چپتر 573: خدای سقوط، غاصب (۷)
0ته‌سان تمام قدرت‌هرگز نهفته در شمشیرش‌نبود را آزاد کرد.
نفی مرز، عمق پرتگاه،مهروموم نیروی فیزیکی و حتی جانوران‌مال مرز در هم تنیده شدند.
همه‌چیز همچون تندبادی هلالی‌شکل‌بنابراین زبانه کشید و درون‌درسته غاصب را در هم کوبید.
اما کار‌غصب به همین‌جا‌حالا ختم نشد.
او قدرت بلعیده‌شده‌هرگز را بار دیگر‌نبود به جریان انداخت.
سپس شمشیر لبریز از‌مهروموم قدرت‌های گوناگون را دوباره‌گرفت بر پیکرش فرود آورد.
کوااادودودودوک!
اعماق وجودش متلاشی شد.
پرتگاه، منشأ و‌هرگز همان ذات غاصب‌نبود در هم شکست.
غاصب چنان صدمه‌ای‌سرنوشت دید که هرگز‌بنابراین قادر به التیامش نبود.
قدرت‌هایی که بلعیده بود دیگر‌تصمیمش از فرمانش پیروی نمی‌کردند؛ تقلا‌بدنش می‌کردند تا خود را رها سازند.
اما غاصب‌غصب این ضربه را‌داشت در سکوت نپذیرفت.
پیکر عظیمش ته‌سان را پوشاند.
سعی کرد همه‌چیز را‌مهروموم بروبد و او را‌گرفت زیر پای خود له کند.
استقامت فعال شد.
با این‌دید حال، ته‌سان‌قادر تاب آورد.
قدرت را در شمشیرش جاری ساخت و اعماق وجودش‌مال را شکافت؛ جایی که غاصب هرگز نمی‌توانست درمانش کند،داشت زخمی مهلک که او را به کام مرگ می‌کشاند.
کوااادودودودوک!
موجودی که غاصب‌اخم نامیده می‌شد، شروع‌زور به فروپاشی کرد.
فارغ از نتیجه‌هرگز نبرد، سرنوشت غاصب‌نبود دیگر مهروموم شده بود.
بنابراین غاصب تصمیمش را گرفت.
«مال من شو.»
غاصب ته‌سان را درسته بلعید.
تمام بدنش را‌هرگز در بر گرفت‌نبود و فاسد کرد.
نه. این فساد نبود.
این غصب بود.
«تو.»
ته‌سان اخم کرد.
غاصب حالا سعی داشت او را به زور‌گرفت ببلعد، تلاش می‌کرد تمام وجودش را غصب کند‌اخم و او را به دارایی خود بدل سازد.
ته‌سان دندان‌غروچه کرد‌شده و چنگش را‌گرفت روی شمشیر محکم‌تر فشرد.
تصاحب نیروی روح فعال شد.
در عوض،نبرد او غاصب‌مهروموم را غصب کرد.
دو مفهوم مشابه با یکدیگر‌تصمیمش درگیر شدند؛ هر کدام در تلاش‌فاسد برای غصب و سرقت دیگری بود.
بومممم!
موج انرژی‌دید درهم‌تنیده به‌قادر همه‌جا پخش شد.
قلمرو غاصب با‌سرنوشت بی‌ثباتی شروع به‌بنابراین ترک برداشتن کرد.
مالکیتش متزلزل شد،شده گمگشته و سرگردان‌گرفت بدون ارباب رها گشت.
«تو!»
غاصب فریاد کشید.
فریادی لبریز از‌سرنوشت اراده‌ای پولادین بر‌بنابراین پیکر ته‌سان کوبیده شد.
«تو مال منی!»
باوری تزلزل‌ناپذیر: اینکه‌اخم ته‌سان باید به‌زور دارایی او بدل می‌شد.
ذات و قدرتش سعی در طنین‌اندازی داشتند‌قدرت‌هایی و به سمت ته‌سان هجوم آوردند، می‌خواستند‌می‌کردند او را به بخشی از غاصب تبدیل کنند.
«مسخره‌بازی درنیار.»
ته‌سان پوزخندی به غاصب زد.
شمشیرش را محکم‌تر چسبید.
کوااادودودودوک!
