چپتر 317: طبقه ۷۰، پادشاه روح آتش ویشنو (۲)
0ته‌سان سینه باد را‌ورق‌هایش شکافت و چون صاعقه‌پاسخ به سمت ویشنو یورش برد.
ویشنو بازویش‌شمشیر را در‌مسیر هوا تاب داد.
زبانه‌های آتش با خروشی سهمگین‌خاطر بیرون زدند و پرده‌ای از‌چندان دود و حرارت مقابل دیدگان کشیدند.
ته‌سان انرژی روح را در‌انفجار تیغه‌اش دمید و بر پیکر‌نیزه شعله‌های سرخ و خروشان فرود آورد.
آتش از هم‌بماند درید و معبری‌سپس در میان دوزخ گشود.
بدون ذره‌ای تردید،چرخاند ته‌سان همچون کوهی‌منحرف متحرک به پیش تاخت.
ویشنو با‌میاره خشونت دستش‌شاید را تکان داد.
نیزه‌ای از آتش،نیزه‌ای پرده انفجار را‌آمد شکافت و پیش آمد.
ته‌سان شمشیر را‌بماند چرخاند و مسیر‌سپس نیزه را منحرف کرد.
صدای ترق‌تروق‌شمشیر سوختن فضا‌مسیر را پر کرد.
ویشنو بی‌امان رگباری‌اما از انفجارهای آتشین‌اختلاف را رها می‌کرد.
توفان آتشین گویی قصد داشت‌انفجار جهان را بسوزاند و فضای میان‌منحرف ته‌سان و ویشنو را دوپاره کرد.
ته‌سان یورش خود را‌ورق‌هایش متوقف کرد و با‌پاسخ خونسردی به ارزیابی حریف پرداخت.
فعلاً نبرد سنجش بود.
هر دو‌میاره طرف کارت‌های‌شاید پنهان زیادی داشتند.
به جای اینکه اول دست خودش را رو کند،مسیر کارآمدترین روش این بود که منتظر بماند تا حریف ورق‌هایش‌انفجارهای را بازی کند و سپس متناسب با آن پاسخ دهد.
«دشمنیه که با کنترل‌ورق‌هایش آتیش فضا رو می‌گیره‌پاسخ و بهم فشار میاره.»
اما شاید به خاطر‌مسیر اختلاف رتبه، سد کردن‌صدای شعله‌ها چندان دشوار نبود.
ویشنو اخم کرد‌اما و گفت: «سادوهوا.اختلاف و ظرف یه پادشاه...»
رتبه ته‌سان اکنون‌نیزه‌ای به وضوح بالاتر‌آمد از او بود.
با این‌منتظر حال، ویشنو‌ورق‌هایش پوزخندی زد.
«من پادشاه روحم.چرخاند رتبه‌های انسانیِ ناچیز‌منحرف نمی‌تونن لمسم کنن.»
ویشنو آواتار طبیعت را فعال کرد.
شعله‌ها از پیکرش زبانه کشیدند.
تمام وجودش چنان در‌مسیر آتش سوخت که گویی‌صدای خودِ تجسم حریق بود.
ویشنو دستش را تکان داد.
شعله‌ها منفجر شدند.
ته‌سان شمشیرش را تاب داد.
کاکاگا-گاک!
این شعله‌ها جنس دیگری داشتند.
حتی با ضربات‌نیزه‌ای سنگین شمشیر ته‌سان،آمد عقب راندنشان آسان نبود.
کوگوگوک.
خودِ آتش گویی وزن‌مسیر داشت و ته‌سان را‌صدای به عقب هل می‌داد.
ته‌سان پاهایش را بر زمین‌خاطر کوبید تا فاصله بگیرد، و‌چندان ویشنو قدرت بیشتری گرد آورد.
فلاررک! شعله‌ها شروع‌نیزه‌ای به سوزاندن همه‌آمد چیز در اطراف کردند.
