چپتر 224: پادشاه روح باد، مینروا (۳)
0«آه...»
حاساک با نگاهی‌کشتنش تهی به بقایای محوشونده‌ی‌پادشاه روح خیره مانده بود.
روحی سطح بالا‌میارتت که با قرارداد‌انباشته به او متصل بود.
قدرت مطلقش.
قوی‌ترین نیروی جهان‌کلاهبرداری که هیچ‌کس یارای‌سوار انکارش را نداشت.
حالا، تکه‌تکه‌می‌کرد شده و‌کار فروپاشیده بود.
«... امکان نداره!»
حاساک بی‌آنکه‌کشتنش متوجه باشد،سختی فریاد کشید.
«هر چی هم که باشه! حتی اگه‌کردی موجودی از هزارتو باشی! نمی‌تونی یه روح‌معکوس سطح بالا رو به این راحتی محو کنی!»
«تصمیمش با‌می‌کرد تو نیست.کار قضاوتش با منه.»
ته‌سان با خونسردی‌میارتت جلو رفت و‌انباشته سر حاساک را گرفت.
حاساک با چشمانی که‌سختی کاسه‌ی خون شده بود،آن‌ها به ته‌سان چشم‌غره رفت.
«تو یه کلاهبرداری! نمی‌دونم چه حقه‌ای‌سوار سوار کردی، ولی چطور جرئت می‌کنی روح‌احضار منو احضار معکوس کنی؟! دلت می‌خواد بمیری؟!»
«تچ.»
لحنش طوری بود که انگار‌بدن آرتیفکتی در هزارتو وجود دارد که‌نفس قادر به احضار معکوس ارواح است.
[این انکار ناشی از شوکه؟اما گاهی پیش میاد، ولی به‌هستند ندرت تا این حد شدیده.]
[چه انسان زشتی.]
حاساک همچنان به فحاشی ادامه‌سختی می‌داد و حاضر نبود کاری‌موجوداتی را که ته‌سان کرده بود، بپذیرد.
ته‌سان در حالی که‌درون سرش را گرفته بود، در‌نظاره‌گر سکوت به او نگاه می‌کرد.
کشتنش کار سختی نبود.
اما پادشاه روح گفته‌نمی‌دونم بود آن‌ها موجوداتی هستند‌ولی که باید ازشان محافظت کند.
یک تنبیه ملایم کافی بود.
«این سر عقل میارتت؟»
قدرت درون‌کشتنش بدن ته‌سان‌سختی انباشته شد.
تماشاچیانی که از دور نظاره‌گر‌حقه‌ای بودند، نفس در سینه‌شان حبس‌جرئت شد و وحشت‌زده عقب رفتند.
سه «گواه» فعال شدند.
«هماهنگی روح تحریف‌شده»میارتت نیروی روح را‌انباشته به درون کشید.
و با یک مهارت‌سختی مفهومی، اراده‌اش را متمرکز‌آن‌ها کرد و رها ساخت.
حضور خردکننده‌چشم‌غره ته‌سان بر‌نمی‌دونم سرشان آوار شد.
«آه...»
رنگ از رخسارشان پرید.
نفس در گلویشان گره خورد.
نیرویی که از‌کلاهبرداری ته‌سان ساطع می‌شد، همه‌کردی را در هم می‌فشرد.
فقط فشار فیزیکی نبود؛کار خودِ وجودش در سطحی‌گفته بود که در مخیله‌شان نمی‌گنجید.
موجودی آن‌چنان عظیم‌میارتت که هرگز یارای مقابله‌تماشاچیانی با آن را نداشتند.
«آه، آاااه...»
پیشانی بر خاک ساییدند.
گویی در برابر خدایی‌کار سجده کرده باشند، با احترام‌آن‌ها به سوی ته‌سان تعظیم کردند.
«این دیگه چیه؟»
ته‌سان که از واکنش‌سختی آن‌ها گیج شده بود،آن‌ها قدرتش را پس کشید.
او عمداً از اعمال فشار فیزیکی‌سوار اجتناب کرده بود؛ اگر آن فشار‌منو لمسشان می‌کرد، در دم له می‌شدند.