ته‌سان شروع‌نبرد به غصب‌مهروموم کردن غاصب کرد.
«تو مال منییییی!»
غاصب عقب‌نشینی نکرد.
نمی‌توانست عقب بنشیند.
پیش از این آسیب‌مهروموم مهلکی به مفهوم و‌گرفت ذات خودش وارد شده بود.
حتی قدرت‌های بی‌شماری که‌بنابراین بلعیده بود نیز داشتند‌درسته از کنترلش خارج می‌شدند.
اگر الان ته‌سان‌اخم را غصب نمی‌کرد،زور اساساً کارش تمام بود.
و البته، ته‌سان‌هرگز هم هیچ قصدی‌نبود برای غصب شدن نداشت.
در عوض، نقشه‌سرنوشت کشیده بود تا خود‌تصمیمش غاصب را غصب کند.
«ردش کن بیاد.»
کوااادودودودوک.
شمشیر باز‌دید هم عمیق‌تر‌قادر فرو رفت.
تصاحب نیروی روح‌سرنوشت غاصب را در‌بنابراین کام خود کشید.
غصب‌های متقابلشان‌مهروموم با هم‌بنابراین برخورد کردند.
قدرت‌ها و ذات‌ها همچون افعی‌های درهم‌پیچیده تقلا‌ببلعد می‌کردند تا یکدیگر را ببلعند؛ در هم‌چنگش می‌آمیختند، حل می‌شدند و به یگانگی می‌رسیدند.
در نهایت،دید غصب ته‌سان‌قادر پیروز شد.
هرچه بود، غاصب جایگاه والای خود را با بلعیدن خدایان باستانی‌بلعید بی‌شماری به دست آورده بود، اما اگر صرفاً قدرت غصب کردن‌می‌کرد را مقایسه می‌کردند، او در سطحی پایین‌تر از ته‌سان قرار داشت.
علاوه بر‌مهروموم این، غاصب‌بنابراین کامل نبود.
آن‌قدر مفاهیم و ذات‌های‌حالا مختلف را بلعیده بود که‌می‌کرد قدرت خودش آسیب دیده بود.
و حالا، با‌هرگز حمله ته‌سان به‌نبود شدت مجروح شده بود.
در یک جنگ غصب‌مهروموم خالص، هرگز نمی‌توانست در‌گرفت برابر ته‌سان پیروز شود.
هر آنچه غاصب بنا‌بنابراین کرده بود، نفسِ همان موجودیت،بلعید آرام‌آرام به چنگ ته‌سان می‌افتاد.
مانند فروریختن‌غصب دومینوها، توقفی‌حالا در کار نبود.
«تو...»
ته‌سان دندان‌هایش را نشان داد.
«تو مال منی.»
همان کلماتی که غاصب به ته‌سان گفته‌ببلعد بود، حالا به سوی خودش بازتاب یافت‌چنگش و غاصب حقیقت را دریافت: شکست خورده بود.
«... پس بذار همین‌طور بشه.»
کوگوگوگونگ...
قدرت غاصب رفته‌رفته محو شد.
دیگر حتی‌غصب تلاشی برای غصب‌داشت کردن ته‌سان نکرد.
«تو برنده‌ای.»
غاصب به‌نبرد شکست خود‌مهروموم اعتراف کرد.
تمام وجودش به‌شده شکلی بی‌نقص توسط‌گرفت ته‌سان غصب می‌شد.
«این مکان‌غصب انزوا رو‌حالا به تو می‌سپارم.»
نه، بلکه غاصب با‌قادر میل و رغبت خود‌بلعیده را به ته‌سان تقدیم کرد.
همان موجودیت‌نبرد به بخشی از‌شده ته‌سان تبدیل شد.
«تنها و‌مهروموم بی‌کس تو‌بنابراین جهان رها شو.
تماشا کن، ای موجود مرز!»
بومممم!
غاصب منفجر شد.
هر آنچه در درونش‌بنابراین نهفته بود، شروع به تبدیل‌بلعید شدن به دارایی ته‌سان کرد.
موجودیت غاصب از‌بنابراین جهان و فراتر‌مال از آن محو شد.
و تحقق یافت.
خودِ ته‌سان.
غاصب را شکست دادید.
تصاحب نیروی روح فعال شد.
