چپتر 524: طبقه ۹۵. اِسنس ⑴
0# چپتر ۱۸۱
جلد ۲۲، چپتر ۲
طبقه ۹۵. اِسنس ⑴
ته‌سان قدم در هزارتو گذاشت.
جادوگر در انتظارش بود.
«خسته نباشی.حمله مأموریتو عالی‌آمار پاکسازی کردی.»
پس دادن‌به‌شدت پاداشی درخور، تنها‌می‌ساخت کار درست بود.
اما چهره‌به‌شدت جادوگر آشفته‌آسان به نظر می‌رسید.
«چی باید بهت بدم...؟»
در این نقطه،آمار بیشتر پاداش‌ها دیگر‌درک معنای چندانی نداشتند.
ته‌سان بیش‌حمله از حد‌آمار قدرتمند شده بود.
او از مرزهای سیستم‌زمزمه‌ای فراتر رفته و به‌همین قلمرویی جدید دست یافته بود.
پاداش‌های معدودی برایش ارزش داشتند.
فراتر از همه، دستاوردی‌آسان که اکنون رقم زده‌هاه بود، ذبح موجودی خداگونه بود.
هرچند خدایی حقیقی‌پیکر نبود، اما همچنان موجودیتی‌تبدیل الهی به شمار می‌رفت.
پاداشی شایسته الزامی بود، اما حتی‌داشتند جادوگر نیز نمی‌توانست به سادگی محاسبه کند‌موجودی چه غنیمتی هم‌سنگِ شکست دادن یک خداست.
پس از‌رقم اندیشه‌ای طولانی، جادوگر‌موجودی تصمیمش را گرفت.
«احتمالاً الان دیگه نیازی به‌توضیحی تجهیزات ساده نداری. پس بیا‌زمزمه‌ای بریم سراغ یه چیز سرراست.»
جادوگر انگشتانش را تکان داد.
قدرت سیستم‌به‌شدت پیکر ته‌سان را‌می‌ساخت در بر گرفت.
مهارت غیرفعال ویژه: تبدیل دفاع به حمله را به دست آوردید.
مهارت غیرفعال ویژه: تبدیل دفاع به حمله
تبدیل آمار دفاع به آمار حمله
توضیحی به‌شدت ساده‌زده که درک آن‌خداگونه را آسان می‌ساخت.
ته‌سان زمزمه‌ای‌آوردید از سر‌توضیحی تحسین سر داد.
«یه مهارت تبدیل غیرفعال، هاه.»
«یه چیزی تو همین مایه‌ها.»
این مهارت پیش‌تر اجازه می‌داد امتیازات میان حمله‌دستاوردی و دفاع جابه‌جا شوند، اما اکنون به حالتی‌خدایی غیرفعال بدل شده بود که همواره جریان داشت.
«به هر حال‌آمار دفاع الان دیگه‌درک برات بی‌معنیه، مگه نه؟»
ته‌سان سر تکان داد.
آمار حمله اهمیت داشت، چرا‌می‌ساخت که او از تبدیل نیروی فیزیکی‌مایه‌ها بهره می‌برد، اما دفاع این‌گونه نبود.
دفاع هیچ ارزشی نداشت.
اگر حریفی در سطحی بود که‌ویژه دفاع در برابرش معنا پیدا می‌کرد،توضیحی اصلاً نمی‌توانست در برابر ته‌سان دوام بیاورد.
این بدان معنا بود‌برایش که چنین دشمنی همچنان در‌اکنون دام مفاهیم سیستم گرفتار است.
در آن سطح، آن‌ها‌ذبح حتی نمی‌توانستند خراشی بر‌خدایی شکست‌ناپذیری خود او بیندازند.
دشمنان کنونی ته‌سان،آمار همگی دست‌کم قطعاتی‌درک در سطح خدا بودند.
دفاع در‌حمله برابر آن‌ها‌آمار پشیزی ارزش نداشت.
حتی تبدیل کامل دفاع‌زمزمه‌ای به حمله نیز هیچ‌همین آسیبی به او نمی‌رساند.