او فقط‌می‌کرد حضورش را‌کار آشکار کرده بود.
انتظار داشت مرعوب‌میارتت شوند، اما این حد‌تماشاچیانی از پرستش غیرمنتظره بود.
[در حال حاضر،کار سطح تو دقیقاً‌پادشاه همین‌قدر از اونا بالاتره.]
تغییر شکل رسول، مهارت‌های مفهومی، و مهارت‌های خدایان باستانی...چطور همه دست به دست هم داده بودند تا وجود‌لحنش ته‌سان را به چیزی نزدیک به «رسول خدایان» ارتقا دهند.
در دنیایی که ارواح سطح بالا قوی‌ترین‌پادشاه محسوب می‌شدند، حضور یک رسول چیزی بود‌محافظت که تاب مقاومت در برابرش را نداشتند.
ته‌سان پس از‌میارتت پس کشیدن قدرتش، دوباره‌تماشاچیانی به حاساک نگاه کرد.
زیر فشار حضور ته‌سان‌سختی از فاصله‌ی نزدیک، صورتش‌آن‌ها مثل گچ سفید شده بود.
«ا-امکان نداره.»
به لکنت افتاده بود.
«این نمی‌تونه‌عقل واقعی باشه.درون د-داری دروغ می‌گی!»
[اوه؟ حتی زیر این‌سختی فشار هم انکار می‌کنه؟آن‌ها تا این حدش دیگه تحسین‌برانگیزه.]
[احساسات تحریف‌شده.
باوری کج‌وکوله به خودش.
شاید ترکیبی‌عقل از چیزایی که‌بدن اینو ممکن می‌کنه.
این سطح حیرت‌آوره.]
«رو مخه.»
ته‌سان نچی کرد.
این یارو تهدیدی نبود.
با این مقدار قدرت،سختی محال بود بتواند به ته‌سان‌موجوداتی یا پادشاه روح آسیبی بزند.
اما اگر به حال خودش‌حقه‌ای رها می‌شد، دیر یا زود‌جرئت برای دردسر درست کردن برمی‌گشت.
و این آزاردهنده بود.
«چه کار کنم؟»
ته‌سان چشمانش‌کشتنش را کمی‌سختی باریک کرد.
همان‌طور که در سکوت حاساک‌حقه‌ای را زیر نظر داشت، چیزی‌جرئت را درون او حس کرد.
«اون...»
یک پیوند بود.
ته‌سان با تمرکز بر نیروی‌اما روح، ردِ اتصال را گرفت‌هستند تا ببیند به کجا می‌رسد.
«یه روح؟»
تا بُعدی دیگر امتداد داشت.
ته‌سان فهمید این‌میارتت قرارداد بین حاساک و‌تماشاچیانی روح سطح بالا است.
«جواب می‌ده؟»
شما [تغییر شکل رسول: نیروی روح تحریف‌شده] را فعال کردید.
وجود ته‌سان‌عقل به مرتبه‌ای حتی‌بدن بالاتر صعود کرد.
بارکازا مبهوت ماند.
[ارباب؟ این چه سطحیه...؟]
ته‌سان دست دراز‌کشتنش کرد و پیوند‌اما حاساک را لمس کرد.
اما با‌عقل اینکه پیوند‌درون لرزید، پاره نشد.
این قراردادی میان روح و‌اما انسان بود؛ چیزی که از‌هستند خودِ وجودشان شکل گرفته بود.
هرچقدر هم که نیرو عظیم‌حقه‌ای باشد، هرچقدر هم که وجود متعالی‌می‌کنی باشد، نمی‌شد در آن مداخله کرد.
اما قدرت‌می‌کرد خدایان باستانی‌کار متفاوت بود.
قدرتی که کامل زاده شده‌بدن بود، اما حالا که از جهان‌نفس تبعید شده بودند، ذاتاً تحریف‌شده بود.
«هماهنگی روح تحریف‌شده»کار نیروی روح را‌پادشاه به حرکت درآورد.