تسلط تعالی آرزوی درهم‌شکسته به ۱۰۰ رسید.
تصاحب نیروی روح فعال شد.
تسلط تعالی صندوقچه گنج به ۱۰۰ رسید.
تصاحب نیروی روح فعال شد.
تعالی تغییردهنده شکل به دست آمد.
تصاحب نیروی روح فعال شد.
تعالی کلکسیون تمام چیزهای تهوع‌آور به دست آمد.
تصاحب نیروی روح فعال شد.
تعالی کسی که جهان را در دست دارد به دست آمد.
تصاحب نیروی روح فعال شد.
تعالی ارباب کنترل به دست آمد.
تصاحب نیروی روح فعال شد.
تعالی سقوط به دست آمد.
هزارتو حالت آسان به دست آمد.
هزارتو حالت معمولی به دست آمد.
هزارتو حالت سخت به دست آمد.
غاصب به دست آمد.
تعالی تصاحب نیروی روح تکامل یافت.
پنجره‌های سیستم بی‌شماری پدیدار شدند.
هیچ‌کدام حاوی محتوای بی‌معنی نبودند.
همگی قدرت‌هایی‌نبرد نزدیک به‌مهروموم مفاهیم بی‌نقص بودند.
ته‌سان می‌توانست حس کند چه‌تصمیمش چیزی به دست آورده... و‌بدنش به چه چیزی تبدیل شده است.
نگاهش را برگرداند.
فضای قیرگون پدیدار شد.
شکاف سیاهی که در‌مهروموم سراسر آسمان زمین گسترده شده‌مال بود؛ آنجا قلمرو غاصب بود.
اما اکنون، قلمرو او بود.
نه تنها این، بلکه کنترل‌داشت سه فضای تحریف‌شده در فراسوی جهان‌بدل را نیز به دست آورده بود.
«جالبه.»
حس کوبنده‌ای از‌سرنوشت قدرت مطلق بر‌بنابراین ته‌سان چیره شد.
ته‌سان که برای لحظه‌ای‌بنابراین مست این قدرت شده‌درسته بود، سرش را تکان داد.
نباید این‌گونه می‌شد.
قدرت باید‌دید تحت کنترل‌قادر او باقی می‌ماند.
مفاهیم و‌نبرد ذات‌های جوشان‌مهروموم را آرام کرد.
به‌زودی، ته‌سان‌مهروموم بر خود‌بنابراین مسلط شد.
ته‌سان شکاف را‌اخم ترک کرد و‌زور به زمین خیره شد.
نبرد هنوز در جریان بود.
هیولاهای بی‌شمار‌نبرد به مردم‌مهروموم یورش می‌بردند.
و ته‌سان‌مهروموم اکنون ارباب تمام‌تصمیمش آن هیولاها بود.
به‌آرامی بشکنی زد.
هیولاها شروع‌دید به محو‌قادر شدن کردند.
«بجنگین!»
«دووم بیارین!»
«برای پیروزی!»
مردم دندان‌نبرد روی هم‌مهروموم ساییدند و جنگیدند.
آنان که به مرز توانشان رسیده‌گرفت بودند عقب کشیدند و آنان که‌فساد تجدید قوا کرده بودند، به جلو شتافتند.
خطوط مقدم به‌سختی مقاومت می‌کردند.
اما این‌دید نیز به پایان‌التیامش خود نزدیک می‌شد.
هیولاها بی‌وقفه احضار‌سرنوشت می‌شدند، اما تعداد‌بنابراین انسان‌ها محدود بود.
با تحلیل رفتن استقامت،بنابراین مهارت‌ها و آیتم‌ها، به‌آرامی‌درسته به عقب رانده می‌شدند.
کوآآآآنگ!
سرانجام، خطوط مقدم فرو ریخت.
یک هیولای رتبه S، بازیکنان حالت سخت را به پرواز درآورد.
«صبر کنین!»
لی ته‌یئون نفس‌نفس زد.
اما هیچ‌دید فرصتی برای کمک‌التیامش به دیگران نداشت.
رسول از آن شکاف‌مهروموم کوتاه استفاده کرد و پشت‌مال گردن او را هدف گرفت.
کاگا-گاگا-گاک!
«آااه!»
«لی ته‌یئون!»