مرد شکسته چهره‌اش را در هم‌سپس کشید، گویی این وضعیت برایش مزاحمتی‌آتیش بیش نبود، و فاصله‌اش را حفظ کرد.
تمام فضا‌شمشیر در کام آتش‌نیزه فرو رفته بود.
ته‌سان از مینروا که سعی داشت با کمک‌کردن بارکازا و نیروی باد شعله‌ها را ذره‌ذره عقب‌ظرف براند، پرسید: «تو نمی‌تونی یه همچین کاری کنی؟»
مینروا نالید: «اون روشیه که با طبیعت یکی‌چرخاند می‌شی و از رتبه و قدرتت نیرو می‌گیری.فضا شرمنده، ولی من هنوز نمی‌تونم. اون‌قدر عمر نکردم.»
«ارواح معمولاً هر چی پیرتر می‌شن‌سپس قوی‌تر می‌شن. روحی هم که جلومونه‌آتیش احتمالاً یکی از قدیمی‌ترین‌هاییه که می‌شناسم.»
ویشنو با‌شمشیر جسارت اعلام کرد:نیزه «تسلیم شو، انسان.»
شعله‌های جامد فضا را‌شاید بلعیدند و سعی کردند‌کردن ته‌سان را تکه‌تکه کنند.
شما ضربه سنگین را فعال کردید.
ته‌سان ضربات شمشیرش‌چرخاند را پراکنده کرد و‌کرد شعله‌ها را پس زد.
مینروا با توفانی از‌شاید باد به پیش تاخت‌کردن و راهی باز کرد.
با این‌تکان حال، باز هم‌انفجار عقب رانده شدند.
فضا تحت سلطه آتش‌ورق‌هایش بود و دود و‌پاسخ حرارت دیدشان را کور می‌کرد.
گویی به دنیایی‌چرخاند ساخته‌شده از آتش‌منحرف سقوط کرده بودند.
در آزمون خالص‌اما قدرت، ته‌سان در‌اختلاف حال باختن بود.
اما سطحی‌تکان نبود که نتواند‌انفجار در هم بشکند.
«مینروا.»
شما دنیای منجمد را فعال کردید.
سرمایی گزنده فضا را درنوردید.
شعله‌های اطراف فوراً ذوب شدند، اما‌سپس دنیای منجمد که به دنبالش آمد،آتیش به سرعت حرارت محیط را خاموش کرد.
در همین‌شمشیر حین، مینروا قدرتش‌نیزه را رها کرد.
باد فوران کرد، با خشونت‌خاطر شعله‌ها را عقب راند و‌چندان مسیری به سوی ویشنو گشود.
ته‌سان به‌تکان سمت آن‌پرده مسیر یورش برد.
شما شتاب را فعال کردید.
ویشنو شعله‌ها را‌اما منفجر کرد، اما این‌رتبه بار ته‌سان متوقف نشد.
شما دنیای منجمد را فعال کردید.
شما تمرکز جادو را فعال کردید.
زززئوج‌جئوجوک!
یخبندان تلخ‌منتظر به جلو‌ورق‌هایش گسترش یافت.
ته‌سان شعله‌های ضعیف‌شده را‌مسیر شکافت و شمشیرش را‌صدای به سمت ویشنو فرود آورد.
ویشنو پرده‌ای از آتش گستراند.
ته‌سان قدرت‌تکان بیشتری در‌پرده شمشیرش ریخت.
شما قضاوت مطلق را فعال کردید.
لحظه‌ای که شمشیر‌اما با پرده تماس پیدا‌رتبه کرد، پرده محو شد.
مردمک‌های ویشنو گشاد شد.
ته‌سان شمشیرش‌منتظر را با‌ورق‌هایش درندگی تاب داد.
درست زمانی که‌چرخاند می‌خواست سرش را بشکافد،کرد بدن او ناپدید شد.
ویشنو کفش‌های انتقال فضایی را فعال کرد.
«هومف.»
ویشنو در فاصله‌ای دور‌مسیر فرود آمد و نگاهی‌صدای سرد به او انداخت.