نیروی روح‌چشم‌غره دستکاری‌شده با پیوند‌حقه‌ای تماس پیدا کرد.
«ها؟»
چشمان حاساک لرزید.
نمی‌توانست دقیق تشخیص دهد، اما فهمید‌پادشاه ته‌سان در حال دستکاری چیزی بسیار‌ازشان حیاتی‌تر از هر چیز دیگری است.
«بس کن!»
«دیره.»
ته‌سان نیروی روح‌میارتت بیشتری به درون‌انباشته پیوند سرازیر کرد.
پیوند از هم گسست.
«آه، آااااه!»
حاساک در حالی‌کشتنش که سرش را گرفته‌پادشاه بود، روی زمین افتاد.
چیزی حیاتی‌عقل از درونش‌درون کنده می‌شد.
[این دیگه چه کوفتیه...؟]
[ارباب... الان‌چشم‌غره در خود‌نمی‌دونم قرارداد مداخله کردین؟]
بارکازا وحشت کرده بود.
قراردادها با دخالت‌میارتت مستقیم خدای روح در‌تماشاچیانی روابط انسانی شکل می‌گرفتند.
مگر اینکه خودِ خدا‌سختی اجازه می‌داد، هیچ بیگانه‌ای‌آن‌ها نمی‌توانست در آن دست ببرد.
با این حال،کلاهبرداری ته‌سان دقیقاً همین‌سوار کار را کرده بود.
«پس حسش این‌طوریه.»
ته‌سان نیروی‌عقل روح مواج خود‌بدن را بازپس گرفت.
حالا ایده‌ی کلی‌ای داشت که‌اما خدایان باستانی تبعیدشده چطور همچنان‌هستند در این جهان مداخله می‌کنند.
قدرتشان، به‌چشم‌غره معنای واقعی‌نمی‌دونم کلمه، تحریف‌شده بود.
«گرچه کامل نیست.»
پیوند قطع‌شده از‌میارتت همین حالا داشت تلاش‌تماشاچیانی می‌کرد دوباره متصل شود.
احتمالاً یک هفته‌ای‌کار طول می‌کشید تا‌پادشاه قرارداد دوباره شکل بگیرد.
مداخله ممکن بود،کلاهبرداری اما شکستن خودِ قوانین‌کردی ناممکن به نظر می‌رسید.
اما حاساک که از‌کار این موضوع بی‌خبر بود، با‌آن‌ها گیجی سرش را چسبیده بود.
«... با‌عقل من چی‌درون کار کردی؟!»
«خفه شو.»
ته‌سان حاساک‌چشم‌غره را به‌نمی‌دونم کناری پرت کرد.
تماشاچیانِ دورتر با‌کشتنش سراسیمگی دویدند تا‌اما او را بگیرند.
«این چیزی نیست‌میارتت که بتونین توش‌انباشته دخالت کنین. صلاحیتشو ندارین.»
صدای ته‌سان، با اینکه‌سختی آرام بود، به وضوح‌آن‌ها در گوششان زنگ زد.
«اگه بازم‌چشم‌غره نزدیک بشین،نمی‌دونم تاوانشو پس می‌دین.»
کلماتش در سکوت طنین‌انداز شد.
---
«برگشتی!»
در فضای سفید، دختری با‌حقه‌ای موهای آبی آسمانی — مینروا —می‌کنی با لبخند به ته‌سان نگاه می‌کرد.
«کارت عالی بود! همون‌طور‌کار که از انسانی که‌گفته بابا فرستاده انتظار می‌رفت!»
او کمر ته‌سان‌میارتت را بغل کرد‌انباشته و با خوشحالی چرخید.
با آخرین کلمات ته‌سان،سختی مردم حاساک را جمع‌آن‌ها کرده و عقب‌نشینی کرده بودند.
نشانه فوری‌ای از ترک آنجا نشان نمی‌دادند،کردی اما اکثرشان دیگر خیال دخالت در کار‌معکوس گوی را از سر بیرون کرده بودند.
احتمالاً اکثریت‌می‌کرد دیگر جرأت‌کار نزدیک شدن نداشتند.