«من خوبم.»
لی ته‌یئون در حالی‌بنابراین که به‌سختی ضربه را دفع‌بلعید می‌کرد، این را زمزمه کرد.
او و آملیا نیروهایشان‌حالا را یکی کردند تا‌تلاش رسول را مهار کنند.
همین حالا هم دستاورد عظیمی‌التیامش بود؛ دیگر هیچ توانی برای کمک‌پیروی به بخش‌های دیگر باقی نمانده بود.
دیانا، بِلدینگکیا، کانگ جون‌هیوک و مینروا نیز کمک می‌کردند، اما تعداد هیولاهای رتبه S بیش از حد زیاد بود.
کووووونگ!
مردم به اطراف پرتاب می‌شدند.
خطوط مقدم، یکی‌هرگز پس از دیگری‌نبود در هم شکستند.
به انتهای خط رسیده بودند.
لی ته‌یئون‌مهروموم دندان‌هایش را‌بنابراین به هم فشرد.
سوسوی ناامیدی در چشمانش درخشید.
این پیروزی شماست.
ناگهان، یک‌مهروموم پنجره سیستم‌بنابراین پدیدار شد.
حرکات هیولاها متوقف شد.
کسی در خط مقدم که‌التیامش چشمانش را در انتظار مرگ‌فرمانش بسته بود، به‌آرامی آن‌ها را گشود.
«ها؟»
هیولاها همچون عروسک‌هایی‌شده که نخ‌هایشان بریده شده‌مال باشد، کاملاً خشکشان زد.
آن‌هایی که با چهره‌هایی‌حالا مالامال از کینه به‌تلاش جلو می‌تاختند، درنگ کردند.
«اِ، چی شد؟»
«چی؟»
مردم گیج شده‌شده بودند و نمی‌توانستند‌گرفت وضعیت را درک کنند.
سپس، ناگهان، هیولاها یکی‌حالا پس از دیگری شروع‌تلاش به محو شدن کردند.
حتی هیولاهای رتبه S که به‌تنهایی قادر به نابودی سیارات بودند، حتی رسول‌هایی که می‌توانستند با جاودانه‌ها بجنگند، همگی محو شدند؛ گویی چیزی جز غبار نبودند.
تنها در آن لحظه‌مهروموم بود که مردم فهمیدند‌گرفت چه اتفاقی افتاده است.
نور در چشمانشان درخشید.
لی ته‌یئون لبخند ملایمی زد.
«ما بردیم.»
فریادهای شادی‌نبرد با تأخیر‌مهروموم فوران کرد.
«وااااااه!»
«ما بردیم!»
ته‌سان پیروز شده بود.
آن‌ها زنده مانده بودند.
فریادهایشان زمین‌مهروموم را به‌بنابراین لرزه درآورد.
ته‌سان روی زمین فرود آمد.
کسانی که ته‌سان‌سرنوشت را دیدند، بلافاصله‌بنابراین به سویش شتافتند.
«ارباب ته‌سان! ارباب ته‌سان!»
«شما بردین!»
«آاااه! ما بهتون ایمان داشتیم!»
تشویق‌ها و‌نبرد ستایش‌هایشان گوشش‌مهروموم را کر می‌کرد.
و چهره‌های آشنا‌شده نزدیک شدند؛ چهره‌هایی‌گرفت که ته‌سان به‌خوبی می‌شناخت.
«ته‌سان.»
«لی ته‌یئون.»
لی ته‌یئون‌نبرد با لبخندی‌مهروموم جلو آمد.
«تو بردی.»
ته‌سان سر تکان داد.
«شما هم خوب دووم آوردین.»
احتمالاً لی‌نبرد ته‌یئون با‌مهروموم رسول جنگیده بود.
موجودی هم‌تراز با چیزی‌بنابراین که در زندگی قبلی‌درسته باعث مرگش شده بود.
در برابر چنین‌اخم موجودی، لی ته‌یئون‌زور پیروز شده بود.
او از‌دید بسیاری جهات‌قادر قوی‌تر شده بود.
«نه به اندازه تو.»
«واقعاً از پسش بر اومدی؟»
«ته‌سان...»
«داداش!»
«داداش.»