«مونده بودم چرا شمن‌شاید باخت... پس یه مهارت داری‌شعله‌ها که دفاع رو نادیده می‌گیره.»
قابل انتظار بود.
با در نظر گرفتن اینکه شمن،سپس که به دفاع مطلقش می‌نازید، در‌آتیش یک لحظه شکست خورد، منطقی بود.
اما اینکه پرده‌ای که‌مسیر او خلق کرده بود‌صدای بدون هیچ مقاومتی پاک شود...
«چطور کسی مثل تو‌شاید که پاشو تو طبقات‌کردن عمیق نذاشته، همچین مهارتی داره؟»
ویشنو نچ‌نچی‌تکان کرد و شعله‌ها‌انفجار را متراکم ساخت.
آتش سرخ جمع‌بماند شد و شروع‌سپس به تغییر رنگ کرد.
ته‌سان دلیلی برای تماشا نداشت،نیزه پس بلافاصله جهید تا شمشیرش‌سوختن را در سینه ویشنو فرو کند.
ویشنو کفش‌های انتقال فضایی را فعال کرد.
اما بدن‌منتظر ویشنو دوباره در‌بازی دوردست ناپدید شد.
ته‌سان اخم کرد.
«زمان بازیابی نداره؟»
«شناسایی تقریباً تموم‌نیزه‌ای شد. قدرتت اون‌قدرها‌آمد هم خاص نیست.»
او قطعاً برجسته و‌ورق‌هایش قوی بود، اما بنیان‌پاسخ قدرتش سیستم هزارتو بود.
او نمی‌توانست مانند پادشاه‌مسیر روح یا یک اژدها از‌ترق‌تروق قدرت منحصر‌به‌فرد خود استفاده کند.
پس مسئله غلبه‌اما بر او با‌اختلاف قدرت محض بود.
«ببین.»
شعله‌های متراکم‌منتظر به رنگ‌ورق‌هایش سفید درآمده بودند.
«این دنیاییه‌شمشیر که پادشاه روح‌نیزه بهم اعطا کرده.»
سفیدی منفجر‌میاره شد و‌شاید فضا را بلعید.
ویشنو دنیای پادشاه را فعال کرد.
فضا پوشیده شد.
قوانین جهان‌میاره پیچید و‌شاید هوا تغییر کرد.
ته‌سان به طور غریزی دریافت.
این مکان—طبقه هفتادم‌بماند هزارتو—به دنیای ویشنو‌سپس تبدیل شده بود.
حریف دشمنی شکست‌ناپذیر است.
ویشنو با خونسردی گفت:
«بمیر.»
شعله‌ها به جلو هجوم آوردند.
خنثی‌سازی مطلق اولین حمله شما فعال شد.
خنثی‌سازی حمله مصرف شد.
ته‌سان با استفاده از فرصتی که‌منحرف عقب‌نشینی شعله‌ها ایجاد کرده بود، به‌بی‌امان سرعت انرژی جادویی‌اش را گرد آورد.
شما موج هفت بلای مارباس را فعال کردید.
جادو فوران کرد.
موجی قیرگون که گویی می‌خواست‌نیزه همه چیز جهان را ببلعد،سوختن به سوی شعله‌ها هجوم برد.
ویشنو اخم‌میاره کرد و‌شاید بشکن زد.
«همه جور‌تکان حقه‌ای تو‌پرده آستینت داری.»
شعله‌ها دهان گشودند‌بماند و موج هفت‌سپس بلا را بلعیدند.
موج قیرگونِ‌شمشیر فعال‌شده فوراً‌مسیر محو شد.
ناپدید شدنی بیهوده،اما مثل تلاش برای آتش‌رتبه روشن کردن زیر آب.
تمام بدن ویشنو‌نیزه‌ای لحظه‌ای به آتش بدل‌شمشیر شد و ناپدید گشت.
ته‌سان با حس هشداری که‌بازی دریافت کرد، شمشیرش را با‌دشمنیه خشونت به سمت چپ تاب داد.