گروه آکین که فاصله‌شان را‌بدن حفظ کرده بودند، با نگاه‌هایی‌بودند پیچیده ته‌سان را تماشا می‌کردند.
ترس، احترام و قدردانی.
به عنوان تنها کسانی که حقیقت‌سوار آن گوی را می‌دانستند، حتماً سپاسگزار‌منو بودند که ته‌سان از آن محافظت می‌کند.
مینروا دوباره چرخید.
توپ را‌عقل بیرون آورد‌درون و نیشخندی زد.
«بیا بازم بازی کنیم!»
«باشه.»
ته‌سان سر تکان داد.
بازی ساده بود؛میارتت فقط پرتاب کردن‌انباشته توپ به سمت یکدیگر.
اما پادشاه روح‌کار از همین تکرار ساده،گفته غرق در شادی بود.
«خیلی کیف می‌ده!»
«آره، آره.»
«اگه آدمای‌عقل بیشتری بازی کنن،بدن حتی بهترم میشه.»
او نگاهی‌کشتنش به بارکازا انداخت‌اما و لبخند زد.
«تو هم بیا!»
[اگر پادشاه چنین‌کشتنش آرزویی دارد، پس اراده‌پادشاه پادشاه انجام خواهد شد.]
بارکازا به جمع پیوست.
مینروا به همین‌کار راضی نشد و‌پادشاه رو به روح کرد.
«تو هم همین‌طور!»
[رو مخه.
تازه من‌عقل که نمی‌تونم‌درون همچین کاری کنم.]
روح، موجودی‌کشتنش بدون فرم‌سختی فیزیکی بود.
هیچ راهی وجود نداشت‌نمی‌دونم که بتواند یک توپ‌ولی جامد را در دست بگیرد.
اما پادشاه روح‌کشتنش دستش را به‌اما آرامی تکان داد.
«پس برات یکی می‌سازم!»
[ها؟]
انرژی متراکمی‌چشم‌غره روحِ شبح را‌حقه‌ای در بر گرفت.
آن انرژی تجسم یافت و شکلی‌اما به خود گرفت؛ پیکری شبیه به‌باید مانکن که روح در آن جای گرفت.
[... چی؟]
روح که حالا فرمی‌سختی فیزیکی داشت، دست‌وپایش را‌آن‌ها با ناشیگری تکان داد.
[یه بدن؟]
«حالا می‌تونی! بیا بازی کنیم!»
[حتی در سطح‌میارتت پادشاه روح هم‌انباشته می‌تونی بدن خلق کنی؟]
روح مبهوت شده بود.
حتی زمانی که او یک بار بدنی دریافت‌ولی کرده بود، از طریق آزمون پاوْشا بود؛ شاهکاری‌می‌خواد که تنها با قدرت یک خدا ممکن می‌شد.
«این فضا تا وقتی‌کار بزرگ بشم ازم محافظت می‌کنه.آن‌ها اینجا خیلی کارا می‌تونم بکنم.»
مینروا پوزخندی زد.
«کامل نیست، ولی می‌تونم یه‌اما بدن موقت بهت قرض بدم. هرچند‌باید فقط تو همین فضا کار می‌کنه.»
[که این‌طور.]
روح ضربه‌ای به بازویش زد.
کمی خرد‌عقل شد و تکه‌هایی‌بدن از آن ریخت.
بدنی بسیار شکننده.
اما برای‌چشم‌غره بازی کردن‌نمی‌دونم کافی بود.
مینروا هلهله کشید.
«بیاید همه‌عقل با هم‌درون بازی کنیم!»
[والا فکر‌کشتنش نمی‌کردم آخرش کارم‌اما به بچه‌داری بکشه.]
روح در حالی که غر می‌زد‌سوار به بازی پیوست، اما مشخص بود‌منو که از فرم موقتش لذت می‌برد.
[گمونم بهتر‌می‌کرد از خشک و‌سختی خالی نگاه کردنه.]
بارکازا، روح، پادشاه‌میارتت روح و ته‌سان شروع‌تماشاچیانی به پرتاب توپ کردند.