در حال‌به‌شدت حاضر، دفاع ته‌سان‌می‌ساخت حدود ۱۵۰۰۰ بود.
افزایش ناگهانی قدرت حمله‌اش به میزان تقریبی ۵۰ درصد، تغییری‌همین عظیم برای او به شمار می‌رفت؛ کسی که برای اثرات‌بدل ضرب بسیار بیشتر از مهارت‌ها یا تجهیزات عادی ارزش قائل بود.
«اما چون این کار‌برایش مهارت تبدیل رو بی‌معنی‌دستاوردی می‌کنه، یه کم تغییرش می‌دم.»
مهارت فعال ویژه 'تبدیل' تکامل یافت.
زمان بازیابی صفر شد.
مهارت فعال ویژه: تبدیل
هزینه مانا: ۱۰۰
امکان تنظیم آمار حمله تا ۱۰ درصد
محدودیت استفاده: ۱ بار در هفته (بازنشانی آمار پس از حمله)
پیشنیاز: شمشیرزنی پیشرفته 'شمشیر توانایی'
پاداش استفاده از شمشیر پس از تنظیم آمار حمله: ۱۰ درصد اضافه
«مقدار پاداشش‌پاداش‌های یه کم‌برایش کم شده.»
«برای حفظ تعادل باید‌توضیحی تنظیم می‌شد. با این‌می‌ساخت حال، بازم راضی‌کننده‌ست، نه؟»
«درسته.»
با وجود جمع، تیغه‌های روحیه‌می‌ساخت مبارزه و اثرات ضرب، این‌همین تنها یک ۲۰ درصد ساده نبود.
در حالت عادی، حمله او ۱۵۰۰۰ بود. در اوج قدرت، این‌آمار رقم به ۲۵۰۰۰ می‌رسید. استفاده مجدد از ضرب، قدرتی را آزاد‌مایه‌ها می‌کرد که به هیچ‌وجه با زمان شکست دادن نگهبان قابل‌قیاس نبود.
«این قدرت دیوانه‌وار‌زده واقعاً تا کجا‌خداگونه می‌تونه پیش بره؟»
حتی جادوگر نیز‌آوردید نمی‌توانست نیروی فیزیکی‌به‌شدت او را پیش‌بینی کند.
ته‌سان بسیار فراتر‌می‌ساخت از قلمرویی بود که‌چیزی خالقش طراحی کرده بود.
اما جادوگر‌به‌شدت غرق در‌آسان هیجان بود.
«بهم نشون بده. از مفاهیم من‌ویژه استفاده کن و کنترلشون کن؛ بذار‌توضیحی ببینم تا کجا می‌تونی پیش بری.»
روند اهدای پاداش پایان یافت.
اکنون زمان آن‌آمار فرا رسیده بود تا‌آسان کنجکاوی‌اش را برطرف سازد.
«چی شد؟ چرا برایْت‌زمزمه‌ای مرد؟ و اون خدا‌همین از کجا اینو می‌دونست؟»
استفاده ته‌سان‌به‌شدت از مرز‌آسان پیش‌بینی شده بود.
اگر مرگ برایْت از‌مهارت همان ابتدا پیش‌بینی نشده بود،حمله اجرای چنین تاکتیکی غیرممکن می‌نمود.
جادوگر پوزخند تلخی زد.
«به جای اینکه‌آمار فقط توضیح بدم، بهت‌آسان نشونش می‌دم. دنبالم بیا.»
جادوگر چنگ در هوا انداخت.
فضا شکافته شد‌درک و آن‌ها قدم‌زمزمه‌ای در آن نهادند.
خلأیی بی‌کران بود؛درک جهانی پهناور، تهی از‌تحسین هرگونه ستاره یا سیارک.
در قلب این‌پیکر نیستی، دیواری عظیم و‌تبدیل طلایی‌رنگ برافراشته شده بود.
«... این دیگه چیه؟»
ته‌سان مبهوت مانده بود.
دیواری بود که‌می‌ساخت از الوهیت مطلق‌هاه تراشیده شده بود.
این تنها یک‌درک استعاره نبود؛ دیوار‌زمزمه‌ای حقیقتاً همچون خورشید می‌درخشید.