«غریزه خوبی داری.»
ویشنو کنار ته‌سان‌اما فرود آمد و‌اختلاف شمشیرش را گرفت.
شمشیر ته‌سان که توسط‌پرده انگشتانی از جنس آتش گرفته‌مسیر شده بود، نتوانست پیش برود.
«ولی همین بود.»
شعله‌ها منفجر‌شمشیر شدند و‌مسیر ته‌سان را بلعیدند.
خنثی‌سازی مطلق دومین حمله شما فعال شد.
«دومی؟ چند‌منتظر تا مهارت تو‌بازی این سطح داری؟»
ویشنو گیج‌شمشیر و مبهوت‌مسیر به نظر می‌رسید.
مینروا با عجله باد را‌خاطر جمع کرد، اما با اشاره‌ای‌چندان کوچک از ویشنو محو شد.
«حالا دیگه‌تکان بی‌معنی هستی،پرده پادشاه روحِ جوون.»
تمام بدن مینروا لرزید.
او نمی‌توانست فرم خود‌مسیر را حفظ کند و‌صدای شروع به لرزیدن کرد.
«این قلمروی آتیشیه که‌شاید من خلق کردم. بقیه موجودات‌شعله‌ها طبیعت اینجا هیچ قدرتی ندارن.»
«کیااا!»
مینروا روی زمین غلتید.
بادی که او را‌مسیر احاطه کرده بود به‌صدای آرامی توسط شعله‌ها بلعیده می‌شد.
«تسلیم شو، فانی.»
شعله‌ها جهان را پر کردند.
«این قدرت یه پادشاهه.»
ویشنو با توسل به‌مسیر مهارت «دنیای پادشاه»، قدرتی‌صدای هیولاوار و سهمگین یافت.
تا پیش از آن، ته‌سان‌خاطر شانه‌به‌شانه می‌جنگید، اما اکنون در‌چندان یک آن، به عقب رانده شد.
ته‌سان دلیل‌تکان این دگرگونی‌پرده را دریافت.
«کنترل قلمرو.»
فضای طبقه هفتاد،چرخاند تماماً تحت سیطره‌منحرف او درآمده بود.
این پدیده شباهتی‌اما انکارناپذیر به «تغییر‌اختلاف جزئی جهان» ته‌سان داشت.
او بخشی از فضا را به‌آمد جهان خویش بدل ساخته و قوانین‌کرد خود را بر آن تحمیل کرده بود.
ویشنو پادشاه روح‌بماند بود و ارواح،سپس تجلی ذات طبیعت‌اند.
او جهان خویش را به‌جبر بر نظم‌کرد طبیعی تحمیل کرد و با درهم‌پیچیدن قوانین،انفجارهای آن را به قلمروی خود مبدل ساخت.
ته‌سان انرژی روح را متمرکز‌خاطر کرد و شعله‌های حریصی را که‌دشوار قصد بلعیدنش را داشتند، پس زد.
عقب‌نشینی امری اجتناب‌ناپذیر می‌نمود.
اینجا قلمروی او بود؛ جایی‌بازی که ذره‌ذره‌اش تحت فرمان قوانین‌دشمنیه و اراده او رقم می‌خورد.
اگر «محافظت مطلق»چرخاند نبود، تابِ تحملِ تحلیل‌کرد رفتنِ سلامتی‌اش را نداشت.
ته‌سان در سکوت خیز برداشت.
به‌جای یورش، تمام تمرکزش‌پرده را بر گریز و دفاع‌مسیر معطوف ساخت و هم‌زمان اندیشید.
شما شتاب ذهنی را فعال کردید.
«بدون شکستن‌میاره این قلمرو‌شاید نمی‌تونم ببرم.»
پس چطور‌تکان باید در‌پرده هم می‌شکستش؟
«برای نگه‌داشتن دنیای پادشاه که‌بازی دنیای خودشو روی هزارتوی خدایان‌دشمنیه سوار کرده، حتماً هزینه سنگینی داره.»