آملیا، گئوم جونگ‌گون،شده کانگ جون‌هیوک و کیم‌مال هوی‌یئون نیز جلو آمدند.
آن‌ها پیروز شده بودند.
هرچند از این حقیقت خوشحال‌التیامش بودند، اما همچنان مبهوت بودند‌فرمانش و نمی‌توانستند آن را باور کنند.
«یه لحظه صبر کنین.»
ته‌سان به آسمان چشم دوخت.
در آنجا،غصب شکاف قیرگون‌حالا همچنان باقی بود.
نقطه آغاز همه‌چیز.
زمانی که پدیدار‌سرنوشت شد، زندگی روزمره‌شان‌بنابراین را در هم شکست.
ته‌سان بشکنی زد.
«بسته شو.»
کوگوگوگوک.
قلمرو شروع‌نبرد به اطاعت از‌شده فرمان اربابش کرد.
شکاف مدور و عظیمی که‌تصمیمش آسمان را پوشانده بود، صدایی شبیه‌فاسد به مچاله شدن فلز ایجاد کرد.
اندازه‌اش به‌تدریج‌غصب کوچک شد و‌داشت از هم پاشید.
ته‌سان مشتش را گره کرد.
با صدای‌نبرد تِرق‌تِرق عجیبی، شکاف‌شده کاملاً فشرده شد.
هر آنچه‌مهروموم درونش بود، به‌تصمیمش درون ته‌سان بازگشت.
«آه...»
«آااه.»
مردم نفس‌هایشان‌نبرد را در‌مهروموم سینه حبس کردند.
آسمان به‌طرز بی‌سابقه‌ای صاف بود.
به دلیل پیامدهای نبرد، حتی‌داشت یک لکه ابر هم به‌دارایی چشم نمی‌خورد؛ آسمانی کاملاً بی‌کران.
منظره‌ای بود که‌هرگز هیچ‌کس تا به‌نبود حال ندیده بود.
تنها در آن‌سرنوشت زمان بود که‌بنابراین مردم متوجه شدند.
تمام شده بود.
آن‌ها پیروز شده بودند.
همه‌چیز واقعاً‌دید به پایان‌قادر رسیده بود.
برخلاف انتظار،نبرد هیچ جشن‌مهروموم شادی‌بخشی برپا نشد.
چرا که مردم با‌بنابراین تمام وجود جنگیده و جانشان‌بلعید را به خطر انداخته بودند.
همه کمی فرسوده بودند.
برخی مبهوت نشسته و استراحت‌التیامش می‌کردند، برخی دیگر بی‌سروصدا دور‌فرمانش هم جمع شده و حرف می‌زدند.
اما همه‌نبرد غرق در‌مهروموم شادی بودند.
شاد از‌مهروموم این حقیقت که‌تصمیمش پیروز شده بودند.
شاد از اینکه‌اخم دیگر هیچ بازگشت اجباری‌ببلعد در کار نخواهد بود.
شاد از‌دید اینکه زمین را‌التیامش پس گرفته بودند.
آن‌قدر شاد که‌سرنوشت به‌سختی می‌توانستند آن‌بنابراین را به زبان بیاورند.
«همم.»
خود ته‌سان‌غصب نیز غرق‌حالا در افکارش بود.
او غاصب‌دید را شکست‌قادر داده بود.
و در این مسیر،مهروموم قدرت بیش از حدی‌گرفت به دست آورده بود.
در میان آن‌ها، قدرت‌هایی‌بنابراین وجود داشت که می‌توانست‌درسته روی سایر بازیکنان تأثیر بگذارد.
چگونه باید‌غصب با آن‌حالا برخورد می‌کرد؟
این تنها نگرانی‌اش بود.
اما این نگرانی دیری نپایید.
فضا شکافته شد.
ته‌سان نگاهش را بالا آورد.
او می‌توانست ببیند چه کسی‌التیامش است، چقدر قوی است، چه‌فرمانش رتبه‌ای دارد و محدودیت‌هایش چیست.
همه‌چیز آشکار بود.
«یه جادوگر.»
نه فقط جادوگر.
«و بانو آریلنان.»
جادوگری که هزارتو را خلق‌شده کرده بود و خدای چرخه،درسته با شکافتن فضا پدیدار شدند.
ارتقا سطح با تقویت مهارت.