«می‌تونم بشکنمش؟»
او به این اندیشید که‌موجودی مرز را درون تیغه‌ای فشرده سازد‌همچنان تا آن را در هم بشکند.
پاسخ به‌سرعت در ذهنش نقش بست: امکان‌پذیر‌آسان بود... اما در همان لحظه‌ای که تلاش می‌کرد،پیش‌تر الوهیت فعال می‌شد و او را یکجا می‌بلعید.
حتی پوشاندن پیکرش‌آوردید با مرز نیز‌به‌شدت دردی را دوا نمی‌کرد.
چنین تجمع‌آسان الهی‌ای، خردکننده‌زمزمه‌ای و غیرقابل‌مقاومت بود.
او در‌به‌شدت یک چشم‌برهم‌زدن‌آسان جان می‌داد.
و این تمام ماجرا نبود.
دیوار طلایی توسط لایه‌های متعددی از مفاهیم احاطه شده‌حمله بود؛ متعالی‌هایی که در یک مفهوم تعمق می‌کردند و‌تحسین نگهبانانی که مفاهیم را با تمام قوا آزاد می‌ساختند.
بیش از ده لایه.
این بدان معنا بود که دست‌کم ده‌هرچند خدای مفهومی قدرتشان را در هم آمیخته‌شمار بودند تا این دیوار را بنا کنند.
«حالا می‌فهمم چرا‌آوردید حتی خدای اصلی هم‌درک نمی‌تونه ازش عبور کنه.»
اینجا امن‌ترین نقطه‌درک جهان بود، دست‌کم‌زمزمه‌ای در برابر خدایان.
ته‌سان نگاهی‌به‌شدت به اطراف‌آسان دیوار انداخت.
«کس دیگه‌ای اینجا نیست؟»
«هیچ دلیلی برای نگهبانی‌توضیحی از قلعه‌ای که کسی‌می‌ساخت توش نیست وجود نداره.»
جادوگر خود را به‌زمزمه‌ای جلو راند و ته‌سان نیز‌مایه‌ها در پی او روانه شد.
با حرکت در امتداد دیوار، ته‌سان‌زمزمه‌ای بخش‌هایی از آن را دید که‌پیش‌تر با بی‌رحمی تمام متلاشی شده بودند.
بخش‌های متلاشی‌شده را لمس کرد.
هیچ انرژی الهی‌ای حس نمی‌شد،موجودی تنها مفهوم این جهان در‌نبود دل آن ویرانی به چشم می‌آمد.
«بیا تو.»
جادوگر به درون قدم گذاشت.
درون دیوار طلایی،پیکر اقامتگاهی برای یک‌ویژه موجود وجود داشت.
درون اقامتگاه، جسدی افتاده بود.
جسد یک الهه.
از اعماق‌به‌شدت سینه‌اش، سیاهی بیگانه‌ای‌می‌ساخت به بیرون می‌تراوید.
نه نیروی‌قدرت حیاتی، نه‌مهارت مفهومی... مرگی مطلق.
برخلاف لِوینِنوف.
حتی اگر ته‌سان سعی می‌کرد با‌به‌شدت مرز خود آن سیاهی را بازیابی‌هاه کند، او دیگر به زندگی بازنمی‌گشت.
«خدایان نمی‌تونن دیوار طلایی رو بشکنن. حتی اگه خدای اصلی هم‌مایه‌ها نزول کنه، حداقل به سه نفر نیاز دارن. اما یه خائن کثیف‌داشت دخالت کرد. به لطف اون، تونستن نفوذ کنن و الهه رو بکشن.»
«گفتی خداییه که می‌شناسمش.»
یک متعالی که با‌ذبح خدایان همکاری کرده و‌خدایی الهه تصفیه را کشته بود.
تنها یک‌حمله نفر در ذهن‌توضیحی ته‌سان نقش بست.
جادوگر فکر‌به‌شدت ته‌سان را‌آسان تایید کرد.
«اِسنس.»
خدای سقوط، اِسنس.