قطعاً محدودیت زمانی در‌مسیر کار بود، اما مشخص‌صدای نبود چقدر طول می‌کشد.
«اینکه با بدنم‌اما مقاومت کنم تا تموم‌رتبه شه، نقشه خوبی نیست.»
حتی پنهان‌تکان شدن هم دردی‌انفجار را دوا نمی‌کرد.
«این فضا قلمروی‌بماند اونه، پس جایی‌سپس برای فرار نیست.»
هنرهای زبانی نیز غیرممکن بود.
اگر حمله فاقد اراده بود، مقابله‌اختلاف با آن توسط هنرهای زبانی آسان می‌نمود،اخم اما در غیر این صورت، بی‌اثر بودند.
«مرز آخرین کارته.»
هنوز نمی‌توانست‌منتظر از آن‌ورق‌هایش استفاده کند.
«بهترین راه، بدون ضرر‌مسیر و برای به دست آوردن‌ترق‌تروق برتری، هدف گرفتن ابزار حریفه.»
او با دفاع «سپر‌شاید ایجیس» در برابر امواج‌کردن خروشان آتش ایستادگی کرد.
به محض پایان مدت‌پرده زمان، با «چشم‌برهم‌زدن تصادفی» گریخت،مسیر اما شعله‌ها دگرباره زبانه کشیدند.
ته‌سان انرژی روح را‌ورق‌هایش گرد آورد، شمشیر را‌پاسخ تاب داد و صدا زد:
«مینروا.»
«آخ... بله؟»
مینروا و بارکازا بی‌رحمانه توسط شعله‌های‌آمد سرکش به عقب رانده می‌شدند، اما‌کرد به هر زحمتی بود، دوام آوردند.
ته‌سان به او گفت:
«می‌تونی برام زمان بخری؟»
«...چقدر زمان؟»
«چند دقیقه.»
«چند دقیقه...»
مینروا لبخند تلخی زد.
نمی‌خواست اعتراف کند، اما‌شاید پادشاه روح آتش آشکارا‌کردن از او نیرومندتر بود.
ویشنوی جوان قادر بود «آواتار طبیعت» و «دنیای پادشاه»مسیر را کنترل کند؛ کاری که مینروا هنوز از پس‌رگباری آن برنمی‌آمد و همین امر مقاومت را دشوار می‌ساخت.
اما مینروا با اعتمادبه‌نفس گفت:
«کافیه. بسپارش به من. بارکازا!»
به اراده پادشاه.
نور رنگین‌کمانی‌منتظر و تندباد‌ورق‌هایش منفجر شد.
ویشنو بی‌تفاوت به‌چرخاند مینروا که به‌منحرف سویش یورش می‌برد، نگریست.
«تقلاهای احمقانه.»
«منم یه‌تکان پادشاهم. نمی‌تونم همین‌طوری‌انفجار دست‌خالی بذارم برم!»
بادِ مینروا متراکم شد.
طوفانی که تمام‌چرخاند وجودش را در بر‌کرد گرفته بود، فوران کرد.
شعله‌ها اندک‌اندک عقب نشستند.
در این‌تکان میان، ته‌سان حواسش‌انفجار را گسترش داد.
او ویژگی‌های قلمرو تحت کنترل‌بازی ویشنو و قوانین درهم‌پیچیده این جهان‌کنترل را، جزء به جزء تحلیل کرد.
با ترکیب اطلاعات،چرخاند کاتالیزوری را روی‌منحرف محافظ مچش فعال کرد.
ویشنو با دیدن‌اما این صحنه، شعله‌هایش را‌رتبه با خشونت تاب داد.
اما مینروا به‌نیزه‌ای این سادگی میدان‌آمد را خالی نکرد.
«رو مخ.»
مینروا هرچند‌شمشیر جوان، اما یک‌نیزه پادشاه روح بود.
او بر‌میاره خودِ باد‌شاید فرمان می‌راند.