اگرچه بازی همان بود، فقط‌اما با نفرات بیشتر، اما مینروا‌هستند شادتر از همیشه به نظر می‌رسید.
زمان گذشت.
فضای سفید‌عقل کم‌کم رو‌درون به تاریکی رفت.
«خوابم میاد...»
سرِ مینروا خم شد.
«من دیگه‌می‌کرد میرم بخوابم...کار فردا می‌بینمتون.»
دستی تکان داد.
فضای سفید محو‌کار شد و ته‌سان‌پادشاه به دنیای بیرون بازگشت.
او جلوی گوی نشست.
بارکازا به سخن آمد.
[ارواح تنها متولد می‌شوند.
ارواح تازه‌متولدشده به اطرافیانشان می‌چسبند.
حتی پادشاه‌چشم‌غره هم از این‌حقه‌ای قاعده مستثنی نیست.
معمولاً پس از بلوغ، آن‌ها به نیزه و سپری که‌موجوداتی با آن‌ها متولد شده تکیه می‌کنند... اما به نظر می‌رسد‌میارتت این پادشاه، تو را به عنوان لنگرگاهش انتخاب کرده است.]
«بد نیست. حس‌میارتت می‌کنم بعد از مدت‌ها‌تماشاچیانی دارم یه بچه می‌بینم.»
تنظیمات سیستمِ هزارتو عادلانه‌سختی بود؛ هم سالخوردگان و هم‌موجوداتی کودکان آمار یکسانی دریافت می‌کردند.
اما کودکان نابالغ‌کلاهبرداری به ندرت در‌سوار هزارتو زنده می‌ماندند.
حتی کسانی هم که‌کار زنده می‌ماندند، اغلب در حین‌آن‌ها بازگشت به زمین جان می‌باختند.
بنابراین برای ته‌سان که در دنیایی‌انباشته ویران‌شده توسط جنگ زندگی کرده بود،سینه‌شان پادشاه روحِ پاک‌نهاد، تسکینی نایاب بود.
در همین حین،کلاهبرداری حاساک داشت عقلش‌سوار را از دست می‌داد.
دفترش به‌می‌کرد ویرانه‌ای تبدیل‌کار شده بود.
«بیا بیرون!عقل بیا بیرون!درون جوابمو بده!»
او فریاد می‌کشید.
اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
«آه، آآآه...»
حضورِ روح سطح بالایی‌درون که تمام عمرش با‌دور او بود، ناپدید شده بود.
«این دیگه چه وضعیه...؟»
پیوندی که ته‌سان قطع‌نمی‌دونم کرده بود، به آرامی‌ولی در حال وصل شدن بود.
یک هفته دیگر، او‌کار می‌توانست دوباره روح سطح‌گفته بالا را احضار کند.
اما حاساک که از این‌بدن موضوع بی‌خبر بود، باور داشت ته‌سان‌نفس قرارداد را کاملاً نابود کرده است.
«ها، هاهاها...»
او روی زمین ولو شد.
سرش پایین‌می‌کرد افتاد و زیر‌سختی لب زمزمه کرد:
«تموم شد.»
شایعات همین حالا هم پخش‌اما شده بود؛ اینکه قراردادش با‌هستند روح سطح بالا شکسته شده است.
مردم تحقیق می‌کردند.
و وقتی‌می‌کرد تأیید می‌شد‌کار که حقیقت دارد...
بدون درنگ‌عقل حاساک را‌درون رها می‌کردند.
خودش هم این را می‌دانست.
تنها دلیلی که‌کلاهبرداری کسی او را مجازات‌کردی نکرده بود، قراردادش بود.
بدون آن‌می‌کرد سپر، او‌کار هیچ ارزشی نداشت.
«... اشکالی نداره.»
حاساک مذبوحانه‌کشتنش به خودش‌سختی دلداری می‌داد.
«اگه فقط وارد هزارتو‌نمی‌دونم بشم... اگه فقط برم‌ولی توش، همه چی درست میشه.»
آنجا می‌توانست قدرتی‌کشتنش فراتر از ارواح‌اما به دست آورد.
