌دونم کجاست.»
اینکه سطح فعلی ته‌سان‌فشرد بالاتر از «اسنشال» بود‌پیچید یا پایین‌تر، قابل تشخیص نبود.
با اینکه کاملاً متعلق به‌غاصب خود ته‌سان شده بود، نه... دقیقاً‌نگو به همین خاطر، غیرقابل‌خواندن شده بود.
«میشه یه‌باردری لحظه سعی‌فشرد کنم بخونمت؟»
«اگه می‌خوای.»
با اجازه‌باردری ته‌سان، «اسنشال» قدرتش‌موجی را فعال کرد.
نگاهش که ذات‌کامل کائنات را می‌خواند، سعی‌زده کرد ته‌سان را بخواند.
«... چی؟»
نتیجه، «اسنشال» را گیج کرد.
نمی‌توانست او را بخواند.
هیچ‌چیزی را.
وقتی صادقانه از قدرتش‌فشرد استفاده می‌کرد، می‌توانست حتی‌پیچید خدایان دیگر را هم بخواند.
اگرچه نمی‌توانست به لایه‌های عمیق درونی نفوذ‌ماده کند، اما می‌توانست فرم سطحی، رتبه کلی‌فشرد و قدرت را به طور تقریبی بررسی کند.
اما در مورد ته‌سان نه.
به معنای واقعی‌کامل کلمه، نمی‌توانست حتی‌خشکش یک چیز را بخواند.
انگار آنجا‌باردری وجود داشت،فشرد اما نبود.
نمی‌توانست بگوید‌پوشانده چه سطح‌توسط یا قدرتی دارد.
اینکه خدای ذات نتواند چیزی‌موجی را بخواند، یعنی هیچ‌کس در این‌الوهیت کائنات نمی‌تواند ته‌سان را درک کند.
«... باید خودت‌کامل سر از کارش در‌زده بیاری. حتی منم نمی‌دونم.»
«برنامه‌م همینه.»
ته‌سان سری تکان داد.
تا حدی‌باردری انتظارش را داشت،موجی پس تعجب نکرد.
«ممنون. بابت‌جهان اینکه خودمو‌خوبه بهم دادی.»
اگر «اسنشال» مفهومش را به او‌لرزان نداده بود، پروسه‌ی پر کردن خودش‌تاریکی با تصویر ذهنی بسیار دشوار می‌شد.
«اسنشال» دستش را تکان داد.
«این پاداش چیزیه که به دست‌لرزان آوردی. نیازی به تشکر نیست. هرچند انتظار‌طبیعتاً نداشتم انقدر خوب از پسش بر بیای.»
«اسنشال» با رضایت لبخند زد.
آن‌ها به طور‌مشت کلی درباره آنچه اتفاق‌دور افتاده بود صحبت کردند.
حالا نوبت‌پوشانده او بود‌توسط که بپرسد.
ته‌سان به‌باردری آن سوی‌فشرد کائنات نگاه کرد.
شکافی عظیم آنجا بود.
از درون آن، ردپاهای انرژی‌موجی که شبیه خدایان به نظر‌ترکیبی می‌رسیدند، به بیرون سرازیر بود.
و موجودات متعالی بسیاری‌توسط سعی داشتند با قدرت‌هایشان شکاف‌باید را ببندند، اما کارساز نبود.
برای بستن یک سد‌فشرد شکسته، اول باید همه‌پیچید چیزِ داخلش را خالی کرد.
اما آن تخلیه غیرممکن بود.
«چیزی که درون‌مشت تو بود، غاصب‌لرزان بود. فرار کرد بیرون.»
«می‌دونستم.»
یک خدای الهی نزول کرد.
اگرچه نزولی ناقص‌کامل بود، اما خودِ خدا‌زده در کائنات ظاهر شد.
«ولی فکر‌باردری نمی‌کنم باید‌فشرد اونطوری می‌شد.»
خدای الهی‌پوشانده قبلاً تبعید‌توسط شده بود.
حالا که یک خدای ناقص ظاهر‌لرزان شده بود، نمی‌توانست کاری در مورد مرزی‌طبیعتاً که خدایان را طرد می‌کرد، انجام دهد.
«معمولاً آره. ولی... اگه یه‌غاصب موجود متعالی تو این دنیا مداخله‌نگو کنه، اوضاع یه کم فرق می‌کنه.»
ته‌سان بلافاصله‌باردری به یک‌فشرد متعالی فکر کرد.
«ذات.»
«خدای سقوط‌باردری لعنتی. این‌فشرد دیگه چه مسخره‌بازیه.»
«اسنشال» با تأسف نچ‌نچ کرد.
«اتفاق خیلی یهویی بود؛ فعلاً چیزای زیادی‌دور برای بررسی داریم. فعلاً برگرد به هزارتو.ابتدا بعد از اینکه وضعیت روشن شد حرف می‌زنیم.»
«اگه اینطوره، باشه.»
ته‌سان سری تکان داد.
شرط کوئست دیدن ذات بود.
او آن‌باردری را به‌فشرد کمال رسانده بود.
[کوئست طبقه ۹۵ تکمیل شد.]
[یک ذات پایدار به دست آمد.]
[؟؟؟ به دست آمد.]
ته‌سان به هزارتو برگشت.
خبری از «جادوگر» نبود.
حتماً سرش خیلی شلوغ بود.
این برای‌جهان ته‌سان هم‌خوبه خوب بود.
او به‌باردری قلمرو جدیدی‌فشرد رسیده بود.
دقیقاً کجا؟پوشانده حتی خود‌توسط ته‌سان هم نمی‌دانست.
اگر خدای ذات‌مشت نمی‌توانست آن را‌لرزان درک کند، هیچ‌کس نمی‌توانست.
چه چیزی تغییر‌کامل کرده بود؟ به‌خشکش کجا رسیده بود؟
باید این‌باردری را به‌فشرد درستی می‌فهمید.
ارتقای سطح با قدرت مهارت.