با گردآوری تمام قدرتش،پرده حتی در قلمرو آتش نیز‌مسیر می‌توانست حضورش را دیکته کند.
و ته‌سان‌منتظر همچون خاری در‌بازی چشم ویشنو بود.
«چرا آسیب نمی‌بینی؟»
اینجا قلمرو او بود.
هر موجود بیگانه‌ای‌نیزه‌ای که اینجا می‌ایستاد، باید‌شمشیر متحمل آسیبی هولناک می‌شد.
اما ته‌سان هیچ گزندی نمی‌دید.
«محافظت مطلق» و تنظیم انرژی روحِ تغییریافته، تمام‌صدای بدنش را محافظت می‌کرد، اما ویشنو از این‌رها موضوع بی‌خبر بود و همین امر کلافه‌اش می‌کرد.
«نمی‌تونم بهت وقت بدم.»
او نمی‌دانست ته‌سان مشغول چه‌انفجار کاری است، اما یقین داشت‌نیزه که به نفعش نخواهد بود.
تصمیم گرفت‌منتظر کار را‌ورق‌هایش یکسره کند.
ویشنو شعله‌ها را فراخواند.
آتشی که‌میاره جهان را می‌سوزاند،خاطر ناگهان گسترش یافت.
همچون طوفانی سهمگین‌نیزه‌ای خروشید و همه‌چیز را‌شمشیر در کام خود کشید.
«آخ!»
مینروا خود را در باد‌نیزه پیچید تا از ته‌سان محافظت کند‌فضا و سپس به بیرون منفجر شد.
تندباد به‌میاره هر سو‌شاید پراکنده گشت.
ته‌سان نیز‌تکان مهارتی را‌پرده فعال کرد.
شما طمع نابودی را فعال کردید.
نیرویی درنده از‌اما دستبند ته‌سان برخاست‌اختلاف و شعله‌ها را بلعید.
هرچند آتش در هم کوبیده و‌آمد لگدمال شده بود، ته‌سان آن را‌کرد به زور به درون دهانش کشید.
ویشنو اخم کرد.
با وجود صرف نیروی‌مسیر بسیار، نه ته‌سان و نه‌ترق‌تروق مینروا، هیچ‌کدام از پا درنیامدند.
«ها، هاها...»
مینروا به آرامی فرو افتاد.
تمام بدنش‌منتظر شروع به‌ورق‌هایش متلاشی شدن کرد.
او تاب تحمل آن‌مسیر قدرت خردکننده را نداشت‌صدای و در حال بازخوانی بود.
بارکازا پیش‌میاره از این‌شاید بازخوانی شده بود.
«کافیه...؟»
«کافیه.»
ته‌سان سر تکان داد.
مینروا لبخند رندانه‌ای زد.
«پس حله. دوام بیار.»
و با‌منتظر این کلمات،ورق‌هایش ناپدید شد.
ویشنو متکبرانه در‌چرخاند آسمان شناور ماند‌منحرف و به ته‌سان نگریست.
«تلاش آخرت تموم شد؟»
گرچه مقاومتشان تحسین‌برانگیز بود،پرده اما قدرت ویشنو هنوز‌چرخاند دست‌نخورده باقی مانده بود.
در مقابل، ته‌سان‌بماند مینروا، پادشاه روح را‌متناسب از دست داده بود.
کفه ترازو هنوز‌چرخاند به شدت به‌منحرف نفع ویشنو سنگینی می‌کرد.
«پس همون‌جا بمیر.»
شعله‌ها به جلو یورش بردند.
هرآنچه در‌منتظر دیدرس بود، به‌بازی رنگ خون درآمد.
«بار اولیه که از‌مسیر این استفاده می‌کنم، واسه‌صدای همین یکم دردسر داشت.»
ته‌سان در حالی که‌شاید به شعله‌های نزدیک‌شونده می‌نگریست،کردن زیر لب زمزمه کرد.
دانش آن را در‌پرده سر داشت، اما دانستن‌چرخاند با توانستن تفاوت داشت.