فقط با ورود،میارتت می‌توانست قدرتی در‌انباشته حد خدایان کسب کند.
در جایی از مسیر، حاساک که شیفته هزارتو‌آن‌ها شده بود، به این باور رسیده بود که‌ملایم صرفِ ورود به آنجا به او قدرت می‌بخشد.
«اما چطور... چطوری برم تو؟»
مشکل همین بود.
او نمی‌دانست‌عقل چگونه وارد‌درون هزارتو شود.
پس از مدتی‌کار بهت‌زدگی، چهره‌اش به طرز‌گفته خشنی در هم پیچید.
«... خودشه! اون گوی‌نمی‌دونم گذرگاه هزارتوئه! اون حرومزاده‌ولی به خاطر همین جلوشو گرفته!»
کسی که قبلاً وارد‌کار هزارتو شده و قدرت گرفته‌آن‌ها بود، می‌ترسید حاساک قوی شود.
برای همین‌عقل از گوی‌درون محافظت می‌کردند.
«حرومزاده لعنتی! چطور‌کار جرأت می‌کنی سد‌پادشاه راه عظمت من بشی؟!»
در ذهن او،کلاهبرداری این تبدیل به‌سوار حقیقتی انکارناپذیر شده بود.
دوباره شروع به خروش کرد.
«قدرت!»
قدرتی عظیم!
قدرتی برای‌چشم‌غره تبدیل شدن‌نمی‌دونم به یک خدا!
حاساک با‌می‌کرد تمام وجود‌کار فریاد کشید.
خدایان به‌عقل آرزوی او‌درون پاسخ دادند.
هرچند به شکلی تحریف‌شده.
ناگهان تاریکی‌چشم‌غره بر دفترش‌نمی‌دونم سایه افکند.
حاساکِ دیوانه‌وار، خشکش زد.
«چ-چی...؟»
آب دهانش‌کشتنش را به‌سختی سختی قورت داد.
تاریکی‌ای که دفتر را می‌بلعید،حقه‌ای مانند پرتگاهی بود که همه‌جرئت چیز را در خود فرو می‌برد.
و از‌می‌کرد درون آن،کار سایه‌ای شکل گرفت.
نفس حاساک‌عقل در سینه‌درون حبس شد.
آن تاریکیِ تجسم‌یافته بود؛ اما‌اما ناپایدار، لرزان مانند جرمی منفی‌هستند که مثل دود پراکنده می‌شد.
موجودی با هزاران‌کلاهبرداری چهره به سمتش‌سوار دست دراز کرد.
«آه، آآه...»
به‌طور غریزی چشمانش را بست.
می‌ترسید نگاه کند.
فقط خیره شدن به این‌حقه‌ای وجود، روحش را فاسد می‌کرد و‌می‌کنی او را به درون پرتگاه می‌کشید.
حاساک دریافت:
این تاریکی‌عقل در این‌درون جهان مجاز نبود.
موجودی بود که همه‌سختی چیز را می‌بلعید و‌آن‌ها دنیایی سیاه به دنیا می‌آورد.
تاریکی از او پرسید:
آیا قدرت می‌طلبی؟
حاساک نتوانست فوراً پاسخ دهد.
وحشت‌زده بود.
حتی او که با تمام‌حقه‌ای وجود تشنه قدرت بود، در برابر‌می‌کنی حضورِ تاریکی، وحشتی غریزی احساس می‌کرد.
اما حاساک در‌کشتنش حالی که می‌لرزید،اما سر تکان داد.
او قدرت می‌خواست.
این تمام چیزی‌کار بود که برایش‌پادشاه زندگی کرده بود.
با آن‌چشم‌غره تکان سر،نمی‌دونم قرارداد بسته شد.
موجودی که هرگز نباید در‌سختی این جهان باقی می‌ماند، توسط‌موجوداتی یکی از ساکنانش اجازه ورود یافت.
تاریکی او را بلعید.
رمان بلند‌چشم‌غره فیوژن فانتزی‌نمی‌دونم باران آبی
کارخانه هزارتوی هوگو
ارتقا سطح از طریق مهارت‌ها.