همان متعالی که از دیانا و بِلدینگکیا سوءاستفاده‌آسان کرده بود، سعی داشت با آملیا مثل یک اسباب‌بازی‌اجازه رفتار کند و مستقیماً در برابر ته‌سان ایستاده بود.
«پس همون‌طور‌به‌شدت که فکر‌آسان می‌کردم شد.»
خدایان متعددی‌قدرت با ته‌سان‌مهارت دشمنی داشتند.
اما حتی اگر با خدایان‌موجودی دیگر هم‌دست می‌شدند، لرزاندن کل‌نبود کیهان بعید به نظر می‌رسید.
حتی خدای مرگ هم سعی کرده‌به‌شدت بود ته‌سان را بکشد، اما آن‌هاه تنها به خاطر حفظ تعادل کیهان بود.
اما خدای سقوط فرق داشت.
او تحریف‌شده بود.
ذات بیمار و پیچیده‌اش‌ذبح حتی زمانی که فانی‌خدایی بود هم به چشم می‌آمد.
«اون از‌حمله همون اولش یه‌توضیحی مفهوم ناقص بود.»
جادوگر اخم کرد.
«اون الوهیت رو از طریق یه سقوط خالص به دست نیاورد. می‌خواست خیلی چیزها رو... خود جهان‌زمزمه‌ای رو، حتی خودشو... از لبه پرتگاه پایین بندازه. با همچین احساسات و کارایی به تعالی رسید. با این‌حال حال... فکر می‌کردم هر چقدر هم که پیچیده و مریض باشه، حداقل یه خط قرمزی رو رعایت می‌کنه.»
اما نکرده بود.
خدای سقوط از‌آوردید آن خط قرمز‌به‌شدت عبور کرده بود.
«نمی‌دونم از کی‌درک شروع شد، اما به‌تحسین نظر می‌رسه تصمیمشو گرفته.»
«تصمیمشو؟»
«اگه فقط می‌خواست به این‌موجودی جهان خیانت کنه و برایْت رو‌همچنان بکشه، نمی‌تونست تنهایی این کارو بکنه.»
او می‌توانست دیوار طلایی‌آمار را بشکند، اما قادر‌آسان به کشتن برایْت نبود.
برایْت نیز یک متعالی بود.
کشتن یک مفهوم توسط‌مهارت مفهومی دیگر، بدون وجود‌دفاع اختلاف قدرت کوبنده، غیرممکن بود.
بنابراین، خدای سقوط‌زده با خدایان دیگر‌خداگونه پیمان بسته بود.
«اینکه مخفیانه با خدایان هم‌دست‌توضیحی شده، یعنی از خیلی وقت پیش‌تحسین براش برنامه ریخته... حداقل چند دهه.»
جادوگر سرش را تکان داد.
«مطمئن نیستم،قدرت اما اون‌مهارت زنده نمی‌مونه.»
صدایش آرام اما سرد بود.
چشمانش لبریز‌حمله از نیت‌آمار قتلی بی‌رحمانه بود.
«الان هر جا که هست، باید پیداش‌تحسین کنیم و تیکه‌تیکه‌اش کنیم. مهم نیست چقدر متعالی‌امتیازات باشه، خیانت به جهان یه درس حسابی می‌طلبه.»
«یعنی دیگه نمی‌بینمش؟»
چندین موجود‌رقم متعالی در‌ذبح حال حرکت بودند.
بعید به نظر می‌رسید‌آمار که ته‌سان دوباره با‌آسان خدای سقوط روبرو شود.
اما جادوگر‌به‌شدت نمی‌توانست این‌آسان را تایید کند.
«نمی‌دونم.»
جادوگر نگاهی‌رقم مبهم به‌ذبح ته‌سان انداخت.
«اون قطعاً داره تماشات می‌کنه.»
خدای سقوط دشمن ته‌سان بود.
«خدایان هم دنبالتن. اینکه اوضاع‌غیرفعال چطور پیش می‌ره رو نمی‌دونم... اما‌آمار حواسم هست که مشکلی پیش نیاد.»
ته‌سان سر تکان داد.