تحلیل قلمروی پادشاه روح‌ورق‌هایش و فعال‌سازی مهارت‌های متناسب‌پاسخ با آن، زمان قابل‌توجهی برد.
اما به لطف‌چرخاند فداکاری مینروا، کار‌منحرف تمام شده بود.
ریشه‌هایی که دور‌اما بازوی ته‌سان پیچیده‌اختلاف بودند، به جنب‌وجوش افتادند.
ته‌سان بازویش‌تکان را با‌پرده خشونت تاب داد.
شما تغییر جزئی جهان را فعال کردید.
ریشه‌ها سر برآوردند.
قوانین جهانی که تحت‌پرده سیطره قدرت ویشنو بود،چرخاند شروع به تغییر کرد.
چهره ویشنو در هم رفت.
«... این چیه؟»
جهانی که او تحمیل کرده‌خاطر بود و قوانین درهم‌پیچیده‌اش، توسط‌چندان جهانی دیگر به عقب رانده می‌شدند.
شعله‌ها به آرامی فروکش‌پرده کردند و قلمروی او‌چرخاند رو به زوال گذاشت.
«این چیه دیگه!»
او شوکه شده بود.
فضایی که خلق‌اما کرده بود، در‌اختلاف حال محو شدن بود.
«من پادشاه‌تکان روحم! اینجا‌پرده قلمروی منه!»
«خب که چی؟»
ویشنو شعله‌ها‌شمشیر را با‌مسیر خشم منفجر کرد.
ته‌سان پاسخ داد.
شما جهان یخ‌زده را فعال کردید.
زژژژژک!
سرمایی استخوان‌سوز فضا را درنوردید.
قدرتی که در‌نیزه‌ای آن نهفته بود، آشکارا‌شمشیر با قبل تفاوت داشت.
شعله‌های مهاجم را‌بماند منجمد کرد و‌سپس فضا را بلعید.
دیوارهای هزارتو‌شمشیر در یک‌مسیر آن یخ زدند.
ویشنو سراسیمه خود را‌شاید در آتش پوشاند و‌کردن آن‌ها را منفجر کرد.
یخ نتوانست لمسش‌نیزه‌ای کند، اما هوا‌آمد در دم منجمد شد.
یخ و آتش،بماند طبقه هفتاد را به‌متناسب دو نیم تقسیم کردند.
در ابتدا، ته‌سان مجبور بود چندین‌منحرف بار «جهان یخ‌زده» را فعال کند‌بی‌امان تا قدرت ویشنو را پس بزند.
اما اکنون وضعیت فرق می‌کرد.
این ویشنو بود که باید‌انفجار برای سد کردن «جهان یخ‌زده»نیزه از تمام زورش مایه می‌گذاشت.
«این چیه...»
ته‌سان شمشیرش را بالا برد.
پادشاه روح قطعاً قدرتمند بود.
از نظر قدرت‌نیزه‌ای خالص، او بالاتر‌آمد از ته‌سان قرار داشت.
اما آنچه ته‌سان در اختیار داشت،سپس قلمرویی ناقص اما متعلق به یک «جاودانه»می‌گیره بود که از سطح فانی فراتر می‌رفت.
از نظر رتبه‌چرخاند قدرت، آشکارا برتر‌منحرف از پادشاه روح بود.
ته‌سان خطاب‌میاره به ویشنوی گیج‌‌خاطر و مبهوت گفت:
«و یکی هست‌نیزه‌ای که کینه تورو‌آمد به دل داره.»
او خشمی را که از لحظه‌سپس دیدار با پادشاه روح در شمشیرش‌آتیش مهر و موم شده بود، رها ساخت.
شما خشم پذیرفته‌شده را فعال کردید.
روح دیوانه‌ای که‌نیزه‌ای مدت‌ها خفته بود،آمد بیداری آغاز کرد.
قدرت مهارت‌منتظر در حال‌ورق‌هایش ارتقا بود.