«خب پس، فعلاً‌آوردید نشون دادن و توضیح‌درک دادن چیزها تموم شد.»
جادوگر دستانش‌به‌شدت را به‌آسان هم کوبید.
پورتالی باز‌قدرت شد که‌مهارت به هزارتو بازمی‌گشت.
«من کارایی دارم که باید انجام بدم. الان نمی‌تونم کار زیادی برای شکاف زمین بکنم،می‌رفت اما فعلاً دردسری درست نمی‌کنه. تو با شکست دادن نگهبان مهر و مومش کردی. بعداً‌تصمیمش بهش رسیدگی می‌کنیم... اما فعلاً، فقط برو پایین. وقتی درست شد دوباره بهت خبر می‌دم.»
«قبل از اون،آوردید یه چیزی هست‌به‌شدت که می‌خوام بپرسم.»
ته‌سان به جادوگر نگاه کرد.
جادوگر با خواندن‌پیکر چیزی در نگاه‌ویژه ته‌سان، لبخند آرامی زد.
«نگران نباش. چیزی‌زده که کنجکاویشو داری،خداگونه تو طبقه بعدی می‌فهمی.»
«خب پس. تا بعد.»
جادوگر در‌به‌شدت فضا پرید‌آسان و ناپدید شد.
ته‌سان که تنها مانده‌مهارت بود، پیش از بازگشت‌دفاع به هزارتو، نگاهی گذرا انداخت.
از پله‌ها پایین رفت.
پنجره سیستم برای‌آوردید اعلام آغاز طبقه‌به‌شدت ۹۵ نمایان شد.
آغاز ماموریت طبقه ۹۵.
ذات خود را ببین.
پاداش: یک ذات واحد و پایدار.
پاداش مخفی: ؟؟؟
تصویر یک‌آسان متعالی از ذهن‌تحسین ته‌سان عبور کرد.
ته‌سان درِ‌به‌شدت طبقه ۹۵آسان را باز کرد.
درون آن،پاداش‌های تنها یک‌برایش در وجود داشت.
غژژژ.
آن را گشود.
و ته‌سان‌به‌شدت به دنیای‌آسان جدیدی قدم گذاشت.
یک جهان بود،معدودی اما دیگر شباهتی‌داشتند به جهان نداشت.
همه‌چیز در چنگال‌آمار جریان زمان فرسوده‌درک و تباه شده بود.
به جز یک‌می‌ساخت موجود، هیچ اثری از‌چیزی حیات به چشم نمی‌خورد.
وقتی ته‌سان زمین‌درک را لمس کرد، کف‌تحسین زمین فوراً فرو ریخت.
همه‌چیز شروع به‌معدودی تبدیل شدن به غبار‌همه و پراکنده شدن کرد.
«تا حالا‌آوردید همچین جایی‌توضیحی ندیده بودم.»
این جهانی نبود‌می‌ساخت که بر اثر‌هاه فساد الهی مرده باشد.
خالصانه، همه‌چیز با‌درک گذر زمان به‌زمزمه‌ای غبار تبدیل شده بود.
سیاره به سختی شکل خود را حفظ‌همه کرده بود، اما اگر کسی ضربه کوچکی‌خداگونه به آن می‌زد، به بقایای کیهانی متلاشی می‌شد.
«یه سیاره کامل‌آمار تبدیل به غبار‌درک شده... خیلی وقت گذشته.»
ته‌سان به جلو حرکت کرد.
در میان این جهان مرده‌می‌ساخت که هیچ‌چیز در آن حس‌همین نمی‌شد، یک حضور قابل درک بود.
ته‌سان خیز برداشت.
به‌زودی نیمی از سیاره‌توضیحی را پشت سر گذاشت‌می‌ساخت و به مقصدش رسید.
«... اوه هو. پس تویی.»
پیرمردی آنجا بود.
ته‌سان با آرامش گفت:
«خیلی وقته همو ندیدیم.»
«نه اون‌قدرها هم طولانی.»
پیرمرد لبخند موذیانه‌ای زد.
شما با خدای ذات، اِسنس، دوست شدید.
ارتقا سطح به لطف قدرت مهارت.